The Islamic Movement: Dynamics of Values, Power and Change

by Abul A'la Maududi

What is Sayyid Abdul A' la Mawdudi's view of Islamic Change?
What is, in his view, the nature of transformation brought about by Islam in the individual as well as in the society?
These and such other questions will be discussed in this .
Topics, such as Iman, Jihad, Taqwa, Ihsan, and more.

Mawlana Mawdudi occupies a pivotal position in the movement for Islamic rebirth in the 20th century. He started his revolutionary mission at a time when the Western civilization was at the height of its intellectual and political power and when almost the entire Muslim world was in the grip of the western colonial rule. The demise of the Ottoman Caliphate had extinguished the last apparent hope of the Muslim Ummah. The clouds of gloom were cast upon the Muslim world. The horizon looked dark and dismal. It was in this background that a young scholar Mawdudi raised a clarion call for Islamic revival and reassertion. He invited the Muslims to the real source of their strength : The Qur'an and Sunnah of the Prophet Muhammad P.B.U.H. He awakened the Muslims to a new goal and mission to live and to die for Islam

Genres: Islam

141 pages, Hardcover

First published January 1, 1984

About the author

Sayyid Abul A’la Maududi [Abū 'l-Aʿlā Mawdūdī) (Urdu: ابو الاعلىٰ مودودی‎ – alternative spellings of last name Maudoodi, Mawdudi, and Modudi) was a journalist, theologian, Muslim revivalist leader and political philosopher, and a controversial 20th century Islamist thinker in British India, and later Pakistan. He was also a political figure in Pakistan and was the first recipient of King Faisal International Award for his services 1979. He was also the founder of Jamaat-e-Islami, the Islamic revivalist party.

Reviews

[Faiz • فائز · Rating 4 out of 5]

Maulana Abul A'la Maududi merupakan antara nama tokoh/pemikir Islam yang wajib dibicarakan apabila menyentuh perihal gerakan Islam selepas keruntuhan Daulah Khilafah Islamiyyah. Pendiri Jamaat Islami di Lahore, India (kini Pakistan, akibat pemisahan konflik agama) ini banyak terinspirasi dengan idea Ibnu Taimiyyah walaupun beliau beraliran Deobandi (dikhabarkan bahawa beliau tidak gemar dinisbahkan kepada Deobandi kerana kegagalan aliran ini dalam mendepani masalah-masalah baharu yang melanda umat Islam). Hujah utama penulis pada permulaan buku ialah bukan semua yang melakukan tajdid, layak digelar sebagai mujaddid.

Beliau kemudiannya mengemukakan empat ideologi (atau doktrin) utama yang sering mendasari pemikiran manusia dalam hal kehidupan iaitu: (1) ateisme, (2) politeisme, (3) monastisisme (pengasingan diri) dan (4) Islam.

Andai dicermati, pembahagian hanya kepada empat doktrin ini terlalu sempit dan terhad, terutamanya apabila penulis mengaitkan semua fahaman ini (kecuali Islam) kepada keengganan untuk mempercayai Tuhan (ateisme). Terlalu simplistik pembahagiannya.

Kemudian, disentuh sepintas lalu berkenaan tujuan para rasul diturunkan di muka bumi dan bentuk ideal seorang mujaddid. Menurut penulis, perlu dibezakan seorang pembaharu (innovator) dan pembangkit (revival). Pembaharu, tidak layak digelar mujaddid. Idea penulis juga dilihat terlalu ekstrem (radikal) apabila dinyatakan bahawa ‘kebangkitan’ itu bermaksud tidak berkompromi dengan bukan Islam.

Antara nama-nama mujaddid yang beliau kemukakan ialah Saidina Umar bin Abdul Aziz, Imam Mahdi, imam mazhab yang empat, Al-Hujjatul Islam Imam Ghazali, Imam Ibn Taimiyyah, Syah Waliullah Dihlawi, Sayyid Ahmad Barelvi dan Syah Ismail. Setiap mujaddid ini diperincikan jasa, sumbangan, pemikiran dan karya-karya mereka, tanpa dilupakan kritikan terhadap mereka.

Bahagian yang paling utama dalam buku ini (menurut saya) ialah pandangan penulis terhadap punca kegagalan gerakan kebangkitan Islam: pertembungannya dengan gelombang kemajuan Barat. Tatkala mereka (mujaddid Islam) sedang berusaha memperbetulkan masyarakat Islam, dunia Barat turut melahirkan ratusan pemikir, sarjana, pencipta, doktor, saintis dan pakar dalam bidang masing-masing. Maka, kegagalan Islam untuk berhadap dengan kepesatan kemajuan Barat ini menatijahkan kepada kegagalan.

Penulis turut mengkritik kegagalan sebahagian kelompok yang tidak berkeupayaan memberi fahaman yang benar berkenaan tasawuf (yang berlebih-lebihan), penyingkiran revolusi politik dalam usaha tajdid dan ketakutan untuk melakukan pembaharuan.