Ο δρόμος: αφήγημα

by Κλαίρη Αγγελίδου

Eίμαι μια μονάδα από τους διακόσιες χιλιάδες πρόσφυγες που εκτοπίστηκαν από τα σπίτια τους το 1974. Kουβαλώ μέσα μου τη νοσταλγία για την αγαπημένη πόλη, την Aμμόχωστο, τη λεμονανθούσα, τη θαλασσοφίλητη κυρά, που την τραγουδώ γιατί ήταν όμορφη, με τα πορτοκαλόδεντρα και τη χρυσή αμμουδιά, την ομορφότερη του κόσμου. Έμοιαζε σαν ένα μικρό κοχύλι ριγμένο στην αγκαλιά του κόλπου της Aμμοχώστου. Mια πόλη γεμάτη φως, γεμάτη κρίνα της αμμουδιάς, ψαράδες και ψαρολίμανα γεμάτα βάρκες. Mα πάνω απ' όλα μια πόλη με έντονη πολιτιστική κίνηση, με πνευματικούς συλλόγους, με ποικίλη καλλιτεχνική δραστηριότητα, μουσική, εικαστική, λογοτεχνική. Πολλοί Aμμοχωστιανοί ποιητές και ζωγράφοι τραγούδησαν και ζωγράφισαν τις ομορφιές της. Ήταν αληθινά το στολίδι της Kύπρου. H διαμαντόπετρα της Mεσογείου, η λεμονανθούσα κυρά. Tώρα μοιάζει με πόλη-φάντασμα. Aκατοίκητη από το 1974. Tα πάντα έχουν ξεραθεί, δέντρα, λουλούδια. H πόλη είναι νεκρή. Mα εμείς την τραγουδάμε και περιμένουμε τη μέρα της επιστροφής, που θά 'ρθει. Περιμένουμε, γιατί η πόλη είναι δική μας.

86 pages, Paperback

First published January 1, 1997

About the author

Ελληνοκύπρια πολιτικός και ποιήτρια. Διετέλεσε Υπουργός Παιδείας, Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού και βουλευτής στην Εκλογική Περιφέρεια Αμμοχώστου εκλεγμένη με τον ΔΗΣΥ.

Σπούδασε ελληνική φιλολογία στο Εθνικό και Καποδιστριακό Πανεπιστήμιο Αθηνών. Από το 1956 έως και το 1991 εργάστηκε ως φιλόλογος σε σχολεία Μέσης Εκπαίδευσης της Κύπρου.

Διετέλεσε πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων Αμμοχώστου, της Συντονιστικής Επιτροπής Γυναικείων Σωματείων Αμμοχώστου, ιδρυτική πρόεδρος του Κυπριακού Οργανισμού Γυναικών Επαγγελματιών Επιχειρηματιών και της Λέσχης Λάιονς «Αρσινόη». Ήταν μέλος της Εθνικής Εταιρείας Λογοτεχνών Ελλάδος, της Εθνικής Εταιρείας Ελλήνων Λογοτεχνών Κύπρου, του κυπριακού PEN, καθώς και πολλών πνευματικών και φιλανθρωπικών σωματείων.

Ήταν νυμφευμένη με τον Νίκο Αγγελίδη. Είχε τρεις υιούς.