Կյանքից կառչած

by Charles Aznavour, Artak Herikian (Translator), Jaklin Minassyan (Translator)

«Կյանքից կառչած» գիրքը Շառլ Ազնավուրի գրած վերջին՝ իններորդ գիրքն է։ Սա թեթեւ կյանքի մասին չէ, թեեւ Ազնավուրն ասում է՝ թո՛ղ որ այս փոքրիկ գիրքը մեղմ զեփյուռի պես թեթեւություն բերի ձեզ: Այս պատմություններում արտահայտված է նրա տրամադրությունը՝ արտացոլված երջանկությամբ ու պարզ ուրախությամբ: Արձակի խոսքով կերտված եւ չափածոյով համեմված դեգերումները նրան կրկին տանում են այն մտերմիկ միջավայրը, որում ձեւավորվել է արտիստը:

Սեփական կյանքը պատմելն Ազնավուրի համար հեշտ չէ: Երկընտրանքի առջեւ շատ է կանգնել՝ պատմե՞լ ամբողջը, թե՞ թաքցնել անպատմելին: Սա յուրահատուկ երկխոսություն է իր եւ ընթերցողի միջեւ: Արտիստը խոսում է դժբախտության, հաջողության, երջանիկ հանդիպումների մասին: Կյանքը սիրող, կյանքին տրված ու կյանքից կառչած Ազնավուրը վերապրում է իր վաղուց մոռացված սերերն ու հուշերը:

174 pages, Hardcover

First published January 1, 2017

About the author

Beloved French chanson entertainer Charles Aznavour, who wrote more than 800 songs, recorded more than 1,000 of them in French, English, German and Spanish and sold over 100 million records in all, was born Chahnour Varinag Aznavourian on May 22, 1924, in Paris, the younger of two children born to Armenian immigrants who fled to France. His mother was a seamstress as well as an actress and his father was a baritone who sang in restaurants. Both Charles and his sister waited on tables where he performed. He delivered his first poetic recital while just a toddler. Within a few years later he had developed such a passion for singing/dancing, that he sold newspapers to earn money for lessons.

He took his first theatrical bow in the play "Emil and the Detectives" at age 9 and within a few years was working as a movie extra. He eventually quit school and toured France and Belgium as a boy singer/dancer with a traveling theatrical troupe while living the bohemian lifestyle. A popular performer at the Paris' Club de la Chanson, it was there that he was introduced in 1941 to the songwriter Pierre Roche. Together they developed names for themselves as a singing/writing cabaret and concert duo ("Roche and Aznamour"). A Parisian favorite, they became developed successful tours outside of France, including Canada. In the post WWII years Charles began appearing in films again, one of them as a singing croupier in Goodbye Darling (1946).

Eventually Aznavour earned a sturdy reputation composing street-styled songs for other established musicians and singers, notably Édith Piaf, for whom he wrote the French version of the American hit "Jezebel". Heavily encouraged by her, he toured with her as both an opening act and lighting man. He lived with Piaf out of need for a time not as one of her many paramours. His mentor eventually persuaded him to perform solo (sans Roche) and he made several successful tours while scoring breakaway hits with the somber chanson songs "Sur ma vie" and "Parce que" and the notable and controversial "Après l'amour." In 1950, he gave the bittersweet song "Je Hais Les Dimanches" ["I Hate Sundays"] to chanteuse Juliette Gréco, which became a huge hit for her.

In the late 50s, Aznavour began to infiltrate films with more relish. Short and stubby in stature and excessively brash and brooding in nature, he was hardly leading man material but embraced his shortcomings nevertheless. Unwilling to let these faults deter him, he made a strong impressions with the comedy Une gosse sensass' (1957) and with Paris Music Hall (1957). He was also deeply affecting as the benevolent but despondent and ill-fated mental patient Heurtevent in Head Against the Wall (1959). A year later, Aznavour starred as piano player Charlie Kohler/Edouard Saroyan in 'Francois Truffaut''s adaptation of the David Goodis' novel Shoot the Pianist (1960) [Shoot the Piano Player], which earned box-office kudos both in France and the United States. This sudden notoriety sparked an extensive tour abroad in the 1960s. Dubbed the "Frank Sinatra of France" and singing in many languages (French, English, Italian, Spanish, German, Russian, Armenian, Portuguese), his touring would include sold-out performances at Carnegie Hall (1964) and London's Albert Hall (1967).

Aznavour served as actor and composer/music arranger for many films, including Gosse de Paris (1961), which he also co-wrote with director Marcel Martin, and the dramas Three Fables of Love (1962) [Three Fables of Love") and Dear Caroline (1968) [Dear Caroline]. The actor also embraced the title role in the TV series "Les Fables de la Fontaine" (1964), then starred in the popular musical "Monsieur Carnaval" (1965), in which he performed his hit song "La bohême."

His continental star continued to shine and Aznavour acted in films outside of France with more dubious results. While the sexy satire Candy (1968), with an international cast that included Marlon Brando, Richard Burton and Ringo Sta

Reviews

[Artak Aleksanyan · Rating 5 out of 5]

Ինձ թվում է, որ մեր բոլորի ամենամեծ խնդիրը փորձի պակասն է։ Բայց ոչ այն փորձի, որ լսում ենք լուրերով, ոչ էլ հմտության, կամ տեխնիկական գիտելիքի։ Ի վերջո, ժամանակի ու տրամաբանության խնդիր է, թե որքան արագ կյուրացնես հաջողված օրինակները։ Խոսքը մարդկային հարաբերություններում ձեռք բերած փորձի մասին է. այն, ինչ ապրել ու տեսել են, ու կարող են մեզ փոխանցել։

Հայ ժողովրդի պատմության ամենադառը շրջանները եղել են ամեն ինչ պարբերաբար ու հարկադրաբար սպիտակ էջից սկսելու փուլերը։ Հայոց Ցեղասպանության ամենամեծ հարվածը մեր մարդկային կապիտալի ոչնչացումն էր: Կործանումն այն էլիտայի, որը ձևավորվել էր հարյուրամյակներով։ Բոլշևիկյան հեղափոխության ու ստալինյան ռեպրեսիաների ամենամեծ վնասը 1-ին հանրապետության պետական, հասարակական, մշակութային գործիչներին ոչնչացնելն էր։ 1990-ականների սկզբին էլ մենք կորցրինք խորհրդայի՛ն շրջանում նոր-նոր ձևավորվող էլիտայի՝ տասնամյակների ընթացքում կուտակած փորձն ու գիտելիքը։ Եվ այս չդադարող մարդկային կապիտալի վակուումի մեջ Սփյուռքը մեզ համար ժամանակակից իդեաների նոր աղբյուր է, նոր հայացք ու նոր փորձ։

Ազնավուրի այս գիրքը, ու նրա ընդհանրապես գրքերը երաժշտության մասին չեն: Մեծ աշխարհում մրցունակ լինելու, ժամանակի ռիթմը զգալու և պահանջները հասկանալու մասին են։ Մի փորձ, որը մենք չունենք։ Ի վերջո, Ազնավուրը որպես արվեստագետ կայացավ, որովհետև կարողացավ պահպանել իր ինքնությունը: Որպես ֆրանսիացի և որպես հայ՝ նա հաջողության հասավ անգլախոս ու ռուսախոս աշխարհում, հասկանալի դարձավ շատերի համար։

Ազնավուրի փորձը գլոբալ աշխարհում հայ լինելու և դրանով հանդերձ՝ հաջողելու մասին է։ Էթնիկ պատկերացումներով Չսահմանափակվելու մասին է: Դրանց կողքին մյուս ազգերի արժեքները տեսնելու և դրանք գնահատելու մասին է: Չտրվել կարծրատիպերին, բաց լինել բոլոր մշակույթների առջև և անկեղծ լինել օտարների հետ – հուշում է Ազնվուրը: Փող աշխատել հրեաների հետ և պահանջատեր լինել թուրքերից – համոզում է Ազնավուրը։ Պարզ, հստակ, ռացիոնալ: Առանց պրովինցիալ բարդույթների։

Ազնավուրը երբեք չի հավակնել աշխարհի մեծագույն գրողների շարքին դասվելուն։ Բայց նա ֆրանկոֆոն աշխարհի ամենահայտնի հայն է։ Նրա գրքերի համաշխարհային վաճառքի ցուցանիշը զիջում է միայն Ուիլյամ Սարոյանի ստեղծագործությունների վաճառքին։ Սփյուռքահայ հեղինակների սանդղակում, իհարկե: Ազնավուրը գրել է այն, ինչ զգացել է. ըստ տրամադրության: Երբեմն արձակ, երբեմն չափածո։ Բայց սա անկեղծ զրույց է, խորհրդածում՝ ընթերցողի հետ։

newmag–ի նպատակն է ներկայացնել այս զրույցները, պատմությունները, փորձը՝ գրքերի միջոցով։ Ի վերջո, մեր հասարակությունը պետք է փորձի տասնամյակներ առաջ պլանավորել մեր կյանքը, որպեսզի հաջորդ սերունդները հարկադրված չլինեն հերոսաբար հաղթահարել մեր՝ այսօրվա անփորձության հետևանքները։ Ահա ինչու որոշեցինք թարգմանել Ազնավուրին։

Մենք առաջարկում ենք մեծ պոետի մահից հետո էլ շարունակել բացահայտել նրան, «ճանաչել իմաստությունը, հասկանալ հանճարի խոսքը»: Եվ Ազնավուրի փորձը՝ նրա երգերի ու գրքերի միջոցով փոխանցել մեր սերունդներին։

[Ani Hakobyan · Rating 5 out of 5]

Ամփոփ, պարզ ու շատ մե՜ծ Ազնավուր, այնքան խորը մտքեր ու մեղմ շշնջացող ներսումդ։ Իմ մուսա, Շառլ։

[Vanessa Juraschek · Rating 4 out of 5]

Dans ce récit, il parle de son rapport à la chanson, de son passé, de son intégrité par rapport à la jeunesse mais il mentionne aussi quelques chanteurs ou chanteuses qu’il affectionne et posant des mots comme un poème.
D’ailleurs c’est un amoureux des mots et de la richesse de la langue française qu’il est fier d’avoir appris.
Il évoque légèrement son passé mais aussi son peuple d’origine, les arméniens, ainsi que le génocide qu’ils ont vécu, orchestre par les jeunes-turcs
Le texte est touchant, poignant par moment, grisant lorsqu’il fait des proses.
Un petit bouquin où j’ai pris énormément de plaisir à tourner les pages … et bien trop court.