اين كتاب حاوي 2 نامه است كه بين حاكم سنّي مذهب بخارا و حاكم شيعه خراسان در دو قرن پيش ردوبدل شده است. در سال 1202 قمري از والي ماوراءالنهر (امير معصوم بيك ابن دانيال) نامهاي به حاكم خراسان (امير محمد خان) ارسال ميشود كه پر از تهمتها و ناسزاهاست. امير خراسان از مولي محمد رفيع طبسي كه از علماء و افاضل آن عصر بود ميخواهد كه پاسخ استواري مكتوب كند. مرحوم عبد الواحد طبسي پاسخي را انشاء ميكند كه هم از جهت منطق متين و هم از جهت انشاء دلنشين و هم از جهت خط زيباي آن از بدايع به شمار ميرود. علامه مولف قدس سره عين هر دو نامه را به زيور طبع آراسته و با مقدمه و تذييلي در اختيار اخوان مومن و طلاب پيگير معارف قرار داده است.
سید محمدحسین حسینی طهرانی (۱۳۴۵-۱۴۱۶ق) معروف به علامه طهرانی روحانی مجتهد سرشناس ایرانی، الاهیدان، عالم به فلسفه، کلام و تفسیر و اهل سیر و سلوک بود. آثار پرتعداد او با موضوع خداشناسی، معاد، امامت، عرفان و برخی موضوعات سیاسی و اجتماعی بارها منتشر شده است.
او از شاگردان علامه طباطبایی و از عالمان شیعه در قرن چهاردهم و پانزدهم هجری قمری است. در عرفان خود را شاگرد سید هاشم حداد میخواند و کتاب روح مجرد را برای معرفی و پاسداشت او نگاشت . حسینی طهرانی بیش از ۵۵ جلد کتاب نگاشته که بیشتر آن در سه مجموعه اللهشناسی، امامشناسی و معادشناسی جمعآوری شده است.