Ο Έκτορας Αντωνίου καθηγητής από την Αθήνα έρχεται σε ένα ορεινό χωριό κοντά στην αρχαία Ολυμπία το Ελαιοχώρι για να αναλάβει τα χτήματα του τσιφλικά παππού του Δανιήλ Αντωνίου. Ο παππούς του έχει πεθάνει από μια ξαφνική καρδιακή προσβολή, αλλά είχε προλάβει να ορίσει κληρονόμο της μεγάλης του περιουσίας τον μοναδικό εγγονό του. Τον οποίο είχε δει μόνο μια φορά. Στην ηλικία των πέντε ετών. Ο Έκτορας μόλις έχει βγει από ένα επώδυνο διαζύγιο και θέλοντας να αφήσει την πολύβουη πρωτεύουσα , ζητά απόσπαση για το χωριό. Φτάνοντας εκεί ανακαλύπτει σιγά , σιγά πως ο Δανιήλ Αντωνίου ήταν ένας μοχθηρός άνθρωπος και οι χωρικοί τον φοβόντουσαν. Σύμφωνα με μαρτυρίες τους ο παππούς του εξασκούσε την μαύρη μαγεία. Ο Έκτορας στην αρχή δεν πιστεύει τις προκαταλήψεις των κατοίκων, αλλά θα ανακαλύψει στο σπίτι του παππού του στη σοφίτα διάφορα περίεργα βιβλία, άγνωστα για εκείνον που περιέχουν βλάσφημες ψαλμωδίες για κάποιο άγνωστο ον. Στα χέρια του θα πέσουν επίσης κάποιες σκισμένες σελίδες από το ημερολόγιο της γιαγιάς του σχετικά με άνομες πράξεις και φόνους που κατά καιρούς είχαν γίνει στην περιοχή. Ο Έκτορας Αντωνίου θα προσπαθήσει να ξεμπλέξει το κουβάρι μιας απίθανης ιστορίας και θα μπλεχτεί στα γρανάζια της αδελφότητας του μαύρου αέρα.
«Μαύρη θεά του σκότους, έλα απόψε να πιεις από το ποτήρι της θυσίας, κόκκινο αίμα αχνιστό…»
Η Σελήνη υπήρχε από την αρχή του κόσμου στον ουρανό. Μέσα από ευρήματα που έχουν έρθει στην επιφάνεια από αρχαιολογικές ανασκαφές και ιστορικές αναφορές οι διάφοροι λαοί της γης λάτρευαν τη Σελήνη σαν θεά. Της έδιναν ανθρώπινη υπόσταση και παντού – σε όλο τον κόσμο – εμφανιζόταν μια θεά μάγισσα της Σελήνης. Οι Βαβυλώνιοι είχαν την Ιστάρ, οι Φοίνικες την Αστάρτη, οι Αιγύπτιοι την Ίσιδα και εμείς στην Ελλάδα είχαμε την Εκάτη. Οι άνθρωποι λάτρευαν και φοβόντουσαν ταυτόχρονα τη Σελήνη και θεωρούσαν ότι σε κάθε χάση της ερχόταν η καταστροφή και ο θάνατος.
Ο Δανιήλ Αντωνίου ήταν τσιφλικάς στο μικρό χωριό του Ελαιοχωρίου. Μια πανέμορφη τοποθεσία με μικρά πέτρινα σπίτια με ξύλινες σκεπές και πολύχρωμους ευωδιαστούς κήπους. Μετά τον αιφνίδιο θάνατο του η μεγάλη του περιουσία περιέρχεται στα χέρια του εγγονού του Έκτορα με βάση τη διαθήκη που είχε προλάβει να κάνει πριν πεθάνει. Ο Έκτορας αναγκάζεται, στην ουσία, να αφήσει πίσω την Αθήνα και το επάγγελμα του εκπαιδευτικού και να αναλάβει τα κτήματα του παππού του, τον οποίο είχε να δει από τα πέντε του χρόνια καθώς ο πατέρας του είχε κόψει κάθε δεσμό με το παρελθόν του αλλά και με τον ίδιο τον Δανιήλ Αντωνίου.
Χωρίς να το καταλάβει θα βρεθεί αντιμέτωπος με ένα σκοτεινό μυστικό που κρύβεται στα σπλάχνα του μικρού και ειδυλλιακού χωριού. Κατά τα λεγόμενα των κατοίκων ο παππούς του ήταν ένας μοχθηρός άνθρωπος και όλοι τον φοβόντουσαν. Έλεγαν ότι εξασκούσε τη μαύρη μαγεία και ότι ευθυνόταν για τον θάνατο της γυναίκας του. Ο Έκτορας από την πρώτη στιγμή που βρέθηκε στο σπίτι του παππού του αισθανόταν την αύρα του να τον πνίγει και να αιωρείται κάτι απειλητικό στον αέρα χωρίς όμως να δίνει σημασία στις προκαταλήψεις των κατοίκων. Μέχρι που θα έρθει σε επαφή με δύο αρχαιολόγους, την Αντιγόνη και την Κοραλία, που θα τον πείσουν ότι όσα λέγονται από τους κατοίκους είναι αληθινά. Ότι μέσα στην καρδιά του χωριού κατοικεί ο ίδιος ο διάβολος, μια πανάρχαια οντότητα του κακού που απειλεί να τους κατασπαράξει όλους.
Το βιβλίο της Κατερίνας Κοφινά «Σκισμένες σελίδες» αντλεί το θέμα του μέσα από τη μυθολογία μας η οποία παίρνει σάρκα και οστά έχοντας το πρόσωπο της θεάς Εκάτης. Μιας διαβολικής και βρωμερής οντότητας με τρία σώματα και τρία κεφάλια, ένα κορμί γεμάτο φολίδες, έξι χέρια με γαμψά νύχια. Ένα μοχθηρό και βρωμερό πλάσμα βγαλμένο μέσα από την ίδια την κόλαση. Η Εκάτη πραγματικά εμφανίζεται με τρία κεφάλια και τρία σώματα αλλά όχι όπως την περιγράφει η συγγραφέας στο βιβλίο της. Ήταν η θεά της μαγείας, της νύχτας, του φεγγαριού, των φαντασμάτων και της νεκρομαντείας. Στις αγγειογραφίες απεικονίζεται να κρατά δύο δάδες που συμβολίζουν τη σοφία και το φως, ενώ ενίοτε εμφανίζεται να φορά φούστα και κυνηγετικές μπότες όπως η θεά Άρτεμις. Χαρακτηρίζεται ως η θεά των διασταυρώσεων – σταυροδρόμια – λόγω της συμβολικής τριπλής της μορφής. Με βάση όλα τα παραπάνω η Κατερίνα Κοφινά δημιουργεί την διαβολική εκδοχή της Εκάτης αφού σύμφωνα με το μύθο ήταν εκείνη που άκουσε τις φωνές της Περσεφόνης όταν απήχθη από τον Άδη και βοήθησε τη Δήμητρα στην αναζήτησης της καθοδηγώντας την μέσα στη νύχτα με αναμμένες δάδες. Κατόπιν ακολούθησε την Περσεφόνη στον Κάτω Κόσμο και ήταν μια από τις πιστές συντρόφισσες της.
Με απλή γραφή η Κατερίνα Κοφινά δίνει στο αναγνωστικό κοινό ένα πολυπρόσωπο βιβλίο που είναι ξεκάθαρο ότι έχει εμπνευστεί από τις ιστορίες του αξεπέραστου συγγραφέα λογοτεχνίας τρόμου Lovecraft. Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι στις πρώτες του σελίδες υπάρχει απόσπασμα από το διήγημα του Lovecraft «Ο καταχθόνιος τρόμος». Οι επιρροές της όμως καθώς διαβάζουμε τις «Σκισμένες σελίδες» θα ανακαλύψουμε ότι προκύπτουν και από άλλους κλασικούς συγγραφείς όπως ο Έντγκαρ Άλαν Πόε, η Αγκάθα Κρίστι, ο Άρθουρ Κόναν Ντόυλ και ο Ιούλιος Βερν. Γιατί η ιστορία που έχει πλέξει στη φαντασία της η Κατερίνα Κοφινά μπορεί να συγκαταλέγεται στη λογοτεχνία τρόμου αλλά δεν παύει να έχει μέσα της και στοιχεία φαντασίας, νουάρ ατμόσφαιρα αλλά και γκόθικ γραφή. Δημιουργεί ένα γκοτέσκο σκηνικό καλά κρυμμένο κάτω από την ομορφιά ενός μικρού χωριού όπου κανείς δεν φανταζόταν το σκοτεινό μυστικό που κρυβόταν σε αυτό. Τις βδελυρές πράξεις που αποτελούσαν μίασμα για το Ελαιοχώρι και γενικά για κάθε πολιτισμένη κοινωνία όπως χαρακτηριστικά αναφέρεται μέσα στο βιβλίο.
Οι «Σκισμένες σελίδες» είναι η αιώνια πάλη ανάμεσα στο καλό και στο κακό. Ενός κακού που έχει μορφή αλλά δεν μπορείς να τη δεις καθώς είναι καλυμμένη από την ομορφιά. Θέλοντας να προσωποποιήσει αυτές τις δύο αντίθετες έννοιες η συγγραφέας δημιουργεί τη Λυδία, μια μοχθηρή ύπαρξη, όπου η κακία είναι στο αίμα της και μέσα της κρύβει μια απέραντη σκοτεινιά. Είναι τρομερά έξυπνη και πανούργα, αδιαφορεί για τις καλές πράξεις, δεν αντέχει το φως το ήλιου και λατρεύει το φεγγάρι. Μια γυναίκα όπου μέσα της υπάρχει η ίδια η κόλαση. Στον αντίποδα βλέπουμε δύο γυναίκες ναι μεν διαφορετικές μεταξύ τους αλλά με μια μεγάλη αγάπη. Την αρχαιολογία. Η καλοσυνάτη Αντιγόνη και η αυταρχική Κοραλία αντιπροσωπεύουν το καλό και θα παλέψουν σθεναρά ώστε αυτό να επικρατήσει ξανά και το Ελαιοχώρι να νικήσει το σκοτάδι που απειλεί να το καταπιεί ολοκληρωτικά. Σε αυτή τη μάχη θα έχουν συνοδοιπόρο τους τον Έκτορα που παρόλο που μοιάζει υπερβολικά στον παππού του, Δανιήλ Αντωνίου, είναι ένας ήπιος χαρακτήρας, καλοσυνάτος και χαρούμενος.
Οι γνώσεις της Κατερίνας Κοφινά για την αρχαιολογία ανοίγουν έναν νέο κόσμο στους αναγνώστες με αναφορές στην Ατλαντίδα, στο Στόουνχετζ, στην κατάρα των Φαραώ, σε Δρύιδες και σε Τιτάνες. Χαρακτηριστική είναι η αναφορά στα χρυσά πλακίδια της ερήμου Γκόμπι που λέγεται ότι ήταν τα αρχεία του αρχαίου κόσμου. Επίσης γίνονται αναφορές σε παλιές θρησκείες και θεότητες, σε τελετουργίες ανθρώπων που λάτρευαν διάφορα πλάσματα, πνεύματα και φριχτές θεότητες αλλά και σε ιστορίες για τους «άρχοντες του κόσμου» – τους ανώτερους προγόνους που είχαν έρθει από τον ουρανό- που ακούγονται σε όλους τους αρχαίους πολιτισμούς.
Αλλά η συγγραφέας δεν περιορίζεται μόνο σε αυτά. Οι «Σκισμένες σελίδες» αποτελούν και μια αφορμή ώστε να ξεδιπλώσει στις σελίδες του βιβλίου μικρά σχόλια της συγγραφέως, όπως θα λέγαμε, που κάνουν νύξη για τη διαφορά ανάμεσα στο άγχος των αστικών κέντρων σε σχέση με εκείνη τη γαλήνη της υπαίθρου, στην αναλγησία και κακή συμπεριφορά των ανθρώπων απέναντι στα ζώα αλλά και στο πως η Ελλάδα καταφέρνει να κουκουλώσει τον πολιτισμό μας αντί να τον αναδεικνύει κάτι που ίσως αποτελεί κι ένα μικρό παράπονο της ίδιας για το πόσο παραγκωνισμένο είναι γενικότερα το επάγγελμα του αρχαιολόγου.
Όμως, το βιβλίο της Κατερίνας Κοφινά δεν παύει να είναι μια ιστορία τρόμου. Μια ιστορία που μας αποκαλύπτει ότι το κακό κρύβεται κάτω από τη γη, πίσω από τα λαμπρά σύννεφα της βροχής, μέσα στα απύθμενα βάθη της θάλασσας, δίπλα στα ψηλά χορτάρια της εξοχής, πάνω στα φτερά των εντόμων. Μεγαλώνει από τους πιστούς και εξαπολύει τον φθόνο του στους ανθρώπους. Το κακό έχει για μορφή του ένα απαίσιο πρόσωπο στη όψη, είναι ένα μίασμα που ο ήλιος αδυνατεί να φωτίσει και το φεγγάρι της νύχτας δεν θέλει να το δει κατάματα γιατί του προκαλεί φρίκη. Εσείς, άραγε, τολμάτε να αναμετρηθείτε μαζί του;
Ένας ηλικιωμένος άντρας πεθαίνει με αποτρόπαιο τρόπο και ο εγγονός και μοναδικός του κληρονόμος, ο Έκτορας Αντωνίου, αφήνει την Αθήνα και την εκπαίδευση για το Ελαιοχώρι της Πελοποννήσου, πιστεύοντας πως η μετοίκισή του είναι προσωρινή. Ωστόσο, ο παππούς, ο Δανιήλ Αντωνίου, ένας τρομακτικός και μοχθηρός άντρας, ήταν ο αρχηγός μιας ανίερης νεοπαγανιστικής σέκτας που είχε απλώσει τα πλοκάμια της σε όλη την περιοχή διαφθείροντας συνειδήσεις και σκορπώντας τον όλεθρο. Έτσι, ο εγγονός, ένας καθ’ όλα συνηθισμένος και υγιής διανοητικά νεαρός άντρας, βρίσκεται μπλεγμένος στα δίχτυα ενός παράλογου μεταφυσικού τρόμου και καλείται όχι απλώς να ξεφύγει, αλλά να παλέψει για την ανθρωπιά του και την υπερίσχυση του καλού. Συνοδοιπόροι του, σ’ αυτόν τον αθέλητο πόλεμο, στέκονται δύο νεαρές γυναίκες, η παλαιοντολόγος Αντιγόνη και η ανθρωπολόγος Κοραλία που τα ευρήματα από τις ανασκαφές τους στην περιοχή τις μπλέκουν σε έναν κυκεώνα φρικιαστικών αποκαλύψεων . Κάπως έτσι ξετυλίγεται η εθιστική ιστορία της Κατερίνας Κοφινά που πατάει γερά στα χνάρια του H.P. Lovecraft και του Arthur Machen, στερεώνοντας την αφήγηση με στοιχεία της ελληνικής μυθολογίας και διανθίζοντάς την με υπέροχες περιγραφές των υποβλητικών τοπίων της ελληνικής υπαίθρου. Το μυθιστόρημα «Σκισμένες Σελίδες» το τελείωσα μες σε ένα απόγευμα, γιατί απλώς δεν μπορούσα να το αφήσω. Δεν είναι απλώς το καλύτερο (κατά την άποψή μου) βιβλίο της Κοφινά, αλλά ένα must για τους λάτρεις της ελληνικής φανταστικής λογοτεχνίας.
Το βιβλίο Σκισμένες Σελίδες της Κατερίνας Κοφινά το διάβασα μόλις μέσα σε τρία απογεύματα (κατά τα οποία ο χρόνος μου ήταν και πολύ περιορισμένος). Και αυτό επειδή μου αρέσει πολύ όταν τα βιβλία που θεωρητικά είναι''βιβλία τρόμου'' τελικά είναι πολλά περισσότερα εκτός από αυτό.
Στο συγκεκριμένο, νομίζω ότι ένα από τα μεγάλα του ατού είναι ότι η συγγραφέας αντλεί το κεντρικό της θέμα μέσα από τη μυθολογία και από την τρομακτική οντότητα της θεάς Εκάτης. Απευθείας δημιουργείται μια ''προσπάθεια εκλογίκευσης'' των όσων συμβαίνουν.
Επίσης, οι γνώσεις της Κατερίνας Κοφινά για την αρχαιολογία βοηθούν στο να γεμίσουμε με πολύ ενδιαφέρουσες πληροφορίες και εικόνες. (Στόουνχετζ, κατάρες των Φαραώ, Δρυίδες, Ατλαντίδα -και ενδεχομένως να μου διαφεύγει και κάτι).
Μέσα σε αυτά φυσικά υπάρχει και η ιστορία του ''σήμερα'', η οποία έχω την αίσθηση ότι θα αρέσει σε πολύ κόσμο. Δίνει εξάλλου και πολύ όμορφα την αντίθεση υπαίθρου και τσιμεντούπολης.
Κατερίνα, συγχαρητήρια για την προσπάθειά σου και τα λέμε φυσικά στο επόμενο!
Από τα αρχαία χρόνια ακόμα η ισχυρή ανάγκη των ανθρώπων για πίστη δημιούργησε ένα φάσμα θεοτήτων τις οποίες πλέον συναντάμε πιο πολύ σε λαογραφικες παραδόσεις και μυθολογικές αναφορές. Μια απο αυτές τις θεότητες και μάλιστα εξαιρετικά σημαντική και άκρως ενδιαφέρουσα ήταν η Εκάτη. Θεά των σταυροδρομίων, των μαγισσών και της Σελήνης, η Εκάτη έχει μείνει σαν ένα αναπόσπαστο κομμάτι του μυστηριακού και νεοπαγανιστικού κόσμου.
Η συγγραφέας λοιπόν σ αυτό το βιβλίο δανείζεται την Εκάτη από την μυθολογία, της δίνει μια νέα γκροτεσκα υπόσταση και την τοποθετεί στην καρδιά ενός εξαιρετικά δομημένου και γεμάτου αγωνία θρίλερ.
Η ιστορία ακολουθεί τον Έκτορα Αντωνίου ο οποίος μετά τον θάνατο του παππού του, του τσιφλικά Δανιήλ γυρίζει πίσω στις ρίζες του στο χωριό Ελαιοχώρι για να αναλάβει κατόπιν εντολής της διαθήκης το σπίτι και τα κτήματα του παππού του. Και ο εφιάλτης ξεκινά καθώς ο Έκτορας βρίσκεται αντιμέτωπος με κάτι πολύ πιο αποτρόπαιο απ ότι είχε φανταστεί.
Με την απλή αλλά δυνατή γραφή της η Κατερίνα Κοφινά μας μεταφέρει σ ένα χωριό όπου η αιώνια πάλη του καλού και του κακού παίρνουν υπόσταση. Με τις γνώσεις της στην αρχαιολογία μας βάζει με λεπτομέρειες ακόμα πιο πολύ μέσα στην ιστορία και με τις ακμαιες περιγραφές της μας κάνει να νιώθουμε πως βλέπουμε μπροστά μας τον εικονικό επίγειο παράδεισο που είναι το το Ελαιοχωρι. Μία δυνατή και καλογραμμένη ιστορία τρόμου με το άρωμα της ελιάς, του νοτισμενου με αίμα χώματος, του πικρου καφέ και του δυνατού αλκοόλ. Το προτείνω.
Ω ναι λοιπόν αγαπημένη μου φίλη, αδερφή και διαχειρίστρια... ήρθε τελικά η μεγάλη ώρα σου. Στο συγκεκριμένο βιβλίο ταξιδεύουμε σε ελληνικό έδαφος, στο Ελαιοχώρι της Πελοποννήσου όπου ο Έκτωρας Αντωνίου θα αναγκαστεί να μετακομίσει μόνιμα λίγο μετα τον ξαφνικό θάνατο του παππού του. Για τους περισσότερους κατοίκους το χωριό είναι ένα ήσυχο μέρος μέχρι τη στιγμή που μια αρχαιολόγος θα ανακαλύψει τι πραγματικά υποβόσκει στις σπηλιές του... Εξαφανίσεις παιδιών... Μαυρη μαγεία... Αδελφότητες... Διεφθαρμένη εξουσία... Μυστικά που κρύβονται καλά στα χρόνια του παρελθόντος... Ζώα που εμφανίζονται μυστηριωδώς απο το πουθενά και φυσικά δεισιδαιμονίες... Εκτός όμως απο την πλοκή της ιστορίας στις Σκισμενες σελίδες φαίνονται ξεκάθαρα οι γνώσεις της συγγραφέως ως προς την αρχαιολογία και προσωπικά αυτό το έκανε πιο ενδιαφέρον. Ποιος ήταν στην πραγματικότητα ο παππούς του Έκτωρα; Για πιο λόγο τον υποχρέωσαν να επιστρέψει σε ενα χωριό με μια περιουσία που ποτε δεν επιθυμούσε και στην τελική δε γνώριζε κανέναν; τι ρόλο θα παίξουν οι δύο άγνωστες γυναίκες αρχαιολόγοι και τι ήθελαν τελικά απο τον ίδιο;;; Πολλά τα ερωτήματα τα οποια τελικα δεν ξέρει αν θέλει πραγματικά να μάθει καθως οι απαντήσεις είναι πολύ φρικιαστικές. Πρόκειται για μια ιστορία που όχι μόνο σε καθηλώνει απο τις πρώτες σελίδες του αλλά δε θέλεις πραγματικά να τελειώσει. Το αγάπησα αλήθεια και είναι απο τα βιβλία που θα διαβάσω και θα ξαναδιαβάσω.... Ξανά και ξανά. Εχω ένα συγκεκριμένο ράφι όπου εκεί βαζω τα βιβλία τα οποια ξερω πως κάποια στιγμή θα πιασω πάλι στα χερια μου. Για αυτο και χαίρομαι που θα έχω την τιμή να ειμαι μια απο τους ομιλητές στη παρουσίαση του συγκεκριμένου βιβλίου. Απο τον λίγο καιρό που γνωρίζω την Κατερίνα έχω καταλάβει πως είναι ενα ξεχωριστό μυαλό που έχει πολλά ακόμα να μας προσφέρει. Αναμφισβήτητα είναι μια εξαιρετική συγγραφέας και πιστεύω πως είναι μεγάλη τιμή και χαρά για εμάς τους υπόλοιπους που την εχουμε κοντά μας. Για εμένα όμως είναι και μια ξεχωριστή φίλη. Διαβάστε τις Σχισμένες Σελίδες. Μετά το υπέροχο Αρχοντικό της είναι σίγουρο ότι θα το αγαπήσετε όπως το αγάπησα και εγω.