ՀակաՔԱՂԱՔականը ոչ քաղաքական գիրք է քաղաքի մասին։ Այս գրքի յուրաքանչյուր պատմություն մերն է` իմը, քոնը, յուրաքանչյուրինը։ Այստեղ ամեն մեկը կգտնի իրեն, գոնե մեկ պատմության մեջ։
Պատմությունների մի մասում թեման կարոտն է, պատճառն` արտագաղթը։ Հոգուն դիպչող բառերով նկարագրված է թե՛ մարդու, թե՛ կենդանու կարոտը, սպասման ու հիասթափության ցավը։
Մոցոն` սովորական ձի էր, որն ուղղակի պետք է Կարմիր սարի լանջին ու գյուղում իր օրը սպառեր, բայց նա Կարմիր սարի ետևում իր տիրոջն էր փնտրում, հավատալով, որ կգտնի։ Սևոն էլ ընդամենը շուն էր, որը չպետք է կարոտը սրտում ու բազում վերքերով, դռան առաջ մենակ նստած, հավատարմորեն սպասեր իր տիրոջը, որին սպասելը կարծես անիմաստ էր։
Արցախցի փոքրիկ տղայի ու նրա եղբոր միակ զբաղմունքը պետք է լիներ մանկությունը վայելելը, այլ ոչ աշխատելն ու ամեն վայրկյան պատերազմի սկզբին սպասելը։
Մյուս հերոսներին ու պատմությունները չեմ բացահայտում, որ ինքներդ ծանոթանաք, չնայած նախորդների մասին գրածս էլ ընդամենը շատ փոքրիկ հատվածն է։
Այս գիրքը սկսվում է վերջաբանով ու հետաքրքիր մտորումներով։ Այս գրքի հերոսները տարօրինակ են, իսկ տարօրինակները միշտ հիշվում են, հետևաբար նրանց չեք մոռանա։ Գիրքն իհարկե խորհուրդ եմ տալիս կարդալ, իսկ արդեն կարդացած մարդկանցից կուզեմ լսել կարծիքներ։