Βιβλικοί ήρωες με χαμηλά λιπαρά

by Γιάννης Ξανθούλης, Θανάσης Δήμου (Illustrator)

Τον Θανάση ∆ήµου, απ’ όσο θυµάµαι, τον συνάντησα µάλλον ως παιδί-θαύµα σε κάποιο βιβλικό επεισόδιο να υποδύεται τον ανιψιό του εξαρτώµενου από την ιδιότυπη περµανάντ του Σαµψών ζωγραφίζοντας την κυρία ∆αλιδά πριν του κόψει τα µαλλιά αλά γκαρσόν. Αυτό συνέβη προτού ο Άσωτος Γιος αποκτήσει ιδιόκτητη Κυριακή κάνοντας πρώτα βούκινο την περίφηµη µετάνοιά του. Τότε ακόµη η µετάνοια και η συγχώρεση (που θεωρούνταν παρενέργειες συναισθηµατικές) δεν ήταν και τόσο της µόδας.

Ενήλικος πλέον ο Θανάσης ήπιε µαζί µου αρκετούς καφέδες ώσπου να συµφωνήσουµε ότι και οι δυο µας, παρά τη διαφορά ηλικίας, ήµασταν γενικά ασυγχώρητοι και αµετανόητοι σε κάποιες βασικές αρχές. Έτσι καταλήξαµε πως µερικές από τις ιστορίες που µε απασχολούσαν παιδιόθεν µπορούσαν να εικονογραφηθούν και να υπονοµευτούν µε την καλύτερη, εννοείται, έννοια. Στο µεταξύ ο Άσωτος είχε γίνει φίρµα, εγώ όµως εστίαζα το ενδιαφέρον και στον άλλο αδερφό του, τον σεµνό κι εργατικό Σώτο, που η Βίβλος δυστυχώς τον ξεπετούσε άσπλαχνα. Ο ∆ήµου συµµερίστηκε τη συµπάθειά µου για τον Σώτο και προχωρήσαµε.

Παράλληλα ένα επιβλητικό πτηνό, γνωστό ως Γαλοπούλα στη χώρα µας, πετώντας πανικόβλητο από Χριστούγεννα σε Χριστούγεννα και σε ηµέρες των Ευχαριστιών στας Αµερικάς, έκανε καριέρα θλιβερή σαν κρέας υγιεινό µε ελάχιστα λιπαρά. ∆ηλαδή παυσιλιπαρή περίπτωση. Σκέφθηκα λοιπόν πόσο αδικηµένο πουλί υπήρξε από τη µοίρα παρά το φυσικό του κάλλος.

Ο Θανάσης ∆ήµου, όταν του εξήγησα το δράµα της Γαλοπούλας, ξέσπασε σε λυγµούς. Φυσικά τον παρηγόρησα λέγοντάς του πως εµείς οι δυο θα µπορούσαµε (σαν ένα είδος άτυπης ΜΚΟ) να την αποκαταστήσουµε, τουλάχιστον ηθικά, κάνοντάς την ηρωίδα µας. Τότε προέκυψε το ποιητικό-εικαστικό µανιφέστο µε τον τίτλο «Η κατάρα της Γαλοπούλας», δίνοντας φωνή και κύρος στην ευγενή φύση αυτού του άκακου πτηνού. Πρέπει να τονίσω πως, αν και µεταξύ τους άσχετοι οι πρωταγωνιστές των ιστοριών µας, εν τούτοις συναντώνται κάτω από τους βιβλικούς αστερισµούς.

Οι εκδόσεις «Ελληνικά Γράµµατα», που µε συνδέει µαζί τους βαθύτατη φιλία και κουµπαριά, άκουσαν µε ευλάβεια τις δυο ιστορίες µας και συµφώνησαν πως έπρεπε να δουν το φως της ηµέρας αποτελώντας παρακαταθήκη ευαισθησιών και κυρίως δηµιουργικής ασάφειας για τις επόµενες γενιές Ασώτων, Σώτων και καταναλωτών κρεάτων χαµηλών λιπαρών. Πάνω απ' όλα όµως βρήκαν το θάρρος σε τούτους τους άκεφους καιρούς να τις εκδώσουν, σε µια εποχή που ο κόσµος εµπιστεύεται παθητικά την ύποπτη τεχνολογία από τη µια και από την άλλη βρίσκει άλλοθι σε φιλέτα γαλοπούλας, αγνοώντας τα δραµατικά σενάρια που τις οδήγησαν σε κρεµατόρια και επιφανείς συσκευασίες.

Για όλα αυτά ευχαριστούµε και σας και τα «Ελληνικά Γράµµατα» από καρδίας.

96 pages, Paperback

First published September 1, 2019

About the author

Ο Γιάννης Ξανθούλης (English: Giannis Xanthoulis) είναι Έλληνας μυθιστοριογράφος, θεατρικός συγγραφέας και δημοσιογράφος. Γεννήθηκε το 1947 στην Αλεξανδρούπολη από οικογένεια προσφύγων και σπούδασε δημοσιογραφία, σχέδιο και ενδυματολογία θεάτρου. Από το 1969 εργάζεται ως δημοσιογράφος και χρονογράφος, ενώ το πρώτο του μυθιστόρημα, Μεγάλος Θανατικός, κυκλοφόρησε το 1981. Έγινε ευρύτερα γνωστός από τα χρονογραφήματά του στην Ελευθεροτυπία, καθώς και από τα σατιρικά του κείμενα και θεατρικά έργα, πολλά από τα οποία ανέβηκαν σε ελληνικές σκηνές. Έχει επίσης γράψει και εικονογραφήσει παιδικά βιβλία. Βιβλία του έχουν μεταφραστεί σε πολλές γλώσσες. Είναι μέλος της Εταιρείας Συγγραφέων και της ΕΣΗΕΑ.

Reviews

[Sotiria · Rating 3 out of 5]

Κάποιες σελίδες ήταν απολαυστικές, άλλες αδιάφορες... Τα σκίτσα σιγουρα καλύτερα του κειμένου!

[Fedra · Rating 4 out of 5]

Χιούμορ σπιρτοζικο με ομοιοκαταληξία και εικόνες ανάλογες να το ντύνουν. Πρόκειται για δύο διασκεδαστικές ιστορίες, που τις απέδωσε ο Γιάννης Ξανθούλης με μοναδικό τρόπο.

Μου άρεσε συνολικά, ο άσωτος υιός λίγο παραπάνω 🤘

[Constantina · Rating 2 out of 5]

Ωραία εικονογράφηση, το χιούμορ του κειμένου δεν με άγγιξε.

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Δύο απολαυστικές ιστορίες για τον Σώτο και τον Άσωτο και για τη Γαλοπούλα Ερατώ, εμπνευσμένες από την παραβολή του ασώτου εκ Βίβλου και από τις περιπέτειες της δυστυχισμένης γαλοπούλας που κατέληξε έθιμο στην Αμερική ετοίμασαν ο Γιάννης Ξανθούλης και ο Θανάσης Δήμου, με σκοπό να αναδείξουν τις φυσικές και πνευματικές αρετές και των δύο αδικημένων πλασμάτων. Γραμμένο με ομοιοκατάληκτα τετράστιχα και εικονογραφημένο με σουρεαλισμό, αυτό το «ποιητικό εικαστικό μανιφέστο», όπως οι ίδιοι οι δημιουργοί το χαρακτηρίζουν, φέρνει δάκρυα στα μάτια από τα διαρκή και ασταμάτητα γέλια.

Ο απολαυστικός Γιάννης Ξανθούλης δεν αφήνει τίποτα όρθιο με την καυστική του πένα και το διεισδυτικό του βλέμμα. Ο Σώτος, ο άσωτος και ο πατέρας τους δεν είναι μια συνηθισμένη οικογένεια και φυσικά δεν κάνουν τίποτα απ’ όσα λέει η Βίβλος. Παρ’ όλ’ αυτά η αδικία υπάρχει, με τον σεμνό Σώτο να έχει αφοσιωθεί στη δουλειά μακριά από σαρκικούς πειρασμούς και τον αδερφό του να αλωνίζει όπου γης ενώ ο πατέρας τους απολαμβάνει κάθε είδους ευμάρεια. Το τέλος είναι προδιαγεγραμμένο μόνο που ο συγγραφέας το διανθίζει με μπόλικο χιούμορ και θανατερές ατάκες ενώ μας εξηγεί και τι απέγινε ο Σώτος! Ο εικονογράφος Θανάσης Δήμου στην κυριολεξία κεντάει με λεπτομερέστατες εικόνες που προκαλούν ακόμη μεγαλύτερο γέλιο, είτε βάζοντας τον άσωτο να διασχίζει τον Κάβο Μαλιά Κουβάρια είτε παραθέτοντας τους αγνώστους που έβαλαν σε πειρασμό τον άσωτο (λόρδος Ρούφατον, Μπέμπα Οξωκαρδιά κ. ά.). Ιστορίες μέσα στην ιστορία, σουρεαλιστικές απεικονίσεις φαντασιώσεων και πραγματικότητας, συμπληρωματικές, εξίσου δηλητηριώδεις ατάκες συμπληρώνουν τον βίο του Σώτου και του άσωτου αδελφού του.

Η Γαλοπούλα η Ερατώ «ονειρευότανε μικρή / να παίξει στο Μπολσόι» κι η μάνα της αγωνίζεται να της βάλει μυαλό: «Οι πιο πολλοί Χριστούγεννα / χαθήκαν απροσμένως / τότε που ορμούν οι χριστιανοί / στο δύστυχό μας γένος»! Ακόμη και: «Κορίτσια σαν τα κρύα νερά / με συνταγές ψηθήκανε / και στολισμένα με πουρέ / πατάτας κηδευτήκανε» έφτασε να της θυμίζει. Τώρα πώς γίνεται και στην κουβέντα μεταξύ μάνας και κόρης ανακατεύτηκαν Εντίθ Πιαφ, Ντε Γκωλ, θείος Τάκης («κατάντησε μυθιστόρημα»!), Σαρλ Αζναβούρ, ακόμη και Αχιλλέας, Αγαμέμνονας και Πάτροκλος αυτό το αφήνω στον αναγνώστη να το ανακαλύψει με τον πιο ξεκαρδιστικό τρόπο. Ο Θανάσης Δήμου κι εδώ δίνει τον καλύτερό του εαυτό, με ωραίες καρικατούρες των γνωστών προσώπων, άφθονες λεπτομέρειες που δίνουν νέα διάσταση στην ιστορία και αναπάντεχες ατάκες-σχόλια που δεν αφήνουν τον αναγνώστη να ησυχάσει. Από το κείμενο στο σκίτσο και τανάπαλιν, τα αστεία περιστατικά είναι άφθονα και οι ανατροπές συνεχείς.

Οι «Βιβλικοί ήρωες με χαμηλά λιπαρά» είναι ένα ξεκαρδιστικό, χαριτωμένο, διασκεδαστικό σατιρικό κείμενο που δεν αφήνει τίποτα όρθιο και καταφέρνει να ταιριάξει τη σημερινή οικονομική, κοινωνική και πολιτική πραγματικότητα με τις ιστορίες που περιέχονται σε αυτό. Γλώσσα που τσακίζει κόκαλα και εικονογράφηση-επιτομή του σουρεαλισμού αποτελούν ένα εκρηκτικό μείγμα γέλιου και διασκέδασης.

[R.L. · Rating 3 out of 5]

Αξιοπρεπές βιβλιαράκι. Μου άρεσε πιο πολύ η ιστορία του Ασώτου. Η ιστορία της γαλοπούλας ήταν ίσως πιο πρωτότυπη, αλλά κάπως υπερβολικά σουρεαλιστική για τα γούστα μου σαν σύνολο -αν και τα επιμέρους επεισόδια ήταν ενδιαφέροντα. Επίσης το χιούμορ με τις πορδές είναι κάπως ξεπερασμένο πλέον νομίζω.
Το σχέδιο μέτριο προς καλό, τουλάχιστον στα μάτια μου, είπαμε, γούστα είναι αυτά.

Καλούτσικο βιβλίο αλλά ίσως να περίμενα κάτι παραπάνω, ειδικά όπου βάζει το χέρι του ο Γιάννης Ξανθούλης...