Een verbatim weergave van 30 gesprekken die Jaap Kruithof heeft gevoerd die vooral realisme, socialisme en pluralisme propageren. Gaandeweg leert de lezer dat dhr Kruithof dit niet doet vanuit een op-de-borst-klopperij, maar vanuit een persoonlijke drijfveer om een progressieve agenda neer te zetten. Omdat het gaat om interviews is er zelden ruimte om bepaalde denkbeelden tot in detail uit te werken, maar de grote lijnen worden steeds rationeel en beknopt uiteengevouwen. Ook dhr Kruithof ontsnapt niet aan toekomstvoorspellingen, die geen van alle zijn uitgekomen.
Met het verstrijken van de tijd, verdwijnt de actualiteit van de inhoud steeds verder, en staat de waarde van dit boek vooral overeind als een portret van iemand die bereid is schietschijf te zijn van kritiek.
Geen lectuur om vrolijk van te worden, deze bundeling van vierendertig gesprekken (1962-1995) met linkse socialist (zijn eigen omschrijving) Jaap Kruithof. Wie de titel niet goed zou begrepen hebben, krijgt het ijskoud in het gezicht geworpen in het laatste interview: De piloot van de wereld is dood. Natuurlijk zijn sommige gesprekken gedateerd en slaat Kruithof - gelukkig maar - de bal wel eens mis in zijn doemanalyse van het wereldbestel. Ik twijfel eraan of de derde industriële revolutie op zichzelf een voldoende sterke motor is om de hele economie op te peppen, want ik geloof niet in de videospelletjes of de huiscomputers, dat lijkt me onvoldoende, klinkt het in 1984 (p. 125). Hiermee veegt Kruithof de hele informatiemaatschappij van tafel nog voor ze begonnen is. Wat blijft en moed geeft is de richtlijn die hij uitzet voor iemand die progressief wil denken: de combinatie van pacifisme, tiersmondisme, ecologisme en socialisme. Hoopgevend dan weer is de opdracht van het boek: Voor de illegale asielzoekers, die nergens welkom zijn. Of hoe deze bundel toch weer actueel wordt.