Jump to ratings and reviews
Rate this book

Μακριά από το ποτάμι

Rate this book
Εκεί, δίπλα στη μεγάλη φραγκοσυκιά, πελέκησε και κάρφωσε στο χώμα εκείνο τον ξύλινο σταυρό. Κι όταν περνούσε από το μονοπάτι για να πάει στο χωράφι του ή όταν πήγαινε να κοιτάξει το μυλαύλακο –τώρα αυτός ήταν ο μυλωνάς–, άφηνε ένα ματσάκι αγριολούλουδα που τα μάζευε απ’ το δρόμο.

Κάποτε, όταν πια οι μύλοι έπαψαν να δουλεύουν, γιατί είχαν γίνει εργοστάσια για το άλεσμα ή και γιατί δεν έσπερνε πια κανένας στάρια, ο Χρίστος ξενιτεύτηκε στην Αυστραλία.

Οι άλλοι κάτοικοι του οικισμού δίπλα στο γεφύρι σιγά σιγά αραίωσαν μέχρι που δεν έμεινε κανένας. Άλλος πέθανε, άλλος ξενιτεύτηκε στο εξωτερικό, άλλος έφυγε για τα αστικά κέντρα μετανάστης.

Όμως ο μικρός εκείνος σταυρός υπάρχει ακόμη. Δεν σάπισε το ξύλο του και παραμένει σταθερός λες και έχει ρίζες.



Ένας σπουδαίος συγγραφέας στο κύκνειο άσμα του. Στην τελευταία αυτή συλλογή του ο Δημήτρης Πετσετίδης προσεγγίζει με ευαισθησία και ανθρωπιά ατομικά και συλλογικά τραύματα της Κατοχής, του Εμφυλίου αλλά και της Χούντας. Προσωπικά βιώματα, μνήμες που ξεκινούν από τα παιδικά ακόμη χρόνια, γίνονται επεισόδια ενός μεγάλου δράματος. Το Μακριά από το ποτάμι είναι η μυθοπλασία της μνήμης. Ένα βιβλίο για την αγριότητα και τον παραλογισμό μιας εποχής που στοίχειωσε ανεπανόρθωτα την ελληνική κοινωνία και τις γενιές που ακολούθησαν.

160 pages, Paperback

First published October 31, 2019

3 people want to read

About the author

Ratings & Reviews

What do you think?
Rate this book

Friends & Following

Create a free account to discover what your friends think of this book!

Community Reviews

5 stars
0 (0%)
4 stars
3 (42%)
3 stars
3 (42%)
2 stars
1 (14%)
1 star
0 (0%)
Displaying 1 of 1 review
Profile Image for Irini Gergianaki.
453 reviews33 followers
December 3, 2019
"Σταματάει κάθε φορά μπροστά στη φωτογραφία, η φωνή του είναι βραχνή, ένας κόμπος στο λαιμό, καθώς κοιτάζει στα μάτια εκείνο το παιδί που ήταν ο εαυτός του και λέει "Μάγκα μου, ατυχήσαμε".

Κοιτάζει το ανέκφραστο χάρτινο πρόσωπο στη φωτογραφία, βλέπει τα μαλλιά στο κεφάλι, ξανθά, πυκνά, πέφτουν στο μέτωπό του και κάνει μεταβολή μονολογώντας "Ατυχήσαμε άραγε και οι δύο ή μήπως εγώ είμαι πια ένας άλλος;"

Το κύκνειο άσμα του συγγραφέα, μια συλλογή διηγημάτων με φόντο την κατοχή, τον εμφύλιο, τη χούντα, την ξενιτιά. Κείμενα σκληρά, δραματικά, μοιάζουν με σελίδες του ημερολογίου.
Ιστορίες ανθρώπων, "μακριά από το ποτάμι", μακριά από την ελευθερία τους, μακριά από τους άλλους.
Displaying 1 of 1 review