What do you think?
Rate this book
Zwierciadlana zagadka
Pewna majętna kobieta otrzymuje list od zubożałego wynalazcy, proszącego o sfinansowanie badań nad wynalazkiem, który ma zrewolucjonizować naukę.
Zainteresowana adresatka wraz z panią Martą, zaprzyjaźnioną działaczką dobroczynną, odwiedza mężczyznę w jego domu. Ten opowiada jej historię swojego życia. Okazuje się, że posiadł umiejętność odczytywania przeszłości odbitej w lustrze. Choć wydaje się to wspaniałe — pozwala choćby na podglądanie dam, ujrzenie zmarłych osób lub obserwowanie słynnych ludzi — przysparza wielu problemów…
Zwierciadlana zagadka to jedyna powieść Deotymy, czyli Jadwigi Łuszczewskiej, utrzymana w konwencji fantastyczno-naukowej. Została wydana w „Kronice rodzinnej” w 1879 roku.
Deotyma to polska pisarka drugiej połowy XIX wieku. Znana była przede wszystkim jako improwizatorka poezji i autorka słynnej powieści dla młodzieży Panienka z okienka.
Zainteresowana adresatka wraz z panią Martą, zaprzyjaźnioną działaczką dobroczynną, odwiedza mężczyznę w jego domu. Ten opowiada jej historię swojego życia. Okazuje się, że posiadł umiejętność odczytywania przeszłości odbitej w lustrze. Choć wydaje się to wspaniałe — pozwala choćby na podglądanie dam, ujrzenie zmarłych osób lub obserwowanie słynnych ludzi — przysparza wielu problemów…
Zwierciadlana zagadka to jedyna powieść Deotymy, czyli Jadwigi Łuszczewskiej, utrzymana w konwencji fantastyczno-naukowej. Została wydana w „Kronice rodzinnej” w 1879 roku.
Deotyma to polska pisarka drugiej połowy XIX wieku. Znana była przede wszystkim jako improwizatorka poezji i autorka słynnej powieści dla młodzieży Panienka z okienka.
77 pages, ebook
First published January 1, 1879
13 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
September 3, 2023
„O mój Boże! Gdyby się wszystkie te kryształowe drzwi pootwierały, cóż byśmy nie zobaczyli?”
Wszyscy wiemy, jak działają lustra – odbijają obraz tego, co się przed nimi znajduje. A co by było, gdyby te odbicia zostawały w zwierciadle? Odkładały się tam jak warstwy, które kiedyś – być może – komuś uda się zobaczyć?
Narratorka – dość można poetka – dostaje list „z prośbą” (o finansowe wsparcie) od niejakiego pana Cezarego. Zaczytuje się z uwagą, a materia spotyka się z jej zainteresowaniem. Wraz z przyjaciółką odwiedzają bohatera i tak zaczyna się niewiarygodna, magiczna opowieść. Bogata nie tylko w zawiłe (ale ciekawe!) opisy, mini-portrety i mini-historie, ale też rozważania – o świecie, o twórczości, o wszelkim stworzeniu.
„Może wszystko zostało stworzone od razu, nie tylko to wszystko, co napełnia przestrzeń, ale i to wszystko, co zamyka się w czasie, bo dla Przedwiecznego czasu nie ma. Dla nas tylko, biedaków, przedmioty i wypadki występują kolejno, wobec wieczności one wszystkie są jednoczesne"
Jak do tego doszło, że można odczytać zapisane w lustrze obrazy? Właśnie tego próbuje dociec nasz bohater, który przejął maszynę od Halluciniego, człowieka o nazwisku tajemniczym i ulotnym jak on sam. Cóż, że ten przed śmiercią nie zdradził z sekretu ani słowa… Proszki i płyny się kiedyś kończą, a zatem przyrząd przestał działać. By kontynuować badania nad jego odtworzeniem, potrzeba znacznych funduszy, których nikt nie chce ofiarować. Na szczęście jest pan Cezary, który przestudiował niezliczoną ilość luster wzdłuż i wszerz, a potem zapisał wszystko, co w nich widział.
Teraz nasza narratorka próbuje opowiedzieć o tym światu.
Wszyscy wiemy, jak działają lustra – odbijają obraz tego, co się przed nimi znajduje. A co by było, gdyby te odbicia zostawały w zwierciadle? Odkładały się tam jak warstwy, które kiedyś – być może – komuś uda się zobaczyć?
Narratorka – dość można poetka – dostaje list „z prośbą” (o finansowe wsparcie) od niejakiego pana Cezarego. Zaczytuje się z uwagą, a materia spotyka się z jej zainteresowaniem. Wraz z przyjaciółką odwiedzają bohatera i tak zaczyna się niewiarygodna, magiczna opowieść. Bogata nie tylko w zawiłe (ale ciekawe!) opisy, mini-portrety i mini-historie, ale też rozważania – o świecie, o twórczości, o wszelkim stworzeniu.
„Może wszystko zostało stworzone od razu, nie tylko to wszystko, co napełnia przestrzeń, ale i to wszystko, co zamyka się w czasie, bo dla Przedwiecznego czasu nie ma. Dla nas tylko, biedaków, przedmioty i wypadki występują kolejno, wobec wieczności one wszystkie są jednoczesne"
Jak do tego doszło, że można odczytać zapisane w lustrze obrazy? Właśnie tego próbuje dociec nasz bohater, który przejął maszynę od Halluciniego, człowieka o nazwisku tajemniczym i ulotnym jak on sam. Cóż, że ten przed śmiercią nie zdradził z sekretu ani słowa… Proszki i płyny się kiedyś kończą, a zatem przyrząd przestał działać. By kontynuować badania nad jego odtworzeniem, potrzeba znacznych funduszy, których nikt nie chce ofiarować. Na szczęście jest pan Cezary, który przestudiował niezliczoną ilość luster wzdłuż i wszerz, a potem zapisał wszystko, co w nich widział.
Teraz nasza narratorka próbuje opowiedzieć o tym światu.
March 13, 2025
3.8
Na początku bardzo mnie wciągnęła, podoba mi się sposób pisania tej autorki
Z wielkim zaangażowaniem śledziłam przygody głównych bohaterów
Ale błędem było to że w trakcie czytania tej książki czytałam też szóstke wron ... No cóż jak już do tej książki wrociłam nie wydawała mi się tak zachwycająca jak przedtem
Na początku bardzo mnie wciągnęła, podoba mi się sposób pisania tej autorki
Z wielkim zaangażowaniem śledziłam przygody głównych bohaterów
Ale błędem było to że w trakcie czytania tej książki czytałam też szóstke wron ... No cóż jak już do tej książki wrociłam nie wydawała mi się tak zachwycająca jak przedtem
Displaying 1 - 2 of 2 reviews