What do you think?
Rate this book
Balyozla Balık Avı
Her acının, hırsın, beklentinin, arzunun, yıpratıcı düşlerin yorulup soluğunu tüketeceği bir nokta vardır ve ben oraya varmak istiyorum. Bunun için her şeye katlanacağım. Çünkü aradığım huzur orada.
Balyozla Balık Avı; Sedat Simavi, Erdal Öz, Yaşar Nabi Nayır ve Sait Faik gibi ödüllerin sahibi usta yazarın yeni öykülerini bir araya getiriyor. Beklenmedik rastlantıları, tüm bir geçmişe ışığını düşüren tuhaf karşılaşmaları, kâbusları, hatırlamaları, aydınlanmaları, absürdlükleri ve hüsranla sonlanan arayışları anlatan öyküler, hayata hikâyelerin penceresinden bakan Cemil Kavukçu’nun içgörüsü ve yalın üslubuyla parıldıyor.
Balyozla Balık Avı; Sedat Simavi, Erdal Öz, Yaşar Nabi Nayır ve Sait Faik gibi ödüllerin sahibi usta yazarın yeni öykülerini bir araya getiriyor. Beklenmedik rastlantıları, tüm bir geçmişe ışığını düşüren tuhaf karşılaşmaları, kâbusları, hatırlamaları, aydınlanmaları, absürdlükleri ve hüsranla sonlanan arayışları anlatan öyküler, hayata hikâyelerin penceresinden bakan Cemil Kavukçu’nun içgörüsü ve yalın üslubuyla parıldıyor.
96 pages, Paperback
Published August 1, 2019
30 people want to read
About the author
Cemil Kavukçu
54 books63 followersİstanbul Üniversitesi Fen Fakültesi Jeofizik Mühendisliği bölümünü 1976'da bitirdi. Öyküleri, 1980 yılından bu yana çeşitli dergilerde yayınlandı. Patika adlı yapıtıyla 1987 yılında Yaşar Nabi Nayır Öykü Ödülü'nü ve 1996 yılında "Uzak Noktalara Doğru" adlı öykü kitabıyla Sait Faik Hikâye Armağanı'nı, 2009 yılında "Angelacoma’nın Duvarları" adlı otobiyografik anlatı kitabıyla Sedat Simavi Edebiyat Ödülü'nü kazandı.
2013 Erdal Öz Edebiyat Ödülünü kazanmıştır.
2013 Erdal Öz Edebiyat Ödülünü kazanmıştır.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 7 of 7 reviews
September 20, 2019
Öykücülüğümüzün kendine has, sakin ama usta ismi Cemil Kavukçu’yu epeydir okumamıştım. Bir oturuşta okunabilecek bu son kitabı da yine duru üslupla yazılmış, üzerlerine hayat tecrübesi sinmiş, hüzünlü, etkileyici öykülerden oluşuyor. Kitabın özünü son öyküdeki şu diyalog veriyor:
“Anlatamadım galiba, ben sadece huzurlu bir hayat istiyorum.
Ama öyle bir hayat yok ki.”
Teselliyi edebiyatta bulalım o zaman...
“Anlatamadım galiba, ben sadece huzurlu bir hayat istiyorum.
Ama öyle bir hayat yok ki.”
Teselliyi edebiyatta bulalım o zaman...
May 7, 2023
Ilk defa Cemil Kavukçu'nun kalemiyle tanıştım. Ve beğendim öykülerinde o anı gözlemledim. Balyozla Balık avındaki bulgar muhacirleri son öykü "iprik" te yeniden rastlamak sanki döngüsellik yaşıyormuş hissi veriyor aynı durumu "Özel Gün"adlı öyküsünde yaşadım. Beğendim kısacık bir kitaptı.
November 11, 2024
Pazar günü öğle sonrası bindiğim metro oldukça tenhaydı. Birkaç durak sonra yanımdaki boş koltuklara genç anne baba ile dört-beş yaşlarındaki oğlan çocukları oturdu. Kadının başı örtülüydü, giyimlerinden yoksul bir aile oldukları anlaşılıyordu. Çocuk hemen dizlerinin üstünde koltukta ters dönüp pencereden dışarı bakmaya başladı. Gördüklerini yüksek sesle annesine anlatıyordu. Tren bir süre sonra yerin altına geçti. Çocuk geri döndü, şaşkınlıkla ve sesini daha da yükselterek:
“Anne, dışarısı nereye gitti ?” dedi.
“Anne, dışarısı nereye gitti ?” dedi.
October 23, 2019
Cemil Kavukçu'nun on iki öykülük toplamı, ilkin dili ve üslubuyla avucunun içine alıyor okurunu. her öykü yaşanmış hayat hikâyeleri inandırıcılığında. sanki gözümüzün önünde az önce yaşanmış gibi. geçmişe dair izler, tuhaf karşılaşmalar, rüyalar, kabuslar ve arayışlar galerisinde gezinmek gibi. öykü sonlarında gerçeğin bir tık üstüne çıkan usta arayışları bazen kabusla bazen rüyayla bazen de hüsranla sonlandıyor. tek solukta biten, resimler eşliğinde içe dokunan kitaplardan. etkileyici bir sadelik ve pürüzsüz samimi atmosferiyle leziz bir okuma hazzı veriyor.
September 10, 2019
Okuduğum ilk Cemil Kavukçu öykü kitabı olsaydı beğenir miydim, sanmıyorum. Ama “Uzak Noktalara Doğru” veya “Minoza’da Elli Gram”ın yarattığı etkiyi yakalamaktan uzak. Öykülerin içine giremedim bir türlü.
Read
December 25, 2020Daha önce Cemil Kavukçu’nun ‘Üstü Kalsın’ adlı kitabını okumuş ve hayran kalmıştım. O yüzden indirimde görünce bu kitabını aldım, hemen okudum.
’Balyozla Balık Avı’ adlı öyküde: “Otları anayurtlarından atmaya hakkım olmadığını biliyorum ama tek avuntum, ne yaparsam yapayım onların burayı terk etmeyeceği, ben kente dönünce yine bahçeye gönüllerince yayılacakları.” satırlarını okuyunca keşke hepimiz böyle düşünsek, doğanın dengesini bozmadan uyum sağlasak dedim. Aklıma haberlerde izlediğim görüntüler geldi: Yaban domuzu markette, kasabayı kurtlar bastı, ayı köye girdi gibi. Onlar bizim yerleşim yerlerimize girmiş gibi gözükse de aslında biz her yeri işgal edip, betonlaştırdığımız için onlara yaşayacak yeşil alan bırakmadık. Bu yüzden onlarda yaşamlarını sürdürebilmek için bizim işgal ettiğimiz yerleri geri almaya çalışıyorlar.
’Balyozla Balık Avı’ adını okuyunca bir zamanlar oğlumun alış veriş merkezlerinde oyun bölümünde oynadığı balyozla kurbağa vurma oyunu gözümün önüne geldi, gülümsedim. Ama öyküde anlatılanlar o mizahı barındırmıyordu.
’Elifba’ adlı öyküde; “Annelerinden babalarından gizleyerek okudukları Tommiks kadar, Teksas’daki Çelik Blek kadar korkusuzdu.” Cümlesi birçok anıyı canlandırdı. O durumda olan bir sürü arkadaşım vardı ( hem his hem saklama olarak). Ama bana karışan yoktu, okuduğum hiçbir kitabı saklamadım. Elimdeki kitaplara müdahale edilmedi. Kaptan Swing, Kızılmaske, Mister No, Red Kit gibi çizgi romanları ikinci babam olan eniştem ve amcamla birlikte okuyorduk.
’He’ adlı öyküde: “Eski Türk filmlerindeki mahallenin eli maşalı tatlı sert kadınını canlandıran Mualla Sürer gibi ellerini beline dayamış, asla onun gibi sevimli olamadan omuzları hafif öne eğik, başını sağa sola büküp tükürükler saçarak konuşuyor.” cümlesini okuyunca Mualla Sürer adı yabancı gelmedi ama simayı hatırlayamadım. Doğal olarak Google amcaya sordum ve çok şaşırdım. Tabii tanıdık bir simaydı, neredeyse tüm Türk filmlerinde vardı. Yalnız yazar onun için ‘sevimli’ diyor ama ben Sürer’in sevimli olduğu bir rol hatırlamıyorum. Sıfatlar göreceli kavramlar olduğu için kişiye göre değişiyor.
İlk okuduğum kitabı kadar olmasa da bu kitapta güzeldi. İlk kitaptaki öyküler daha mizah içeriyordu bu kitaptaki öykülerse daha farklı. Bu kitabı olmasa bile Cemil Kavukçu okunması, tanışılması gereken kalemlerden.
’Balyozla Balık Avı’ adlı öyküde: “Otları anayurtlarından atmaya hakkım olmadığını biliyorum ama tek avuntum, ne yaparsam yapayım onların burayı terk etmeyeceği, ben kente dönünce yine bahçeye gönüllerince yayılacakları.” satırlarını okuyunca keşke hepimiz böyle düşünsek, doğanın dengesini bozmadan uyum sağlasak dedim. Aklıma haberlerde izlediğim görüntüler geldi: Yaban domuzu markette, kasabayı kurtlar bastı, ayı köye girdi gibi. Onlar bizim yerleşim yerlerimize girmiş gibi gözükse de aslında biz her yeri işgal edip, betonlaştırdığımız için onlara yaşayacak yeşil alan bırakmadık. Bu yüzden onlarda yaşamlarını sürdürebilmek için bizim işgal ettiğimiz yerleri geri almaya çalışıyorlar.
’Balyozla Balık Avı’ adını okuyunca bir zamanlar oğlumun alış veriş merkezlerinde oyun bölümünde oynadığı balyozla kurbağa vurma oyunu gözümün önüne geldi, gülümsedim. Ama öyküde anlatılanlar o mizahı barındırmıyordu.
’Elifba’ adlı öyküde; “Annelerinden babalarından gizleyerek okudukları Tommiks kadar, Teksas’daki Çelik Blek kadar korkusuzdu.” Cümlesi birçok anıyı canlandırdı. O durumda olan bir sürü arkadaşım vardı ( hem his hem saklama olarak). Ama bana karışan yoktu, okuduğum hiçbir kitabı saklamadım. Elimdeki kitaplara müdahale edilmedi. Kaptan Swing, Kızılmaske, Mister No, Red Kit gibi çizgi romanları ikinci babam olan eniştem ve amcamla birlikte okuyorduk.
’He’ adlı öyküde: “Eski Türk filmlerindeki mahallenin eli maşalı tatlı sert kadınını canlandıran Mualla Sürer gibi ellerini beline dayamış, asla onun gibi sevimli olamadan omuzları hafif öne eğik, başını sağa sola büküp tükürükler saçarak konuşuyor.” cümlesini okuyunca Mualla Sürer adı yabancı gelmedi ama simayı hatırlayamadım. Doğal olarak Google amcaya sordum ve çok şaşırdım. Tabii tanıdık bir simaydı, neredeyse tüm Türk filmlerinde vardı. Yalnız yazar onun için ‘sevimli’ diyor ama ben Sürer’in sevimli olduğu bir rol hatırlamıyorum. Sıfatlar göreceli kavramlar olduğu için kişiye göre değişiyor.
İlk okuduğum kitabı kadar olmasa da bu kitapta güzeldi. İlk kitaptaki öyküler daha mizah içeriyordu bu kitaptaki öykülerse daha farklı. Bu kitabı olmasa bile Cemil Kavukçu okunması, tanışılması gereken kalemlerden.
Displaying 1 - 7 of 7 reviews