O relato de Leira Castro é, segundo o xurado, “unha radiografía da sociedade galega actual” con “dinamismo narrativo e polifonía de voces”, que realiza “unha excelente recompilación de fraseoloxía de linguaxe popular” e que contén “unha análise da situación específica das mulleres”.
Rocío Leira Castro (Cee, 1979) é licenciada en Matemáticas e dirixe un centro de formación para universitarios en Compostela. Recibiu, entre outros, o Premio de Poesía Díaz Jácome para novos creadores (2009), o Premio Xosé M. López Ardeiro (2015), o premio Avelina Valladares (2016) e o Premio de Poesía Manuel María (2017). Foi finalista do Premio de Novela Vilar Ponte (2018) e do Premio Jules Verne de Literatura Xuvenil (2019). Para o público infantil escribiu Universo Pitágoras (Biblos, 2013) e O becho que quería comer á avoa (Galaxia, 2015). No eido da poesía conta cos poemarios [Obituario] (2016) e INEM (2016). En narrativa ten publicadas as novelas Veleno en familia (Baía, 2019) e Trescatorcedezaseis (Xerais, 2020).
Empezaré diciendo que me sorprendí a mí misma por ser capaz de leer este libro en gallego; si bien mis padres lo hablaban, y puedo entender bastante al escucharlo; yo nunca he estudiado el gallego. Con lectura pausada y sin necesidad de diccionario, fui capaz de entender el 98% de la lectura -algunas palabras que pudiera desconocer, quedaban aclaradas en el contexto-. Sin embargo tiene mucho que ver la prosa clara de Rocío Leira. Resulta muy atinado que la narración suceda en la voz de tres mujeres, que están implicadas en la trama desde puntos de vista muy distintos. Es una novela negra, aunque muy entretenida, incluso simpática; con giros inesperados.