What do you think?
De slaap die geen uren kent
De slaap die geen uren kent van Sebastiaan Chabot gaat over vier generaties binnen één familie die ieder op hun eigen manier verlangen iets gedenkwaardigs te doen, uit angst niet te worden herinnerd.
Kurt Kuschfeld, eenenvijftig jaar en wandelstokgelukkig, besluit dat zijn leven erop zit. Als straatlichtbewaarder werkte hij de laatste jaren 's nachts, ongezien. In wat de laatste uren van zijn bestaan lijken, vraagt hij zich af welke levens hij heeft laten liggen.
Drie generaties later. Victor en Benjamin Kuschfeld groeien op in Den Haag, aan zee. In de hal van het huis hangt het portret van hun overgrootvader. Vooral Victor is bang voor het gezicht in het masker van verf, en als zijn schoolvrienden komen spelen besluit hij het in de tuin te verbranden. Ze hebben echter geen idee wat ze daarmee in gang zetten; de familiegeschiedenis blijkt losse heupen te hebben.
Kurt Kuschfeld, eenenvijftig jaar en wandelstokgelukkig, besluit dat zijn leven erop zit. Als straatlichtbewaarder werkte hij de laatste jaren 's nachts, ongezien. In wat de laatste uren van zijn bestaan lijken, vraagt hij zich af welke levens hij heeft laten liggen.
Drie generaties later. Victor en Benjamin Kuschfeld groeien op in Den Haag, aan zee. In de hal van het huis hangt het portret van hun overgrootvader. Vooral Victor is bang voor het gezicht in het masker van verf, en als zijn schoolvrienden komen spelen besluit hij het in de tuin te verbranden. Ze hebben echter geen idee wat ze daarmee in gang zetten; de familiegeschiedenis blijkt losse heupen te hebben.
- GenresEbooks
280 pages, Paperback
Published March 1, 2020
About the author
Sebastiaan Chabot
3 books4 followersSon of Dutch writer and poet Bart Chabot. After studying history at the Amsterdam University Sebastiaan Chabot (1989) went to New York to follow NYU Creative Writing, a two-year course for which only twenty aspiring writers of the eight hundred applications per year are admitted. He graduated in 2017 with Jonathan Safran Foer. Chabot's debuted in March 2020.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 44 reviews
March 28, 2020
Ik merkte in deze roman veel te veel het "schrijven" van de auteur en vond het verhaal zowel verwarrend als teveel lijkend op andere boeken - 1,5 ster
Ach, doe toch niet zo dramatisch. Het doet je geen goed.
Algemeen
...en besloot dat zijn boek kon wachten of dat niemand wachtte op zijn boek.
Initieel was ik heel enthousiast over De slaap die geen uren kent, het komt niet zo vaak voor dat een Nederlandse auteur door een favoriete schrijver van mij aangeraden wordt. Maar de aanbeveling van Jonathan Safran Foer was uiteindelijk eerder een hinderpaal voor me doordat ik dit boek ging vergelijken met het werk van zijn docent in New York.
Het boek bestaat uit twee vervlochten delen, één van een lampenonderhouder in een klein dorpje bij de Moezel in 1950 en één in een gevoelsmatig hedendaags gezin uit Den Haag.
Ik vond deze tweede secties, schijnbaar in het hier en nu, beter. Deze waren nog wat meer geaard in de werkelijkheid en de wijze van beschrijven past nog bij een kinderlijke blik op de wereld.
Hoewel, hoe waarschijnlijk is het dat een schooljongetje het volgende denkt?:
Niet als een hoofdpijn of buikkramp, maar een pijn die ouder was dan Mischa zelf.
In het algemeen is het een probleem wat ik had bij dit boek (en waar ik later nog op terugkom) maar het voelde te geschreven, geconstrueerd en bedacht aan.
De secties in Duitsland riepen bij mij de vraag op wat ik nu las, een sprookje? De hoofdpersoon is best kleurloos (In feite is meneer Kuschfeld het best te begrijpen door alles wat hij niet is) maar de sfeer was magisch realistisch met een hoofd sneeuw en vergaderingen van committees die bepalen wanneer sneeuwval mogelijk is. Het kwam op mij erg overdreven over, gezocht over.
Waar dit boek me aan deed denken
En op een gegeven moment voelde deze secties voor mij zelfs aan alsof Sebastiaan Chabot onbewust een parodie op Jonathan Safran Foer zijn Alles is verlicht opvoerde. Specifiek de magisch realistische secties uit dat boek, in de shtetl in Oekraïne, deden me veel denken aan het dorpsleven aan de Moezel.
En ook de vroegwijze Benjamin uit het heden deed me toen verdacht veel aan een personage uit een ander boek van Jonathan Safran Foer denken: Oscar uit Extreem luid & ongelooflijk dichtbij.
We hebben een soort dubbel euthanasie plot a la Amsterdam van Ian McEwan, maar dan ook nog met een walvis erbij.
Dan is er nog een scène in het gemeentehuis waarbij iemand op papier dood blijkt te zijn (En u kunt niet meer dood zijn dan dood op papier.), de bureaucratie die hier niet mee om kan gaan, en een kasteel bovenop een Duits stadje, en denk je aan het werk van Franz Kafka.
Als de auteur dan nog alternatieve levens erbij haalt kon ik niet anders dan denken aan Dark Matter.
Taalgebruik
Het vuur tongde voorzichtig om het droge, onberoerde hout, totdat ze zich ervan verzekerd had dat het hout het doodsbange dier was en zij de dresseur.
Maar bovenstaande zijn nauwelijks de redenen dat ik uiteindelijk dit boek niet sterk vond. Nee, het taalgebruik van Chabot stuitte me uitgesproken tegen de borst. Er is een veelheid aan semi diepzinnige zinnen die bij nadere beschouwing weinig concreet zeggen: Haar huid was feilloos zoals je een porseleinen kopje zou onthouden of religie accepteert.
Er zijn kaarsen die stilletjes aangaan.
En dan heb je een overvloed aan samentrekkingen en bijvoeglijk naamwoorden die bezieling en emotie toeschrijven aan compleet levenloze zaken:
Wandelstokgelukkig
Slaapkamerdonkerte
Mondkoepel
Sleutelende schouders
...haar benen losjes liet rondom aanwaaiende situaties
Aftredende golfjes
Vlammen van dolfijn
Witte ouderdomsvegen
Kreukelige knokkels
Onthoofde boom
Dekengleuf
In de aders van zijn hand voelde hij hoe de Moezel op weg was naar zee.
Er heerste een stilte die stil probeerde te zijn.
Was hij ook gelukkig in de stillere lengte van zijn dagen?
Koppige kettingen
Iemand verzucht iets zoutig
Zeebeensoevereiniteit
Geduldige benen
Een ebbend gevoel
Bedarende zijde (van een ochtendjas)
Kalm vuur
De baai van haar sleutelbeenderen
Eleoneres borsten klampten zich vergevingsgezind aan haar lichaam vast
Haar loslippige hand
Rotsige schouder
Wenkbrauwerig afkeuren
Zijn grote, vriendelijke neusgaten
De kamer was bescheiden, maar intelligent
Een metaalmazelig scheermes
Een sleutelende rol
Krimpscheurend
Raamtikkende sneeuw
Soms leidt het wel tot mooie vondsten, inversies die wel wat oproepen zoals:
Ach ik weet het ook niet. Het is niet dat ik over de antwoorden beschik, ik denk dat we simpelweg de juiste vragen moeten stellen, dat is het.
De groep zal in beweging komen voordat er iemand in de groep in beweging komt
Je kan vertrekken zonder mij te verlaten.
Maar concluderend irriteerde het taalgebruik mij voornamelijk, vond ik het pretentieus en onnauwkeurig, en was dit boek voor mij een teleurstellende leeservaring.
Dank aan de Club van Echte Lezers voor het opsturen van een recensieexemplaar!
Ach, doe toch niet zo dramatisch. Het doet je geen goed.
Algemeen
...en besloot dat zijn boek kon wachten of dat niemand wachtte op zijn boek.
Initieel was ik heel enthousiast over De slaap die geen uren kent, het komt niet zo vaak voor dat een Nederlandse auteur door een favoriete schrijver van mij aangeraden wordt. Maar de aanbeveling van Jonathan Safran Foer was uiteindelijk eerder een hinderpaal voor me doordat ik dit boek ging vergelijken met het werk van zijn docent in New York.
Het boek bestaat uit twee vervlochten delen, één van een lampenonderhouder in een klein dorpje bij de Moezel in 1950 en één in een gevoelsmatig hedendaags gezin uit Den Haag.
Ik vond deze tweede secties, schijnbaar in het hier en nu, beter. Deze waren nog wat meer geaard in de werkelijkheid en de wijze van beschrijven past nog bij een kinderlijke blik op de wereld.
Hoewel, hoe waarschijnlijk is het dat een schooljongetje het volgende denkt?:
Niet als een hoofdpijn of buikkramp, maar een pijn die ouder was dan Mischa zelf.
In het algemeen is het een probleem wat ik had bij dit boek (en waar ik later nog op terugkom) maar het voelde te geschreven, geconstrueerd en bedacht aan.
De secties in Duitsland riepen bij mij de vraag op wat ik nu las, een sprookje? De hoofdpersoon is best kleurloos (In feite is meneer Kuschfeld het best te begrijpen door alles wat hij niet is) maar de sfeer was magisch realistisch met een hoofd sneeuw en vergaderingen van committees die bepalen wanneer sneeuwval mogelijk is. Het kwam op mij erg overdreven over, gezocht over.
Waar dit boek me aan deed denken
En op een gegeven moment voelde deze secties voor mij zelfs aan alsof Sebastiaan Chabot onbewust een parodie op Jonathan Safran Foer zijn Alles is verlicht opvoerde. Specifiek de magisch realistische secties uit dat boek, in de shtetl in Oekraïne, deden me veel denken aan het dorpsleven aan de Moezel.
En ook de vroegwijze Benjamin uit het heden deed me toen verdacht veel aan een personage uit een ander boek van Jonathan Safran Foer denken: Oscar uit Extreem luid & ongelooflijk dichtbij.
We hebben een soort dubbel euthanasie plot a la Amsterdam van Ian McEwan, maar dan ook nog met een walvis erbij.
Dan is er nog een scène in het gemeentehuis waarbij iemand op papier dood blijkt te zijn (En u kunt niet meer dood zijn dan dood op papier.), de bureaucratie die hier niet mee om kan gaan, en een kasteel bovenop een Duits stadje, en denk je aan het werk van Franz Kafka.
Als de auteur dan nog alternatieve levens erbij haalt kon ik niet anders dan denken aan Dark Matter.
Taalgebruik
Het vuur tongde voorzichtig om het droge, onberoerde hout, totdat ze zich ervan verzekerd had dat het hout het doodsbange dier was en zij de dresseur.
Maar bovenstaande zijn nauwelijks de redenen dat ik uiteindelijk dit boek niet sterk vond. Nee, het taalgebruik van Chabot stuitte me uitgesproken tegen de borst. Er is een veelheid aan semi diepzinnige zinnen die bij nadere beschouwing weinig concreet zeggen: Haar huid was feilloos zoals je een porseleinen kopje zou onthouden of religie accepteert.
Er zijn kaarsen die stilletjes aangaan.
En dan heb je een overvloed aan samentrekkingen en bijvoeglijk naamwoorden die bezieling en emotie toeschrijven aan compleet levenloze zaken:
Wandelstokgelukkig
Slaapkamerdonkerte
Mondkoepel
Sleutelende schouders
...haar benen losjes liet rondom aanwaaiende situaties
Aftredende golfjes
Vlammen van dolfijn
Witte ouderdomsvegen
Kreukelige knokkels
Onthoofde boom
Dekengleuf
In de aders van zijn hand voelde hij hoe de Moezel op weg was naar zee.
Er heerste een stilte die stil probeerde te zijn.
Was hij ook gelukkig in de stillere lengte van zijn dagen?
Koppige kettingen
Iemand verzucht iets zoutig
Zeebeensoevereiniteit
Geduldige benen
Een ebbend gevoel
Bedarende zijde (van een ochtendjas)
Kalm vuur
De baai van haar sleutelbeenderen
Eleoneres borsten klampten zich vergevingsgezind aan haar lichaam vast
Haar loslippige hand
Rotsige schouder
Wenkbrauwerig afkeuren
Zijn grote, vriendelijke neusgaten
De kamer was bescheiden, maar intelligent
Een metaalmazelig scheermes
Een sleutelende rol
Krimpscheurend
Raamtikkende sneeuw
Soms leidt het wel tot mooie vondsten, inversies die wel wat oproepen zoals:
Ach ik weet het ook niet. Het is niet dat ik over de antwoorden beschik, ik denk dat we simpelweg de juiste vragen moeten stellen, dat is het.
De groep zal in beweging komen voordat er iemand in de groep in beweging komt
Je kan vertrekken zonder mij te verlaten.
Maar concluderend irriteerde het taalgebruik mij voornamelijk, vond ik het pretentieus en onnauwkeurig, en was dit boek voor mij een teleurstellende leeservaring.
Dank aan de Club van Echte Lezers voor het opsturen van een recensieexemplaar!
April 5, 2020
Het spijt me zo voor deze 1 ster. Maar echt. Ik had zo'n hoge verwachtingen door de flap en de cover die super mooi is!
Het ding is, ik snap echt niet waar dit verhaal over gaat. Ja, over vier generaties maar wat dan nog? Ik snap niets van de verhaallijn, wat er nu net gebeurd is. Enkel die van de jongste generatie vond ik nog interessant om te lezen. Die van de andere, geen idee. Ik heb het gevoel dat het boek te literair wilt overkomen en de rode draad kwijt gespeeld is.
Meer dan eens wou ik het boek stoppen maar vond dat ik dat niet kon maken want, straks kwam het "aha!" moment nog. Die kwam niet.
Volledige recensie: https://axellesbooks.wordpress.com/20...
Het ding is, ik snap echt niet waar dit verhaal over gaat. Ja, over vier generaties maar wat dan nog? Ik snap niets van de verhaallijn, wat er nu net gebeurd is. Enkel die van de jongste generatie vond ik nog interessant om te lezen. Die van de andere, geen idee. Ik heb het gevoel dat het boek te literair wilt overkomen en de rode draad kwijt gespeeld is.
Meer dan eens wou ik het boek stoppen maar vond dat ik dat niet kon maken want, straks kwam het "aha!" moment nog. Die kwam niet.
Volledige recensie: https://axellesbooks.wordpress.com/20...
April 27, 2020
Een geforceerd geschreven boek. Ik heb het tot de helft volgehouden en toen was ik het spuugzat.
June 8, 2022
De manier van schrijven is zo krampachtig (terwijl het verhaal potentie heeft). Er word moeilijk geschreven om moeilijk te schrijven, niet omdat het iets toevoegd.
April 5, 2020
DNF op 56% (p. 157 van de 279)
Het is zeer moeilijk om kort samen te vatten waar dit boek over gaat. De uitnodigende cover, de mysterieuze flaptekst en vooral het poëtische kantje aan het boek; lokken de lezer. Helaas gaan die elementen, gaandeweg het boek, zich tegen de auteur keren.
De achterflap is zeer uitnodigend en toont een mysterieuze verhaallijn. Wanneer de lezer eenmaal aan het boek begint, is die mysterieuze zijde niet op te merken. Het verhaal is echter wel verwarrend en niet duidelijk weergeven. Na meer dan de helft gelezen te hebben, was er nog steeds geen duidelijke verhaallijn aanwezig. Wat het boek vrij langdradig en saai maakt.
Hoewel het poëtische kantje net een aantrekkelijk gegeven is, toont de inhoud het tegendeel. Dit heeft vooral te maken met de vervelende schrijfstijl van de auteur. Je merkt als lezer op dat hij verschillende pogingen doet om literair over te komen. De oudbollige woordkeuze maakt het boek niet toegankelijk voor meerdere generaties, en beperkt zich zelfs tot een heel selecte doelgroep. De geleerde woorden idem. Daarnaast is de auteur ook goed in het zichzelf tegenspreken. Zinnen waarin A beweerd wordt en twee woorden verder B wordt beweerd. Dubbele ontkenningen maken het verhaal extra verwarrend.
Alle elementen bleven oppervlakkig. Zowel de plot, als de setting en personages. Niets was veelzeggend. Een boek dat over familie gaat, is gebruikelijk emotioneel. Helaas bevat dit boek geen enkele emotie. Op geen enkel punt kan de houding van personages gelezen worden: waren ze gelukkig? Waren ze ongelukkig? Waren ze boos? Waren ze bang? Niets van dit alles werd duidelijk gemaakt door de personages. Voornamelijk omdat de personages zeer statisch waren. Er zat geen leven en beweging in de dialoog. Zelfs de gesprekken tussen de verschillende personages bleven oppervlakkig. De lezer krijgt geen enkele mogelijkheid om met de personages een band op te bouwen.
Hoewel er allerlei zaken aan het licht moeten komen, zijn er geen spanningselementen die naar een climax toewerken. Het boek blijft steeds eentonig.
Na iets meer dan de helft gelezen te hebben, was het voor mij duidelijk: dit boek zal mij niet weten te bekoren. Halfweg het boek is er nog steeds geen plot vooruitgang. Daardoor heb ik het boek aan de kant gelegd.
Het is zeer moeilijk om kort samen te vatten waar dit boek over gaat. De uitnodigende cover, de mysterieuze flaptekst en vooral het poëtische kantje aan het boek; lokken de lezer. Helaas gaan die elementen, gaandeweg het boek, zich tegen de auteur keren.
De achterflap is zeer uitnodigend en toont een mysterieuze verhaallijn. Wanneer de lezer eenmaal aan het boek begint, is die mysterieuze zijde niet op te merken. Het verhaal is echter wel verwarrend en niet duidelijk weergeven. Na meer dan de helft gelezen te hebben, was er nog steeds geen duidelijke verhaallijn aanwezig. Wat het boek vrij langdradig en saai maakt.
Hoewel het poëtische kantje net een aantrekkelijk gegeven is, toont de inhoud het tegendeel. Dit heeft vooral te maken met de vervelende schrijfstijl van de auteur. Je merkt als lezer op dat hij verschillende pogingen doet om literair over te komen. De oudbollige woordkeuze maakt het boek niet toegankelijk voor meerdere generaties, en beperkt zich zelfs tot een heel selecte doelgroep. De geleerde woorden idem. Daarnaast is de auteur ook goed in het zichzelf tegenspreken. Zinnen waarin A beweerd wordt en twee woorden verder B wordt beweerd. Dubbele ontkenningen maken het verhaal extra verwarrend.
Alle elementen bleven oppervlakkig. Zowel de plot, als de setting en personages. Niets was veelzeggend. Een boek dat over familie gaat, is gebruikelijk emotioneel. Helaas bevat dit boek geen enkele emotie. Op geen enkel punt kan de houding van personages gelezen worden: waren ze gelukkig? Waren ze ongelukkig? Waren ze boos? Waren ze bang? Niets van dit alles werd duidelijk gemaakt door de personages. Voornamelijk omdat de personages zeer statisch waren. Er zat geen leven en beweging in de dialoog. Zelfs de gesprekken tussen de verschillende personages bleven oppervlakkig. De lezer krijgt geen enkele mogelijkheid om met de personages een band op te bouwen.
Hoewel er allerlei zaken aan het licht moeten komen, zijn er geen spanningselementen die naar een climax toewerken. Het boek blijft steeds eentonig.
Na iets meer dan de helft gelezen te hebben, was het voor mij duidelijk: dit boek zal mij niet weten te bekoren. Halfweg het boek is er nog steeds geen plot vooruitgang. Daardoor heb ik het boek aan de kant gelegd.
August 24, 2020
Verhaal met knappe vertelstructuur dat speelt met de concepten tijd en identiteit en dat je een beetje verdwaasd achterlaat. Want een heel stuk van het verhaal zit in wat niet gezegd wordt.
Chabot is op zoek naar een unieke stem, wat ik wel kan appreciëren. Dat maakt soms dat de taal zelfs voor mij ietsje te barok is, met adjectieven die eerder gekunsteld dan poëtisch aanvoelen. Het eerste hoofdstuk is op dat vlak wat doorbijten, maar daarna neemt de plot de bovenhand en leest het boek vlot weg.
Chabot is op zoek naar een unieke stem, wat ik wel kan appreciëren. Dat maakt soms dat de taal zelfs voor mij ietsje te barok is, met adjectieven die eerder gekunsteld dan poëtisch aanvoelen. Het eerste hoofdstuk is op dat vlak wat doorbijten, maar daarna neemt de plot de bovenhand en leest het boek vlot weg.
April 11, 2020
Ik werd aangetrokken tot het boek omwille van die ene samenvattende zin "vier generaties binnen één familie verlangen ieder op hun eigen manier iets gedenkwaardigs te doen, uit angst niet te worden herinnerd". Het is iets dat je in onze samenleving ook zo vaak hoort: het verlangen om iets betekend te hebben. Mijn nieuwsgierigheid was dus gewekt om te weten hoe de auteur dit thema aansnijdt in een roman.
Het boek is beeldsprakerig geschreven waardoor het iets trager leest, zonder dat het moeilijk leest. De hoofdstukken die over het verleden handelen, zijn bovendien wat plechtmatiger geschreven, maar dat past bij de tijdsgeest.
De diverse personages willen zich belangrijk voelen, iets doen wat belangrijk is, iets met een bepaald gewicht, iets waarover mensen het zouden hebben. Het verlangen is als een soort verborgen plaaggeest die voor rusteloosheid zorgt. Maar soms gaat het verlangen om iets groot te doen ten koste van een ander. En voor dat soort dingen betaal je een hoge prijs, namelijk dat het dat is wat men zich dan van je zal herinneren.
In de slaap die geen uren kent, speelt het geweten op, dat men herinnerd zal worden waarvoor men niet wilde herinnerd worden.
Pas achteraf komen ze tot het besef wat echt telt, dat simpelweg 'je werk goed doen' goed genoeg zou moeten zijn. Proberen een leven van simpel geluk te aanvaarden...
Het is heel mooi hoe eenvoudig de auteur dit in het verhaal verwerkt heeft, niet groots en theatraal. Want dat is toch de moraal van het verhaal: eenvoudig is goed genoeg? En toch is niet alles wat het lijkt dat het is...
Ik vind het een knap geschreven boek. Het boek kent veel lagen en gaat veel dieper dan men aanvankelijk denkt. Het lijkt bijzonder eenvoudig geschreven, ondanks de vele beeldende beschrijvingen. Maar het einde van het boek zet alles op z'n kop waardoor je wat verweesd achterblijft, waardoor het boek nog wat blijft nazinderen.
Lees meer op https://ingeschrijft.com/
Het boek is beeldsprakerig geschreven waardoor het iets trager leest, zonder dat het moeilijk leest. De hoofdstukken die over het verleden handelen, zijn bovendien wat plechtmatiger geschreven, maar dat past bij de tijdsgeest.
De diverse personages willen zich belangrijk voelen, iets doen wat belangrijk is, iets met een bepaald gewicht, iets waarover mensen het zouden hebben. Het verlangen is als een soort verborgen plaaggeest die voor rusteloosheid zorgt. Maar soms gaat het verlangen om iets groot te doen ten koste van een ander. En voor dat soort dingen betaal je een hoge prijs, namelijk dat het dat is wat men zich dan van je zal herinneren.
In de slaap die geen uren kent, speelt het geweten op, dat men herinnerd zal worden waarvoor men niet wilde herinnerd worden.
Pas achteraf komen ze tot het besef wat echt telt, dat simpelweg 'je werk goed doen' goed genoeg zou moeten zijn. Proberen een leven van simpel geluk te aanvaarden...
Het is heel mooi hoe eenvoudig de auteur dit in het verhaal verwerkt heeft, niet groots en theatraal. Want dat is toch de moraal van het verhaal: eenvoudig is goed genoeg? En toch is niet alles wat het lijkt dat het is...
Ik vind het een knap geschreven boek. Het boek kent veel lagen en gaat veel dieper dan men aanvankelijk denkt. Het lijkt bijzonder eenvoudig geschreven, ondanks de vele beeldende beschrijvingen. Maar het einde van het boek zet alles op z'n kop waardoor je wat verweesd achterblijft, waardoor het boek nog wat blijft nazinderen.
Lees meer op https://ingeschrijft.com/
March 11, 2020
3.5 ⭐
Heb in 3 verschillende boekhandels met dit boek in mn hand gestaan voordat ik hem kocht. De voorkant sprak me erg aan, de achterflap minder.
Heb het uiteindelijk in 1 dag uitgelezen. Het is zo'n vreemd maar tegelijkertijd intrigerend verhaal. Ik moet het nog even laten bezinken denk ik. Het gaat volgens mij over de invloed van eerdere generaties op je eigen leven, over iets willen betekenen, over herinnerd en bemind willen worden maar vooral identiteit.
Weet je, Liv, soms wil ik simpelweg de envelop van mijn leven openrukken om te zien wat erin heeft gezeten .
Heb in 3 verschillende boekhandels met dit boek in mn hand gestaan voordat ik hem kocht. De voorkant sprak me erg aan, de achterflap minder.
Heb het uiteindelijk in 1 dag uitgelezen. Het is zo'n vreemd maar tegelijkertijd intrigerend verhaal. Ik moet het nog even laten bezinken denk ik. Het gaat volgens mij over de invloed van eerdere generaties op je eigen leven, over iets willen betekenen, over herinnerd en bemind willen worden maar vooral identiteit.
Weet je, Liv, soms wil ik simpelweg de envelop van mijn leven openrukken om te zien wat erin heeft gezeten .
May 2, 2020
Een allesomvattend spel
Sebastiaan Chabot (1989) vertrok na zijn studie geschiedenis aan de universiteit van Amsterdam naar New York om daar de master Creative Writing te volgen aan New York University. Chabot studeerde af bij Jonathan Safran Foer en bracht begin 2020 zijn debuutroman uit bij Atlas Contact: De slaap die geen uren kent.
Vier generaties behelst het verhaal dat Chabot vertelt in De slaap die geen uren kent. Victor en Benjamin Kuschfeld groeien op in Den Haag. In de hal hangt het portret van hun overgrootvader, een portret dat Victor angst aanjaagt en hij besluit het met zijn schoolvrienden te verbranden. Maar het ontbrekende schilderij lijkt zijn overgrootvader nadrukkelijker aanwezig dan ooit te maken.
De slaap die geen uren kent bestaat uit twee hoofdlijnen, de ene het verhaal van Kurt Kuschfeld in 1950, overgrootvader van Victor en Benjamin en de andere het verhaal van Victor, Benjamin en hun Vader. De grootvader van Victor en Benjamin blijft op de achtergrond aanwezig tot Vader erachter komt dat zijn vader officieel doodverklaard is in 1945 en zich gaat afvragen of de geruchten over zijn familiegeschiedenis in de oorlog dan toch waar zijn.
Den Haag, een familiegeschiedenis met wortels in de Tweede Wereldoorlog, qua thema’s doet het debuut van Chabot denken aan En we noemen hem van Marjolijn van Heemstra, maar daarmee houdt ook elke vergelijking tussen de twee boeken op. Waar Van Heemstra als een wetenschapper haar familiegeschiedenis induikt, zoekt Chabot in zijn verhaal naar onwaarschijnlijkheden.
Chabot speelt in zijn roman met alles; identiteit, namen, personages en generaties maar ook met taal. Metaforen, parallellen door letterlijke zinsfrasen te herhalen tussen de verschillende tijden waarin de twee verhaallijnen zich afspelen. Door deze parallellen ontstaat ook een spel met tijd. Tijd binnen en buiten de roman en tot slot een spel met de werkelijkheid en de verhouding tussen feit en fictie, fictie en verleden.
Het spel is leuk en houdt de interesse van de lezer vast, maar de verhalen en de verhoudingen tussen de personages (vaders, grootvaders en zonen) worden steeds ingewikkelder en het geheel wordt langzaam ongrijpbaar, onontwarbaar en daarmee op verschillende punten onbegrijpelijk.
Niemand is wie hij lijkt te zijn in De slaap die geen uren kent. De dood manifesteert zich op veel verschillende manieren en zelfs zelfgetekende stambomen en tijdlijnen kunnen de lezer niet laten ontsnappen uit de samenhangende en elkaar overlappende verhalen. Het debuut leest als een droom, een onbegrijpelijke droom waar veel interessante zaken een plaats in hebben maar waarin een grote lijn ontbreekt. Een literair gewaagd debuut dat een tweede lezing verdient.
Sebastiaan Chabot (1989) vertrok na zijn studie geschiedenis aan de universiteit van Amsterdam naar New York om daar de master Creative Writing te volgen aan New York University. Chabot studeerde af bij Jonathan Safran Foer en bracht begin 2020 zijn debuutroman uit bij Atlas Contact: De slaap die geen uren kent.
Vier generaties behelst het verhaal dat Chabot vertelt in De slaap die geen uren kent. Victor en Benjamin Kuschfeld groeien op in Den Haag. In de hal hangt het portret van hun overgrootvader, een portret dat Victor angst aanjaagt en hij besluit het met zijn schoolvrienden te verbranden. Maar het ontbrekende schilderij lijkt zijn overgrootvader nadrukkelijker aanwezig dan ooit te maken.
“En hij wist dat het aan hem was om het gat te dichten. Dicht te gooien met verhalen. Verhalen die zo tot de verbeelding spraken dat een schilderij niet nodig was: Vaders grootvader zou een niet meer weg te denken persoon in de herinnering van de familie worden. De verhalen, die zouden Vaders opa vormen, het schilderij zou slechts een matige afspiegeling zijn.”
De slaap die geen uren kent bestaat uit twee hoofdlijnen, de ene het verhaal van Kurt Kuschfeld in 1950, overgrootvader van Victor en Benjamin en de andere het verhaal van Victor, Benjamin en hun Vader. De grootvader van Victor en Benjamin blijft op de achtergrond aanwezig tot Vader erachter komt dat zijn vader officieel doodverklaard is in 1945 en zich gaat afvragen of de geruchten over zijn familiegeschiedenis in de oorlog dan toch waar zijn.
Den Haag, een familiegeschiedenis met wortels in de Tweede Wereldoorlog, qua thema’s doet het debuut van Chabot denken aan En we noemen hem van Marjolijn van Heemstra, maar daarmee houdt ook elke vergelijking tussen de twee boeken op. Waar Van Heemstra als een wetenschapper haar familiegeschiedenis induikt, zoekt Chabot in zijn verhaal naar onwaarschijnlijkheden.
Chabot speelt in zijn roman met alles; identiteit, namen, personages en generaties maar ook met taal. Metaforen, parallellen door letterlijke zinsfrasen te herhalen tussen de verschillende tijden waarin de twee verhaallijnen zich afspelen. Door deze parallellen ontstaat ook een spel met tijd. Tijd binnen en buiten de roman en tot slot een spel met de werkelijkheid en de verhouding tussen feit en fictie, fictie en verleden.
Het spel is leuk en houdt de interesse van de lezer vast, maar de verhalen en de verhoudingen tussen de personages (vaders, grootvaders en zonen) worden steeds ingewikkelder en het geheel wordt langzaam ongrijpbaar, onontwarbaar en daarmee op verschillende punten onbegrijpelijk.
“Ik ben naar u afgereisd om te voorkomen dat u voor uw tijd opgeeft. Een vroegtijdig heengaan heeft gevolgen. Voor u, en voor allen die op een of andere manier met u verbonden zijn. U heeft over vele zaken in uw leven mogen beschikken, maar over uw dood heeft u geen zeggenschap. Elk uur heeft zijn eigen bestaansrecht. En als we dichter bij het einde komen heeft de tijd de gave om het een en ander tegen elkaar af te wegen. Om de eindbalans op te maken. Het is niet geoorloofd dit leven ongezeefd te verlaten. U kunt niet voor eigen rechter spelen, dat begrijpt u toch.”
Niemand is wie hij lijkt te zijn in De slaap die geen uren kent. De dood manifesteert zich op veel verschillende manieren en zelfs zelfgetekende stambomen en tijdlijnen kunnen de lezer niet laten ontsnappen uit de samenhangende en elkaar overlappende verhalen. Het debuut leest als een droom, een onbegrijpelijke droom waar veel interessante zaken een plaats in hebben maar waarin een grote lijn ontbreekt. Een literair gewaagd debuut dat een tweede lezing verdient.
March 4, 2020
De slaap die geen uren kent - Sebastiaan Chabot (Atlas contact)
Vier generaties binnen één familie verlangen ieder op hun eigen manier iets gedenkwaardigs te doen, uit angst niet te worden herinnerd.
"De slaap die geen uren kent' van Sebastiaan Chabot gaat over vier generaties binnen één familie die ieder op hun eigen manier verlangen iets gedenkwaardigs te doen, uit angst niet te worden herinnerd.
Kurt Kuschfeld, eenenvijftig jaar en wandelstokgelukkig, besluit dat zijn leven erop zit. Als straatlichtbewaarder werkte hij de laatste jaren 's nachts, ongezien. In wat de laatste uren van zijn bestaan lijken, vraagt hij zich af welke levens hij heeft laten liggen.
Drie generaties later. Victor en Benjamin Kuschfeld groeien op in Den Haag, aan zee. In de hal van het huis hangt het portret van hun overgrootvader. Vooral Victor is bang voor het gezicht in het masker van verf, en als zijn schoolvrienden komen spelen besluit hij het in de tuin te verbranden. Ze hebben echter geen idee wat ze daarmee in gang zetten; de familiegeschiedenis blijkt losse heupen te hebben.
Een cover zoals ik ze graag heb, strak, mooie kleur. Soms hebben boeken niet meer nodig en dit is zo een boek, de flaptekst en titel zijn vlot genoeg.
Ik vond het een iets of wat verwarrend boek, ik moet er wel bij zeggen dat ik hem wel ga herlezen. Iets aan de manier van schrijven maakt dat ik het boek ook niet echt kan vergeten.
Je leest in het toen en nu. De stukken van
toen zijn voor mij persoonlijk het interessantste en leukste om te lezen. Er zit door alle hoofdstukken heen best wat humor verweven maar ook ernst.
‘Kurt Victor Karl Kuschfeld, eenenvijftig jaar oud en wandelstokgelukkig, wilde simpelweg de envelop van zijn leven dichtlikken. Strikt genomen was zijn leven niet ‘op’.’
Het verhaal blijft nog steeds in mijn hoofd rondspoken, het blijft aan mij plakken. Dat is dan toch wel, achteraf gezien, een knap staaltje schrijven.
Dit is ook absoluut een boek dat je zelf moet lezen en waar je zelf je menig over moet vormen omdat iedereen anders tegenover het onderwerp staat.
Een boek over familie, geheimen, emoties, liefde besprenkeld met humor, ernst en verwarring.
Sebastiaan Chabot (1989) vertrok na zijn studie geschiedenis aan de UvA naar New York om aan NYU Creative Writing te volgen, een tweejarige opleiding waarvoor slechts twintig aspirant-schrijvers van de achthonderd aanmeldingen per jaar worden toegelaten. Hij studeerde in 2017 af bij Jonathan Safran Foer.
Vier generaties binnen één familie verlangen ieder op hun eigen manier iets gedenkwaardigs te doen, uit angst niet te worden herinnerd.
"De slaap die geen uren kent' van Sebastiaan Chabot gaat over vier generaties binnen één familie die ieder op hun eigen manier verlangen iets gedenkwaardigs te doen, uit angst niet te worden herinnerd.
Kurt Kuschfeld, eenenvijftig jaar en wandelstokgelukkig, besluit dat zijn leven erop zit. Als straatlichtbewaarder werkte hij de laatste jaren 's nachts, ongezien. In wat de laatste uren van zijn bestaan lijken, vraagt hij zich af welke levens hij heeft laten liggen.
Drie generaties later. Victor en Benjamin Kuschfeld groeien op in Den Haag, aan zee. In de hal van het huis hangt het portret van hun overgrootvader. Vooral Victor is bang voor het gezicht in het masker van verf, en als zijn schoolvrienden komen spelen besluit hij het in de tuin te verbranden. Ze hebben echter geen idee wat ze daarmee in gang zetten; de familiegeschiedenis blijkt losse heupen te hebben.
Een cover zoals ik ze graag heb, strak, mooie kleur. Soms hebben boeken niet meer nodig en dit is zo een boek, de flaptekst en titel zijn vlot genoeg.
Ik vond het een iets of wat verwarrend boek, ik moet er wel bij zeggen dat ik hem wel ga herlezen. Iets aan de manier van schrijven maakt dat ik het boek ook niet echt kan vergeten.
Je leest in het toen en nu. De stukken van
toen zijn voor mij persoonlijk het interessantste en leukste om te lezen. Er zit door alle hoofdstukken heen best wat humor verweven maar ook ernst.
‘Kurt Victor Karl Kuschfeld, eenenvijftig jaar oud en wandelstokgelukkig, wilde simpelweg de envelop van zijn leven dichtlikken. Strikt genomen was zijn leven niet ‘op’.’
Het verhaal blijft nog steeds in mijn hoofd rondspoken, het blijft aan mij plakken. Dat is dan toch wel, achteraf gezien, een knap staaltje schrijven.
Dit is ook absoluut een boek dat je zelf moet lezen en waar je zelf je menig over moet vormen omdat iedereen anders tegenover het onderwerp staat.
Een boek over familie, geheimen, emoties, liefde besprenkeld met humor, ernst en verwarring.
Sebastiaan Chabot (1989) vertrok na zijn studie geschiedenis aan de UvA naar New York om aan NYU Creative Writing te volgen, een tweejarige opleiding waarvoor slechts twintig aspirant-schrijvers van de achthonderd aanmeldingen per jaar worden toegelaten. Hij studeerde in 2017 af bij Jonathan Safran Foer.
January 5, 2021
In eerste instantie trok ik de uitgebreide gedetailleerde omschrijvingen niet goed maar gaandeweg kreeg ik hier wel meer waardering voor. Uiteindelijk zorgde de mooie zinnen in combinatie met de vraag hoe het precies in elkaar steekt ervoor dat ik het boek snel uit had. Het verhaal gaat niet echt onder je huid zitten waardoor het gemakkelijk is om even weg te leggen en later weer te starten.
Het boek gaat over keuzes om herinnerd te worden en de gevolgen hiervan. Dit is verwerkt in 4 generaties waarbij de meeste aandacht uitgaat naar de overgrootvader Kurt. Het verhaal speelt zich met name af in een Duits stadje aan de Moezel en Den Haag
Voorbeelden van wat leuke zinnen:
Door een rivier lijkt het alsof er een uitweg is. Zodoende is het gemakkelijker om te blijven (p.27)
De bar die Ida Brunhilde Winter beheerde was een degelijke bar. Het was precies zoals je een bar aan iemand zou uitleggen die onbekend was met het middeleeuwse concept: zware biergeur opstijgend uit een vochtige houten vloer, boerende bisschopbuiken aan de bar, luie vliegen rondom geopende likeurflessen, weinig gesprek maar weids begrip. (p.138)
Hier, neem een bezem. Je moet dit soort zaken werkend afwegen, niet broedend.” Livna pakte de bezem aan maar stond niet op van de tafel’ (p.187)
Het boek gaat over keuzes om herinnerd te worden en de gevolgen hiervan. Dit is verwerkt in 4 generaties waarbij de meeste aandacht uitgaat naar de overgrootvader Kurt. Het verhaal speelt zich met name af in een Duits stadje aan de Moezel en Den Haag
Voorbeelden van wat leuke zinnen:
Door een rivier lijkt het alsof er een uitweg is. Zodoende is het gemakkelijker om te blijven (p.27)
De bar die Ida Brunhilde Winter beheerde was een degelijke bar. Het was precies zoals je een bar aan iemand zou uitleggen die onbekend was met het middeleeuwse concept: zware biergeur opstijgend uit een vochtige houten vloer, boerende bisschopbuiken aan de bar, luie vliegen rondom geopende likeurflessen, weinig gesprek maar weids begrip. (p.138)
Hier, neem een bezem. Je moet dit soort zaken werkend afwegen, niet broedend.” Livna pakte de bezem aan maar stond niet op van de tafel’ (p.187)
November 10, 2022
Een prachtige schrijfstijl en een intrigerend verhaal. Maar ik weet nog niet zo goed wat ik daar van moet vinden.
July 13, 2026
Geen Nice boek. Niet echt duidelijk waar t over ging. Allemaal namen en plaatsen die niet relevant klinken in t verhaal (of ik heb t gemist). Geen aanrader. Gelezen omdat t al op de ereader stond.
July 23, 2020
Vreemde, originele schrijfstijl, die soms erg mooi en soms wat te gezocht is. Het is lastig de inhoud van dit boek te beschrijven. Enkele trefwoorden: keuzes, tijd, herhaling, parallelle levens (waarbij ik moest denken aan A Christmas Carol en It's a Wonderful Life), herinnerd worden, oorlogsverleden en boetedoening. Een divers geheel, dat gecombineerd met het taalgebruik een gecompliceerd boek oplevert. Ik kan me voorstellen dat mensen hierbij afhaken. Zelf vond ik het een intrigerend verhaal met mooie thematiek. Sebastiaan Chabot heeft een eigen, nieuwe manier van schrijven en ik ben benieuwd hoe die zich ontwikkelt. Daarom geef ik 3,5 ster, afgerond naar 4.
September 5, 2021
Ik heb meerdere malen tijdens het lezen even een moment gehad waar ik twijfelde om te stoppen. Achteraf gezien was het boek doorlezen de moeite deels waard. Ik begrijp wat de schrijver wilde vertellen, maar de manier waarop heeft helaas heel veel verwarring veroorzaakt.
Het taalgebruik wisselt tussen mooie beeldspraak en beeldspraak dat mooi probeert te zijn. De hoofdstukken die zich in het verleden afspelen zijn dooooordrenkt van de beeldspraak. Ik ben erachter gekomen dat dit niet mijn voorkeur heeft. In dit geval zorgde het ervoor dat ik steeds afgeleid raakte, het voelde oubollig, geveinsd diepzinnig en sloeg soms de plank mis omdat het zich niet vertaalde naar de gecreëerde sfeer in een bepaalde situatie. Ik miste een balans hierin.
De hoofdstukken waarin het jonge gezin aan bod komt is een verfrissend contrast ten opzichte van de verhaallijnen die zich in een andere tijd afspelen. Het moment dat Vader vastloopt in de bureaucratie was grappig beschreven en deed mij denken aan mijn jaren bij een klantenservice, waar ook heel veel overgelaten werd aan de grilligheid van het 'systeem'. Vader's drang om zijn vrouw te bespioneren en/of haar iets aan te doen (?) begreep ik niet. Ik snap niet waar dit vandaan komt, en wat hetgeen dan is wat Vader beweegt om dit te willen. De beschrijving van de wereld door de ogen van Benjamin was kinderlijk en verwonderlijk en paste zo goed bij het personage. Helaas waren de andere personages in het boek niet memorabel.
De verhaallijnen die zich afspeelden in 1950, het bezoek van de man uit de alternatieve tijdlijn / leven, ik had moeite om dit te volgen omdat het ondergesneeuwd werd door het creatieve schrijven. Desondanks vond ik de laatstgenoemde wending wel leuk en ik had graag meer gelezen over de interactie tussen meneer Kuschfeld en de man.
Het liefdesverhaal tussen meneer Kuschfeld en Livna valt weg tegen de rest van het boek. Nergens in het boek wordt expliciet gezegd wat meneer Kuschfeld gedaan heeft, maar uit het verhaal is op te maken dat hij tijdens de Tweede Wereldoorlog gezorgd heeft voor vakkundig en gestroomlijnd transport van mensen naar de werkkampen. In een van de verhaallijnen achtervolgt zijn keuze hem. In een ander verhaallijn blijkt hij niet deze keuze gemaakt te hebben, maar wat hem daartoe bewoog blijft onduidelijk.
De commissie die over de komst van sneeuw discussieerde, de vergaderingen tussen belangrijke dorpslieden en waarom meneer Kuschfeld van hen nou geen euthanasie mocht plegen... het is aan mij voorbij gegaan. Ik probeerde aan mijn man uit te leggen waar dit boek over ging en had moeite om dit onder woorden te brengen. Erg zonde.
Het taalgebruik wisselt tussen mooie beeldspraak en beeldspraak dat mooi probeert te zijn. De hoofdstukken die zich in het verleden afspelen zijn dooooordrenkt van de beeldspraak. Ik ben erachter gekomen dat dit niet mijn voorkeur heeft. In dit geval zorgde het ervoor dat ik steeds afgeleid raakte, het voelde oubollig, geveinsd diepzinnig en sloeg soms de plank mis omdat het zich niet vertaalde naar de gecreëerde sfeer in een bepaalde situatie. Ik miste een balans hierin.
De hoofdstukken waarin het jonge gezin aan bod komt is een verfrissend contrast ten opzichte van de verhaallijnen die zich in een andere tijd afspelen. Het moment dat Vader vastloopt in de bureaucratie was grappig beschreven en deed mij denken aan mijn jaren bij een klantenservice, waar ook heel veel overgelaten werd aan de grilligheid van het 'systeem'. Vader's drang om zijn vrouw te bespioneren en/of haar iets aan te doen (?) begreep ik niet. Ik snap niet waar dit vandaan komt, en wat hetgeen dan is wat Vader beweegt om dit te willen. De beschrijving van de wereld door de ogen van Benjamin was kinderlijk en verwonderlijk en paste zo goed bij het personage. Helaas waren de andere personages in het boek niet memorabel.
De verhaallijnen die zich afspeelden in 1950, het bezoek van de man uit de alternatieve tijdlijn / leven, ik had moeite om dit te volgen omdat het ondergesneeuwd werd door het creatieve schrijven. Desondanks vond ik de laatstgenoemde wending wel leuk en ik had graag meer gelezen over de interactie tussen meneer Kuschfeld en de man.
Het liefdesverhaal tussen meneer Kuschfeld en Livna valt weg tegen de rest van het boek. Nergens in het boek wordt expliciet gezegd wat meneer Kuschfeld gedaan heeft, maar uit het verhaal is op te maken dat hij tijdens de Tweede Wereldoorlog gezorgd heeft voor vakkundig en gestroomlijnd transport van mensen naar de werkkampen. In een van de verhaallijnen achtervolgt zijn keuze hem. In een ander verhaallijn blijkt hij niet deze keuze gemaakt te hebben, maar wat hem daartoe bewoog blijft onduidelijk.
De commissie die over de komst van sneeuw discussieerde, de vergaderingen tussen belangrijke dorpslieden en waarom meneer Kuschfeld van hen nou geen euthanasie mocht plegen... het is aan mij voorbij gegaan. Ik probeerde aan mijn man uit te leggen waar dit boek over ging en had moeite om dit onder woorden te brengen. Erg zonde.
This entire review has been hidden because of spoilers.
January 12, 2022
In maart 2020 zag ik het interview bij DWDD met Sebastiaan Chabot over de totstandkoming van dit debuut en de coaching hierbij door Jonathan Safran Foer (de auteur van onder andere Extremely Loud and Incredibly Close). Mijn interesse was gewekt. Het verhaal over 4 generaties familie Kuschfeld, dat sprongen in de tijd maakt en voortdurend van perspectief verandert, komt wat mij betreft wat stroef op gang. Wanneer er gaandeweg steeds wat meer puzzelstukjes zichtbaar worden werd ook mijn nieuwsgierigheid naar de precieze samenhang tussen de hoofdpersonen steeds groter waardoor ik wilde blijven doorlezen.
Het boek zit vol met metaforen voor angst, eindigheid en de dood en wat me erg aansprak was het spel met de tijd dat Chabot in veel scenes speelt (zoals bijvoorbeeld het café waar men de klok handmatig moet verzetten omdat deze niet meer loopt). De beschrijvingen van personages en metaforen grenzen regelmatig aan het magisch realisme en zijn soms iets té.
De ontknoping van het verhaal blijft hangen maar voelt anderzijds ietwat 'onaf' aan, en dat ongemakkelijke gevoel is misschien juist wel de kracht van dit boek.
Om de losse eindjes tussen de regels door nog eens te ervaren lees ik hem graag nog eens opnieuw!
(Oorspronkelijk gepost op Hebban)
Het boek zit vol met metaforen voor angst, eindigheid en de dood en wat me erg aansprak was het spel met de tijd dat Chabot in veel scenes speelt (zoals bijvoorbeeld het café waar men de klok handmatig moet verzetten omdat deze niet meer loopt). De beschrijvingen van personages en metaforen grenzen regelmatig aan het magisch realisme en zijn soms iets té.
De ontknoping van het verhaal blijft hangen maar voelt anderzijds ietwat 'onaf' aan, en dat ongemakkelijke gevoel is misschien juist wel de kracht van dit boek.
Om de losse eindjes tussen de regels door nog eens te ervaren lees ik hem graag nog eens opnieuw!
(Oorspronkelijk gepost op Hebban)
April 29, 2020
Het is al een tijdje terug dat ik zo verward achterbleef na het lezen van een boek. Ik snapte dit gewoon niet...
'De slaap die geen uren kent' zou gaan over vier generaties binnen één familie, specifiek de mannen die bang zijn om vergeten te worden. Er gaan twee verhaallijnen door elkaar, die van Kurt in 1950 en die van Viktor (en Benjamin, Vader en Grootvader) in het heden. De laatste verhaallijn sprak mij zeker aan, misschien ook omdat dit het enige was wat ik van het boek begreep.
De verhaallijn in 1950 deed mij niks. Het werd me steeds onduidelijker en ik kon er niks mee. De schrijfstijl maakte dit ook niet beter. De woordkeuzes snapte ik vaak niet. Er waren geen spanningselementen, geen climax en zelfs de 'simpele' dialogen kon ik soms niet volgen. Ik blijf verward achter...
'De slaap die geen uren kent' zou gaan over vier generaties binnen één familie, specifiek de mannen die bang zijn om vergeten te worden. Er gaan twee verhaallijnen door elkaar, die van Kurt in 1950 en die van Viktor (en Benjamin, Vader en Grootvader) in het heden. De laatste verhaallijn sprak mij zeker aan, misschien ook omdat dit het enige was wat ik van het boek begreep.
De verhaallijn in 1950 deed mij niks. Het werd me steeds onduidelijker en ik kon er niks mee. De schrijfstijl maakte dit ook niet beter. De woordkeuzes snapte ik vaak niet. Er waren geen spanningselementen, geen climax en zelfs de 'simpele' dialogen kon ik soms niet volgen. Ik blijf verward achter...
March 31, 2020
Dit is de vierde keer dat ik een boek mag recenseren voor De club van echte lezers en de eerste keer dat ik een paar dagen nodig had om te bedenken wat ik ervan vind. Dit boek bevat een aantal verschillende verhaallijnen, twee ervan verlopen zelfs parallel. En heel veel metaforen, wat mij betreft te veel en te gekunsteld, iets waarvan meer jeugdige auteurs zich de laatste jaren met graagte bedienen.
De verhaallijn van de meeste recente generatie is het best leesbaar en spreekt me het meest aan. Tegelijkertijd voelt juist die als onaf. Mijn favoriete scène is die van vader aan de balie van het gemeentehuis, met de zin: ‘ Vader probeerde het gegniffel van de gangplant te negeren’. En ook windstoten aan gedachten die zich niet laten verenigen tot een intacte storm kan ik waarderen.
De beschrijving van de routes van de straatlichtbewaarder zijn ook zeker de moeite waard. Ik merk dat ik, nu ik deze recensie schrijf, toch tot vier sterren kom. Want al met al is het een goed opgebouwd geheel dat zeker tot denken aan zet. Een perfect boek voor een leeskring, het roept veel vragen op en heeft genoeg ingangen voor een goed gesprek!
De verhaallijn van de meeste recente generatie is het best leesbaar en spreekt me het meest aan. Tegelijkertijd voelt juist die als onaf. Mijn favoriete scène is die van vader aan de balie van het gemeentehuis, met de zin: ‘ Vader probeerde het gegniffel van de gangplant te negeren’. En ook windstoten aan gedachten die zich niet laten verenigen tot een intacte storm kan ik waarderen.
De beschrijving van de routes van de straatlichtbewaarder zijn ook zeker de moeite waard. Ik merk dat ik, nu ik deze recensie schrijf, toch tot vier sterren kom. Want al met al is het een goed opgebouwd geheel dat zeker tot denken aan zet. Een perfect boek voor een leeskring, het roept veel vragen op en heeft genoeg ingangen voor een goed gesprek!
June 18, 2025
Het boek is vrij duidelijk een debuut. Dat viel te lezen in de beeldende taal. Handelingen die in een zin kunnen gebeuren worden met tien zinnen geromantiseerd, zonder dat deze extra beschrijvingen daadwerkelijk betekenis dragen in mijn ogen.
Het verhaal zelf bestaat uit twee delen die door elkaar heen geschreven zijn, wel goed afgebakend door de hoofdstuk titels. Er was echter weinig overlap tussen de verhalen, die bespotte ik pas aan het einde. Ik denk dat er nog een verband zit, maar die werd naar mijn idee te weinig uitgebreid.
Twee sterren voelt negatief aan, maar ik vrees dat het in dit geval de beste optie is. (2,5 ofwel 5/10 volstaat wellicht beter)
Het verhaal zelf bestaat uit twee delen die door elkaar heen geschreven zijn, wel goed afgebakend door de hoofdstuk titels. Er was echter weinig overlap tussen de verhalen, die bespotte ik pas aan het einde. Ik denk dat er nog een verband zit, maar die werd naar mijn idee te weinig uitgebreid.
Twee sterren voelt negatief aan, maar ik vrees dat het in dit geval de beste optie is. (2,5 ofwel 5/10 volstaat wellicht beter)
July 26, 2021
Het boek zou “een epische vertelling over vier generaties binnen één familie, die elk op hun eigen manier verlangen iets gedenkwaardigs te doen, uit angst niet herinnerd te worden” moeten zijn. Voor mij was het dat niet. Er waren twee verhaallijnen en die in het heden van de vader met zijn twee zonen was nog het meest duidelijke maar echt een kop en een staart vond ik daar ook niet aan zitten. Met de verhaallijn die zich in 1950 afspeelde kon ik helemaal niets daar zat naar mijn gevoel zelfs geen eens een kop aan.
September 16, 2021
"De slaap die geen uren kent" is de debuutroman van Sebastiaan Chabot (1989), de zoon van Bart Chabot (1954): dichter, schrijver en performer. Bart Chabot beleefde zijn literaire doorbraak met zijn vierdelige biografie over Herman Brood.
Sebastiaan Chabot studeerde geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam en vertrok toen naar New York om daar een master Creative Writing te volgen, met onder andere Jonathan Safran Foer als begeleider en lesgever.
"De slaap die geen uren kent" bestaat uit twee vervlochten delen, één van een straatverlichter in een klein dorpje bij de Moezel in 1950 en één van een hedendaags gezin uit Den Haag. Het deel dat zich afspeelt in 1950 voelt aan als magisch realisme, vooral waar het alter ego van Kurt, Viktor Karl Kuschfeld zich manifesteert. Een raadselachtig en bevreemdend verhaal. Het andere deel gaat over de familie in Den Haag, bij wie het portret van een oude man in de hall hangt, een portret van de (over)grootvader dat de kleine Victor angst inboezemt. Dit deel speelt zich drie generaties later af.
Chabot brengt raakvlakken aan tussen beide lijnen door de vaders allemaal hetzelfde verlangen te geven: ze willen allemaal iets memorabel doen, uit angst om niet herinnerd te worden. Het verhaal gaat over de vele kleine keuzes die grote gevolgen kunnen hebben. Over liefde, familie en schuld. Maar het is redelijk verwarrend en weinig uitgediept. Gelukkig barst het uit zijn voegen door de vele taalkundige vondsten, de overvloedige beeldspraak en de eigenzinnige toon. Chabot schreef zijn debuutroman eerst in het Engels tijdens zijn studie Creative Writing, maar in plaats van het naar het Nederlands te vertalen, herschreef (hertaalde) hij het in het Nederlands.
Sebastiaan Chabot studeerde geschiedenis aan de Universiteit van Amsterdam en vertrok toen naar New York om daar een master Creative Writing te volgen, met onder andere Jonathan Safran Foer als begeleider en lesgever.
"De slaap die geen uren kent" bestaat uit twee vervlochten delen, één van een straatverlichter in een klein dorpje bij de Moezel in 1950 en één van een hedendaags gezin uit Den Haag. Het deel dat zich afspeelt in 1950 voelt aan als magisch realisme, vooral waar het alter ego van Kurt, Viktor Karl Kuschfeld zich manifesteert. Een raadselachtig en bevreemdend verhaal. Het andere deel gaat over de familie in Den Haag, bij wie het portret van een oude man in de hall hangt, een portret van de (over)grootvader dat de kleine Victor angst inboezemt. Dit deel speelt zich drie generaties later af.
Chabot brengt raakvlakken aan tussen beide lijnen door de vaders allemaal hetzelfde verlangen te geven: ze willen allemaal iets memorabel doen, uit angst om niet herinnerd te worden. Het verhaal gaat over de vele kleine keuzes die grote gevolgen kunnen hebben. Over liefde, familie en schuld. Maar het is redelijk verwarrend en weinig uitgediept. Gelukkig barst het uit zijn voegen door de vele taalkundige vondsten, de overvloedige beeldspraak en de eigenzinnige toon. Chabot schreef zijn debuutroman eerst in het Engels tijdens zijn studie Creative Writing, maar in plaats van het naar het Nederlands te vertalen, herschreef (hertaalde) hij het in het Nederlands.
May 11, 2025
Ik haal er absoluut geen plezier uit om negatieve commentaren te schrijven, dus laat ik het kort houden. Naar mijn smaak te veel gekunsteld. Veel lege gesprekjes en trucjes om je door het verhaal te slepen.
Zinnen als deze: "Er viel een kortstondige stilte, een die je in je zak kon stoppen en drie of vier keer over het oppervlak van een meer kon laten stuiteren." Sorry, maar wat staat hier eigenlijk? Ik zie het mooie er niet van in elk geval.
Zinnen als deze: "Er viel een kortstondige stilte, een die je in je zak kon stoppen en drie of vier keer over het oppervlak van een meer kon laten stuiteren." Sorry, maar wat staat hier eigenlijk? Ik zie het mooie er niet van in elk geval.
May 13, 2020
Het doet pijn te moeten concluderen dat een boek met zo’n prachtige cover niet aan mn verwachtingen voldoet. Chabot schrijft prachtig en heel gevat met humor. MAAR. Ik snap nog steeds niet het hele verhaal, al hoewel het wel steeds duidelijker wordt. Kost veel aandacht om te lezen, blij dat ik toen ie uit was aan een ander boek kon beginnen.
March 28, 2020
Goed geschreven, maar niet aantrekkelijk. Ik vond het vaak saai en moeilijk om doorheen te komen. Ik heb er een aantal keer over nagedacht het boek weg te leggen en misschien had ik dat moeten doen. Ik ben een jonge lezer, dus misschien was dit iets te literair voor mijn doen.
July 12, 2020
Eigenlijk weet ik niet waarom ik het boek uitgelezen heb (of eigenlijk afgeluisterd). Het is een vrij saai verhaal. Het bevat af en toe mooie zinnen en het concept van de vier generaties is wel leuk, maar het kon me niet echt boeien. Helaas.
March 23, 2020
Het boek is me niet bevallen. Enigszins pretentieus, gekunsteld. De schrijver doet teveel zijn best waardoor het verhaal me niet pakt. Ik luister maar verdwaal en raak de weg kwijt.
March 27, 2020
Hoogdravend en niet vermakelijk. Een boek om hoofdpijn van te krijgen.
April 12, 2020
Hoewel ik de plot wel mooi vond, kon ik maar moeilijk wennen aan de wel erg bloemrijke taal.
April 22, 2020
it was okay, couldn’t really get into the story, but it was well-written, which is always nice. I did have higher expectations though, to be perfectly honest.
August 6, 2020
Mijn verwachtingen waren hooggespannen. Ik weet dat het over vier generaties gaat, mijn sympathie gaat uit naar de jongste generatie. Van de rest begrijp ik niet veel. Ben ik te dom? Jammer.
Displaying 1 - 30 of 44 reviews