حذفگرایی نظریهای مادیانگارانه در فلسفه ذهن است که اساساً در استناد به شهود یا فهم عرفی تردید دارد. حذفگرایان معتقدند شهود یا فهم عرفی ما دربارهی یک واقعیت (مانند اسناد حالات ذهنی) منبع معرفت نیست، بلکه نظریهای خام و اولیه دربارهی واقعیتهاست که میتواند با نظریههای پیشرفتهتری جایگزین شود. به باور ایشان باید بهکلی وجود حالات ذهنی همچون باور، میل و درد انکار شود. پاول و پاتریشا چرچلند که از برجستهترین طرفداران نظریه حذفگراییاند معتقدند با وجود نظریههای عصبشناختی جدید باید بهکلی حالات ذهنی را حذف و حالات عصبی را جایگزین آنها کنیم. این کتاب مقالههای برگزیده از میان مقالات کلاسیک و بسیار مهم را دربارهی حذفگرایی گرد هم آورده است، به همراه یک مقدمهی تألیفی مبسوط
بخش های اصلی کتاب نظریه حذف گرایی در فلسفه ذهن عبارت هستند از: حذف گرایی و ابزارانگاری باورنده های واقعی به عنوان دستگاه های التفاتی مادی انگاری حذفی و گرایش های گزاره ای چشم انداز و بازاندیشی مسئله ذهن و بدن ؛ آیا می توانیم مسئله ذهن و بدن را حل کنیم