این فکر که زمانی در ایران، نشریهای میتوانسته بدون سانسور، فکاهی و طنز را در لطیفهها و هجوهای جنسی، آمیخته با عرق سگی و شراب و مزخرفات روزانه، بدون اینکه لازم باشد به ترک و لر و کرد و قزوینی و فلان ربط بدهد، چاپ شود، همزمان شیرین و تلخ است. مجموعهای از اشعار طنز، داستانهای کاریکاتوری، لطیفههای همراه با کاریکاتور، همه و همه بدون سانسور.