Emotieregulatie is een primaire levensvoorwaarde, niet minder belangrijk dan eten en drinken. Tegenover comfortabele emoties als blijdschap en geluk staan immers ook emoties als afgunst, angst, jaloezie, schaamte, schuld, verdriet, walging en woede. Daar moet een mens mee zien om te gaan. En dat maakt ‘helpen bij emotieregulatie’ bijna synoniem aan ‘psychotherapie’. Wie er gewoonlijk in slaagt om positief met zijn emoties om te gaan, is evenwichtig. Maar er zijn eindeloos veel omstandigheden denkbaar waarin het evenwichtsgevoel faalt. De kunst van dat evenwicht bewaren, kan door iedereen getraind worden, al dan niet geholpen door een coach of hulpverlener. In dit boek beschrijft Nelleke Nicolai het alfa en omega van emotieregulatie. Ze maakt daarbij onderscheid tussen affecten (onbewuste reacties op externe prikkels), emoties (deels bewuste en deels onbewuste reacties op prikkels) en gevoelens (emoties waaraan actief een betekenis wordt toegekend).
Nope. Wat een bevalling was dit boek zeg. Niet leuk, heel soms informatief, en hier en daar echt slecht geschreven.
Ik wil niet zeggen dat ik beter kan schrijven, maar volgens mij kan ik beter schrijven dan dit. Tegelijkertijd weet ik wel echt veel minder van dit onderwerp dan in dit boek staat beschreven, dus ik ben wel wat wijzer geworden. Extra ster hiervoor, zo ben ik dan ook wel weer.
De kunst van goed schrijven is volgens mij een ingewikkeld onderwerp op een begrijpelijke manier kunnen uitleggen. De schrijfster verstaat deze kunst vrij slecht helaas, waardoor frustratie en wanhoop op de loer liggen. Er zijn zoveel psychoanalytische termen, theorieën van therapeuten, en woorden waarvan ik de betekenis niet ken, dat sommige zinnen een brei van achtereenvolgende lettertekens zijn.