What do you think?
Rate this book
Santa Ana Tepesi, Ekvador Quayaquil’deki en etkileyici yerlerden biridir. Ancak tepeye ulaşmak için her biri numaralandırılmış olan tam 444 basamağı aşmanız gerekir.
382. basamakta ardında hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolan Amerikalı turist Sheila Ross gündeme bomba gibi düşer. Kadının kaybolduğu günün sabahında konuştuğu İtalyan adam, Doktor Claps’in okyanusları aşmasına yetecek ipucunu ona vermiştir. Bu durumda ona garip gelen, onu kâbusuna geri döndüren bir şeyin var olduğunu hisseden Claps, iki yıl önce ellerinden kaçıp giden, çoklu kişilik bozukluğu yaşayan acımasız katil Riondino’yu bulma umuduyla yola çıkar.
Claps, yaşanan onca şeyden ve gerçekleşen kanlı cinayetlerden sonra Riondino’yu bulmayı takıntı haline getirmiştir. Ekvador’a vardığında kaybolan tek kadının Sheila Ross olmadığını öğrenmesiyle birlikte Riondino’nun oradaki varlığından neredeyse emin olan Claps için bu iş, samanlıkta iğne aramak gibi olacak.
Çoklu kişilik bozukluğu yaşayan on farklı kişiliğe sahip, vahşi bir katil. . .
382. basamakta ardında hiçbir iz bırakmadan ortadan kaybolan Amerikalı turist Sheila Ross gündeme bomba gibi düşer. Kadının kaybolduğu günün sabahında konuştuğu İtalyan adam, Doktor Claps’in okyanusları aşmasına yetecek ipucunu ona vermiştir. Bu durumda ona garip gelen, onu kâbusuna geri döndüren bir şeyin var olduğunu hisseden Claps, iki yıl önce ellerinden kaçıp giden, çoklu kişilik bozukluğu yaşayan acımasız katil Riondino’yu bulma umuduyla yola çıkar.
Claps, yaşanan onca şeyden ve gerçekleşen kanlı cinayetlerden sonra Riondino’yu bulmayı takıntı haline getirmiştir. Ekvador’a vardığında kaybolan tek kadının Sheila Ross olmadığını öğrenmesiyle birlikte Riondino’nun oradaki varlığından neredeyse emin olan Claps için bu iş, samanlıkta iğne aramak gibi olacak.
Çoklu kişilik bozukluğu yaşayan on farklı kişiliğe sahip, vahşi bir katil. . .
400 pages, Paperback
Published June 1, 2019
1 person is currently reading
74 people want to read
About the author
Mario Mazzanti
16 books28 followersToscano d’origine, è cresciuto a Milano, dove ha compiuto gli studi di Medicina e dove ora lavora. Vive attualmente nella provincia di Bergamo, in compagnia della moglie, quattro figli e tre amici a quattro zampe. È appassionato di cinema, letteratura, opera e scacchi. Con la Newton Compton ha pubblicato Un giorno perfetto per uccidere e Non uccidere, raccolti poi, insieme a un racconto, in Tre casi scottanti, e I 444 scalini.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 18 of 18 reviews
June 9, 2017
Bello ma... Ammazza che carneficina finale... e che disperazione vedere dei personaggi apprezzati in questa breve serie finire così... :(((
This entire review has been hidden because of spoilers.
June 1, 2017
Al di là della storia e del meccanismo omicidi-indagini, sono stata conquistata dalle personalità che convivono nella mente del Killer. Il tema delle personalità multiple non è nuovo, tanti sono i thriller che hanno visto scie di sangue lasciate dal disturbo dissociativo dell’identità. Mi affascina la natura psichiatrica di questo disturbo che, nel romanzo, offre un quadro dalle mille sfaccettature. Ogni personalità ha la consapevolezza della presenze delle altre, tra loro c’è complicità ma anche odio e rancore. I ricordi sono comuni così come molti segreti sepolti capaci di scatenare i loro terrificanti lati oscuri.
Il romanzo di Mario Mazzanti non ammette pause, si legge tutto d’un fiato. L’intreccio si arricchisce di coincidenze e fatalità che generano svolte inattese nella narrazione. Claps è ossessionato da Riondino, ha un conto in sospeso con lui, è intenzionato a catturarlo ad ogni costo. I due protagonisti, il killer e il profiler, si fronteggiano in una sorta di partita a scacchi. La mossa di uno genera la contromossa dell’altro. Molti pezzi cadranno lungo il cammino, il Nero e il Bianco non si fermeranno fino alla soluzione finale che mi ha fatto battere forte il cuore.
Con un ritmo narrativo che non dà tregua e una tensione sempre alta, Mario Mazzanti ci propone un thriller capace di catturarvi in un vortice di forti sensazioni. Non mi resta che augurarvi una buona lettura :)
Recensione completa sul blog Penna D'oro http://pennadoro.blogspot.it/2017/06/...
Il romanzo di Mario Mazzanti non ammette pause, si legge tutto d’un fiato. L’intreccio si arricchisce di coincidenze e fatalità che generano svolte inattese nella narrazione. Claps è ossessionato da Riondino, ha un conto in sospeso con lui, è intenzionato a catturarlo ad ogni costo. I due protagonisti, il killer e il profiler, si fronteggiano in una sorta di partita a scacchi. La mossa di uno genera la contromossa dell’altro. Molti pezzi cadranno lungo il cammino, il Nero e il Bianco non si fermeranno fino alla soluzione finale che mi ha fatto battere forte il cuore.
Con un ritmo narrativo che non dà tregua e una tensione sempre alta, Mario Mazzanti ci propone un thriller capace di catturarvi in un vortice di forti sensazioni. Non mi resta che augurarvi una buona lettura :)
Recensione completa sul blog Penna D'oro http://pennadoro.blogspot.it/2017/06/...
August 30, 2017
È un giallo che tiene molto sulle spine perché, come ogni giallo che si rispetti, ci aspettiamo la tragedia continuamente e speriamo fino all'ultima pagina che il killer venga fermato nella sua girandola sanguinaria. Scritto molto bene ma con un epilogo che non da nessuno spazio alla speranza.
September 10, 2019
L'angolo più caratteristico di Guayaquil in Ecuador è il Cerro de Santa Ana, un vecchio quartiere malfamato trasformato in attrazione turistica. Si raggiunge salendo lungo la scalinata composta da 444 gradini numerati, sui quali si affacciano locali di ristoro, botteghe e negozi colorati. Una volta giunti in cima si può godere della strepitosa vista panoramica sul fiume e sulla città a 360 gradi. Questo luogo è al centro di un mistero, infatti al gradino 383 scompare Sheila Ross, una turista americana, vista la nazionalità della vittima, inteviene il Boreau nella persona di Joseph Munro, che contatterà il suo vecchio amico Claps, un famoso criminologo. La vittima era nipote di un senatore, quindi si muovono le forze politiche per trovare l'assassino. Claps verrà a contatto con eventi criminali che incredibilmente lo riporteranno sulla strada di Giacomo Riondino, il folle psicopatico sfuggito al commissario Sensi e allo stesso Claps. Con l'aiuto di Henrique Zambrano, un ufficiale della Policía Nacional, Claps proverà a catturare definitivamente Riondino e le sue folli personalità che convivono nella stessa mente.
Questo libro è il seguito di Non uccidere, sarebbe quindi meglio aver letto il titolo che lo precede. Mi sembra cresciuto per trama e nel linguaggio, le personalità del killer sembrano veramente più persone e in alcuni momenti ci si dimentica che è la malattia mentale del protagonista a generare nuovi individui. Forse qualche pagina in meno avrebbe rafforzato ulteriormente la mia opinione positiva su questa storia. Una racconto fatto di violenza dovuta ad una follia psicotica che credevo inventata, invece è documentata con la citazione dello precursore caso Milligan, che fece la storia giudiziaria americana, perchè fu la prima volta che un criminale, seppur riconosciuto colpevole, fu assolto, in quanto accertata come patologia mentale, il disturbo dissociativo dell'identità.
Questo libro è il seguito di Non uccidere, sarebbe quindi meglio aver letto il titolo che lo precede. Mi sembra cresciuto per trama e nel linguaggio, le personalità del killer sembrano veramente più persone e in alcuni momenti ci si dimentica che è la malattia mentale del protagonista a generare nuovi individui. Forse qualche pagina in meno avrebbe rafforzato ulteriormente la mia opinione positiva su questa storia. Una racconto fatto di violenza dovuta ad una follia psicotica che credevo inventata, invece è documentata con la citazione dello precursore caso Milligan, che fece la storia giudiziaria americana, perchè fu la prima volta che un criminale, seppur riconosciuto colpevole, fu assolto, in quanto accertata come patologia mentale, il disturbo dissociativo dell'identità.
February 28, 2025
Çoklu kişilik. Toplamda on adet.
Tek bir kişide birleşmiş bir grup gibi: Lider Jack, Kurnaz, Aktör, Kont ve destekçisi Profesör... Hepsinin kendi yetenekleri ve eğilimleri vardı. Ve elbette Hannibal, derinlerden gelen o hayvani içgüdü. Bir de Yumuşak vardı, diğerlerinin varlığından habersiz olan tek kişilik; zayıf, uyumlu, zamansız yükselmelerden ve vicdanından hiç hayrete düşmeyen biri... hiç soru sormayan, kendini hiç sorgulamayan...
Ve Jack'e çok uzak ve son derece karşı olan en inanılmaz son üç karakter: On yedi yaşındaki Asi, yedi yaşındaki Küçük
ve dünyalar tatlısı Giulia.
Geçen kitapta öve öve bitiremediğim katil Riondino'yu hatırlarsınız. Tüm kişilikleri ile sizi tanıştırmak istedim. Hepsinin bu bedende var olma sebepleri var. Zamanı gelince herkes hayatta kalmak için üstüne düşeni yapmaya devam ediyor.
Geçen kitapta; onca ölüme sebep olup yine paçayı kurtaran Riondino 2 yıldır kayıptır. Doktor Claps, yakın dostunu kaybettiği ve son anda yine o manyağı elinden kaçırdığı için delirmek üzeredir. Ama dünyanın neresinde olursa olsun onu bulmaya and içmiştir.
Ekvator'da gerçekleşen bir olay Claps'i dünyanın bir ucuna sürükler. Acaba orada gerçekleşen olaylar gerçekten Riondino'nun varlığına mı delalet ediyor? Yoksa Claps kafayı onu yakalamaya taktığı için her olayda onun izlerini mi arıyor?
Yine heyecanın eksik olmadığı, bu sefer daha çok Claps'in gözlerinden okuduğumuz bölümler ile okuru kitabın içinde tutan şahane bir kitaptı. Riondino'nun bölümlerini daha fazla okumayı isterdim. Kısacası uzun zaman sonra final yaptığım bu seriyi keşke hiç bekletmeden arka arkaya okusaydım.
📚Seriyi merak edenlere sıralamayı bırakayım:
⚡️Şahmat
⚡️Öldürmek İçin Mükemmel Bir Gün
⚡️On: İçimdeki Katil
⚡️444 Basamak
Hepsini de severek okudum.
Tek bir kişide birleşmiş bir grup gibi: Lider Jack, Kurnaz, Aktör, Kont ve destekçisi Profesör... Hepsinin kendi yetenekleri ve eğilimleri vardı. Ve elbette Hannibal, derinlerden gelen o hayvani içgüdü. Bir de Yumuşak vardı, diğerlerinin varlığından habersiz olan tek kişilik; zayıf, uyumlu, zamansız yükselmelerden ve vicdanından hiç hayrete düşmeyen biri... hiç soru sormayan, kendini hiç sorgulamayan...
Ve Jack'e çok uzak ve son derece karşı olan en inanılmaz son üç karakter: On yedi yaşındaki Asi, yedi yaşındaki Küçük
ve dünyalar tatlısı Giulia.
Geçen kitapta öve öve bitiremediğim katil Riondino'yu hatırlarsınız. Tüm kişilikleri ile sizi tanıştırmak istedim. Hepsinin bu bedende var olma sebepleri var. Zamanı gelince herkes hayatta kalmak için üstüne düşeni yapmaya devam ediyor.
Geçen kitapta; onca ölüme sebep olup yine paçayı kurtaran Riondino 2 yıldır kayıptır. Doktor Claps, yakın dostunu kaybettiği ve son anda yine o manyağı elinden kaçırdığı için delirmek üzeredir. Ama dünyanın neresinde olursa olsun onu bulmaya and içmiştir.
Ekvator'da gerçekleşen bir olay Claps'i dünyanın bir ucuna sürükler. Acaba orada gerçekleşen olaylar gerçekten Riondino'nun varlığına mı delalet ediyor? Yoksa Claps kafayı onu yakalamaya taktığı için her olayda onun izlerini mi arıyor?
Yine heyecanın eksik olmadığı, bu sefer daha çok Claps'in gözlerinden okuduğumuz bölümler ile okuru kitabın içinde tutan şahane bir kitaptı. Riondino'nun bölümlerini daha fazla okumayı isterdim. Kısacası uzun zaman sonra final yaptığım bu seriyi keşke hiç bekletmeden arka arkaya okusaydım.
📚Seriyi merak edenlere sıralamayı bırakayım:
⚡️Şahmat
⚡️Öldürmek İçin Mükemmel Bir Gün
⚡️On: İçimdeki Katil
⚡️444 Basamak
Hepsini de severek okudum.
November 26, 2017
Recensione completa su Peccati di Penna
I 444 scalini di Mario Mazzanti è un thriller scritto talmente bene da confondere il lettore senza che se ne renda conto. Per quanto mi riguarda, una gran furbata che non può che lasciare a bocca aperta.
La presenza di un killer dalle personalità multiple ha reso il romanzo davvero molto interessante.
Sono sempre stata affascinata dalla psiche e molteplici identità in un'unica mente sono un enigma che il romanzo riesce a utilizzare egregiamente, appassionando. Mario Mazzanti spiega, inoltre, a grandi linee, tramite lo stratagemma di una chiacchierata tra colleghi in azione, come avviene il passaggio da una personalità all' altra e il motivo per cui sono generate. ...continua
Blog | FB | Twitter | IG 1| IG 2 | Tumblr | Pinterest
I 444 scalini di Mario Mazzanti è un thriller scritto talmente bene da confondere il lettore senza che se ne renda conto. Per quanto mi riguarda, una gran furbata che non può che lasciare a bocca aperta.
La presenza di un killer dalle personalità multiple ha reso il romanzo davvero molto interessante.
Sono sempre stata affascinata dalla psiche e molteplici identità in un'unica mente sono un enigma che il romanzo riesce a utilizzare egregiamente, appassionando. Mario Mazzanti spiega, inoltre, a grandi linee, tramite lo stratagemma di una chiacchierata tra colleghi in azione, come avviene il passaggio da una personalità all' altra e il motivo per cui sono generate. ...continua
Blog | FB | Twitter | IG 1| IG 2 | Tumblr | Pinterest
July 24, 2018
Ottimo ma non eccezionale
L’ultimo libro della trilogia offre un’ottima lettura ma, purtroppo, non è all’altezza del capolavoro che lo ha preceduto nella serie. La storia, iniziata nel primo episodio come una storia vissuta e raccontata da persone normali, ha preso una piega troppo hollywoodiana per i miei gusti.
L’ultimo libro della trilogia offre un’ottima lettura ma, purtroppo, non è all’altezza del capolavoro che lo ha preceduto nella serie. La storia, iniziata nel primo episodio come una storia vissuta e raccontata da persone normali, ha preso una piega troppo hollywoodiana per i miei gusti.
April 29, 2024
Konu fikri bu kadar güzelken nasıl okurken yordu anlam veremiyorum. Önceki Mazzanti kitaplarına göre en dağınık kitaptı. Bölümlerin içinde olayı tam yakaladım derken başka bir başlangıç paragrafında ayrı bir olayı anlatarak kitapta kopukluk yarattı. Hafiften "Split" filmindeki Kevin karaktedini anımsatsa da anlatımdaki kopukluklar yüzünden okurken zevk alamadım...
September 3, 2024
This series haven't been exciting since the first one tbh but this one kinda gives the same feeling. Was good overall and the ending made me scream a little.
The thing that annoyed me the most is the constant repeating of what was said in the previous book like? I really don't see the need to keep remind the reader/summarizing for the new reader. Unlike the other ones the last two books are about the same case and this is a direct follow through, you cannot read this without reading the other. I literally had to skip pages because of that.
The thing that annoyed me the most is the constant repeating of what was said in the previous book like? I really don't see the need to keep remind the reader/summarizing for the new reader. Unlike the other ones the last two books are about the same case and this is a direct follow through, you cannot read this without reading the other. I literally had to skip pages because of that.
September 1, 2018
I 444 Scalini è il sequel di "Non uccidere " ,riprende da quando il serial killer
Giacomo Riondino affetto da personalità multiple riesce con
un escamotage a scappare di nuovo.
Il resto è spoiler per cui vi consiglio di leggerlo.
Giacomo Riondino affetto da personalità multiple riesce con
un escamotage a scappare di nuovo.
Il resto è spoiler per cui vi consiglio di leggerlo.
January 12, 2021
Genelde katilin baştan belli olduğu polisiyeleri sevmem ama yazar konuyu öyle güzel işlemiş ki insan katil ne zaman ne şekilde yakalanacak diye kitabı bir solukta okuyup bitiriyor.Favorilerimden olan yazarın bu okuduğum beşinci kitabı ve hiçbirinde beni hayal kırıklığına uğratmadı.
November 3, 2017
Porca miseria che finale!!!
December 6, 2018
E' partito un po' lento, poi il ritmo si fa via via più incalzante.
Non male, davvero!
Non male, davvero!
October 18, 2024
Ottimo noir(come gli altri 6, tutti da leggere). La grande trovata sta nel serial killer con disturbo dissociativo di personalità. Questo consente suspense e grandi colpi di scena.
May 24, 2025
8/10 - 4
September 23, 2023
Bu kitaptan önce Şeytan Yemini'ni okuduğum için sanırım normalden daha fazla acımasız bir eleştiri yazacağım. Ne yapalım, bu kitabın da şansı yokmuş.
Öncelikle şu konuda anlaşalım. Gerçek hayattaki tesadüfler elbette bizi şaşırtır, ama bir kitapta, filmde vs. tesadüfler yazarın ya da yönetmenin elinde olduğundan dolayı okuyucuya/izleyiciye hiç şaşırtıcı gelmez. Ne yazık ki bu kitapta da baş karakterimizin başına öyle tesadüfler dizisi geliyor ki yazar bile içten içe bunun farkında ve bu sözlerle bize yansıtıyor "Ona ulaşmam iki saçma tesadüf sayesinde oldu ya da rastlantısal tuhaflık demek daha doğru olur."
Benim açımdan bir polisiye yazarı asla tesadüflere bulaşmamalı. Kurguyu öyle bir bulmaca şeklinde aktarmalı ki bize ipuçları bırakarak yavaş yavaş sonuca götürmeli, anca bu şekilde zekice bir polisiye ortaya çıkabilir.
Karakterler ve bağlamlar arası geçişler resmen televizyonda kanallar arası zaplamak gibiydi. Tam birine odaklanmışken hooop başkasına geçiyoruz. Keskin geçişlerdense yumuşak, hatta hissettirmeyenleri daha çok seviyorum. Sanırım bunu en çok klasiklerde görüyoruz.
Son olarak da çeviri notları beni çıldırttı. Kitapta yabancı dilde bir konuşma geçiyorsa bir iki cümleyi yabancı yaz, tamam. Ama sonra "Şu dilde konuşmaya devam ettiler" diye belirterek kitabın diline dönün yahu. Habire kitabın altına bakıp kaldığım yerden devam etmeye çalışırken resmen hikayeden uzaklaşıyorum. Okuyucu kitaptan soğutmayın gözünüzü seveyim. Tüm bunların dışında aksiyonuydu, arada bir şaşırtmacasıydı ortalama bir polisiye kitabıydı diyebilirim ama daha fazlası kesinlikle değildi.
[Kitaba verilen 4 puanı görünce koşa koşa rafa kaldırdığım blogumdan kopyalayıp buraya yapıştırdım.]
Öncelikle şu konuda anlaşalım. Gerçek hayattaki tesadüfler elbette bizi şaşırtır, ama bir kitapta, filmde vs. tesadüfler yazarın ya da yönetmenin elinde olduğundan dolayı okuyucuya/izleyiciye hiç şaşırtıcı gelmez. Ne yazık ki bu kitapta da baş karakterimizin başına öyle tesadüfler dizisi geliyor ki yazar bile içten içe bunun farkında ve bu sözlerle bize yansıtıyor "Ona ulaşmam iki saçma tesadüf sayesinde oldu ya da rastlantısal tuhaflık demek daha doğru olur."
Benim açımdan bir polisiye yazarı asla tesadüflere bulaşmamalı. Kurguyu öyle bir bulmaca şeklinde aktarmalı ki bize ipuçları bırakarak yavaş yavaş sonuca götürmeli, anca bu şekilde zekice bir polisiye ortaya çıkabilir.
Karakterler ve bağlamlar arası geçişler resmen televizyonda kanallar arası zaplamak gibiydi. Tam birine odaklanmışken hooop başkasına geçiyoruz. Keskin geçişlerdense yumuşak, hatta hissettirmeyenleri daha çok seviyorum. Sanırım bunu en çok klasiklerde görüyoruz.
Son olarak da çeviri notları beni çıldırttı. Kitapta yabancı dilde bir konuşma geçiyorsa bir iki cümleyi yabancı yaz, tamam. Ama sonra "Şu dilde konuşmaya devam ettiler" diye belirterek kitabın diline dönün yahu. Habire kitabın altına bakıp kaldığım yerden devam etmeye çalışırken resmen hikayeden uzaklaşıyorum. Okuyucu kitaptan soğutmayın gözünüzü seveyim. Tüm bunların dışında aksiyonuydu, arada bir şaşırtmacasıydı ortalama bir polisiye kitabıydı diyebilirim ama daha fazlası kesinlikle değildi.
[Kitaba verilen 4 puanı görünce koşa koşa rafa kaldırdığım blogumdan kopyalayıp buraya yapıştırdım.]
November 11, 2019
Ahhh nereden başlasam acaba kitabı okuyalı bir ay oldu ama ben ancak yorumlayabiliyorum. Ekimin ilk haftası okudum ve ay boyunca okuduğum tek kitap oldu. Ve kendimi en tembel hissettiğim bir ay ilan ediyorum.
Yorumum için :
https://birumuthayal.blogspot.com/201...
Yorumum için :
https://birumuthayal.blogspot.com/201...
Displaying 1 - 18 of 18 reviews