मास्तर बोलत होते, सुधीरला एक एक शब्द काट्या सारखा टोचु लागला. त्याचे हृदय जोरजोरात धडधडू लागले. डोक्यात मुंग्या शिरू लागल्याचा भास होऊ लागला, डोक थरथरू लागल, हातापायाला कंप सुटला. उभ्या जागीच पडतोय की काय असा भास होऊ लागला. नामुष्कीणे सुधीर खाली मान घालून उभा होता. शेवटी एकदाच मास्टरांनी त्याला बसण्यास सांगितले आणि तो खाली बसला. दिवसभर शाळेत त्याचे लक्ष लागले नाही.