What do you think?
Rate this book
Ni tout à fait la même ni tout à fait une autre
French
250 pages, Paperback
First published January 1, 1979
9 people want to read
About the author
Flora Groult
27 books2 followersFlora Groult (23 mai 1924 dans le 7e arrondissement de Paris1 – 3 juin 2001) est une écrivaine et journaliste française.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 3 of 3 reviews
December 21, 2022
De zusjes Benoîte (1924) en Flora (1924) Groult zijn Franse feministische schrijfsters die zowel gezamenlijk als ieder apart veelgelezen romans over het hedendaagse vrouwenleven hebben geschreven. Beiden begonnen als journaliste en werden bekend door Le Féminin Pluriel (1965), een verhandeling over een ideaal feministisch vrouwenbeeld, en het nog iets oudere Journal à quatre mains (1962). Bénoîte alleen tekende voor bestseller-romans als La part des choses (1972), Les trois quart du temps (1983), een kroniek van drie generaties, en Les vaisseaux du coeur (1983, Ned. editie Zout op mijn huid), een zeer aparte roman over een seksuele passie tussen een steedse accademica en een ruige, ongeschoolde Bretonse visser, die beiden gehuwd zijn. Dit boek dat door Franse mannelijke critici werd verguisd bezorgde Benoîte een wereldsucces.
In het kielzog van Zout op mijn huid werd ook het vroeger werk van deze plotsklaps beroemd geworden auteur terug uit de kast gehaald en vertaald.
Van deze onverwachte roem profiteerde ook zus Flora mee. Literaire agenten ondekten plots twee voorheen nauwelijks of niet gekende Franse schrijfsters waarvan één al een internationale bestseller geschreven had,dus viel er wat de andere zus betreft misschien ook wel wat uit de brand te slepen. En die redenering bleek nog te kloppen ook. Met de regelmaat van een klok verschijnt er oud werk van Flora Groult in vertaling of hervertaling. Het succes van haar zus zal ze aangezien haar leeftijd nooit meer evenaren maar het blijft een soort late internationale erkenning van haar kwaliteiten als schrijfster.
Ni tout à fait la même, ni tout à fait une autre verscheen in het Frans in 1979 en werd in 1981 in het Nederlands vertaald onder de titel Niet helemaal eender, niet helemaal anders. In het kader van 'de Groult-rage' kreeg het boek een nieuwe vertaling en en een nieuwe titel, namelijk Liefde blijft.
Zoals de originele titel al laat blijken is dit een echt Frans boek zoals ik ze altijd graag gelezen heb en zoals ze nog zelden geschreven worden. Flora is minder accademisch gevormd dan Benoîte en schrijft een Frans waar ik me echt kan aan verlustigen. Vermits dit boek in de late jaren zeventig geschreven is zitten we nog in de naweeën van de tweede feministische golf en dat zullen we weten ook. Het sluit ook goed aan op vorige werken zoals Maxine où la déchirure (1972) en Un seul ennui, les jours raccourcisent (1977), beiden gaan over vrouwen op zoek naar een nieuw begin na een echtscheiding.In Ni tout à fait la même, ni tout à fait une autre (Liefde blijft) staan vrouwen en hun bewustwording centraal. De spilfiguur kan je misschien Lison noemen. Zij is een zelfstandige en sterke vrouw, gescheiden en moeder van drie kinderen. Met haar eerste echtgenoot Maurice leeft zij in een goede verstandhouding, vooral voor het heil van haar kinderen. Met haar tweede echtgenoot Claude leidt ze het leven van een vrijgevochten vrouw die nu de kinderen het huis uit zijn nog wat tijd voor zich zelf wil en daarom een job heeft gezocht die ze altijd heeft willen doen. Haar kinderen en kleinkinderen zijn altijd welkom, maar oma- oppas wil ze absoluut niet zijn. Haar oudste dochter Delia bewondert haar enerzijds maar anderzijds neemt ze haar ook een beetje kwalijk dat ze nooit dat echte ouderwetse omagevoel heeft willen ontwikkelen. Maar dat komt ook een beetje doordat Delia in een vrij moeilijke situatie verkeert. Haar echtgenoot Marc, is haar grote liefde maar vermits hij fotoreporter is en bijna om de andere week een missie in het buitenland heeft staat zij bijna alleen in voor de opvoeding van hun dochtertje. Dat maakt het haar ambitie om actrice te zijn nogal moeilijk. Daarbij komt nog dat Marc een Corsicaan is en bijzonder aan zijn status van man hecht. In de schaarse momenten dat het echtpaar samen thuis is hangen er vaak donderwolken omdat Delia niet het 'vrouwtje' geworden is dat hij voor ogen had. Toch blijft Delia doorvechten voor de liefde van haar man en voor haar eigen vrijheid. De jongste dochter van Lison, Emma is zo smoorverliefd op een Braziliaanse man, die lid van een sekte is, dat ze hem blindelings wil volgen waar hij en zijn sekte dat eisen. Maar Lison vrijgevochten of niet waakt als een leeuwin over haar kinderen. En dan is er ook Lawrence, de zoon van Lison, die arts is en hem zou je een feministische man kunnen noemen. Hij heeft een relatie met een veeleisende vrouw maar als zijn ex-vriendin Claire, een onderdanig vrouwtje moeilijkheden heeft met haar Don Juan van een echtgenoot, laat hij zijn veeleisende vriendin voor wat ze is en gaat Claire met raad en daad bij staan zonder te hopen op een nieuwe relatie want zijn verliefdheid en begeerte voor Claire behoren tot zijn jeugdig verleden.
Je zou gaan denken dat dit boek een soort feministische familiesaga is maar dat klopt niet helemaal. Flora Groult wil in deze roman aanduiden dat vrouwen en mannen dezelfde rechten en plichten hebben en zich daar ook aan moeten houden. Mannen en vrouwen horen mekaar te respecteren en mekaar vrijheid te gunnen. Een gekooide vrouw of man kan nooit gelukkig zijn en als zodanig ook niet naar behoren functioneren in een democratische maatschappij. Alhoewel dit boek al twintig jaar oud is heeft het nog steeds niets aan actuele waarde ingeboet en kunnen zowel mannen als vrouwen hier nog heel wat uit leren.
Liefde Blijft is emancipatieliteratuur in een frivool Frans kleedje die bovendien ook nog vlot geschreven is. Tijdens de lectuur ervan voel je je als Groult in Frankrijk!
In het kielzog van Zout op mijn huid werd ook het vroeger werk van deze plotsklaps beroemd geworden auteur terug uit de kast gehaald en vertaald.
Van deze onverwachte roem profiteerde ook zus Flora mee. Literaire agenten ondekten plots twee voorheen nauwelijks of niet gekende Franse schrijfsters waarvan één al een internationale bestseller geschreven had,dus viel er wat de andere zus betreft misschien ook wel wat uit de brand te slepen. En die redenering bleek nog te kloppen ook. Met de regelmaat van een klok verschijnt er oud werk van Flora Groult in vertaling of hervertaling. Het succes van haar zus zal ze aangezien haar leeftijd nooit meer evenaren maar het blijft een soort late internationale erkenning van haar kwaliteiten als schrijfster.
Ni tout à fait la même, ni tout à fait une autre verscheen in het Frans in 1979 en werd in 1981 in het Nederlands vertaald onder de titel Niet helemaal eender, niet helemaal anders. In het kader van 'de Groult-rage' kreeg het boek een nieuwe vertaling en en een nieuwe titel, namelijk Liefde blijft.
Zoals de originele titel al laat blijken is dit een echt Frans boek zoals ik ze altijd graag gelezen heb en zoals ze nog zelden geschreven worden. Flora is minder accademisch gevormd dan Benoîte en schrijft een Frans waar ik me echt kan aan verlustigen. Vermits dit boek in de late jaren zeventig geschreven is zitten we nog in de naweeën van de tweede feministische golf en dat zullen we weten ook. Het sluit ook goed aan op vorige werken zoals Maxine où la déchirure (1972) en Un seul ennui, les jours raccourcisent (1977), beiden gaan over vrouwen op zoek naar een nieuw begin na een echtscheiding.In Ni tout à fait la même, ni tout à fait une autre (Liefde blijft) staan vrouwen en hun bewustwording centraal. De spilfiguur kan je misschien Lison noemen. Zij is een zelfstandige en sterke vrouw, gescheiden en moeder van drie kinderen. Met haar eerste echtgenoot Maurice leeft zij in een goede verstandhouding, vooral voor het heil van haar kinderen. Met haar tweede echtgenoot Claude leidt ze het leven van een vrijgevochten vrouw die nu de kinderen het huis uit zijn nog wat tijd voor zich zelf wil en daarom een job heeft gezocht die ze altijd heeft willen doen. Haar kinderen en kleinkinderen zijn altijd welkom, maar oma- oppas wil ze absoluut niet zijn. Haar oudste dochter Delia bewondert haar enerzijds maar anderzijds neemt ze haar ook een beetje kwalijk dat ze nooit dat echte ouderwetse omagevoel heeft willen ontwikkelen. Maar dat komt ook een beetje doordat Delia in een vrij moeilijke situatie verkeert. Haar echtgenoot Marc, is haar grote liefde maar vermits hij fotoreporter is en bijna om de andere week een missie in het buitenland heeft staat zij bijna alleen in voor de opvoeding van hun dochtertje. Dat maakt het haar ambitie om actrice te zijn nogal moeilijk. Daarbij komt nog dat Marc een Corsicaan is en bijzonder aan zijn status van man hecht. In de schaarse momenten dat het echtpaar samen thuis is hangen er vaak donderwolken omdat Delia niet het 'vrouwtje' geworden is dat hij voor ogen had. Toch blijft Delia doorvechten voor de liefde van haar man en voor haar eigen vrijheid. De jongste dochter van Lison, Emma is zo smoorverliefd op een Braziliaanse man, die lid van een sekte is, dat ze hem blindelings wil volgen waar hij en zijn sekte dat eisen. Maar Lison vrijgevochten of niet waakt als een leeuwin over haar kinderen. En dan is er ook Lawrence, de zoon van Lison, die arts is en hem zou je een feministische man kunnen noemen. Hij heeft een relatie met een veeleisende vrouw maar als zijn ex-vriendin Claire, een onderdanig vrouwtje moeilijkheden heeft met haar Don Juan van een echtgenoot, laat hij zijn veeleisende vriendin voor wat ze is en gaat Claire met raad en daad bij staan zonder te hopen op een nieuwe relatie want zijn verliefdheid en begeerte voor Claire behoren tot zijn jeugdig verleden.
Je zou gaan denken dat dit boek een soort feministische familiesaga is maar dat klopt niet helemaal. Flora Groult wil in deze roman aanduiden dat vrouwen en mannen dezelfde rechten en plichten hebben en zich daar ook aan moeten houden. Mannen en vrouwen horen mekaar te respecteren en mekaar vrijheid te gunnen. Een gekooide vrouw of man kan nooit gelukkig zijn en als zodanig ook niet naar behoren functioneren in een democratische maatschappij. Alhoewel dit boek al twintig jaar oud is heeft het nog steeds niets aan actuele waarde ingeboet en kunnen zowel mannen als vrouwen hier nog heel wat uit leren.
Liefde Blijft is emancipatieliteratuur in een frivool Frans kleedje die bovendien ook nog vlot geschreven is. Tijdens de lectuur ervan voel je je als Groult in Frankrijk!
June 26, 2019
Ce livre a mal vieilli... sorti en 1993, il ne m'a plus paru réellement d'actualité, même si certaines réflexions le sont toujours.
Le côté féministe et engagé de l'auteure est sa marque de fabrique; ses personnages sont prétextes à démontrer le côté "capable de m'assumer seule" des femmes, leur indépendance, leur identité propre.
J'ai dévoré tous les livres qu'elle avait écrits (y compris ceux écrits avec sa soeur Benoîte) mais je pense que je suis, dans l'intervalle, passée à autre chose.
Le côté féministe et engagé de l'auteure est sa marque de fabrique; ses personnages sont prétextes à démontrer le côté "capable de m'assumer seule" des femmes, leur indépendance, leur identité propre.
J'ai dévoré tous les livres qu'elle avait écrits (y compris ceux écrits avec sa soeur Benoîte) mais je pense que je suis, dans l'intervalle, passée à autre chose.
February 6, 2024
i don't know i guess i liked it
Displaying 1 - 3 of 3 reviews