This is a mystery/crime novel that is product of its time I guess. There are many cliche that got on my nerves and a very Cold War point of view, especially towards the end. The way the women used to be depicted on those books - and unfortunately are often still depicted nowadays- and the role the authors save for them, irk me no end. Other prejudices of the era and some hyperbole on the plot made me roll my eyes and especially towardsthe end the story got too over the top.
All that said, this book was written about 70 years ago, so one can't judge too strictly. The pace was decent and the premise wasn't that bad. It kept my mild interest and it was OK to pass the time.
Ένας επαγγελματίας φωτογράφος που συχνά εκδίδει το έργο του σε θεματικά λευκώματα ανα πόλη, καταφτάνει στο Δουβλίνο κάπου γύρω στο 1950 με σκοπό να ετοιμάσει το επόμενό του λεύκωμα. Την ίδια μέρα της άφιξης του, καλείται να αναγνωρίσει το πτώμα ενός ανθρώπου που ήξερε παλιότερα, δεν είχε βρεθεί μαζί του για πέντε ολόκληρα χρόνια, αλλά είχε τυχαία συναντήσει στο Παρίσι μόλις δυο βδομάδες πριν. Ο παλιός του γνώριμος φαίνεται να σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα, αλλά ούτε ο ήρωάς μας είναι πεπεισμένος ότι τα πράγματα γίναν έτσι, ούτε η αστυνομία, ούτε μία γοητευτική νεαρή κοπέλα που εμφανίζεται την επόμενη μέρα και επιμένει να δει τον φωτογράφο-κεντρικό χαρακτήρα μας...
Νουβέλα μυστηρίου με πάρα πολλά κλισέ και προϊόν της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Πολλές φορές με εκνεύρισαν τα παλιομοδίτικα στοιχεία της. Ειδικά ο τρόπος που πάντα περιγράφονται οι γυναίκες και ο τρόπος που αντιδρούν και το ρόλος τους στην ιστορία και οι κλισεδιές για τα ερωτικά και τον ψυχισμό τους και πολλά άλλα. Επίσης το βιβλίο παίρνει πολύ έντονη ψυχροπολεμική σκοπιά/τροπή προς το τέλος και είναι μέσα στην υπερβολή και δεν σε πείθει ιδιαίτερα.
Ωστόσο είχε το ενδιαφέρον του και δεν μπορώ να πω ότι ήταν κακό. Αν σκεφτεί κανείς ότι εκδόθηκε πριν καμια 70αρια χρόνια, έχει τα ελαφρυντικά του. Καλούτσικο να περάσει κανείς την ώρα του, κυλάει άνετα.