τρία προς τρεισήμισι αστέρια, προς τέσσερα, αν μου επιτρεπόταν η υπερβάλλουσα υποκειμενικότητα και η έκφραση ευχαριστιών προς τον Gutiérrez (και τον Padura), για τη συνέχεια ενός όμορφου ταξιδιού και την αναβίωση αναμνήσεων. μια πολύ δυνατή περιγραφή της αποκορύφωσης των βασάνων (ήπιος χαρακτηρισμός) του κουβανικού λαού, στις αρχές του '90, με την κατάρρευση του υπαρκτού (!!!). το θέμα διαπραγμάτευσης του έρωτος στο βιβλίο, είναι θέμα μιας (ολόκληρης) άλλης εκπομπής, που λένε και στα πάνελ(ς). δε με ενόχλησε, αλλά θεωρώ ότι η υπερβολική ποσότητα αποβαίνει εις βάρος του συνόλου, αν μπορούμε να το πούμε, δεδομένου ότι εντάσσεται στην προσωπική του γραφή και χωρίς αυτό το κομμάτι, όλο το βιβλίο θα ήταν κάτι άλλο. για να κάνω έναν παραλληλισμό, δε χρειαζόταν τόσο μπαμ-μπουμ γύρω από την εξαιρετική ιδέα του Matrix.
είναι πάντως αλήθεια, και η φτώχια και το ταπεραμέντο και ο χορός και η περηφάνια των ανθρώπων, συμπυκνωμένα στην υπόκλιση του κουστουμαρισμένου ηλικιωμένου χαμογελαστού κυρίου, μέσω της οποίας ταχυδακτυλουργικά εμφάνιζε ένα πέσο, ως το αντικείμενο της αίτησής του. και τελικά δεν ξέρω αν λένε ψέματα όλοι αυτοί που ισχυρίζονται ότι στην άλλη γωνία παίζουν οι Buena Vista Social Club.