Modigliani

Artist Monographs

by Delphine Duchene

Amedeo Modigliani’s favourite and most abiding motif was the human figure. His portraits of women, in particular, convey his sympathetic and highly individual gaze. Although his oeuvre consists mainly of paintings and drawings, he devoted himself exclusively to sculpture from 1909 to 1914. Modigliani enjoyed little success during his lifetime, but gained great popularity and recognition after his death.

Genres: Art

216 pages, Hardcover

Published June 1, 2020

Reviews

[Ariel · Rating 5 out of 5]

This book introduces you to the world of Modigliani, from personal details to his sculptures and paintings, from beginning to end.
Having an obsession and sensitivity for people’s eyes, when I discovered Modigliani I became obsessed with his paintings and the way he painted empty eyes with a few exceptions. Indeed, the eyes are the mirror of the soul.

[Ερωφίλη · Rating 3 out of 5]

Διάβασα το βιβλίο «Η φυματίωση στη λογοτεχνία», εκδόσεις της Συντακτικής Επιτροπής του περιοδικού «ΠΝΕΥΜΩΝ» (Αθήνα, 1997) αλλά δυστυχώς δεν το βρίσκω στην εφαρμογή. Επέλεξα αυτό το βιβλίο, που έχει παρόμοιο εξώφυλλο, για να γράψω την εμπειρία μου.
Λογοτεχνικό ανθολόγιο με βιογραφικές πληροφορίες για τον κάθε συγγραφέα. Είχα ξεχάσει ποσό φοβερά είναι τα ανθολογία - μέσα σε δέκα λεπτά ζεις εκατό ζωές. Έχω μια υποψία ότι υπάρχει παρατυπίες στα βιογραφικά στοιχεία αλλά, και πάλι, είναι πολύ χαρακτηριστικά - αφορούν τα στοιχεία της ζωής των συγγραφέων που σχετίζονται με τη φυματίωση. Περίτεχνη η επιλογή των καλλιτεχνών των οποίων παρέθεσαν κομμάτια του έργου τους (από Πολυδούρη μέχρι Τσέχωφ).
Περιλαμβάνονται πολλά λαογραφικά στοιχεία. Είναι φοβερό πως, επειδή το βιβλίο συντέθηκε τον προηγούμενο αιώνα, διαβάζοντας το πρέπει να προσαρμοσθεί και ο αναγνώστης σ’ αυτόν, για να υπολογίσει σωστά τις ημερομηνίες και τα γεγονότα.
Το βιβλίο πιάνει από το χέρι τον αναγνώστη και τον ξεναγεί σε ολόκληρη τη πορεία της φυματίωσης. Μέσα από τα γραπτά αποσπάσματα ερχόμαστε σε επαφή με κάθε μέρος της διαδικασίας: τη μια στιγμή βρισκόμαστε μπροστά στην πρώτη αιμόπτυση του Τσεχωφ,την επόμενη στιγμή βρισκόμαστε μέσα στο δωμάτιο που γίνεται η διάγνωση της φυματίωσης στο έργο του Τόμας Μαν. Τις αλλεπάλληλες προσπάθειες του Όργουελ να αποδεχτεί την αρρώστια του, τα γράμματα του Καρυωτάκη που αφηγούνται την αποδοχή του θανάτου, τα παιδιά του Ι.Μ. Παναγιωτόπουλου που προσπαθούν να ζήσουν τη νιότη τους παρέα με την αρρώστια.
Μου αρέσει πολύ η σύνδεση που γίνεται μεταξύ της φυματίωσης και του καρκίνου ως οι αρρώστιες - μάστιγα της εκάστοτε εποχής. Νιώθω πως αυτή η σύνδεση αποτελεί την γέφυρα στο τότε με το σήμερα, είναι η λεπτομέρεια που κάνει το βιβλίο διαχρονικό: οποιοσδήποτε και οποιαδήποτε ασθένεια αρρώστιας - μάστιγας θα διαβάζει αυτό το βιβλίο και θα νιώθει παρηγοριά.