What do you think?
Rate this book
Kammaland
Weinig mense spit diep in hulle spaargeld in, sluit hulle huis en klim vir drie maande van afsondering op ’n kanaalboot in die verre Engeland. Sonder geselskap. Sonder ervaring. Sonder ’n bootliksens. Sonder die voorwete dat alles goed sal afloop. Annelie en die gryse het besluit om die kanaalpad te vat en reg in die snerpende winter in te vaar. Om te toets wat hulle ná vier-en-veertig jaar van saamwees in mekaar oorhet. Om te besin oor die roete van die allerlaaste vyftien sterkerige jare wat dálk voorlê. Om herinneringe te vergaar vir die stil dae op die ouetehuisstoep. En om mekaar vergifnis te gee vir sovele sondes. Min sou hulle kon voorsien dat die reis van hosannas ook ’n reis van tappende ontberings en rasperende emosies sou wees. En dat hulle meer as een maal die boot wou verlaat en hul kinders bel om hulle te kom haal. Maar tot op die een-en-neëntigste dag het hulle vasgehou aan die idille. En aan mekaar. In Kammaland is die supergewilde Annelie Botes terug met ’n vertelling wat al die kenmerke dra waarvoor haar aanhangers haar koester.
- GenresTravel
224 pages, Kindle Edition
Published October 1, 2019
19 people are currently reading
53 people want to read
About the author
Annelie Botes
23 books46 followersAnnelie Botes was a South African writer in the Afrikaans language.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 11 of 11 reviews
October 27, 2019
Annelie Botes se boeke is ‘n bietjie soos die Huisgenoot, dis nie “polities korrek” om te erken jy lees dit nie, tog is daar min skrywers wat soveel boeke verkoop soos sy. Sy trek vol sale as sy iewers praat, sy het ‘n reuse gevolg. En daar is ‘n rede voor. Haar taalgebruik en skryfstyl is uniek, sy gebruik al die leser se eie sintuie om haar eie wedervaringe mee te leef. Min mense is so eerlik oor hulle eie motiewe en lewe as sy, en amper niemand skryf boonop oor hulle intens persoonlike ervaringe op ‘n manier dat mens daarmee kan assosieer nie. Self is ek ‘n groot fan en besit ‘n hele klomp van haar boeke.
In Kammaland beskryf Annelie Botes haar reis van een-en-negentig dae op ‘n huisboot saam met haar man Chris, waar hulle vaar na Kammaland op die kanale van Engeland se platteland, met die doel om na 43 jaar saam, te sien wat hulle aan mekaar het en mekaar ook te vergewe vir die dinge van die verlede. Hulle leef fisiek en geestelik baie na aan mekaar op die huisboot vir die tydperk, en is op nét mekaar aangewese, al is hulle twee kinders net ‘n oproep ver.
“Wat wil ons nog regkry en doen en bereik? Wat moet eerste gebeur, voor ons kragte ons versaak? Wat kan ons nog verander, en hoe? Watter geheime is daar wat ons vir mekaar wil vertel? Waaroor hou ons al jare lank ons trane op? Waarvoor is ons bang? Wat is daar waarvoor ons mekaar moet vergewe? Wat is daar wat te diep gebrandmerk is en waarvoor ons nooit vergifnis sal kan gee nie?”
Hulle kry veel meer as waarop hulle gereken het en te wagte was, onder andere ook perspektief oor hulle lewe in ons droewe land, waaroor sy heel tereg baie bitter voel. Eers as mens wyer reis, besef jy hoe het die kreef al gewoond geraak aan die kookwater van Suid-Afrika.
“Ons almal bly in een land, Janna. Nie tienduisend myl uiteen nie. Die skerpste duwweltjie van Suid-Afrika is die duisende songs wat op duisende wysies gesing word. Dis ’n kakofonie van dissonante akkoorde, en elke sanger stáán daarop dat sý song die regte song is. Dis oor botsende songs dat daar 19 000 moorde in ’n jaar gepleeg word. En ek sal met jou pinkie trek, dit sal nooit regkom nie.”
Hoewel ek heerlik gelees het, was dit wonderlik om met behulp van Google Maps in die gerief van my eie huis, te kyk na plekke soos Bosworth marina, Kings Bromley marina, Rugeley, Fradley junction, Hawkesbury junction, Lower Heyford, Rugby, Norman’s bridge, Fenny Compton, Cropredy, Little Bourton en vele meer. En hoe romanties hulle reis ook al lyk, is ek met elkeen van die 194 sluise wat hulle oopmaak, dankbaar ek kon dit op ‘n lekker leerstoel meemaak, en sawends in ‘n sagte kooi onder ‘n donsduvet, met genoeg plek om te beweeg en alleentyd te hê as ek wil.
Hoewel ek 4 soliede sterre op Goodreads gee, trek ek een af vir sekere van die bar detail wat ek onnodig oordrewe gevind het. Ek wil nie vir die hóéveelste keer lees van ‘n man wat al aan my etenstafel gesit het, se stink poepe nie.
As middeljarige kon ek ook baie goed assosieer met hulle reis wat hulle voorberei vir die laaste skof saam, die laaste kwart van hulle lewe wat ‘n mens al hoe meer intiem met jou lewensmaat saamleef.
“Eendag in die traliebed, as die vensters toegehou word sodat die bedlêendes se borse nie roggel en hulle longontsteking opdoen nie, en dit raak benoud in die eindtydkamer, sal my voete word soos dié van ’n ribbok. Ek sal my oë toemaak en teruggaan Stoke Golding toe. My hande en voete en gesig sal afkoel. Ek sal poeiersneeu opskep en in die lug opgooi. Insakspore trap wat knars onder my Wellingtons. Dik gepakte boomtakke skud, sodat die sneeu op my rooi geruite baadjie se kappie en skouers val. Ek sal met ineengevlegte vingers saam met my dogterkind met die bos koperbruin hare in die wittakboomlaning in die ongerepte sneeu van Hinckley Road Cemetery stap tot by die obelisk. Ons sal stilstaan en die sneeu van koperplaatjies afskraap, sodat oorledenes se oë kan oopgaan om na die sneeu op hulle grafstene te kyk. En my dogterkind sal weer, soos daardie dag, vir my sê: “Ek ís lief vir Ma.” Dan sal ek my vlerke finaal sprei. En by die wit sneeupoorte van die hemel vir my skipper gaan wag om vir my ’n beker soet, warm flestee te bring.”
Vergewe hulle mekaar uiteindelik? En waarvoor is die vergifnis nodig? Daarvoor kan mens maar net haar vorige boeke lees vir die groot goed. Om uit te vind van die res, koop die boek.
In Kammaland beskryf Annelie Botes haar reis van een-en-negentig dae op ‘n huisboot saam met haar man Chris, waar hulle vaar na Kammaland op die kanale van Engeland se platteland, met die doel om na 43 jaar saam, te sien wat hulle aan mekaar het en mekaar ook te vergewe vir die dinge van die verlede. Hulle leef fisiek en geestelik baie na aan mekaar op die huisboot vir die tydperk, en is op nét mekaar aangewese, al is hulle twee kinders net ‘n oproep ver.
“Wat wil ons nog regkry en doen en bereik? Wat moet eerste gebeur, voor ons kragte ons versaak? Wat kan ons nog verander, en hoe? Watter geheime is daar wat ons vir mekaar wil vertel? Waaroor hou ons al jare lank ons trane op? Waarvoor is ons bang? Wat is daar waarvoor ons mekaar moet vergewe? Wat is daar wat te diep gebrandmerk is en waarvoor ons nooit vergifnis sal kan gee nie?”
Hulle kry veel meer as waarop hulle gereken het en te wagte was, onder andere ook perspektief oor hulle lewe in ons droewe land, waaroor sy heel tereg baie bitter voel. Eers as mens wyer reis, besef jy hoe het die kreef al gewoond geraak aan die kookwater van Suid-Afrika.
“Ons almal bly in een land, Janna. Nie tienduisend myl uiteen nie. Die skerpste duwweltjie van Suid-Afrika is die duisende songs wat op duisende wysies gesing word. Dis ’n kakofonie van dissonante akkoorde, en elke sanger stáán daarop dat sý song die regte song is. Dis oor botsende songs dat daar 19 000 moorde in ’n jaar gepleeg word. En ek sal met jou pinkie trek, dit sal nooit regkom nie.”
Hoewel ek heerlik gelees het, was dit wonderlik om met behulp van Google Maps in die gerief van my eie huis, te kyk na plekke soos Bosworth marina, Kings Bromley marina, Rugeley, Fradley junction, Hawkesbury junction, Lower Heyford, Rugby, Norman’s bridge, Fenny Compton, Cropredy, Little Bourton en vele meer. En hoe romanties hulle reis ook al lyk, is ek met elkeen van die 194 sluise wat hulle oopmaak, dankbaar ek kon dit op ‘n lekker leerstoel meemaak, en sawends in ‘n sagte kooi onder ‘n donsduvet, met genoeg plek om te beweeg en alleentyd te hê as ek wil.
Hoewel ek 4 soliede sterre op Goodreads gee, trek ek een af vir sekere van die bar detail wat ek onnodig oordrewe gevind het. Ek wil nie vir die hóéveelste keer lees van ‘n man wat al aan my etenstafel gesit het, se stink poepe nie.
As middeljarige kon ek ook baie goed assosieer met hulle reis wat hulle voorberei vir die laaste skof saam, die laaste kwart van hulle lewe wat ‘n mens al hoe meer intiem met jou lewensmaat saamleef.
“Eendag in die traliebed, as die vensters toegehou word sodat die bedlêendes se borse nie roggel en hulle longontsteking opdoen nie, en dit raak benoud in die eindtydkamer, sal my voete word soos dié van ’n ribbok. Ek sal my oë toemaak en teruggaan Stoke Golding toe. My hande en voete en gesig sal afkoel. Ek sal poeiersneeu opskep en in die lug opgooi. Insakspore trap wat knars onder my Wellingtons. Dik gepakte boomtakke skud, sodat die sneeu op my rooi geruite baadjie se kappie en skouers val. Ek sal met ineengevlegte vingers saam met my dogterkind met die bos koperbruin hare in die wittakboomlaning in die ongerepte sneeu van Hinckley Road Cemetery stap tot by die obelisk. Ons sal stilstaan en die sneeu van koperplaatjies afskraap, sodat oorledenes se oë kan oopgaan om na die sneeu op hulle grafstene te kyk. En my dogterkind sal weer, soos daardie dag, vir my sê: “Ek ís lief vir Ma.” Dan sal ek my vlerke finaal sprei. En by die wit sneeupoorte van die hemel vir my skipper gaan wag om vir my ’n beker soet, warm flestee te bring.”
Vergewe hulle mekaar uiteindelik? En waarvoor is die vergifnis nodig? Daarvoor kan mens maar net haar vorige boeke lees vir die groot goed. Om uit te vind van die res, koop die boek.
December 28, 2020
Annelie Botes se eerlike beskrywing van 'n drie maande lange reis saam met haar man op 'n kanaalboot deur 'n gedeelte van die kanale van Engeland het so geboei dat ek die boek, na 'n stadige begin, in rekordtyd deurgelees het. Hoewel ek my kon verlustig in haar beskrywings van die herfs- en wintertonele waardeur hulle vaar en hulle ervarings langs die pad het die gedurige herhalings oor haar siening van 'n lewe in 'n "ouetehuis" vasgekluister in 'n "wit traliebed" en die gedurige vergelykings tussen haar sien van die lewe in Engeland met die van Suid-Afrika tog begin skaaf.
Nie almal wat oud is beland in 'n traliebed nie of sit selfs net op die stoep nie, en hoewel Suid-Afrika se probleme oordonderend is in vergelyking met 'n meer "beskaafde" lewe in Europa weet ek uit ondervinding dat nie alles altyd rooskleurig is oorsee nie. Hulle het ook maar hulle probleme en in ons land is daar ook goeie mense, mense wat die hand uitreik na 'n ander en probeer om 'n verskil te maak om die lewe beter te maak aan albei kante van die kleurskeidslyn, nie net die wat wil afbreek en afknou nie.
Nogtans is dit 'n boek wat ek weer sal lees op 'n later tyd.
Nie almal wat oud is beland in 'n traliebed nie of sit selfs net op die stoep nie, en hoewel Suid-Afrika se probleme oordonderend is in vergelyking met 'n meer "beskaafde" lewe in Europa weet ek uit ondervinding dat nie alles altyd rooskleurig is oorsee nie. Hulle het ook maar hulle probleme en in ons land is daar ook goeie mense, mense wat die hand uitreik na 'n ander en probeer om 'n verskil te maak om die lewe beter te maak aan albei kante van die kleurskeidslyn, nie net die wat wil afbreek en afknou nie.
Nogtans is dit 'n boek wat ek weer sal lees op 'n later tyd.
December 7, 2019
Great read
What a wonderful and delightfully written book. Wonderful privilege to share in this very intimate journey this book is highly recommended
What a wonderful and delightfully written book. Wonderful privilege to share in this very intimate journey this book is highly recommended
March 18, 2020
Nie alleen het 'n vriendin van ouer as sestig jaar, Annelie Botes se Kammaland vir my aanbeveel nie, sy het ook vir my haar kopie in die hand gestop en aangemoedig om te gaan lees. Daarom kan ek dit nou met groot genoeë afmerk op ons Lekkerleesboekrak se leesuitdaging nommer 23. Op die Popsugar Uitdaging kwalifiseer dit vir nommer 24, synde 'n boek oor ’n onderwerp waarvan ek niks geweet het nie.
Annelie en haar ou gryse pak ’n lang bootreis (374 myl) op die Engelse kanale aan wat een en negentig dae duur. Ek het nie eers geweet dat daar soveel kanale is nie, wat nog geweet van Rodney Boaters en sleeppaaie en die Canal and River Trust. Ek het nie geweet van lewensgevaarlike sluise (194 daarvan op hulle roete) en swane en eende wat die bote volg in die hoop op ’n brokkie brood nie.
Oor Annelie se skryfvernuf hoef ek geen woord te sê nie, want daarmee is ons reeds lankal bekend. Ek kan net sê dat dit ’n stukkie lewensgeskiedenis is wat met soveel emosie belaai is, dat ek soms baie swaar moes sluk. Die kontras tussen die vreedsaamheid op die kanale en die lewe in Suid-Afrika, verwoord sy só goed tussen haar eie trane deur, dat ek glo dat ’n leser beswaarlike onaangeraak kan bly. Die opregtheid en eerlikheid tref jou soos ’n hou teen die bors.
Hoe ironies dat ek juis nou hierdie boek moet lees, terwyl Suid-Afrika, en die res van die wêreld in die greep van ’n dodelike virus is. Op bl 153 skryf Annelie Botes: “Masels is dodelik aansteeklik. Mag God Suid-Afrika behoed. I see a bad moon a-rising. I see trouble on the way.
Ek was gretig en haastig om te sien hoe die reis uiteindelik verloop en klaarmaak, maar soos Anschen Conradie altyd sê, hierdie een moet saam ouetehuis toe. Ek sal my eie kopie mettertyd moet aanskaf, maar dankie, Jeanné, vir die geleentheid om saam met Annelie Kammaland toe te vaar.
Annelie en haar ou gryse pak ’n lang bootreis (374 myl) op die Engelse kanale aan wat een en negentig dae duur. Ek het nie eers geweet dat daar soveel kanale is nie, wat nog geweet van Rodney Boaters en sleeppaaie en die Canal and River Trust. Ek het nie geweet van lewensgevaarlike sluise (194 daarvan op hulle roete) en swane en eende wat die bote volg in die hoop op ’n brokkie brood nie.
Oor Annelie se skryfvernuf hoef ek geen woord te sê nie, want daarmee is ons reeds lankal bekend. Ek kan net sê dat dit ’n stukkie lewensgeskiedenis is wat met soveel emosie belaai is, dat ek soms baie swaar moes sluk. Die kontras tussen die vreedsaamheid op die kanale en die lewe in Suid-Afrika, verwoord sy só goed tussen haar eie trane deur, dat ek glo dat ’n leser beswaarlike onaangeraak kan bly. Die opregtheid en eerlikheid tref jou soos ’n hou teen die bors.
Hoe ironies dat ek juis nou hierdie boek moet lees, terwyl Suid-Afrika, en die res van die wêreld in die greep van ’n dodelike virus is. Op bl 153 skryf Annelie Botes: “Masels is dodelik aansteeklik. Mag God Suid-Afrika behoed. I see a bad moon a-rising. I see trouble on the way.
Ek was gretig en haastig om te sien hoe die reis uiteindelik verloop en klaarmaak, maar soos Anschen Conradie altyd sê, hierdie een moet saam ouetehuis toe. Ek sal my eie kopie mettertyd moet aanskaf, maar dankie, Jeanné, vir die geleentheid om saam met Annelie Kammaland toe te vaar.
January 28, 2020
At the start, I was a bit bored about the way Annelie started off. I didn't stop anyway. The more I read the better it was. I enjoyed the description of the places they passed on their way. Also at the end, I had empathy with the author as well as her husband. They grew in their relationship and it came through in Annelies descriptions of situations.
August 18, 2020
Hierdie is weer die tipiese Annelie soos ons haar ken, ontblotend eerlik, filosofies, deursigtig, sonder voorgee en fieterjasies.
Die boek gee mens 'n goeie idee van wat so 'n kanaalbootvaart alles behels, maar soos alles in die lewe het dit sy lekker en sleg en dit beleef mens deur Annelie en haar man se ervaringe.
Dis 'n lekker lees.
Die boek gee mens 'n goeie idee van wat so 'n kanaalbootvaart alles behels, maar soos alles in die lewe het dit sy lekker en sleg en dit beleef mens deur Annelie en haar man se ervaringe.
Dis 'n lekker lees.
April 7, 2020
A Must Read
Annelie as always manage to take you with her on this one of a lifetime experiences. Looking forward to her next book.
Annelie as always manage to take you with her on this one of a lifetime experiences. Looking forward to her next book.
February 11, 2021
Uitstekende reisverhaal wat jou saamneem op hul kanaalboot
February 2, 2025
Mal oor die boek!
December 17, 2019
Ek het die boek in n dag gelees! Nie omdat dit n stukkie ‘fluff’ is wat soos spookasem wegsmelt nie, maar omdat ek dit net nie kon neersit! Ek wou net aanhou lees van die kanale en lewe op n ‘narrowboat’ maar ek wou ook lees van die seer en die vergifnis wat elkeen van ons bymekaar soek. Met Annelie se beskrywings van die landskap en koue en sneeu - is dit asof ek self op daardie ‘narrowboat’ was en ek kon alles saam ruik, proe, sien en die hartseer en trane beleef. Alles daar vêr in Engel-land. Vrae word beantwoord, seer word pleisters opgeplak...stof vir denke...alles op n bootjie na/in Kammaland.
December 15, 2025
Ek wil hierdie boek sommer tien sterre gee. Het dit geweldig baie geniet. Ek het gelag en gehuil. Dit was net 'n heerlike leesgenot.
Vyf jaar later en dit was weereens heerlik om te lees.
Vyf jaar later en dit was weereens heerlik om te lees.
Displaying 1 - 11 of 11 reviews