Ο Γερμανός Γιατρός

by Σόφη Θεοδωρίδου

1941. Η Ελλάδα βογκά κάτω από τη σκληρή γερμανική Κατοχή, μαζί κι οι κάτοικοι ενός μικρού νησιού του Αιγαίου: η Λήδα, μια νεαρή χήρα, εξοβελισμένη με την κόρη της από την τοπική κοινωνία· ο Παππούς, ο ηλικιωμένος που την έχει πάρει υπό την προστασία του· ο χειροδύναμος Μάρκος, που δε δειλιάζει μπροστά στον κίνδυνο, αλλά διστάζει μπροστά στις λέξεις· ο δήμαρχος, ο γιατρός, ο δικηγόρος του νησιού κι άλλοι σημαίνοντες πολίτες του. Κάποια στιγμή στη μικρή νησιωτική κοινωνία θα ενταχθούν η Αθηναία Ρίτα με τον έφηβο γιο της, στο σπίτι της οποίας σύντομα θα εγκατασταθεί και ο λοχίας Γκέοργκ Φίσερ με τη μακρινή ελληνική καταγωγή.

Το ίδιο διάστημα, στο Βερολίνο, ο επίατρος του ναυτικού Κρίστιαν Μίλερ θα γνωρίσει τη Μάρεν, τη γυναίκα της ζωής του. Ο πόλεμος όμως σύντομα θα χωρίσει τους δύο νέους. Ο ανθρωπιστής Κρίστιαν θα βρεθεί στο ελληνικό νησί, αποφασισμένος να πολεμήσει μονάχα τους κοινούς ανθρώπινους εχθρούς, τον θάνατο και τον πόνο, με όπλο το νυστέρι του. Ο πόλεμος, ωστόσο, είναι πάντα απρόβλεπτος… Νησιωτική Ελλάδα-Βερολίνο...


Κατακτητές και κατακτημένοι, πολιορκημένοι από τη βαρβαρότητα του Δευτέρου Παγκοσμίου Πολέμου. Φόβοι, αγωνίες, πάθη, αμφιβολίες αλλά κι η μεγαλοσύνη του ανθρώπου, που κατορθώνει πάντα να «φωτίζει» και τις πιο σκοτεινές εποχές.

504 pages, ebook

First published January 1, 2019

About the author

Η Σόφη Θεοδωρίδου γεννήθηκε και μεγάλωσε σ' ένα μικρό χωριό της Αλμωπίας, μιας μικρής επαρχίας του Νομού Πέλλας. Σπούδασε νηπιαγωγός στη Θεσσαλονίκη κι εγκαταστάθηκε κατόπιν στην περιοχή καταγωγής της, όπου διαμένει μέχρι σήμερα με την οικογένειά της. Αγαπημένες της ασχολίες είναι το διάβασμα, η ζωγραφική και εδώ και λίγο καιρό το γράψιμο. Είναι παντρεμένη και έχει δυο γιους.

Reviews

[Ioanna Xristodoyloy · Rating 3 out of 5]

Δυστυχώς για μένα αυτό το βιβλίο δεν κατάφερε να με κερδίσει παρόλα τα θετικα του σημεία. Πρόκειται για ένα αντιπολεμικό κοινωνικό μυθιστόρημα, που ο σκοπός του είναι να μας δείξει πως σε ένα πόλεμο οι κατακτητές δεν είναι πάντα κακοί. Φιλότιμη προσπάθεια με ένα νερουλό αποτέλεσμα. Πολλά τα πρόσωπα, πολλά και αχρείαστα. Στην προσπάθεια της να μας γνωρίσει τον Γερμανό γιατρό και τον χαρακτήρα του πολυλογει ασταμάτητα. Να μην πω για τα κλισέ έρωτα Γερμανού με Ελληνίδα κατατρεγμενες γυναίκες ταμπού της εποχής κτλ κτλ έχει λίγο απολλα. Ξέρετε ποιο ήταν το βασικό μείων του βιβλίου για μένα? Ότι δεν είχε ουδέ μια κορύφωση. Ήταν όλα φλατ μέχρι και το υποτιθέμενο τέλος. 2,5 αστεράκια από μένα

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 5 out of 5]

Έχω πει πολλάκις το πόσο αγαπώ κι εκτιμώ την κυρία Σόφη Θεοδωρίδου. Θεωρώ πως είναι από τις συγγραφείς εκείνες που όχι μόνο εκτιμά και σέβεται το αναγνωστικό της κοινό, αλλά και τον ίδιο της τον εαυτό, προσπαθώντας κάθε φορά να τον ξεπεράσει και να μας προσφέρει ένα νέο λογοτέχνημα, ακόμα πιο δυνατό και αξιόλογο από το προηγούμενό της. Κι ενώ κάθε φορά που κάποιο νέο της βιβλίο φτάνει στα χέρια μου σκέφτομαι πως δεν μπορεί να τα έχει καταφέρει και πάλι, έρχεται να με διαψεύσει πανηγυρικά, πράγμα που όχι μόνο δεν με ενοχλεί, αλλά μου προσφέρει την απόλυτη ικανοποίηση. Μια ικανοποίηση που δεν περιορίζεται μόνο σε ό,τι έχει να κάνει με τον λογοτεχνικό παράγοντα, αλλά πολύ περισσότερο με τον ανθρώπινο, που είναι κι αυτός που μας συγκινεί περισσότερο, που μας προβληματίζει, που μας φέρνει αντιμέτωπους με καταστάσεις, διλήμματα, σκέψεις, αισθήματα, με το πως προσδιορίζεται η ηθική.

Τοποθετημένο στα σκληρά χρόνια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου, θα περίμενε κανείς πως το βιβλίο αυτό είναι ένα καθαρά ιστορικό αφήγημα. Κι όμως, αν και τα ιστορικά γεγονότα της εποχής χρησιμοποιούνται ώστε να καθοριστεί το πλαίσιο της αφήγησης, αλλά και να υπάρξει μια χρονική τοποθέτηση που θα δικαιολογήσει συνθήκες, καταστάσεις και συμπεριφορές, το βιβλίο αυτό είναι περισσότερο ένα κοινωνικό μυθιστόρημα με αντιπολεμικό χαρακτήρα. Δεν εστιάζει τόσο στον πόλεμο, αν και σαφέστατα τα γεγονότα του και η εξέλιξη αυτών επηρεάζονται σημαντικά από την βαρβαρότητα του πρώτου, όσο στις ανθρώπινες σχέσεις και στο πως αυτές δημιουργήθηκαν, διαμορφώθηκαν, άλλαξαν σχήμα και μορφή, μέσα σε έναν κυκεώνα γεγονότων που σημάδεψαν και άλλαξαν για πάντα την πορεία του κόσμου, αλλά και κάθε ανθρώπου, τόσο ως μονάδα όσο και ως μέρος ενός ευρύτερου κοινωνικού συνόλου, μέσα στο πέρασμα των χρόνων.

Άνθρωποι που ήρθαν αντιμέτωποι με το πιο σκληρό πρόσωπο της ζωής, του πεπρωμένου, μα και του ίδιου του πολέμου που είναι στη φύση του να καταστρέφει, να ισοπεδώνει, να σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Άνθρωποι που κρίθηκαν από τις οικογένειές του, από την κοινωνία γύρω τους, που χαρακτηρίστηκαν λόγω των επιλογών τους, εξαιτίας όσων τους έφερε η ζωή στον δρόμο τους και που δεν μπορούσαν να αποφύγουν, μα πολύ περισσότερο λόγω της καταγωγής τους, λες και αυτό αποτελούσε σφραγίδα και απόδειξη του ποιοι είναι και τι αντιπροσωπεύουν. Κι όμως, μέσα σε όλον αυτόν τον ορυμαγδό, την αιματηρή βία, την απελπισία της απώλειας και της μάχης να επιβιώσεις για ακόμα μία μέρα, υπάρχουν άνθρωποι που δεν χάνουν τον εαυτό τους, τους στόχους τους, την ηθική τους, την πίστη τους απέναντι στη ζωή και στον ίδιο τον άνθρωπο και όσα αυτός μπορεί να αντιπροσωπεύει. Πρόσωπα που δεν επιλέγουν να γίνουν μικροί ήρωες από το να παριστάνουν τα αδύναμα θύματα, που δεν χάνουν την ανθρωπιά τους και που αποδεικνύουν σε κάθε τους βήμα πως γινόμαστε αυτό που επιλέγουμε να είμαστε, όχι αυτό που μας επιβάλλουν.

Η σημαντικότερη αναφορά που γίνεται στο βιβλίο αυτό, κατ' εμέ, δεν είναι άλλη από τις αμφίδρομες επιπτώσεις του πολέμου στα δύο αντίπαλα στρατόπεδα. Έχουμε τη συνήθεια, πράγμα που ίσως και να είναι φυσικό επόμενο, όταν αναφερόμαστε σε ιστορίες που σχετίζονται με πολέμους, να βλέπουμε τα πράγματα μέσα από ένα καθαρά προσωπικό, εθνικό πρίσμα, χωρίς ποτέ να σκεφτόμαστε στη διαδικασία να σκεφτούμε πως σε μια άλλη γωνιά του παγκόσμιου χάρτη, υπάρχουν άνθρωποι, οικογένειες που νιώθουν και σκέφτονται όπως κι εμείς. Γιατί δεν έχει, τελικά, τόσο μεγάλη σημασία το πως και από που ξεκίνησε μια κατάσταση ή μια συνθήκη, το ποιος ευθύνεται περισσότερο ή λιγότερο για την πρόκληση ενός τόσο μεγάλου κακού, αλλά του τι έφερε αυτή μαζί της, επηρεάζοντας πάνω και περισσότερο από κάθε άλλον, απλούς, καθημερινούς ανθρώπους που ποτέ δεν θέλησαν να μπλεχτούν σε όλο αυτό, αλλά που δεν είχαν άλλη επιλογή και που δεν μπορούσαν ν' αποφύγουν το μονοπάτι που κάποιος άλλος χάραξε γι' αυτούς.

Χωρίς να αναφέρεται στο εξώφυλλο του βιβλίου -πράγμα που εκτιμώ απεριόριστα, καθώς έχω αναφερθεί πολλάκις στο πόσο με ενοχλεί αυτού του είδους η "εκμετάλλευση" προκειμένου να αυξηθούν τα στατιστικά πωλήσεων-, η ιστορία αυτή βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα, κάτι που εύκολα γίνεται αντιληπτό από τις πρώτες κιόλας σελίδες. Τόσο συναίσθημα, άλλωστε, μα και τόση αλήθεια, μόνο μια αφήγηση που έχει τις ρίζες της στην πραγματικότητα μπορεί να διαθέτει. Και όλα αυτά, χάρη στην μοναδική πένα της κυρίας Θεοδωρίδου, που δεν διστάζει να γίνει βαθιά συναισθηματική, μα και πραγματικά σκληρή όπου απαιτείται, χωρίς να ωραιοποιεί ούτε για μια στιγμή γεγονότα και καταστάσεις, παρά απογυμνώνοντάς τα από τα εικονοπλαστικά τους προσωπεία. Μια πένα που ξετυλίγει το κουβάρι της ζωής ανθρώπων τόσο ετερόκλητων που, όμως, τους συνδέουν πολλά περισσότερα κοινά απ' όσα ίσως να έβαζαν ποτέ με τον νου του. Μια πένα άρτια, δυναμική, ικανή να μας ταξιδέψει στον χρόνο, να μας μεταφέρει σε συγκεκριμένες χρονικές στιγμές αναπαριστώντας τες με τόση ζωντάνια σαν να βρισκόμαστε εκεί, με μια αφηγηματική ροή που μας ταξιδεύει.

"Ο Γερμανός γιατρός" είναι μια πηγαία ανθρώπινη ιστορία που μιλάει για τη δύναμη της αγάπης, ακόμα κι όταν αυτή γεννιέται και προσπαθεί να κρατηθεί ζωντανή μέσα στις απειλητικές φωτιές ενός πολέμου που σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά του. Μια ιστορία που μας θυμίζει πως οι σχέσεις δεν θα έπρεπε να επηρεάζονται από γεωγραφικούς προσδιορισμούς και πως οι άνθρωποι δεν θα έπρεπε να φέρουν ταμπέλες σύμφωνα με την καταγωγή τους, μα να χαρακτηρίζονται μόνο απ' όσα φέρουν μέσα στο μυαλό, στην ψυχή και στην καρδιά τους, μα και από τα όσα πρεσβεύουν κι αντιπροσωπεύουν μέσα στη ζωή τους, κάθε μέρα, κάθε στιγμή. Η κυρία Θεοδωρίδου, με το βιβλίο της αυτό, καταφέρνει να γεμίσει το μυαλό μας εικόνες και την καρδιά μας συναισθήματα, να μας φέρει αντιμέτωπους, κι εμάς και τους ήρωές της, με διλήμματα που σχετίζονται ανάμεσα στην επιλογή του ανθρώπου και της πατρίδας, του πρέπει που μας επιβάλλον άλλοι και του σωστού που αντιλαμβανόμαστε εμείς. Μια ιστορία που περιπλέκει τις ζωές πολλών διαφορετικών ανθρώπων που, όμως, κατά βάθος επιζητούν τα ίδια πράγματα, μακριά από προκαταλήψεις, στερεότυπα και ιδεοληψίες που όχι μόνο δεν βοηθούν, αλλά συντηρούν όλα όσα καταστρέφουν την αρμονία και την κατανόηση ανάμεσα στους ανθρώπους που δεν έχει σημασία αν είναι διαφορετικοί, αρκεί να έχουν πίστη και αγάπη στην καρδιά τους.

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Ένα νησί του Αιγαίου βιώνει τη γερμανική Κατοχή και οι κάτοικοί του αρχίζουν μια διαφορετική καθημερινότητα. Ο Οικισμός, το Μεγάλο Λιμάνι και τα άλλα χωριά ζουν μια αλλιώτικη από την ηπειρωτική χώρα πραγματικότητα, με τις δύσκολες αλλά και τις ανθρώπινες στιγμές. Ο επίατρος Κρίστιαν Μίλερ, που φτάνει με σκοπό να οργανώσει χειρουργική μονάδα και να εξοπλίσει το νοσοκομείο, θα τους δείξει το άλλο πρόσωπο του Γερμανού κατακτητή, θα σώσει ζωές και θα βελτιώσει σημαντικά την καθημερινότητά τους. Πόσο θα κρατήσει όμως αυτό; Πώς θα αλλάξουν οι χαρακτήρες των κατοίκων εν μέσω του πολέμου; Θα παραμείνουν ίδιοι ή θα επηρεαστούν από τις καινούργιες συνθήκες;

Το νέο μυθιστόρημα της κυρίας Σόφης Θεοδωρίδου είναι ένας ύμνος στον έρωτα και τη δύναμη που αυτός δίνει σε καιρό πολέμου και ένας φόρος τιμής στην ανθρώπινη πλευρά της πολεμικής λαίλαπας. Σε κάθε πόλεμο, τα πλάσματα που καλούνται στο μέτωπο της μάχης, χιλιόμετρα μακριά από την πατρίδα τους, δεν παύουν να είναι άνθρωποι με οικογένεια και όνειρα, που κάποια στιγμή καλούνται να τα αποχωριστούν. Κάποιοι ενστερνίζονται τη νοοτροπία και κάποιοι όχι. Αυτό θέλει να δείξει η συγγραφέας με το κείμενό της, δίνει λευκό χρώμα στη σκοτεινιά του πολέμου, όχι για να εξωραΐσει το μένος και την τρέλα του αλλά για να δείξει τους αφανείς ήρωες, τα αθώα γυναικόπαιδα που θρηνούν, σκοτώνονται ή πεινάνε.

Σε όλο το κείμενο, η βαναυσότητα και οι ωμότητες εμφανίζονται σποραδικά και μέσα από σύντομες αφηγήσεις ενώ πρωταγωνιστούν η ρουτίνα ενός νησιώτικου τόπου, ο έρωτας με πολλές μορφές και η ένταση από τον πόνο της Κατοχής. Ο αιματοβαμμένος Β΄ Παγκόσμιος πόλεμος δεν παύει να είναι μια τρέλα και μια απανθρωπιά που εξολόθρευσε χιλιάδες ανθρώπους, με τη συντριπτική πλειοψηφία να ακολουθεί τα πρότυπα και τις αντιλήψεις του ναζισμού. Υπήρχαν όμως και κάποιοι που δε σταμάτησαν να πιστεύουν στο Άνθρωπο και δε δίστασαν να βοηθήσουν όπου και όπως μπορούσαν. «-Κατέληξα ότι φταίει η ανθρώπινη φύση. Ότι αυτή ευθύνεται για κάθε πόλεμο που έγινε στο πέρασμα των αιώνων και για όσους θα γίνουν ασφαλώς στο μέλλον, όταν τελειώσει αυτός που ζούμε τώρα… Κάθε λαός έχει τις ευθύνες του και ο δικός μας έχει τις δικές του» (σελ. 315), λέει χαρακτηριστικά η συγγραφέας μέσα από τους ήρωές της.

Το μυθιστόρημα είναι εξαιρετικό από κάθε άποψη, γεμάτο από ενδιαφέροντες χαρακτήρες που αλληλοεπιδρούν με ευρηματικές ανατροπές, από λυρικές περιγραφές του λουσμένου στον ήλιο νησιού και του βυθισμένου στη σκόνη και την ήττα Βερολίνου, από ρεαλιστικές απεικονίσεις της καθημερινότητας σ’ έναν ξερό και άνυδρο τόπο, με τις δυσκολίες αλλά και τις χαρές του και από αναπάντεχες εξελίξεις που δε με άφησαν στιγμή σε ησυχία. Η Λήδα έχει βρει καταφύγιο στο σπίτι του Παππού μετά την αποπομπή της από το πατρικό της και μεγαλώνει την επτάχρονη τώρα κόρη της, Αφροδίτη. Πικρόχολη από όσα πέρασε, χωρίς διάθεση για κανακέματα και παιχνίδια, με αγάπη όμως για το παιδί της, προσέχει και φροντίζει όσο ξέρει και μπορεί, ένα κορίτσι εσωστρεφές, κλειστό, που αποφεύγει κι αυτό τα κακόβουλα σχόλια του χωριού. Ο Παππούς ή Λάζαρος Καπερνάρος, ο ηλικιωμένος που πήρε υπό την προστασία του τη Λήδα όταν όλοι την είχαν διώξει, είναι ένας σκληροτράχηλος και δίκαιος συνταξιούχος ναυτικός, με πυγμή και στιβαρό χαρακτήρα. Μια μέρα φτάνουν η Ρίτα Τσαγκλή με τον δωδεκάχρονο γιο της, Μάριο, που, παρά τα κουτσομπολιά του νησιού, συναναστρέφονται με χαρά τη Λήδα και το παιδί. Το παρελθόν της Λήδας και γιατί την απαρνήθηκαν όλοι, χωριανοί, μάνα κι αδέλφια ξεδιπλώνεται σταδιακά, παράλληλα με την εξέλιξη της κυρίως πλοκής, καθώς και οι λόγοι που έφεραν τη Ρίτα σε αυτόν τον τόπο.

Παράλληλα, ο ληξίαρχος, ο φαρμακοποιός, ο δικηγόρος, ο γιατρός είναι προσωπικότητες που καθρεφτίζουν τους ήρωες που πολέμησαν κατά του κατακτητή. Φυσικά και υπάρχει ένας Τσολάκογλου ανάμεσά τους, ο δήμαρχος του νησιού, τον οποίο η συγγραφέας χρησιμοποιεί ως αντίβαρο για να καταδείξει τη νοοτροπία και τις αντιλήψεις όσων συνεργάστηκαν με τον κατακτητή, προβάλλοντας φτηνές δικαιολογίες. είτε γιατί ασπάστηκαν την ιδεολογία είτε γιατί πίστεψαν πως η νέα τάξη πραγμάτων θα κρατήσει πολύ μεγάλο διάστημα. Η κοινωνία λοιπόν του νησιού καταγράφεται άκρως ρεαλιστικά, με τα κουτσομπολιά, τα ήθη αιώνων, με τη γυναίκα άβουλη νύφη κι αιώνια νοικοκυρά, με την τιμή πάνω απ’ όλα κι όταν κηλιδώνεται αυτή, κρίνεται βαρύ το τίμημα. Τονίζονται κι ανατρέπονται υποκριτικοί κανόνες που θέσπιζαν εκκλησία και κοινωνία κι όλα αυτά παρουσιάζονται μέσα από μια συναρπαστική σειρά εξελίξεων και επεισοδίων. Όλοι συμμετέχουν ισόποσα, όλοι επηρεάζουν τα γεγονότα και η ολοκλήρωση των επιμέρους ιστοριών είναι πολύ καλά σχεδιασμένη και σωστά δοσμένη, κλείνοντας με υποδειγματικό τρόπο την καθαυτή αφήγηση.

Δεν είναι όμως μόνο αυτοί οι ήρωες του βιβλίου, μιας και έχουμε το αντίβαρο με τους Γερμανούς: η Μάρεν Πέτερσεν γνωρίζει κι ερωτεύεται τον χειρουργό του Πολεμικού Ναυτικού Κρίστιαν Μίλερ, ξέροντας πως ρισκάρει αν ξεκινήσει μια τέτοια σχέση εν καιρώ πολέμου: «Τι άλλο μπορούσε να αντιπαλέψει το βάρος πάνω στον άνθρωπο που συνεπάγονταν πάντα οι πόλεμοι, αν όχι ο έρωτας;» (σελ. 50). Η ιστορία τους και της φίλης της, Άννε, δίνουν την ευκαιρία στη συγγραφέα να δείξει με σκληρό τρόπο τις συνέπειες των σχεδίων του Χίτλερ, του Φύρερ τους, στην καθημερινότητα των αθώων ανθρώπων, με τις «άδικες» απώλειες, τον θάνατο, την καταστροφή της ζωής και το τίμημα της συμμετοχής στην Αντίσταση. Ο επίατρος Μίλερ στέλνεται στο νησί και η καλοσύνη του κερδίζει τους κατοίκους. Στο πλάι του έχουμε τον διερμηνέα και λοχία Γκέοργκ Φίσερ, με ελληνική καταγωγή, απόλυτα ερωτευμένο με την Ελλάδα, μαζί με τον οποίο προσφέρουν σημαντικό έργο στην τοπική κοινωνία, μαλακώνουν τους ήδη ανθρώπινους ανώτερους διοικητές τους και ζουν διάφορα γεγονότα μέσω των οποίων φωτίζεται η ποικιλότητα των συνθηκών μιας κατεχόμενης περιοχής.

Το κείμενο, με την πλούσια και πολυεπίπεδη πλοκή, την πανσπερμία χαρακτήρων και τις απανωτές εξελίξεις, είναι στολισμένο με υπέροχα και αναπάντεχα επίθετα, τρυφερές παρομοιώσεις, διακριτικά λυρικές περιγραφές της φύσης και του τόπου: «Ο ήλιος, κρεμασμένος στην άκρη του ουρανού την ώρα εκείνη, κοντοστάθηκε ν’ ακούσει το τραγούδι κι ύστερα, βαστώντας την ανάσα του, βούτηξε στα γαλανά νερά» (σελ. 117), «…μια λεπτή παγωμένη βροχή σαν βελονιά…» (σελ. 160), «Έξω είχε ψύχρα και μύριζε βροχή και κάτι άλλο απροσδιόριστο, σαν πυρίτιδα και στάχτη και σάπια σάρκα, που είχαν μάθει ν’ αναγνωρίζουν οι Βερολινέζοι έπειτα από τόσους βομβαρδισμούς» (σελ. 251), «Τα γεράματα έφταιγαν φυσικά. Μαλάκωναν φαίνεται τον άνθρωπο όπως το ρύζι ο βρασμός, μετατρέποντάς τον όπως εκείνος σε λαπά» (σελ. 19). Τα καλολογικά στοιχεία μαλακώνουν τις δύσκολες στιγμές και αγκαλιάζουν με χαρά τις πιο βατές, κοσμούν μια καθημερινότητα δύσκολη ενώ ο περιορισμένος αριθμός τους δεν παρασέρνει το κείμενο σε εύκολους συναισθηματισμούς. Εξισορρόπηση και χειραγώγηση είναι μερικά από τα προτερήματα του βιβλίου αυτού.

«Ο Γερμανός γιατρός» είναι ένα τρυφερό και σκληρό, ρομαντικό και περιπετειώδες, ανθρώπινο και μεστό μυθιστόρημα, που προβάλλει και τονίζει το μεγαλείο της συγνώμης, μέσα από μια ενδιαφέρουσα ποικιλία διάφορων και διαφορετικών ιστοριών και χαρακτήρων, μέσα από τους οποίους φωτίζονται η λαίλαπα και ο παραλογισμός του Β΄ Παγκοσμίου πολέμου σε όλες τους τις εκφάνσεις. Ανατροπές, εκπλήξεις κι ένα τέλος που θα μου μείνει αξέχαστο και μου έφερε δάκρυα στα μάτια μιας και τόνισε το μεγαλείο και τη δύναμη της ανθρώπινης ψυχής είναι μερικά μόνο από τα θετικά γνωρίσματα ενός κειμένου που αγάπησα βαθιά.

Πρώτη δημοσίευση: https://www.vivliokritikes.com/%ce%b3...

[Eva Maraki · Rating 5 out of 5]

<<Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ>>



Η Σ.Θεοδωριδου για ακόμα μια φορά μου κατέδειξε περίτρανα ,τον λόγο που ακολουθώ πιστά τη λογοτεχνική της πενα . Στο τελευταίο της μυθιστόρημα << ο Γερμανός γιατρός>> κατέθεσε από καρδιάς ένα πονημα που αγγίζει την ψυχή . Βασισμένο σε αληθινά γεγονότα ζωντανεύει στο χαρτί τη ζωή του γιατρού Χ. Λεμπερ , οποίος βρέθηκε στην κατοχική Ελλάδα κατά τη διαρκεία του Β παγκόσμιου πολέμου.
Πιο συγκεκριμένα , λοιπόν , μεταφερόμαστε σε ένα μικρό νησί του Αιγαίου στο οποίο η γερμανική κατοχή έχει κάνει την εμφάνιση της . Καθημερινες ιστοριες άνθρωπων της εποχής παρουσιάζονται γλαφυρά από τη συγγραφέα αποδεικνύοντας περίτρανα πως ο έρωτας , η φιλία και η ανθρωπιά ανθίζουν και δυναμώνουν και στις πιο αβάσταχτες συνθήκες . Ο παππούς , η Ληδα , η Ριτα , ο Κρίστιαν , ο Γκεόργκε αλλά και άλλοι άνθρωποι της διπλανής πόρτας θα σας διδάξουν πολλά . Το πιο βασικό , όμως , όλων είναι πως το μεγαλείο της καλοσύνης και της αγάπης δε χάνεται και στον χαλεπο καιρό του πολέμου .
Μια αντιπολεμική ωδη , το μυθιστόρημα της Θεοδωριδου . Μια καταγγελία στην φρίκη του και παράλληλα ένας ύμνος στο μεγαλείο κάποιων ανθρώπων με ψυχή μικρού παιδιού . Με τις ιστοριες των κεντρικών ηρώων που κάποιοι από αυτούς κουβαλάνε ένα δυσβάσταχτο προσωπικό φορτίο , καθώς η κοινωνία τους θεωρεί ανιερους, ανήθικους ενώ κατά βάση είναι οι πιο ηθικοί από την υποτιθέμενη τίμια κοινωνία που ζουν η συγγραφέας καθιστά σαφέστατα πως ο άνθρωπος φαίνεται στις ανυπέρβλητες δυσκολίες . Αυτοί που δεν αποκτηνωνονται είναι όσοι πραγματικά έχουν καρδιά ανοικτή και που αγαπάνε αληθινά τον συνάνθρωπο . Ο αλτρουισμός του Γερμανού γιατρού αλλά και άλλων κατακτητών και της διαπομπευμένης Ελληνιδας χηρας και η τελική αναγνώριση τους από την μικρή κοινωνία του νησιού είναι η επιβράβευση των κόπων τους . Η καλοσύνη δεν έχει εθνικότητα . Δε γνωρίζει σύνορα , ούτε θρησκεύματα . Κατοικεί μέσα σε ψυχές πονεμένες λιγότερο ή περισσότερο που δε παύουν να συγχωρούν και να προσαρμόζονται . Όπως επίσης και τα μυαλά λειτουργούν σωστότερα όταν δε κρίνουν με βάση προκαταλήψεις και στερεότυπα .
Ένα βαθιά κοινωνικό μυθιστόρημα με έντονες πινελιές έρωτα επεφύλαξε για τους αναγνώστες της η Σ. Θεοδωριδου . Έχοντας δώσει άπειρα δείγματα γραφής για την ρεαλιστική απεικόνιση των πραγμάτων και για την τραγικότητα της μοίρας του ανθρώπου για μια ακόμα φορά δείχνει πως η λογοτεχνία ακόμα και όταν έχει σκλη��ό περιεχόμενο είναι ένα χάδι ψυχής . Έχοντας στη φαρέτρα της όπλο την παραστατική της πενα ηθογραφει διεισδυτικά όλους τους ήρωες και μεταφέρει αψογα τον αναγνώστη σε ρόλο παρατηρητή στον χωροχρόνο της ιστοριας .
Σε πολλά σημεία συγκινήθηκα . Ειδικά προς το τέλος δυο πολύ έντονες εικόνες από πλευράς συναισθημάτων με ώθησαν να την παραδεχτώ σαν συγγραφέα για μια ακόμα φορά . Πολύ απλά , μιλούσαν από καρδιάς οι εικόνες που αποτύπωσε στο χαρτί χωρίς εξάρσεις μελό και συγγραφικών κλισέ . Τα πρόσωπα του δράματος σε πρώτο πλάνο και ο αναγνωστης οδηγήθηκε και αυτος στη λύτρωση και όλοι μαζί τελικά στην κάθαρση .
Δεν θέλω να σας καταθεσω άλλες σκέψεις μου . Μόνο μια .. αυτή η αναγνωση του συγκεκριμένου βιβλίου σίγουρα δε θα είναι χάσιμο χρόνου . Ο Κριστιαν Μίλλερ και η αυταπάρνηση του καθώς και το ήθος κάποιων ανθρώπων που η ψυχή τους κατακερματίστηκε από την κοινωνία , τον χειρότερο αμείλικτο κριτή των πάντων , θα σας συγκινήσουν αλλά και θα σας διδάξουν τόσα πολλά . Κάποιους από τους ήρωες είμαι σίγουρη τους ξέρετε . Ζουνε ανάμεσα μας . Με όλους όσους μέσα στο δικό τους <<πόλεμο>> παραμένουν άνθρωποι , λοιπόν , με αυτους θα συνταυξιδευσετε σε αυτό το νοερο ταξίδι .

[Anastasia Kay · Rating 4 out of 5]

Όπως πάντα,τα βιβλία της Θεοδωρίδου διαβάζονται με ενδιαφέρον. Όμορφες περιγραφές της νησιωτικής Ελλάδας σε αντίθεση με την σκοτεινιά του Βερολίνου,ήρωες που τους αγαπάς, συναισθήματα αφθονα... Μόνο που θα ήθελα μια καλύτερη τύχη για τον Κριστιάν...το σημαντικότερο σε αυτό το βιβλίο είναι πως από ένα σημείο κ έπειτα νοιωθεις πως ο Γερμανός εχθρός θα μπορούσε να είναι κ Έλληνας...

[Bookish Bluestocking · Rating 4 out of 5]

Καλογραμμένο βιβλίο, με ενδιαφέρουσα πλοκή και ιστορικό πλαίσιο που δεν συναντάμε συχνά αλλά που φέτος - 2019 - είναι δημοφιλές θέμα ανάμεσα στις συγγραφείς. Έρχεται μετά από την ανάγνωση ενός εξαιρετικού βιβλίου, το "Σκοτεινό Βερολίνο" του Harald Hilbers που μου άρεσε πάρα πολύ και διαδραματίζεται και αυτό στο ΒΠΠ και κυρίως στο Βερολίνο. Μου άρεσαν οι περιγραφές της κας Θεοδωρίδου του νησιού, της ζωής εκεί και της νοοτροπίας την εποχή εκείνη, ήταν πολύ αληθινές. Εκείνο που δεν μου φάνηκε πολύ ρεαλιστικό, αν και καταλαβαίνω γιατί το επέλεξε (ήταν απαραίτητο για την οικονομία του βιβλίου) ήταν η καλόβολη στάση των γερμανικών αρχών έναντι των ελλήνων κατακτημένων. Δεν αμφισβητώ την εγγενή καλοσύνη του ήρωά της, σίγουρα υπήρχαν τέτοιοι άνθρωποι στη χιτλερική Γερμανία που είχαν σύγκρουση μεταξύ ηθικών αρχών και πίστης από τη μια μεριά και καθήκοντος προς την πατρίδα από την άλλη και μπήκαν στον πόλεμο "τοῖς κείνων ῥήμασι πειθόμενοι" αλλά στην πορεία διαπίστωσαν ότι ο πόλεμος αυτός ήταν άδικος και η ψυχή τους δεν μπορούσε να τον αντέξει. Στη συγκεκριμένη περίπτωση η συγγραφέας περιγράφει ότι στήθηκαν 2 νοσοκομεία, ένα γερμανικό και ένα ελληνικό και ότι ο γερμανός γιατρός μοίραζε χρόνο μεταξύ των δύο και ότι η περιποίηση στο ελληνικό ήταν πλήρης. Ε, αυτό δεν μου κολλάει με τίποτα, δεν το βρίσκω πειστικό. Δεν μπορώ να πιστέψω ότι οι γερμανικές αρχές έδιναν ιατρικά εφόδια για τον κατακτημένο πληθυσμό ή ότι επέτρεπαν στον γιατρό να "κουράρει" ασθενείς από τον πληθυσμό αυτό. Επίσης, είναι πολύ ειδυλλιακή η περιγραφή της καθημερινότητας στο νησί λες και όλοι συνυπήρχαν σε μια δύσκολη αλλά αγαστή συμβίωση, ενώ είναι κοινώς γνωστό ότι οι συνθήκες διαβίωσης παντού όπου ήταν οι Γερμανοί που διοικούσαν και όχι οι Ιταλοί, ήταν φρικτές. Επίσης, δεν αναφέρει τίποτα για αντίσταση παρά μόνο ακροθιγώς αλλά με τέτοια καλή ζωή γιατί να κάνουν αντίσταση;
Όσο για τον τρόπο γραφής μου άρεσε γιατί μου έκανε άμεσα εικόνα και συναίσθημα αυτό που διάβαζα με μια πολύ μικρή παρατήρηση χρήσης λέξεων ή εκφράσεων που δεν υπήρχαν εκείνη την εποχή: π.χ. η λέξη φρικαρισμένος δεν ήταν στο λεξιλόγιο των ανθρώπων το 1940. Επίσης οι ήρωες σε κάποιες στιγμές χρησιμοποιούν πολύ λόγια και πολύ μοντέρνα γλώσσα (ιδίως η Λήδα) αλλά η δυσαρμονία αυτή χάνεται στο σύνολο του πολύ καλού αποτελέσματος.

[Despoina Xr · Rating 4 out of 5]

Άλλο ένα βιβλίο από την πένα της αγαπημένης μου συγγραφέα το οποίο ήταν καλό, αλλά όχι τόσο καλό όσο κάποια από τα προηγούμενα. Το κύριο κομμάτι της ιστορία εκτυλίσσεται σε ένα ακριτικό νησί, όπου όλα τα πρόσωπα συνδέονται μεταξύ τους. Η συγγραφέας δίνει μεγάλη σημασία στην πολύπλευρη παρουσίαση των προσώπων, που άνηκαν σε δύο κατηγορίες ή θα ήταν διαφορετικοί, προοδευτικοί και δυνατοί για την εποχή τους, ή θα ήταν αντιπροσωπευτικό δείγμα για την επαρχιακή Ελλάδα της εποχής. Όλη αυτή η εμβάθυνση στους χαρακτήρες βοηθάει εξαιρετικά στην εξέλιξη της ιστορίας, στο αντίποδα όμως στην πλοκή θεωρώ πως δεν υπάρχει κορύφωση. Αν και κάποια σημεία είναι πιο έντονα με εμπλεκόμενους τους πρωταγωνιστές, ωστόσο μου φάνηκε να τους λείπει η ένταση.Το βιβλίο γενικά δεν είναι κουραστικό, στην ανάγνωση, καθώς δεν έχει σημεία που να κάνει "κοιλιά" ή να είναι βαρετό. Γενικά η κ. Θεοδωρίδου είναι από τις αγαπημένες μου συγγραφείς στο ιστορικό μυθιστόρημα, ωστόσο τα τελευταία της βιβλία δεν με έχουν ικανοποιήσει όσο κάποια παλαιότερα.

[Stella · Rating 5 out of 5]

Η αγαπημένη μου συγγραφέας κ. Θεοδωρίδου μας έδωσε άλλο ένα εξαιρετικό βιβλίο. Αυτή την φορά το θέμα είναι σχετικά με την γερμανική κατοχή στην Ελλάδα αλλά δοσμένη διαφορετικά. Μου άρεσε πάρα πολύ όπως και όλα τα προηγούμενα της και σας το συστήνω να το διαβάσετε.

[LITSATS · Rating 5 out of 5]

Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσετε οπωσδήποτε,ένα εκπληκτικό, ποιοτικό μυθιστόρημα, που μοιάζει σαν από αρχαία τραγωδία βγαλμένο χωρίς να γίνεται μελοδραματικό όμως.
Η συγγραφέας μας δίνει τις ιστορίες βλέποντας την πραγματικότητα κι από μια άλλη οπτική, εκείνη του κατακτητή.
Ο μεγάλος εχθρός δεν είναι μόνο ο πόλεμος, ο Γερμανός δηλαδή,είναι και η σκληρότητα των δικών σου ανθρώπων που προσπαθούν να διατηρήσουν ζωντανές αντιλήψεις περί τιμης.
Είναι όμως και ο ομοεθνής σου που γίνεται δοσίλογος, προδότης και συνένοχος στο έγκλημα.
Όμως η ζωή βρίσκει δίοδο και προχωρά με αγάπη, ελπίδα, φιλία ή με πάθη, μίση και ψέματα
Μια ιστορία καλογραμμένη, πλούσια σε δράση,δωρική στην αφήγηση όμως και έτσι μεταφέρονται στον αναγνώστη όλες οι ιστορίες,η ένταση,τα πάθη και τα συναισθήματα των ηρώων χωρίς ανώφελους λυρισμούς αλλά αφήνοντας θετικά μηνύματα.
Ένα βαθύτατα αντιπολεμικό βιβλίο τόσο απ' τη μεριά των υποδούλων που πασχίζουν κάποιοι να επιβιώσουν κρατώντας την αξιοπρέπεια τους ενώ κάποιοι άλλοι χάνουν ακόμα και την ηθική τους όσο και της άλλης πλευράς,των κατακτητών που σταδιακά είδαν το αφήγημα του ναζιστικού μεγαλείου να μουντζουρώνεται από τα καπνισμένα ερείπια και το αίμα των νεκρών παιδιών τους...
Γιατί δεν έχει και πολύ μεγάλη σημασία το ποιός ξεκίνησε μια κατάσταση ή μια συνθήκη, το ποιος ευθύνεται περισσότερο ή λιγότερο για την πρόκληση ενός τόσο μεγάλου κακού, αλλά του τι έφερε αυτή μαζί της, επηρεάζοντας πάνω και περισσότερο από κάθε άλλον καθημερινούς ανθρώπους που ποτέ δεν θέλησαν να μπλεχτούν σε όλο αυτό, αλλά που δεν είχαν άλλη επιλογή και που δεν μπορούσαν ν' αποφύγουν ότι κάποιος άλλος χάραξε γι' αυτούς.
Και όλο αυτό βασισμένο σε αληθινά γεγονότα που όμως προς τιμήν της συγγραφέως δεν αναφέρεται για να προσελκύσει αναγνώστες!

[Καλλιόπη Κρήτη · Rating 5 out of 5]

Για άλλη μια φορά μου απέδειξε περίτρανα γιατί έχει συγκαταλεγηθεί στις αγαπημένες μου συγγραφείς!!!!

[Niki Karaoli · Rating 5 out of 5]

Υπέροχο όπως όλα της!

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 5 out of 5]

https://dominicamat.blogspot.com/2019...

Κλείνοντας η χρονιά,θέλοντας να μείνω πιστή στην απόφασή μου να έρθω σε επαφή με όσους περισσότερους συγγραφείς,που μέχρι πρότεινος δεν είχα διαβάσει κάποιο βιβλίο τους,επέλεξα να μου κρατήσει συντροφιά το νέο βιβλίο της συγγραφέως κυρίας Σόφης Θεοδωρίδου με τίτλο ''Ο ΓΕΡΜΑΝΟΣ ΓΙΑΤΡΟΣ''. Ένα βιβλίο που ανήκει στην κατηγορία των ιστορικών μυθιστορημάτων,με κοινωνικές προεκτάσεις.
Η κυρία Σόφη Θεοδωρίδου καταφέρνει μέσα από το νέο της βιβλίο,να ιντριγκάρει το αναγνωστικό κοινό από τις πρώτες κιόλας σελίδες του καί να κρατήσει αμείωτο το ενδιαφέρον μέχρι το τέλος. Είναι μία ιστορία νέα καί πρωτότυπη για τους αναγνώστες. Έρχεται να μας διδάξει ότι η καλοσύνη καί η ανθρωπιά υπάρχει μέσα σε όλους τους ανθρώπους ανεξαρτήτως καταγωγής. Μπορεί να την λάβουμε ακόμη κι από άτομα που δεν το φανταζόμασταν ποτέ ή είναι ξένα σε εμάς,ενώ οι δικοί μας να μας γυρίσουν την πλάτη. Γιατί όταν νοιάζεσαι πραγματικά για τον συνάνθρωπό σου,δεν σε ενδιαφέρουν αυτά. Κάνεις ό,τι είναι δυνατό για να τον βοηθήσεις. Ξεχνάς τι σημαίνει αντιπάθεια ή μίσος. Ακριβώς αυτό επιλέγει να κάνει κι ο Γερμανός γιατρός μέσα στο βιβλίο.
Η υπόθεση του βιβλίου δεν στέκεται όμως μόνο σε αυτό. Αναδεικνύει καί μία άλλη πλευρά του πολέμου,την οποία είμαι σίγουρη ότι δεν είχατε ποτέ σκεφτεί. Ποιά είναι αυτή; Μα φυσικά υπήρχαν άνθρωποι οι οποίοι δεν συμφωνούσαν με τις πράξεις των ηγετών των χωρών τους,ακόμη κι αν ήταν Γερμανοί. Ο απλός λαός πάντα μα πάντα δυστυχώς είναι εκείνος που επωμίζεται τις συνέπειες του πολέμου. Δεν φταίνε οι απλοί,καθημερινοί άνθρωποι για τους πολέμους αλλά αυτοί που έχουν την εξουσία στα χέρια τους.
Αν καί το μυθιστόρημα είναι κατά κόρον ιστορικό,αφού αναφέρεται στην δύσκολη εποχής της Γερμανικής κατοχής κατά την διάρκεια του Β΄ Παγκοσμίου,έχει καί κοινωνικές προεκτάσεις. Πάνω στο χαρτί αποτυπώνονται οι πεποιθήσεις καί τα ήθη των κλειστών κοινωνιών στην επαρχία εκείνα τα χρόνια. Το ζήτημα της τιμής καί η θέση της γυναίκας μέσα στην κοινωνία ενός νησιού είναι ζητήματα με τα οποία θα ασχοληθούμε. Θα δούμε από την σκληρή στάση της ίδιας της οικογένειας καί κατ'επέκταση όλου του χωριού μέχρι καί την στάση των ανθρώπων που πραγματικά ενδιαφέρονται για τον συνάνθρωπό τους ακόμη κι αν δεν τους δένουν δεσμοί αίματος. Γιατί συγγενή δεν σε κάνει το ίδιο αίμα που κυλάει στις φλέβες αλλά οι καταστάσεις που ζεις μαζί με έναν άνθρωπο καί σας ενώνουν.
Παρασύρθηκα από αυτά που ήθελα να σας πώ καί ξέχασα να αναφερθώ στην γραφή της συγγραφέως. Επιτρέψτε μου λοιπόν να επανορθώσω. Προσωπικά βρήκα την πένα της εξαιρετική. Δεν υπήρχε σημείο του βιβλίου,το οποίο θα επιθυμούσα να αλλάξει κάπως,ούτε καν ένα κόμμα. Είναι όλα τόσο άρτια δομημένα καί δοσμένα μέσα στην υπόθεση,που υπάρχει απόλυτη αρμονία. Από τις περιγραφές των τοπίων έως καί την σκιαγράφη των χαρακτήρων. Κι όλα αυτά οφείλονται στην απλή αλλά καθαρή γραφή της συγγραφέως. Όλο το κείμενο το χαρακτηρίζει ένας στρωτός λόγος,απαλλαγμένος από περιττές φιοριτούρες ή επαναλήψεις. Μου άρεσε πολύ αυτή η παράλληλη εξιστόρηση των γεγονότων που λάμβαναν χώρα στην Ελλάδα καί στην Γερμανία την ίδια χρονική στιγμή. Ήταν λες καί βλέπαμε τις δύο όψεις ενός νομίσματος.
Οι ήρωες του βιβλίου είναι αρκετοί καί ο καθένας ξεχωριστά θα βοηθήσει από την μεριά του στην εξέλιξη της υπόθεσης. Έχουμε τον κύριο πρωταγωνιστή τον Γερμανό γιατρό,ο οποίος επιτελεί λειτούργημα κι άλλους δευτεραγωνιστές οι οποίοι στο σύνολό τους θα μας γεννήσουν διάφορα συναισθήματα. Συναισθήματα όπως είναι η συμπόνοια καί η κατανόηση έως καί η αντιπάθεια για το πρόσωπό τους. Στο τέλος όμως όλοι θα δούν πως όλοι οι άνθρωποι αν είμαστε ανοιχτοί κι αποδεχόμαστε τους γύρω μας χωρίς να τους κρίνουμε,ο κόσμος θα είναι καλύτερος.
Τέλος,ένα επιπλέον στοιχείο του βιβλίου που μου άρεσε πολύ,ήταν το γεγονός ότι η συγγραφέας,αν καί γράφει ένα ιστορικό μυθιστόρημα,δεν αναλώνεται στα ίδια χιλιοειπωμένα πράγματα σχετικά με εκείνη την άσχημη περίοδο. Αντίθετα,μέσα από την πλοκή του βιβλίου επιθυμεί να αναδείξει την όμορφη πλευρά της ζωής,της καλοσύνης,της ανθρωπιάς καί της ανιδιοτελούς προσφοράς στον άνθρωπο. Γιατί όσα δεινά κι αν έρθουν ανοίγοντας το κουτί της Πανδώρας,μέσω ενός πολέμου,πάντα στο τέλος θα υπάρχει η ελπίδα που τελικά θα νικά.
Δεν θα σας κουράσω παραπάνω. Εγώ σας το προτείνω ανεπιφύλακτα,να το διαβάσετε. Δεν μετανιώνω καθόλου με την απόφασή μου,να είναι το τελευταίο βιβλίο που θα μου κρατούσε συντροφιά φέτος. Το λάτρεψα.
Καλά σας αναγνώσματα!

Υ.Γ. Σας εύχομαι μία πολύ καλή χρονιά συντροφιά με πολλά καί καλά βιβλία!

[Lila · Rating 3 out of 5]

Στα συν το γεγονός ότι βασίζεται σε πραγματικά γεγονότα και καταδεικνύει πόσο πόνεσαν εξίσου και οι δυο λαοί από τον πόλεμο. Σε κάποιο βαθμό μου θύμισε ωστόσο σενάριο παλιάς Ελληνικής ταινίας, δεν έμεινα απόλυτα ικανοποιημένη σε ό,τι αφορά στην πρωτοτυπία του όλου πονήματος...

[Giota Spiliopoulou · Rating 5 out of 5]

Αλλο ενα υπεροχο βιβλιο της κ.Θεοδωριδου.Με πολυ μεγαλη μαεστρια καταφερε να εχει ολουε τους ηρωες στην πρωτη γραμμη και να λειτουργουν ολοι πρωταγωνιστικα στις δικες τους ιστοριες.Θελω πολλα να πω ακομα, αλλα σεβομαι πως δεν εχει διαβαστει ακομα απο μεγαλη μεριδα του αναγνωστικου κοινου και δεν θα ηθελα να το ΄΄καψω΄΄.

[Roula T · Rating 3 out of 5]

Μυθιστορημα τοποθετημένο χρονικά στον καιρό της Κατοχής, η οποία τα τελευταία χρόνια ασκεί μια έντονη γοητεία στους Έλληνες συγγραφείς. Για να είμαστε ακριβείς, η υπόθεση εκτυλίσσεται στο μεγαλύτερο μέρος του βιβλίου σε δυο μέρη, στην Ελλάδα και πιο συγκεκριμένα σε κάποιο νησί του Αιγαίου (hint: στη Μήλο) και στη Γερμανία. Όπως σωστά επισημαίνεται και από άλλους αναγνώστες, το μήνυμα που θέλει να περάσει η συγγραφέας είναι κυρίως αντιπολεμικό, ότι και οι Γερμανοί, όπως βέβαια και οι Έλληνες, υπέφεραν από τον Πόλεμο. Στο επίκεντρο του βιβλίου η ιστορία του ανθρωπιστή Γερμανού γιατρού. Αν δεν είχα διαβάσει ότι επρόκειτο για αληθινή ιστορία, θα κατέτασσα το βιβλίο στην κατηγορία της λογοτεχνίας του φανταστικού, τόσο αδιανόητο μου φαίνεται ότι θα μπορούσε Γερμανός στην Κατοχή να συμπεριφερθεί τόσο ανθρώπινα. Το βιβλιο αφηγείται την ιστορία του γιατρού, η οποία είναι και το πιο ενδιαφέρον κομμάτι του βιβλιου και συνάμα προσπαθεί να ηθογραφήσει την κλειστή κοινωνία της επαρχίας, αλλά εκεί δεν με ικανοποίησε. Πολύ χάρτινοι και μονοδιάστατοι μου φάνηκαν οι χαρακτήρες, οι έρωτες λες και πρέπει να προκύψουν με το ζόρι, δεν ξέρω αν θα έχανε και τίποτα το βιβλιο αν έλειπαν. Αξιοπρεπής πάντως η όλη προσπάθεια και η γραφή.

[Stephany · Rating 2 out of 5]

Όχι..Απογοητευτικό βιβλίο.. Μια ένδιαφέρουσα ιδέα που δε βρήκε όμως το δρόμο της. Η συγγραφέας πελαγοδρομεί, δε βρίσκει το στόχο της, προσθέτει διαλόγους, περιστατικά που δε συνδέονται μεταξύ τους και δεν προσφέρουν στην πλοκή.. Απλά γεμίζει σελίδες χλιαρά, κουράζοντας τον αναγνώστη..

Οι ιστορικές πληροφορίες λείπουν παντελώς κάτι που δείχνει οτι η ιστορική έρευνα που έχει κάνει είναι ύποτυπώδης και πρόχειρη.. Το κλίμα της εποχής δεν αποδίδεται καθόλου.

Επιχειρεί μια εναλλακτική προσέγγιση για να παρουσιάσει τα δεινά που υπέστη και ο γερμανικός λαός από τον πόλεμο, αδικώντας όμως την πλευρά των κατακτημένων. Εξαίρει τις ικανότητες του γερμανού γιατρου, ενώ υποβιβάζει τους έλληνες συναδέλφους του παρουσιάζοντάς τους ως αδαής. Παρουσιάζει τους κατακτητές ως ευεργέτες των τοπικών πληθυσμών, διαστρευλώνοντας την ιστορική αλήθεια και αμβλύνοντας τη σκληρότητα της εποχής. Αλλοίμονο αν αρχίσουμε να ξεχνάμε και να ΄΄στρογγυλεύουμε΄΄ την περίοδο της γερμανικής κατοχής.. Αν μη τι αλλο, το ωφείλουμε στους συμπατριώτες μας που αγωνίστηκαν και χάθηκαν τότε, να θυμόμαστε..

Περιμέναμε περισσότρα από την ομολογουμένως εξαιρετικά ταλαντούχα συγγραφέα..

[A_Girl_Reads · Rating 3 out of 5]

Αν οι διάλογοι και οι ��αρακτήρες έμοιαζαν πιο αληθινοί και όχι βγαλμένοι από κάποια σαπουνόπερα, νομίζω πως αυτό το βιβλίο θα ήταν από τα αγαπημένα μου. Και αυτό λόγω του ότι και η πλοκή ήταν πολύ ενδιαφέρουσα και οι περιγραφές της συγγραφέως ήταν για ακόμα μια φορά ολοζώντανες.

Η ιστορία μας εκτυλίσσεται τόσο στη Γερμανία όσο και σε ένα νησί της Ελλάδας κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου με τον Κρίστιαν Μίλερ, τον Γερμανό Γιατρό, να αποτελεί το συνδετικό κρίκο των δύο τόπων. Πολλοί ήρωες μας απασχολούν σε αυτό το μυθιστόρημα με τον καθένα να κουβαλά τα δικά του βάσανα και μυστικά.

Τα δύο στοιχεία του βιβλίου που με κέρδισαν είναι πώς α) βλέπουμε το πώς βιώνουν οι Γερμανοί πολίτες τον πόλεμο (και ότι δεν είναι όλοι ναζιστές), αλλά και ότι β) το φινάλε του είναι ρεαλιστικό και συγκινητικό ταυτόχρονα.

Δεν είναι το αγαπημένο μου της συγγραφέως, ωστόσο, θα συνεχίσω να διαβάζω όλα της τα έργα μέχρι να τα έχω ολκληρώσει όλα

[Lena · Rating 4 out of 5]

Δεν με προσελκύουν και πολύ οι σύγχρονες Ελληνίδες συγγραφείς, δεν με πολύ τραβάνε τα θέματα που επιλέγουν.Το συγκεκριμένο βιβλίο μου τράβηξε το ενδιαφέρον και αγνόησα αυτή μου την προκαταληψη.Μου αρεσε πολύ, το βρήκα πολύ καλογραμμένο με πολύ ενδιαφέρουσα ιστορία.Θα ήθελα βέβαια λίγη παραπάνω ανάπτυξη χαρακτήρα του γιατρού γιατί τον βρήκα λίγο μονοδιάστατο.

[Christina K · Rating 3 out of 5]

Ευκολοδιαβαστο και καλογραμμένο.Μεχρι τη μέση μου φάνηκε πολύ αργό και έψαχνα να βρω που κολλάει ο Γερμανός γιατρός.Σε κάποια σημεία ήταν σαν να διάβαζα σενάριο ελληνικής ταινίας, από τις παλιές με τα δακρυβεχτα σενάρια.Γενικα δεν ενθουσιάστηκα

[Tonia Kaiafa · Rating 4 out of 5]

Ενα υπέροχο βιβλίο που περίμενα ότι θα ακουστεί πολύ περισσότερο. Λεπτές οι ισορροπίες, η αριστουργηματική γραφή της Θεοδωρίδου κεντάει στις σελίδες του αγγίζοντας τις πιο ευαίσθητες χορδές. Η ελπίδα, η αισιοδοξία, το φως τελικά νικούν χάρη στην ανθρωπια. Διαβαστε το.

[Maria Papadopoulou · Rating 4 out of 5]

Ένα ευχάριστο μυθιστόρημα βασισμένο σε αληθινά γεγονότα και σε πραγματικό πρόσωπο, παρόλο που δεν εστιάζει μόνο σ'αυτόν.
Οι περιγραφές και ο ευαίσθητοςτρόπος γραφης της συγγραφέας σε κάνει να θέλεις να συνεχίσεις να διαβάσεις παρακάτω και να εκτιμάς αυτά που έχουμε και ζούμε τώρα.

[Ogita Ogita Skaningao · Rating 3 out of 5]

Δημιουργεί ωραία ατμόσφαιρα διαβάζοντας το...
Η πλοκή του δεν με ενθουσίασε παρόλα αυτά διαβάζεται ευχάριστα..

[Dimitra Patsi · Rating 4 out of 5]

Υπόθεση κάτω του μετρίου. Κάνα δυο φορές που πάει να πει κάτι και να σου τραβήξει την προσοχή, κρατάει ελάχιστες σελίδες και ξανά προς την ατέλειωτη φλυαρία τραβά... Αυτό όμως που με στεναχώρησε δεν είναι το ότι γίνεται προσπάθεια να γίνει ο θύτης θύμα και το αντίθετο (διότι εννοείται παντού υπάρχουν καλοί και κακοί, αυτό είναι αδιαπραγματευτο!!!), αλλά το ότι υπάρχει ιστορική ανακρίβεια στην αρχή του βιβλίου που λέει ότι δεν είπε ο Μεταξάς το ΟΧΙ αλλά ο κόσμος. Για όσους γνωρίζουν ιστορία το ΟΧΙ το είπε ο Μεταξάς και το στήριξαν οι τεράστιοι ήρωες Έλληνες.....

[Anastasia Danali · Rating 4 out of 5]

3,5⭐ απο εμενα. Η πρωτη μου επαφη με εργο της κυριας Θεοδωριδου ηταν αρκετα ικανοποιητικη. Ευκολοδιαβαστο και με ομαλη ροη που δεν κουραζει. Το μηνυμα του ειναι αξιολογο και φιλειρηνικο, οτι σε καθε πολεμο υπαρχουν καλοι και κακοι και στις δυο πλευρες και υπογραμμιζει τη ματαιοτητα του πολεμου. Στα αρνητικα του σημεια βαζω τη γλωσσα που σε καποια σημεια ηταν καπως προχειρη και ιδιωματικη και το αναμενομενο καποιων καταστασεων εξ αρχης (ο γκεργκ καταληγει με τη ριτα και ο μαρκος με τη ληδα). Κατα τα αλλα ηταν μια αξιολογη προσεγγιση της περιοδου.