What do you think?
Rate this book
Blauwe bonen
Met 'Blauwe Bonen' neemt Terrence Lauerhohn de lezer mee in een hulpeloze speurtocht naar menselijkheid. De Crooner kent geen genade. Niet voor zichzelf, niet voor zijn slachtoffers. Zijn pistool is zijn maat, de blauwe bonen zijn voedsel.
Geniet van de huiveringwekkende stilte in deze thriller die een moderne en heel vrije variatie op Blauwbaard (sprookje van Charles Perrault) is.
Flaptekst:
Aan mijn ontreddering.
Men zegt over mij dat ik een monster onder mensen ben... Genade, het woord ken ik, de betekenis eveneens, en verschillende synoniemen. Daar houdt het op, voor mij is het verder een onbelangrijk woord. Ik ben doof voor de schreeuwers in mij. Zoek in mij, maar ik beloof u een hopeloze speurtocht naar menselijkheid. Weeg mij en mijn loden hart zal u verpletteren. Verander mij, het zal uw laatste daad zijn. Ik heb mijn leven lief zoals het is, donker en eenzaam.
(De Crooner)
Daer gy in 't geraes en gedonder van 't geschut moet staen, dat u de blauwe bonen om de ooren vliegen.
(Desiderius Erasmus)
“Een intrigerend en meeslepend verhaal over een wereld die we zelden zien.” (auteur Anthony Holslag)
Geniet van de huiveringwekkende stilte in deze thriller die een moderne en heel vrije variatie op Blauwbaard (sprookje van Charles Perrault) is.
Flaptekst:
Aan mijn ontreddering.
Men zegt over mij dat ik een monster onder mensen ben... Genade, het woord ken ik, de betekenis eveneens, en verschillende synoniemen. Daar houdt het op, voor mij is het verder een onbelangrijk woord. Ik ben doof voor de schreeuwers in mij. Zoek in mij, maar ik beloof u een hopeloze speurtocht naar menselijkheid. Weeg mij en mijn loden hart zal u verpletteren. Verander mij, het zal uw laatste daad zijn. Ik heb mijn leven lief zoals het is, donker en eenzaam.
(De Crooner)
Daer gy in 't geraes en gedonder van 't geschut moet staen, dat u de blauwe bonen om de ooren vliegen.
(Desiderius Erasmus)
“Een intrigerend en meeslepend verhaal over een wereld die we zelden zien.” (auteur Anthony Holslag)
Paperback
Published November 30, 2019
9 people want to read
About the author
Terrence Lauerhohn
28 books50 followersBiografie Terrence Lauerhohn, 2017
Terrence Lauerhohn zet de toon in zijn verhalen met de donkerste pen die hij heeft. Zo gauw je een van zijn boeken hebt opengeslagen golf je mee op de vaak duistere stromen van zijn proza. Menig lezer kan niet eerder dan na de allerlaatste punt loskomen van de bloedstollende spanning en suspense die Terrence in zijn verhalen weet te leggen.
Van zijn hand verschenen eerder De negen cirkels, Wegversperring, Nirwana, Zielenmenners, Blauwe bonen, De Kluwen, en medio februari 2023 verschijnt de psychologische polderthriller Kluizenaar, bij Hamley books.
Wie is Terrence Lauerhohn? Hij is geboren op 31 mei 1960 in ‘s-Hertogenbosch. Nu woont hij in het Zeeuwse Rilland, prachtig ingeklemd tussen de beide Scheldes. Pas na veel omzwervingen en jaren besloot hij om verhalen te gaan schrijven en noemde hij zijn schrijvende alter ego Terrence Lauerhohn. Behalve zijn boeken zijn sinds 2014 ook een aantal kortverhalen van hem in genre-magazines en verhalenbundels gepubliceerd, waarvan verschillende zelfs in de USA.
Bezoek ook zijn website eens, voor achtergrondinformatie, recensies en ander nieuws over zijn schrijfsels: www.123website.nl/lauerhohn
Terrence Lauerhohn zet de toon in zijn verhalen met de donkerste pen die hij heeft. Zo gauw je een van zijn boeken hebt opengeslagen golf je mee op de vaak duistere stromen van zijn proza. Menig lezer kan niet eerder dan na de allerlaatste punt loskomen van de bloedstollende spanning en suspense die Terrence in zijn verhalen weet te leggen.
Van zijn hand verschenen eerder De negen cirkels, Wegversperring, Nirwana, Zielenmenners, Blauwe bonen, De Kluwen, en medio februari 2023 verschijnt de psychologische polderthriller Kluizenaar, bij Hamley books.
Wie is Terrence Lauerhohn? Hij is geboren op 31 mei 1960 in ‘s-Hertogenbosch. Nu woont hij in het Zeeuwse Rilland, prachtig ingeklemd tussen de beide Scheldes. Pas na veel omzwervingen en jaren besloot hij om verhalen te gaan schrijven en noemde hij zijn schrijvende alter ego Terrence Lauerhohn. Behalve zijn boeken zijn sinds 2014 ook een aantal kortverhalen van hem in genre-magazines en verhalenbundels gepubliceerd, waarvan verschillende zelfs in de USA.
Bezoek ook zijn website eens, voor achtergrondinformatie, recensies en ander nieuws over zijn schrijfsels: www.123website.nl/lauerhohn
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 8 of 8 reviews
January 8, 2020
4,5/5*
Meteen al in de proloog maak je kennis met het werk van de hoofdpersoon en zijn ervaringen tijdens het uitoefenen van zijn werk. Lees en huiver!
In de hoofdstukken daarna stelt De Crooner zich aan de lezer voor en komt werkelijk tot leven. Hij is geen fictief figuur meer, maar is een mens van vlees en bloed geworden. De Crooner beschrijft voor in het boek ook hoe hij geworden is tot wat hij is: de dood.
"Als ik bij iemand aanklop is het altijd iemand anders die wil dat ik aanklop. een gerechtvaardigde engel der wrake ben ik echter net zo min als een psychopaat. Ik ben eenvoudigweg de dood, een uiterst menselijke gedaante ervan, en sterven is een onlosmakelijk onderdeel van het leven, benodigd om het te vervolmaken."
Nu wordt door De Prikker op hem gejaagd in opdracht van Stolten, de grote baas waarvoor niemand een bijnaam durft te verzinnen uit angst voor de gevolgen. De Crooner weet niet hoe De Prikker er uit ziet maar is wel bekend met de resultaten van zijn werk en is hiervan onder de indruk. Hij weet dat hij enorm op moet passen.
Lees mijn recensie hier verder: https://graaggelezen.blogspot.com/202...
Meteen al in de proloog maak je kennis met het werk van de hoofdpersoon en zijn ervaringen tijdens het uitoefenen van zijn werk. Lees en huiver!
In de hoofdstukken daarna stelt De Crooner zich aan de lezer voor en komt werkelijk tot leven. Hij is geen fictief figuur meer, maar is een mens van vlees en bloed geworden. De Crooner beschrijft voor in het boek ook hoe hij geworden is tot wat hij is: de dood.
"Als ik bij iemand aanklop is het altijd iemand anders die wil dat ik aanklop. een gerechtvaardigde engel der wrake ben ik echter net zo min als een psychopaat. Ik ben eenvoudigweg de dood, een uiterst menselijke gedaante ervan, en sterven is een onlosmakelijk onderdeel van het leven, benodigd om het te vervolmaken."
Nu wordt door De Prikker op hem gejaagd in opdracht van Stolten, de grote baas waarvoor niemand een bijnaam durft te verzinnen uit angst voor de gevolgen. De Crooner weet niet hoe De Prikker er uit ziet maar is wel bekend met de resultaten van zijn werk en is hiervan onder de indruk. Hij weet dat hij enorm op moet passen.
Lees mijn recensie hier verder: https://graaggelezen.blogspot.com/202...
September 20, 2020
Blauwe bonen vertelt het verhaal van een moordenaar en zijn slachtoffer. In tegenstelling tot de meeste thrillers wijkt Lauerhohn af van de klassieke formule waar de meeste thrillers aan onderhevig zijn. In de meeste thrillers gaat het om het feit dat er een moord begaan is die vervolgens door een groep experts opgelost moet worden. In Blauwe Bonen weet je van meet af aan wie de moordenaar is, wie hij heeft vermoord en ook al snel waarom deze is vermoord. Door een domme fout wordt de jager echter nu de gejaagde. Hij ontvoert de dochter van hem die hem naar het leven staat en er ontwikkelt zich een kat en muis spel tussen het "onschuldig" slachtoffer en de "stoere" huurmoordenaar. Langzaam zie je het onschuldig slachtoffer zich ontpoppen tot een manipulatief kreng en zie je de moordenaar zich steeds verder ontwikkelen tot meer mens dan hij voorheen altijd was geweest, misschien zelfs meer mens dan hij zelf zou hebben toegegeven. Op die manier krijg je steeds meer sympathie voor de dader en steeds minder sympathie voor het slachtoffer.
En dat is het mooie van het verhaal. Blauwe Bonen is boven al het andere een psychologische roman die je in het hoofd laat kijken van personen, maar waar niets is wat het lijkt. Onschuldige slachtoffers hoeven niet uitsluitend onschuldige gedachten te hebben, en stoere moordenaars dienen niet steeds ontmenselijkt te worden. Langzaam zie je dan ook dat de rollen zich omkeren, de jager die de gejaagde wordt, het slachtoffer die dader wordt. Wie is die merel, dochter van, maar bovenal slachtoffer van de meest gevreesde huurmoordenaar van de lage landen, die in het echte leven Frits heet,maar altijd met De Crooner wordt aangesproken, een bijnaam die hij zelf bijzonder hekelt. Langzaam zie je dan ook de Crooner veranderen terug in Frits. Terwijl Merel in eerste instantie aantrekkelijk overkomt, een beeldschone, onschuldige deerne, blijkt ze dat doorheen heel het verhaal niet vol te houden.
Er zitten hier en daar voor mij ook wel enkele zaken in het verhalen die het geheel voor mij wat ontsieren. Zo had de taal voor mij wat soberder gemogen, het doet me nu veel meer denken aan een fantasy dan aan een thriller. Hier en daar zou ik ook de ontwikkelingen van de hoofdpersonages iets verder hebben doorgevoerd en ben ik niet helemaal tevreden met het einde. Maar al bij al een aanrader voor mensen die houden van pyschologische thrillers.
En dat is het mooie van het verhaal. Blauwe Bonen is boven al het andere een psychologische roman die je in het hoofd laat kijken van personen, maar waar niets is wat het lijkt. Onschuldige slachtoffers hoeven niet uitsluitend onschuldige gedachten te hebben, en stoere moordenaars dienen niet steeds ontmenselijkt te worden. Langzaam zie je dan ook dat de rollen zich omkeren, de jager die de gejaagde wordt, het slachtoffer die dader wordt. Wie is die merel, dochter van, maar bovenal slachtoffer van de meest gevreesde huurmoordenaar van de lage landen, die in het echte leven Frits heet,maar altijd met De Crooner wordt aangesproken, een bijnaam die hij zelf bijzonder hekelt. Langzaam zie je dan ook de Crooner veranderen terug in Frits. Terwijl Merel in eerste instantie aantrekkelijk overkomt, een beeldschone, onschuldige deerne, blijkt ze dat doorheen heel het verhaal niet vol te houden.
Er zitten hier en daar voor mij ook wel enkele zaken in het verhalen die het geheel voor mij wat ontsieren. Zo had de taal voor mij wat soberder gemogen, het doet me nu veel meer denken aan een fantasy dan aan een thriller. Hier en daar zou ik ook de ontwikkelingen van de hoofdpersonages iets verder hebben doorgevoerd en ben ik niet helemaal tevreden met het einde. Maar al bij al een aanrader voor mensen die houden van pyschologische thrillers.
September 11, 2020
Recensie van: Blauwe Bonen
Auteur: Terrence Auerhoen
Wijze van lezen: E pub en deelname aan de leesclub van Ambilicious onder leiding van Anya van der Gracht
Mooie tekst:
Daer gy in ‘t geraes en gedonder van ‘t geschut moet staen, dat u de blauwe bonen om de ooren vliegen. Uit de ‘Colloquia’ van Desiderius Erasmus.
Cover/kaft:
De kaft nodigt me uit tot lezen. De keurig geklede man met pistool op de rug kietelt mijn nieuwsgierigheid. Hij ziet er uit als de mysterieuze zorro. Zijn hoofd wazig. Zijn werk of bezigheid kunnen het daglicht niet verdragen.
Het geeft duidelijk aan dat het hier om een thriller gaat.
De flaptekst vind ik zeer sterk. Omdat dit in de ik vorm is en de hoofdpersoon rechtstreeks tegen je spreekt. Hij neemt je mee in de krochten van zijn verwrongen diepste gedachten. In een wereld waar je als normaal mens geen weet van hebt. Bij een boek let ik nooit op de cover. De flaptekst zou mij in dit geval uitnodigen tot kopen of lenen bij de bieb of boekhandel. Dat stukje in Oudnederlands (?) over Blauwe Bonen van Desiderius Erasmus geeft perfect weer wat hier met Blauwe Bonen wordt bedoeld. De kaft nodigt mij uit om het verhaal te lezen en te beleven.
Het verhaal:
De lezer krijgt een uniek kijkje in het hoofd van huurmoordenaar De Crooner. Zijn leven bestaat uit het krijgen van opdrachten om een bepaalde persoon te vermoorden. Je maakt kennis met de kille, vileine, gestructureerde, berekende en gevoelloze manier van werken.
Pas als De Crooner zelf het doel van een moordopdracht wordt leer je hem op een heel andere wijze kennen. Hij gijzelt de dochter van zijn opdrachtgever en speelt een kat en muis spelletje met haar vader. Hij denkt de touwtjes in handen te hebben maar hij merkt dat hhoe langer hij de dochter gegijzeld houdt, dat hij zijn oude vertrouwde werk en denkwijze moet loslaten om te overleven.
Mijn mening:
Ik vind de stijl: onderhoudend, spanningsopbouwend, vaak lopen de ijskoude rillingen me over de ruggengraat, dan weer voel ik dezelfde vlammende woede en het ongeduld als de hoofdpersoon dus ik vind de stijl beeldend ook zeer goed. De stijl geeft perfect de zielenroerselen, gedachten en gevoelens (of hij die altijd heeft betwijfel ik) van de hoofdpersoon weer. De zwarte humor is ook geweldig. De stijl maakt dat ik blijf lezen.
Ik zie telkens een gedrongen deftig geklede man met nette schoenen voor me. Zijn hoofd kan ik niet goed zien maar bij mij vormt het zich alsof hij een dik pokdalig gezicht heeft met dikke lippen en diepliggende varkensoogjes.
Ik merk een verandering als hij bemerkt dat de gangsterdochter zich op zijn geweten stort. De brok in de keel die steeds vaker terugkomt. Het vileine ijskoude berekende dat oplost zodra zij tegen hem spreekt.
De spanningsopbouw is goed uitmuntend zelfs. Stapje voor stapje bouwt deze op. Zelf voel je je bekeken en achtervolgt.
Als het bladzij na bladzij over de gegijzelde gaat wel even maar al snel zit er weer vaart in
Als hij op een afgesproken plek moet zijn of moet vluchten voor moordzuchtige types.
Vreemd genoeg gunde ik het de gegijzelde vrouw toen zij haar ware aard en missie onthulde te sterven en hoopte ik met heel mijn hart dat De Crooner mocht blijven leven.
Gejuich bijna in mijn binnenste toen dat echt zo bleek te zijn. Blijkt lezen dat hij zijn leven en dagen nu meer overziet en overdenkt. Er komt meer gevoel bij buiten de kilte waarop hij voorheen slechts op vertrouwde. Ik heb het boek nu uit.
De auteur heeft mij zeker geraakt. Doordat het in de Ik vorm geschreven is kwam alles nog duidelijker, intenser en beeldener binnen bij mij.
De Crooner wordt geteisterd door stemmen ook ik heb daar al mijn leven lang last van. Met name in stress en uitzichtloze situaties.
Elke keer als de door De Crooner gegijzelde zijn ziel, zijn hoofd binnendringt en zijn hart. En daarmee zijn geweten aanspreekt. Hem daarmee in de stress duwen. Door die stress zijn stemmen, die van zijn slachtoffers luider doet spreken.
Woede borrelde in mijn op om het vermoorden van mensen. Ieder mens ongeacht zijn doen en laten heeft toch recht om te leven?
Gefrustreerd was ik heel even toen de gijzelingssituatie uitzichtloos leek daar in de kampeerwagen en het bos.
Maar een vos verleert nooit zijn streken dus hij blijft zijn beroep gewoon uitoefenen. De plot had ik niet zien aankomen maar vind ik geweldig.
Mijn conclusie:
5 sterren.
Ik kijk uit naar een vervolg. Ik ben benieuwd hoe het De Crooner vergaat.
Hartelijk dank voor dit schitterende verhaal Terrence Lauerhohn.
Anya van der Gracht bedankt dat ik mee mocht doen aan de leesclub ik heb ervan genoten.
Auteur: Terrence Auerhoen
Wijze van lezen: E pub en deelname aan de leesclub van Ambilicious onder leiding van Anya van der Gracht
Mooie tekst:
Daer gy in ‘t geraes en gedonder van ‘t geschut moet staen, dat u de blauwe bonen om de ooren vliegen. Uit de ‘Colloquia’ van Desiderius Erasmus.
Cover/kaft:
De kaft nodigt me uit tot lezen. De keurig geklede man met pistool op de rug kietelt mijn nieuwsgierigheid. Hij ziet er uit als de mysterieuze zorro. Zijn hoofd wazig. Zijn werk of bezigheid kunnen het daglicht niet verdragen.
Het geeft duidelijk aan dat het hier om een thriller gaat.
De flaptekst vind ik zeer sterk. Omdat dit in de ik vorm is en de hoofdpersoon rechtstreeks tegen je spreekt. Hij neemt je mee in de krochten van zijn verwrongen diepste gedachten. In een wereld waar je als normaal mens geen weet van hebt. Bij een boek let ik nooit op de cover. De flaptekst zou mij in dit geval uitnodigen tot kopen of lenen bij de bieb of boekhandel. Dat stukje in Oudnederlands (?) over Blauwe Bonen van Desiderius Erasmus geeft perfect weer wat hier met Blauwe Bonen wordt bedoeld. De kaft nodigt mij uit om het verhaal te lezen en te beleven.
Het verhaal:
De lezer krijgt een uniek kijkje in het hoofd van huurmoordenaar De Crooner. Zijn leven bestaat uit het krijgen van opdrachten om een bepaalde persoon te vermoorden. Je maakt kennis met de kille, vileine, gestructureerde, berekende en gevoelloze manier van werken.
Pas als De Crooner zelf het doel van een moordopdracht wordt leer je hem op een heel andere wijze kennen. Hij gijzelt de dochter van zijn opdrachtgever en speelt een kat en muis spelletje met haar vader. Hij denkt de touwtjes in handen te hebben maar hij merkt dat hhoe langer hij de dochter gegijzeld houdt, dat hij zijn oude vertrouwde werk en denkwijze moet loslaten om te overleven.
Mijn mening:
Ik vind de stijl: onderhoudend, spanningsopbouwend, vaak lopen de ijskoude rillingen me over de ruggengraat, dan weer voel ik dezelfde vlammende woede en het ongeduld als de hoofdpersoon dus ik vind de stijl beeldend ook zeer goed. De stijl geeft perfect de zielenroerselen, gedachten en gevoelens (of hij die altijd heeft betwijfel ik) van de hoofdpersoon weer. De zwarte humor is ook geweldig. De stijl maakt dat ik blijf lezen.
Ik zie telkens een gedrongen deftig geklede man met nette schoenen voor me. Zijn hoofd kan ik niet goed zien maar bij mij vormt het zich alsof hij een dik pokdalig gezicht heeft met dikke lippen en diepliggende varkensoogjes.
Ik merk een verandering als hij bemerkt dat de gangsterdochter zich op zijn geweten stort. De brok in de keel die steeds vaker terugkomt. Het vileine ijskoude berekende dat oplost zodra zij tegen hem spreekt.
De spanningsopbouw is goed uitmuntend zelfs. Stapje voor stapje bouwt deze op. Zelf voel je je bekeken en achtervolgt.
Als het bladzij na bladzij over de gegijzelde gaat wel even maar al snel zit er weer vaart in
Als hij op een afgesproken plek moet zijn of moet vluchten voor moordzuchtige types.
Vreemd genoeg gunde ik het de gegijzelde vrouw toen zij haar ware aard en missie onthulde te sterven en hoopte ik met heel mijn hart dat De Crooner mocht blijven leven.
Gejuich bijna in mijn binnenste toen dat echt zo bleek te zijn. Blijkt lezen dat hij zijn leven en dagen nu meer overziet en overdenkt. Er komt meer gevoel bij buiten de kilte waarop hij voorheen slechts op vertrouwde. Ik heb het boek nu uit.
De auteur heeft mij zeker geraakt. Doordat het in de Ik vorm geschreven is kwam alles nog duidelijker, intenser en beeldener binnen bij mij.
De Crooner wordt geteisterd door stemmen ook ik heb daar al mijn leven lang last van. Met name in stress en uitzichtloze situaties.
Elke keer als de door De Crooner gegijzelde zijn ziel, zijn hoofd binnendringt en zijn hart. En daarmee zijn geweten aanspreekt. Hem daarmee in de stress duwen. Door die stress zijn stemmen, die van zijn slachtoffers luider doet spreken.
Woede borrelde in mijn op om het vermoorden van mensen. Ieder mens ongeacht zijn doen en laten heeft toch recht om te leven?
Gefrustreerd was ik heel even toen de gijzelingssituatie uitzichtloos leek daar in de kampeerwagen en het bos.
Maar een vos verleert nooit zijn streken dus hij blijft zijn beroep gewoon uitoefenen. De plot had ik niet zien aankomen maar vind ik geweldig.
Mijn conclusie:
5 sterren.
Ik kijk uit naar een vervolg. Ik ben benieuwd hoe het De Crooner vergaat.
Hartelijk dank voor dit schitterende verhaal Terrence Lauerhohn.
Anya van der Gracht bedankt dat ik mee mocht doen aan de leesclub ik heb ervan genoten.
January 14, 2020
Een thriller met een magnifieke plotwending.
Terrence Lauerhohn en ik hebben een soort haat liefdesverhouding met zijn boeken. Van Terrence heb ik al menig boek mogen recenseren. Zijn sciencefiction/horror zijn niet mijn genre. Toch pak ik iedere keer weer een boek op van Terrence, want zijn schrijfstijl trekt mij heel erg. Van zijn boek “Wegversperring” heb ik wel heel erg genoten door de goede dosering sciencefiction en horror. Deze “Blauwe Bonen”, de nieuwste van Terrence is een thriller en dat past meer in mijn straatje, dus ik was heel erg benieuwd.
De cover vond ik mooi, een man in een zwart pak met een pistool in zijn hand op de rug, alleen de titel “Blauwe Bonen” geen idee wat dat met het verhaal te maken zou kunnen hebben. Ik was dus erg benieuwd of dat in het verhaal naar voren zou komen. Nu zijn er misschien lezers die denken, dat je dat niet weet!!
Het verhaal is in de ik-vorm geschreven vanuit het perspectief van de hoofdpersonage, De Crooner, een bijnaam naar het blijkt. Het verhaal begint meteen echt als een thriller en heel duidelijk is dat deze Crooner niet een normaal beroep heeft. De Crooner is een huurmoordenaar.
Hij is de pubertijd amper voorbij, ik nader een pensioengerechtigde leeftijd. Ik maak geen fouten. Daarom leef ik nog. Hij heeft één fout begaan, één heel verkeerde. Dus hij sterft jong. Dat ik regelmatig onschuldige mensen ombreng veroorzaakt geen greintje van een schuldgevoel. Wat er over mag zijn van mijn geweten zit diep in mijn duistere ziel weggeborgen. Op een plek waar ik het sprakeloos houd. Een schil, harder dan diamant, omhult het.
Wanneer De Crooner zelf wordt achtervolgd door een collega genaamd De prikker, een nog gruwelijker huur moordenaar dan hij zelf is, besluit De Crooner het heft in eigen hand te nemen. Zijn baas Stoltens wil van hem af en heeft De Prikker op hem afgestuurd. Er is maar één manier om zijn baas een hak te zetten en dat is via zijn geliefde dochter Merel. Hij ontvoerd haar. De Croner, een eenzaam mens, wordt door deze Merel recht in het hart getroffen. Heeft de Croner nooit wroeging, Merel laat hem voelen dat hij toch nog een hart heeft. Door met haar te praten en door naar haar te kijken brokkelt zijn schil een beetje af en moet hij alles op alles zetten om zijn geweten niet de overhand te laten krijgen en de harde huurmoordenaar die hij is, te laten blijven. Tijdens het lezen krijg je gewoon sympathie voor deze man, want waarom worden mensen zo hard. Bloedstollende achtervolgingen, waarbij blijkt dat Terrence zijn horror zeker niet aan de wilgen heeft gehangen en ongenode personages drijven De Croner steeds verder in het nauw. Met Merel als zijn gevangene probeert hij zijn baas te chanteren, maar deze Stoltens is niet voor niets “de baas”. Het is zeker geen verhaal voor mensen met tere zieltjes, want sommige passages zag ik letterlijk voor ogen en liepen de rillingen over mijn rug, maar dat gaf het verhaal juist een heerlijk thriller effect.
Deze keer heeft Terrence zich echt overtroffen wat betreft de zins opbouw en de diepzinnige verhaallijn.
Wij hebben ervaren, hoe het is om te lijden, hoe het is om dierbaren te verliezen, hoe het is om nooit dierbaren te hebben. Zoals in mijn geval. Waarderen oudere mensen een mensenleven meer dan jonge mensen dat doen? Wij wennen machteloos aan het idee van doodgaan, dat sterven voor iedereen onvermijdelijk is. Want de weg daarnaartoe wordt slechts korter tijdens het leven. Maakt deze wetenschap de oudere menselijker?
Twee maal heb ik het verhaal gelezen, de tweede keer om er achter te komen, wat ik over het hoofd gezien had. De plotwending verraste mij namelijk totaal. Nee zelfs na een tweede keer lezen had ik deze plotwending niet kunnen voorzien. Een geweldige ommezwaai in het verhaal.
August 13, 2020
Kom maar op Lauerhohn, bewijs je maar!” was mijn gedachte!
En eerlijk... Het lof is hem zeker verdient! Het verhaal is origineel bedacht, het loopt lekker en voor je het weet ga je het uitlezen uitstellen, want je wilt nog helemaal niet klaar zijn met Crooner, de prikker en Stolten!
Tijdens het verhaal laat Lauerhohn overal kleine ( soms grote) kruimeltjes achter. Je leest er heel snel overheen en soms zie je de kruimeltjes niet eens!
Ik vind het een grote pluim dat je als auteur overal kruimeltjes achterlaat die een lezer niet zo 1 2 3 vind maar op het einde denkt” hè verrek! Dat had ik in het begin gelezen.” Ik kan dus echt aanraden na het uitlezen, een dagje stil te houden en dan weer opnieuw lezen met de kennis die je dan hebt. Ik denk dat het verhaal dan heel anders gaat worden
En eerlijk... Het lof is hem zeker verdient! Het verhaal is origineel bedacht, het loopt lekker en voor je het weet ga je het uitlezen uitstellen, want je wilt nog helemaal niet klaar zijn met Crooner, de prikker en Stolten!
Tijdens het verhaal laat Lauerhohn overal kleine ( soms grote) kruimeltjes achter. Je leest er heel snel overheen en soms zie je de kruimeltjes niet eens!
Ik vind het een grote pluim dat je als auteur overal kruimeltjes achterlaat die een lezer niet zo 1 2 3 vind maar op het einde denkt” hè verrek! Dat had ik in het begin gelezen.” Ik kan dus echt aanraden na het uitlezen, een dagje stil te houden en dan weer opnieuw lezen met de kennis die je dan hebt. Ik denk dat het verhaal dan heel anders gaat worden
July 9, 2020
Ik had nog nooit een boek gelezen van Terrence maar als je dan dit leest op internet: “de pen is zijn penseel, zijn streken bestaan uit woorden. Fantasie is zijn pallet” dan word ik wel nieuwsgierig. Als je leest wat voor soort boeken hij heeft geschreven, science fiction, dark-fantasy, thrillers, horror denk je hoe past dit bij elkaar. Als je naar de kaft van ‘Blauwe Bonen’ kijkt lijkt het wel een new adult. Nu een ding is me inmiddels na het lezen van dit boek wel duidelijk Terrence zijn boeken zijn niet in een bepaald genre te vangen.
Het boek ‘Blauwe Bonen’ vertelt het verhaal van een huurmoordenaar. De blauwe bonen zijn een ander woord voor kogels. Vrij uniek. Ik ken rechtbankthrillers, technothrillers, Scandinavische thrillers enzovoorts en allemaal gaat het over een gebeurtenis, een actie en een onderzoek door vaak een agent die het privé moeilijk heeft of eigenwijs is. Soms lees je hoofdstukken tussendoor waarbij je een inkijkje krijgt in de dader. Maar in dit boek niets van dit alles. Ik kan niet veel meer verklappen van het verhaal dat zou te veel spoilers weggeven. Het is wel heel bijzonder want je krijgt als je het boek dichtslaat haast sympathie voor de huurmoordenaar. Ik weet niet hoe Terrence dit voor elkaar krijgt maar je denkt na over de vraag wie is eigenlijk de echte dader? De opdrachtgever of de huurmoordenaar? Is er verschil tussen een moordenaar en een huurmoordenaar? Het geeft een dubbel gevoel als je het boek dichtslaat.
Het boek vertelt het verhaal in chronologische volgorde met af en toe een flasback op een of andere manier naar vroeger en misschien zelfs wel naar de toekomst. Wat ook bijzonder is dat als je midden in een spannde actiescene zit er een stapje wordt terug gedaan om de situatie te beschouwen, haast filosofisch. Je zou denken dat het storend is maar het is juist heel erg mooi.
Kortom een compleet uniek boek zowel qua onderwerp als stijl en ik kan dit boek zeker aanraden, het brengt je heerlijke spanning, enige verwarring in je emoties en een verrassend einde. Enige minpunt zijn de grote hoeveelheden doden en geweld en is de scene aan het eind iet wat ongeloofwaardig. Daarom net geen 5 sterren, maar 4,5!
Het boek ‘Blauwe Bonen’ vertelt het verhaal van een huurmoordenaar. De blauwe bonen zijn een ander woord voor kogels. Vrij uniek. Ik ken rechtbankthrillers, technothrillers, Scandinavische thrillers enzovoorts en allemaal gaat het over een gebeurtenis, een actie en een onderzoek door vaak een agent die het privé moeilijk heeft of eigenwijs is. Soms lees je hoofdstukken tussendoor waarbij je een inkijkje krijgt in de dader. Maar in dit boek niets van dit alles. Ik kan niet veel meer verklappen van het verhaal dat zou te veel spoilers weggeven. Het is wel heel bijzonder want je krijgt als je het boek dichtslaat haast sympathie voor de huurmoordenaar. Ik weet niet hoe Terrence dit voor elkaar krijgt maar je denkt na over de vraag wie is eigenlijk de echte dader? De opdrachtgever of de huurmoordenaar? Is er verschil tussen een moordenaar en een huurmoordenaar? Het geeft een dubbel gevoel als je het boek dichtslaat.
Het boek vertelt het verhaal in chronologische volgorde met af en toe een flasback op een of andere manier naar vroeger en misschien zelfs wel naar de toekomst. Wat ook bijzonder is dat als je midden in een spannde actiescene zit er een stapje wordt terug gedaan om de situatie te beschouwen, haast filosofisch. Je zou denken dat het storend is maar het is juist heel erg mooi.
Kortom een compleet uniek boek zowel qua onderwerp als stijl en ik kan dit boek zeker aanraden, het brengt je heerlijke spanning, enige verwarring in je emoties en een verrassend einde. Enige minpunt zijn de grote hoeveelheden doden en geweld en is de scene aan het eind iet wat ongeloofwaardig. Daarom net geen 5 sterren, maar 4,5!
May 15, 2021
Ik mocht Blauwe bonen van Terrence Lauerhohn lezen
Het boek gaat over een huurmoordenaar en zijn leven en opdrachten
Men zegt dat hij een monster onder de mensen is
Hij heeft zijn leven lief zoals het is , Donker en eenzaam
Wat ik er van vond
Het verhaal begint meteen lekker vlot en laat je niet meer los , je moet door lezen tot het eind .
De personages gaan letterlijk leven voor je zo goed zijn ze beschreven
De omgevingen waar ze toeven zie je ook voor je .
Het boek begint spannend en eindigt ook spannend
De kogels vliegen soms om je oren terwijl je leest .
Je ervaart lezende voort hoe of een huurmoordenaar leeft
Ik vond het een heerlijk boek , en heb het dan ook in 2 dagen verslonden
Ik wil zeker meer van deze auteur lezen
Het krijgt van mij 5 sterren
Het boek gaat over een huurmoordenaar en zijn leven en opdrachten
Men zegt dat hij een monster onder de mensen is
Hij heeft zijn leven lief zoals het is , Donker en eenzaam
Wat ik er van vond
Het verhaal begint meteen lekker vlot en laat je niet meer los , je moet door lezen tot het eind .
De personages gaan letterlijk leven voor je zo goed zijn ze beschreven
De omgevingen waar ze toeven zie je ook voor je .
Het boek begint spannend en eindigt ook spannend
De kogels vliegen soms om je oren terwijl je leest .
Je ervaart lezende voort hoe of een huurmoordenaar leeft
Ik vond het een heerlijk boek , en heb het dan ook in 2 dagen verslonden
Ik wil zeker meer van deze auteur lezen
Het krijgt van mij 5 sterren
December 8, 2019
Zodra je begint te lezen, betreed je een bijzondere wereld. Het is er een vol duisternis, eenzaamheid, gevaar en wreedheid. Het leven van De Crooner is er één die absoluut niet alledaags is. De schrijfstijl doet mij vooral in het begin denken aan gangsterfilms uit de jaren ’50. Het hoofdpersonage Frits Jansen, ook wel De Crooner genoemd, vertelt over zijn leven en zijn belevenissen. Het lezen voelde voor mij alsof ik naar een zwartwit film aan het kijken was. Terrence Lauerhohn wist deze sfeer uitstekend weer te geven en ook vast te houden.
Mijn eerste indruk van het hoofdpersonage De Crooner: een zeer berekend en koelbloedig persoon, die vanwege zijn beroep een eenzaam leven leidt. Hij gaf mij een ijzingwekkend gevoel, vooral omdat hij geniet van het uitvoeren van zijn opdrachten. "Ik ben eenvoudigweg de dood, een uiterst menselijke gedaante ervan, en sterven is een onlosmakelijk onderdeel van het leven, benodigd om het te vervolmaken." (Pagina 13).
Je leert de huurmoordenaar De Crooner goed kennen, zijn personage is sterk neergezet, je hebt het gevoel dat je tijdens zijn belevenissen er bij bent, naast hem staat. Het voelt alsof je zijn vertrouweling bent aan wie hij alles vertelt over wat hij meemaakt, wat hij van plan is en met welke ethische vraagstukken hij te maken krijgt tijdens het uitvoeren van zijn plannen. "Ik maak me geen illusies. Ik ben een moordenaar, heb behalve het lijntje naar empathie, erbarmen en mijn geweten ook het lijntje naar genegenheid van anderen doorgesneden." (Pagina 57).
Merel, de dochter van de gangsterbaas vond ik ook een intrigerend personage vanwege de vele lagen die zij heeft. Ze wist tot zijn (en mijn eigen) verbazing De Crooner regelmatig te verrassen en hem aan het denken te zetten over zijn leven en zijn daden. Zelf was ik benieuwd naar de strategieën die zij in gedachten had om haar ontvoering ongedaan proberen te maken. De interactie tussen haar en De Crooner gedurende haar ontvoering was zeer boeiend om te lezen.
Een belangrijk thema in Blauwe bonen is opvoeding is opvoeding en hoe deze je als persoon kan vormen. Dit slaat vooral op De Crooner zelf. Maar het thema is ook van invloed op de manier waarop hij zijn plan uitvoert om in leven te blijven. Daarnaast speelt het hebben van een geweten en schuldgevoel een grote rol. Ik vond het interessant om de gedachten van De Crooner daarover te volgen.
Terrence Lauerhohn heeft met Blauwe bonen een spannende, keiharde thriller geschreven, een bijzonder verhaal mede door de schrijfstijl. Het is een hard en grimmig verhaal. Ik heb er zeer van genoten en geeft het boek graag 4 sterren.
Mijn eerste indruk van het hoofdpersonage De Crooner: een zeer berekend en koelbloedig persoon, die vanwege zijn beroep een eenzaam leven leidt. Hij gaf mij een ijzingwekkend gevoel, vooral omdat hij geniet van het uitvoeren van zijn opdrachten. "Ik ben eenvoudigweg de dood, een uiterst menselijke gedaante ervan, en sterven is een onlosmakelijk onderdeel van het leven, benodigd om het te vervolmaken." (Pagina 13).
Je leert de huurmoordenaar De Crooner goed kennen, zijn personage is sterk neergezet, je hebt het gevoel dat je tijdens zijn belevenissen er bij bent, naast hem staat. Het voelt alsof je zijn vertrouweling bent aan wie hij alles vertelt over wat hij meemaakt, wat hij van plan is en met welke ethische vraagstukken hij te maken krijgt tijdens het uitvoeren van zijn plannen. "Ik maak me geen illusies. Ik ben een moordenaar, heb behalve het lijntje naar empathie, erbarmen en mijn geweten ook het lijntje naar genegenheid van anderen doorgesneden." (Pagina 57).
Merel, de dochter van de gangsterbaas vond ik ook een intrigerend personage vanwege de vele lagen die zij heeft. Ze wist tot zijn (en mijn eigen) verbazing De Crooner regelmatig te verrassen en hem aan het denken te zetten over zijn leven en zijn daden. Zelf was ik benieuwd naar de strategieën die zij in gedachten had om haar ontvoering ongedaan proberen te maken. De interactie tussen haar en De Crooner gedurende haar ontvoering was zeer boeiend om te lezen.
Een belangrijk thema in Blauwe bonen is opvoeding is opvoeding en hoe deze je als persoon kan vormen. Dit slaat vooral op De Crooner zelf. Maar het thema is ook van invloed op de manier waarop hij zijn plan uitvoert om in leven te blijven. Daarnaast speelt het hebben van een geweten en schuldgevoel een grote rol. Ik vond het interessant om de gedachten van De Crooner daarover te volgen.
Terrence Lauerhohn heeft met Blauwe bonen een spannende, keiharde thriller geschreven, een bijzonder verhaal mede door de schrijfstijl. Het is een hard en grimmig verhaal. Ik heb er zeer van genoten en geeft het boek graag 4 sterren.
Displaying 1 - 8 of 8 reviews