คุณหนูลวงใจ

聶氏 #6

by Yu Qing, 于晴, อวี๋ฉิง

เพราะความสำอางและอ่อนละมุนเกินบุรุษของเขา ทำให้สตรีอย่างคุณหนูกงหลงใหลและต้องการได้เขามาเป็นสามี ทว่า ‘เนี่ยสือเอ๋อร์’ที่แสนกะล่อนมีหรือจะยินยอมแต่โดยง่าย หากไม่ติดว่าวรยุทธ์ของเขาใช้ได้แค่ต่อยตีทะเลาะวิวาท มิหนำซ้ำคนของคุณหนูกงล้วนเก่งกาจแล้วล่ะก็เขาคงหนีไปนานแล้ว

ยามนี้จึงทำได้เพียงเขียนจดหมายไปขอให้คนในสกุลเนี่ยช่วย และเขียนจดหมายหา ‘สหาย’ ผู้หนึ่งแก้เหงาไปอย่างนั้น ผู้ใดจะคาดคิดเล่าว่าเขาจะมีโอกาสได้พบ ‘สหาย’ ผู้นั้น ทั้งยังได้อีกฝ่ายมา ‘แปลงโฉม’ สลับตัวหนีตายไปด้วยกันอีกทว่ามันจะย่ำแย่หน่อยก็ตรงที่เขาดันเผลอใจให้อีกฝ่ายอยู่หลายครั้งหลายครานี่สิ

สวรรค์!ความจริงแล้ว ‘นาง’ เป็นสตรีใช่หรือไม่ ขอให้ความจริงแล้วนางเป็นสตรีที่มาลวงใจเขาทีเถิด เขาจะได้มิต้องเป็นพวกตัดแขนเสื้อตนเองเช่นนี้!

232 pages, Paperback

Published December 1, 2019

About the author

Associated Names:
* Yu Qing (English)
* 于晴 (Chinese)
* อวี๋ฉิง (Thai)

Reviews

[Or_O · Rating 2 out of 5]

เล่มสุดท้ายในชุดแล้ว ในที่สุด!



เรื่องนี้เป็นเรื่องของ เนี่ยสือเอ๋อร์ ซึ่งเป็นคุณชายลำดับที่สิบ (จากสิบสองคน) เนี่ยสือเอ๋อร์มีบทบาทในเล่มที่แล้ว เพราะเป็นเบ๊... เอ๊ย เป็นลูกศิษย์ของนางเอกเรื่องที่แล้ว มีความสามารถในการแปลงโฉม ในเล่มที่แล้วเขาก็ได้ปรับทุกข์ให้เราฟังว่าโดนจับตัวไป หนีก็หนีไม่ได้ อาจารย์โหดร้าย บ่น บ่น และก็บ่น ในเล่มนี้ เนี่ยสือเอ๋อร์ก็โดนจับตัวไปอีกแล้ว... ชะตาช่างอาภัพนัก



เรื่องของเรื่องก็คือ เนี่ยสือเอ๋อร์โดนคุณหนูคนหนึ่งถูกตาต้องใจ เลยจับเขาไปขังไว้ หวังว่าเขาจะยอมรับนางสักวัน เนี่ยสือเอ๋อร์ยังไงก็ไม่ยอม เขียนจดหมายไปหาพี่ ให้พี่ช่วย พี่ก็ไม่ยอมมาช่วยสักที (พี่น้องบ้านนี้นี่...) แต่ในบรรดาจดหมายที่เขาส่งไป ดันไปถึงถิงจื่อเข้า จึงกลายเป็นเพื่อนทางจดหมายคลายเหงาของเขา เขียนจดหมายส่งไปส่งมาอย่างนั้น


ถิงจื่อ หรือซีเหมินถิง ทำงานเป็นคนส่งของ วันหนึ่งเขาไปส่งจดหมายให้บ้านที่จับตัวเนี่ยสือเอ๋อร์ไป เลยเจอเพื่อนทางจดหมายของตนตัวเป็น ๆ ก็เลยช่วยเนี่ยสือเอ๋อร์ให้หนีมาได้



ด้วยวิธีเขียน ทั้งเนี่ยสือเอ๋อร์และถิงจื่อดูมีลับลมคมในทั้งคู่ โอก็จินตนาการ คิดไปสารพัด ความลับอะไรกัน เขาเขียนเหมือนทั้งเนี่ยสือเอ๋อร์และถิงจื่อก็สามารถเป็นนางเอกได้ โอก็แบบ...ใครเป็นนางเอกกันแน่ ซึ่ง...สรุปแล้วโอคิดมากไปเองค่ะ แถมนางเอกเนี่ย สำนักพิมพ์บอกตั้งแต่ปกหลังแล้วด้วย ฉันคิดมากไปหรือนี่



เนี่ยสือเอ๋อร์ ดูเป็นคุณชายเจ้าสำอาง (ซึ่งก็ไม่ผิด) พูดมาก (อันนี้ก็ไม่ผิด) ขี้บ่น (ไม่สามารถเถียงได้เลย) ดูไม่มาดแมนสมชายชาตรี (...เอ่อ) แต่จริง ๆ แล้วเขามีความซับซ้อนในตัวสูง ปกปิดตัวตนภายใต้โฉมหน้าที่เขาแปลงเป็นคนนู้นทีคนนี้ที จนบางครั้ง ตัวเขาเองยังหลงลืมตัวตนของตนไป



เนี่ยสือเอ๋อร์คบหาคนหลากหลาย มีเพื่อนมากมาย แต่ไม่ยึดติดกับใคร แต่กับถิงจื่อ เหมือนเขาเจอคนที่เขาใจตนเองได้ดี เลยเขียนจดหมายโต้ตอบกันไปมา ยิ่งได้เจอตัวจริง ก็ยิ่งรู้สึกว่าถิงจื่อคือคนที่ตนตามหามาตลอด



ส่วนถิงจื่อ ถิงจื่อเป็นคนสุภาพ มีน้ำใจดี แต่ไม่ยึดติดกับใคร ออกแนวใครว่ามา ฉันว่าไป เนี่ยสือเอ๋อร์เขียนจดหมายมา ก็ตอบไป บังเอิญเจอเนี่ยสือเอ๋อร์ก็เลยช่วยไว้ คือถ้าให้ถิงจื่อไปตามหาเนี่ยสือเอ๋อร์เขาก็ไม่ทำ แต่เพราะเห็นอยู่ตรงหน้า ก็เลยช่วย ไม่เป็นคนที่ไขว่คว้า อยากมีอยากเห็นหรืออยากได้อะไร เป็นคนเรื่อย ๆ แต่ก็เพราะอย่างนี้แหละ เลยค่อนข้างเป็นโจทย์ที่ยากสำหรับเนี่ยสือเอ๋อร์



โดยภาพรวมเลยเป็นเรื่องของคนสองคนที่ต่างมีตัวตนที่ปกปิดไว้ มีความคล้ายคลึงกันบางอย่าง ความเชื่อมโยงบางอย่างหากัน ต่างคนต่างสามารถมองเห็นบางสิ่งที่อีกคนปกปิดไว้



พล็อตน่าสนใจ วิธีเขียนแบบงุบงิบอุบอิบ ดูมีความลับให้เราตามหาก็น่าสนใจ แต่เขียนออกมาไม่ค่อยดี ไม่กลมกล่อม มุกที่ปล่อยมาก็ไม่ฮา เฝือ ๆ เหนื่อย ๆ กับการตามมุกคนเขียน ก็อย่างที่บอก สมกับเป็นงานยุคแรก ๆ ยุคเริ่มต้น ยังทำได้ไม่ดีในหลาย ๆ จุด



แต่ส่วนที่โออยากบ่นที่สุดก็คือ



แล้วเรื่องของสี่กับสิบสองล่ะ



คืองี้ค่ะ คนเขียนเขียนเอาสองคนนี้ชูมาให้เราสงสัยตลอดทั้งชุด แต่ตัดจบเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น



แล้วจะเขียนเพื่อ!? อย่าเขียนแต่แรกเลยดีกว่ามั้ยถ้าเป็นอย่างงี้



เหมือนอยากเขียนอะไรก็เขียน พล็อตไม่มี มีแต่อารมณ์อยากเขียน อยากให้งูมีขาก็เติมไป หัวเดียวไม่เก๋ สองหัวสิเท่ อยากให้มีสองหัวก็เติมไป หมดอารมณ์ไม่อยากวาดก็เขี่ยทิ้งปายยย จบชุดแบบ...เอิ่ม



แต่โอว่าโอพอเดาได้ ...เอ๊ะ ฉันจะคิดมากไปอีกหรือไม่นะ



คืออย่างนี้



โอว่า สี่ชอบสิบสอง แต่ถ้าเขียน มันจะเป็นวาย คนเขียนเลยไม่เขียน (แต่ก็ไม่ควรตัดทิ้งแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้นงี้สิ! ยูเขียนชูประเด็นนี้มาตั้งแต่แรกนะอย่าลืม! ให้เขาไปได้กันที่โพ้นทะเลก็ได้ หรือไม่ได้กันเอาให้ดราม่าโลกถล่มทลายก็เอา เขียนบอกฉันหน่อยเถอะ!) ในเล่มนี้สี่มีบทนะคะ แต่สิบสองหนีไปเรียน ไม่มีบทเลย



และที่โอคิดอีกอย่างก็คือ สิบสองน่าจะไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของสกุลเนี่ย เดาจากคำใบ้เล็ก ๆ น้อย ๆ อย่างในเล่มนี้ เนี่ยสือเอ๋อร์ไปเจอคนที่หน้า (โฉดชั่ว) เหมือนพ่อตัวเองเป๊ะ และมีอีกฉากไปถามเวลาเกิดเวลาตกฟากของพี่น้อง เดาว่าน่าจะดูวันเวลาเกิดของสิบสอง แต่คนเขียนไม่เฉลย ไม่บอกอะไรเราทั้งนั้น เราก็ได้แต่เดากันไป เดากันยาว ๆ



เล่มนี้ให้ 2 ดาว



สรุป ชุดนี้ ดิฉันเซ็งสุด ๆ เหมือนโดนหลอกให้อยากรู้ หลอกให้ตาม แล้วเธอก็ทิ้งฉันไปไม่ไยดี



เป็นชุดที่เขียนไม่ดีด้วย วิธีเขียน พล็อต มุก ความรัดกุมของเรื่อง ความเชื่อมโยงของเรื่อง โอให้ตกในทุกจุดเลย



ชอบที่สุดในชุด โอชอบเล่มสอง เกลียดที่สุดในชุดคือเล่มหนึ่ง ส่วนเล่มอื่น ๆ ค่อนข้างใกล้เคียง ไม่ต่างกันมาก (คือไม่ชอบแบบไม่ต่างกันมาก...)

[Maew Ploynatcha · Rating 3 out of 5]

เนื้อเรื่องไม่ค่อยซับซ้อนมาก
อ่านได้เพลินๆ นางเอกน่ารัก