1898. With a Preface and an Appendix by J. Mark Baldwin, Professor in Princeton University. In this volume Professor Groos makes a contribution to three distinct but cognate departments of inquiry: philosophical biology, animal psychology, and the genetic study of art. Those who have followed the beginnings of inquiry into the nature and functions of play in the animal world and in children will see at once how much light is to be expected from a thorough-going examination of all the facts and observations recorded in the literature of animal life. This sort of examination Professor Groos makes with great care and thoroughness, and the result is a book which, in my opinion, is destined to have wide influence in all these departments of inquiry.
دوستانِ گرانقدر، زنده یاد «کارل گروس» پیش از زنده یاد «فروید» اهمیتِ نقشی را که "وا زدن در جفتگیری" و تولید مثل پرندگان و حیوانات، ایفا میکند را دریافت بخشِ جالبی در موردِ [وازدن در جفتگیری] را که در این کتاب آمده است را به انتخاب برایِ شما عزیزان در زیر مینویسم ------------------------------------------------ پرندهٔ "فاختهٔ ماده"، از مدت ها پیش از آنکه تسلیمِ نرِ خود شود، در پاسخ به ندایِ پرندهٔ نر، خنده ای وسوسه انگیز سر میدهد و او را به حدِ بسیار زیادی تحریک میکند... پس از آن تعقیب و گریزی دیوانه وار بینِ پرندهٔ نر و پرندهٔ ماده صورت میگیرد و در حینِ این تعقیب و گریز، ماده با فریاد و چه چهِ ریشخند آمیزِ خود، نرِ بیچاره را دربدر و شوریده میسازد ********************* مرغِ "ماهی خوارِ ماده" معمولاً عاشق و دلباختهٔ خود را به مدتِ نصف روز شکنجه میدهد. بدین ترتیب که جلو می آید و نر را صدا میزند و سپس فرارمیکند. امّا هرگز پرندهٔ نر را از نظرش دور نمیکند.. همچنان که در حالِ پرواز و فرار کردن است، برمیگردد و پشتِ سرش را نگاه میکند و اگر ببیند که نر خیلی عقب مانده سرعتِ خود را با سرعتِ پرندهٔ نر تنظیم میکند و اینکار را آنقدر انجام میدهد که نرِ بیچاره خسته شده و دست از تعقیب و گریزِ او برمیدارد... زمانی که ماده متوجه میشود که نر او را تعقیب نمیکند، بازگشته و دوباره به سویِ نررفته و او را تحریک میکند ------------------------------------------------ پس عزیزانم، نتیجه میگیریم که بسیاری از وازدگی هایِ انسان، زادهٔ محدودیت هایِ طبیعی و لازمهٔ زندگیِ اجتماعی است... [وازدن] شرطِ لازمِ بروز و تجلّی میباشد که هریک از اینها امری طبیعی میباشد... بسیاری از این وازدگی ها برایِ انسان ضرورت دارند و پرهیز ناپذیرند و البته برخی اوقات مزاحمت هایی نیز ایجاد میکنند که برایِ جلوگیری از این مزاحمت ها باید طرح و برنامه هایِ حساب شده را در نظر گرفت امیدوارم این ریویو برایِ شما دوستدارانِ دانش، مفید بوده باشه «پیروز باشید و ایرانی»