علی اسفندیاری یا علی نوری مشهور به نیما یوشیج (زاده ۲۱ آبان ۱۲۷۴ خورشيدی در دهکده یوش استان مازندران - درگذشت ۱۳ دی ۱۳۳۸ خورشیدی در شمیران شهر تهران) شاعر معاصر ایرانی است. وی بنیانگذار شعر نو فارسی است. نیما پوشیج با مجموعه تأثیرگذار افسانه که مانیفست شعر نو فارسی بود، در فضای راکد شعر ایران انقلابی به پا کرد. نیما آگاهانه تمام بنیاد ها و ساختارهای شعر کهن فارسی را به چالش کشید. شعر نو عنوانی بود که خود نیما بر هنر خویش نهاده بود. تمام جریانهای اصلی شعر معاصر فارسی مدیون این انقلاب و تحولی هستند که نیما مبدع آن بود.
من خودم وقتی که شروع به خواندن کتابی میکنم، افکار گوناگون به قدری مرا احاطه میکند که مثل سدی در مقابل من قرار گرفته و مانع از خواندن من میشوند. بدون شک کسانی که تصرف شخصی دارند، عاجزند از اینکه قرائت زیاد داشته باشند.
من هر وقت میفهمم، دلتنگ میشوم.
چون در فن بدبختها وارد نیست، نمینویسد.
من یک نفر دیوانه و ذوقی هستم. مجهولی را گم کردهام، خیال میکنم معلومی را بهدست آوردهام. من چه کنم؟
هیچوقت من به این اعتنا نمیکنم که فلان حاجی و متمول، از چه راه دیگران را بر ضد من تحریک میکند. من مطمئن هستم تا استعدادها متفاوتند، محال است بتوان یک مسلک متحد در عالم تشکیل داد. سعی در این مورد، علامت بیتجربگی و سادگی است.
چرا نمیبینند اگر قدری بالا بروند با آفتاب میسوزند، اگر کمی زمین را بکنند به آب میافتند. بین آب و آتش.
جوانها برای اروپایی شدن، اول شنل به دست میگیرند و فکل میزنند و پس از آن به قمار مینشینند. من میترسم… زیرا ما در آموختن چیزها، آسانتر را زودتر قبول میکنیم. پس از آن، آرزوها را اوج میدهیم. میخواهیم وانمود کنیم که مشکلترها را هم آموختهایم.