سرد

by النا رهبری

«ژا» فرشته ی رانده شده، از ازل قاصد مرگ بودده است. ژا به دنبال گمشده ای عزیز و آشناست؛ گمشده ای که رازی مخوف در سینه دارد.
«آرا» دخترک نور چشم سردسته ی یاغیان، آدمکشی مادرزاد است. اسطوره ای که شایع است حتی یک قطره خونش بر زمین و دریا نریخته.
قصه از نیم شبی اسرارآمیز آغاز می شود که آرا به طور اتفاقی با ژا رو به رو می شود و بدون هیچ هدفی با این فرشته ی رانده شده در سفری غریب و بی بازگشت همراه می شود.

296 pages, Paperback

Published January 1, 2019

Reviews

[Milad Nouri inanlou · Rating 4 out of 5]

خب سرد تموم شد.
البته سرما همچنان باقیست.

باید بگم کتاب دوست داشتنی ای هست.
میدونم آدمای زیادی جذبش میشن. استعاره های خوب زیادی داره. جریانِ داستان خوبه. سکته نداره. لحن ها یکپارچه هست. بخش بندی هاش به موقع هست. شخصیت اصلیش باحاله و آدم همراهش میره. قابل لمسه. خیلی واقعیه. چون نویسنده رو میشناسم، میدونم که خیلی شبیه خودشه. شاید یکی از دلایل واقعی بودنش همینه.
توصیف ها ناب و جدیده. حداقل برای منِ "کم کتاب خون" جدید بود.
برای کسایی که از توصیف های عالی لذت میبرن، حتما پیشنهاد میدم بخونن.

باید بگم مطمنم نویسنده خیلی رو اثر کار کرده...
خیلی ینی واقعا زیاد. اینقدی که من فکر میکنم زیاده روی شده.
آره خودشه...میشه گفت نویسنده خیلی حساسیت به خرج داده که هر احساسی رو طوری توصیف کنه که جدید باشه. و این حساسیت، به نظر من به اثر ضربه زده.
طوری که یه جاهایی میگی"بزار این شخصیته فقط کارش رو بکنه و بره و بهم نگو که چطور انجامش میده"

باید بگم شخصیت آرا جذابه. مخصوصا موقعی که تو دنیای انسانی هست. با دزدای دریای برو و بیا داره. جذاب و سکسیه. لحنش، حالتش، حرفاش و کله خر بودنش جذابه.

من نمیتونم بگم کتاب های زیادی خوندم. اما فیلمهای زیادی دیدم و از خوندن فیلمنامشون هم لذت میبرم. میدونم قیاس فیلمنامه و رمان، قیاس درستی نیست. اما از اونجایی که زیربنای "داستان" توی هر مدیا و فرمی یکی هست، پس میتونم با هم مقایسه کنم و بگم از نظر من چه نکاتی میتونست داستان رو بهتر کنه:

یک: یه داستان خوب، داستانی هست که "پلات" در خدمت "داستان" باشه. یعنی تمام اون اتفاقا، انتخاب ها، کشته شدن ها، رفتن و اومدن ها، کنش و واکنش ها باید داستان رو پیش ببره و هی اون رو به اوجش نزدیک کنه.
اگه یه صحنه ی نبرد عالی بسازی، ولی بعدش چیزی تغییر نکنه، یا چیزی به پیشبرد داستان اضافه نکنه، فایده ای نداره.
اگه یه ست دیالوگ خفن بنویسی ولی چیزی به گره گشایی اضافه نکنه، اضافیه.

دو:پروتاگونیست باید انگیزه ی کافی داشته باشه. تو اول داستان میبینیم که شخصیت اصلی، انتخاب میکنه که با "ژا" بره و همه ی ماجراها شروع میشه. اما من متوجه نشدم چرا این تصمیم رو گرفت؟ چه چیزی تحریکش کرد؟

سه: توصیف زیاد مخاطب رو خسته میکنه. این درسیه که من از فیلم The Irishman گرفتم. مردم تو این دوره، علاقه دارن سریعتر به خواسته اشون برسن. واسه همینه فیلم ها کوتاهتر شدن. خیلی از توصیف ها و سکانسها میتونه حذف بشه. حتی مارتین اسکورسیزی هم نمیتونه از خواست مخاطب فرار کنه.
پس این داستان میتونست توصیفهای کمتری داشته باشه.
یا یه طوری من رو قانع میکرد که توصیفها ارزمندتر بشن.

چهار: نباید فضا مه گرفته بشه. بعضی جاها شدیدا بی تصویر بود. انگار که کتاب صوتی گوش کنی، بدون هیچ تصویر سازی. خیلی همه چی مه گرفته بود. من حس میکردم نشستم و به دیوار نگاه میکنم و یه صداهایی میشنوم.
فضا سازی مهمه. نویسنده باید بیشتر به فضا سازی اهمیت میداد. ژا و اِز کجان؟ فضا چه شکلیه؟ چه بویی میاد؟ هوا چطوره؟ رو صخره هستن یا ابر؟ شبه یا روز؟ دورشون چه خبره؟ نیاز داشتم حتی اگر تکراری ولی میدونستم مکان چه شکلیه. فضاسازی مه گرفته، داستان رو مرموز نمیکنه، بلکه گنگ میکنه.

در نهایت باید بگم پیشنهاد میدم این کتاب رو. ارزش پولی که میدید و وقتی که میزارید رو داره.

[اینتاریوش · Rating 2 out of 5]

نتونستم تا آخر تموم کنم. کتاب تمام توصیفات گنگ بود و خیلی کم روایت میکرد تا جایی که توی این ۹۰ و خورده ای صفحه که خوندم قطع به یقین بیش از ۷۰ صفحه فقط توصیف بود. داستان های با محوریت ملکوت و الوهیت و موجودات ماورایی همیشه باید با یک ملموس سازی مشخص توام باشن. این مفاهیم خودشون برای بشر گنگ هستن و همیشه داستان هایی که این مفاهیم رو در کالبد شخصیت ها و ساختارهای مشخص، ملموس و ساده آورده موفق بوده سریال لوسیفر، کنستانتین، لژیون، میراث فرانکنشتاین و ... همگی چنین ساختارهایی داشتن. ولی جالبه که این ساختارها به خودی خود داستان های جذابی ندارن و تنها زمانی که با سایداستوری های مختلف ترکیب بشن محبوبیت پیدا میکنند. در مثال های بالا لوسیفر اینکار رو کرد و خیلی محبوب شد و باقی صرفا داستان های گذرا و فراموش شدنی بودن. مجموعه هزبین هتل هم از همین فرمول استفاده کرده و به شدت محبوب شده (البته دلایل دیگه هم داشته).

توی این کتاب فقط بخش های کوچکی که آرا از گذشته خودش به یاد میاره یا در قالب فلش بک میخونیم تا حدی ملموس بود و روایت درش وجود داشت که باهاش ارتباط بگیرم که انقدر بینشون فاصله بود که همون اهیمت اولیه رو هم برام از دست داد.

یه مسئله دیگه شخصیت ژا رو اصلا درک نکردم و دوست دارم اشاره کنم که اگر نویسنده یا نویسندگانی این متن رو میخونن برای نوشتن شخصیتی که حالت بی تفاوت داره یا سرد برخورد میکنه یا در بیان عواطفش دچار مشکله حتما زندگی یا شرح حال های افراد مبتلا به اختلال دیستایمیا، اسکیزویید و اضطراب اجتماعی رو بخونن که بهش خیلی کمک خواهد کرد.

امیدوارم ده برمهیل بهتر از این عنوان باشه؛ یه روزی سراغش خواهم رفت. خانم رهبری اگه این متن رو یه روزی خوندی بزار بگم این داستان تو ذوقم زد ولی ازت نامید نشدم. ایشالله کارهای بهتر ببینیم ازت.

[Sara Eslami · Rating 2 out of 5]

من نتونستم کتاب رو تمام کنم متأسفانه
دو بار هم شروع کردم ولی هر دو بار، شکست خوردم
البته بار دوم بیشتر پیش رفتم

تا جایی که خوندم، تصویرپردازی کم و فهم زبان کتاب سخته
حتی گاهی فاعل و مفعول جمله یا گوینده و مخاطب مشخص نیست
جاهایی نگارش به گونه‌‌ای هست که به نظر می‌رسه متن ترجمه شده و روان نیست
علائم ویرایشی هم بعضی جاها می‌‌تونست کمک‌کننده باشه.
در کل به نظرم متن به ویرایش نیاز داشت.
البته ایده داستان تا جایی که خوندم خوب بود و به نظرم پتانسیل تبدیل به یک اثر جذاب رو داشت

برای همین شاید یک بار دیگه تلاش کنم و اگر تونستم تمامش کنم نظرم رو اضافه یا اصلاح می‌کنم.