Το σπίτι με την κόκκινη πόρτα

by Βαγγέλης Μαργιωρής

Όταν κλείνει η κόκκινη πόρτα, οι κανόνες στο σπίτι είναι απλοί. Υπάρχει αυτός και η μοναξιά του, η πιο ιερή πραγματικότητα στον κόσμο. Ο κύριος Αδαμόπουλος είναι μόνος από επιλογή και νιώθει ευλογημένος γι’ αυτό. Όταν κλείνει η κόκκινη πόρτα, οι κανόνες έξω από το σπίτι είναι πολλοί και σύνθετοι. Ο κύριος Αδαμόπουλος είναι εκτεθειμένος σε όλους· στους γείτονες, στους συναδέλφους, στους προϊσταμένους. Ανίκανος να αντιμετωπίσει τη ζοφερή πραγματικότητα, καλεί σε βοήθεια τον παιδικό του φίλο, τον Κώστα. Και πράγματι, από κείνη την ημέρα η ζωή του παίρνει διαφορετική τροπή. Αυτό θα ήταν καλό για τον κύριο Αδαμόπουλο, αρκεί οι αλλαγές να μην άφηναν πίσω τους τόσα πτώματα…

394 pages, Paperback

First published May 1, 2019

About the author

Ο Βαγγέλης Μαργιωρής γεννήθηκε τον Οκτώβριο του 1973 στη Σάμο, μετακόμισε μικρός στην Αθήνα, πόλη στην οποία διαμένει έκτοτε. Αν και σπούδασε λογιστική δεν χάθηκε στους αριθμούς, αλλά αντίθετα δηλώνει ορκισμένος οπαδός της λογοτεχνίας, Παραμένει πιστός αναγνώστης, ενώ παράλληλα δημιουργεί δικούς του κόσμους και ιστορίες.
Από τις εκδόσεις Μίνωας κυκλοφορεί η αστυνομική σειρά "Όμορφη Πόλη"

Reviews

[Νίκη Μουσούλη · Rating 5 out of 5]

Επιτέλους, ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που δεν σου προκαλεί ανατριχίλα και αποστροφή από λεπτομερείς περιγραφές εγκλημάτων και παρανοϊκών εγκληματιών! Ένα υπέροχο αστυνομικό μυθιστόρημα με πολλές – πολλές ανατροπές και ένα βαρύ τέλος για γερά στομάχια.
Ένα βιβλίο προσεγμένο στη λεπτομέρεια. Όμορφα καλοδουλεμένοι μεστοί χαρακτήρες με μια κάποια ιστορία. Όχι απλά χαρακτήρες για την εξυπηρέτηση της πλοκής.
Ο κύριος Αδαμόπουλος θα μπορούσε να είναι ένας, σχεδόν, καλός άνθρωπος αν δεν έκανε μια δουλειά που ο συνάδελφος σου κοιτάζει πώς να σου πάρει τη θέση, ή αν δεν τον περιτριγύριζαν οι συγκεκριμένοι άνθρωποι ή γενικά αν ήταν μόνο αυτός και ο εαυτός του. Μέσα από τις σελίδες του βιβλίου βλέπουμε όλη την ζωή του κυρίου Αδαμόπουλου από την παιδική έως και την ενήλικη ζωή του.
Όταν δε μπήκε στην ζωή του ο Κώστας όλη η προσωπικότητα του άλλαξε. Ο Κώστας είναι για εκείνον ο φίλος πρότυπο … και όχι μόνο. Οι δυο τους αναπτύσσουν μια ιδιότυπης φύσεως φιλία με αρκετά μεγάλα διαστήματα μακριά ο ένας από τον άλλο.
Ο λόγος του συγγραφέα αλλάζει ανάλογα με το ποιος μιλάει, στους διαλόγους και την θέση του, όμως σε κάθε λέξη, κάθε σειρά διακρίνεται η ευγλωττία του συγγραφέα όχι απλά να γράφει λέξεις την μια δίπλα στην άλλη μα να τις επιλέγει μια προς μια. Λέξεις που ζωντανεύουν τις εικόνες και τις περιγραφές του.
Ο συγγραφέας, στο δεύτερο βιβλίο του αλλάζει εντελώς ύφος και είδος και αποδεικνύει πως μπορεί να ασχοληθεί με οποιοδήποτε είδος θελήσει. Στο «σπίτι με την κόκκινη πόρτα» διακρίνεται στην πένα του η στόφα μεγάλων κλασσικών του αστυνομικού μυθιστορήματος. Αν λοιπόν ψάχνετε τον συνεχιστή του Γιάννη Μαρή δεν έχετε παρά να διαβάσετε το συγκεκριμένο βιβλίο διότι θα τον έχετε βρει στο πρόσωπο του Βαγγέλη Μαργιωρή.
Φυσικά δεν θα μπορούσα να μην αναφερθώ στο ατμοσφαιρικό εξώφυλλο του, καθώς και ο κατακόκκινος τίτλος του που δεν σε αφήνει να το αφήσεις να περάσει απαρατήρητο.

[Uninvited · Rating 4 out of 5]

Αγόρασα αυτό το βιβλίο αποκλειστικά λόγω εξώφυλλου και τίτλου. Δεν ήξερα ποιος είναι ο συγγραφέας, και δεν είχα ιδέα περί τίνος πρόκειται. Μάλιστα πίστευα αρχικά ότι θα είναι ψιλοχόρορ. Τελικά είναι ένα αστυνομικό θρίλερ μυστηρίου, αρκετά καλογραμμένο, χωρίς τρομερές εκπλήξεις, και με καναδυο twists σχετικά προβλέψιμα - το ένα εξαιρετικά προβλέψιμο. Όμως, είχα διαβάσει κάπου, ότι πρέπει η "μόδα" του να κρίνεται ένα έργο από το πόσο καλό twist έχει, μόδα που πιθανολογώ ξεκίνησε με τον Shyamalan και το Sixth Sense του, να αποχωρεί σιγά σιγά, γιατί στο βωμό του να φτιαχτεί όλο και πιο απροσδόκητο twist, θυσιάζονται πολλές φορές όλα τα υπόλοιπα, ενώ ένα έργο μπορεί να έχει αξία με όλα τα υπόλοιπα, και χωρίς απαραίτητα δυνατό twist. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, λοιπόν, μιλάμε για ένα βιβλίο με καλοφτιαγμένο (και απολαυστικά μισάνθρωπο!) κεντρικό χαρακτήρα, ο οποίος, πέραν των άμεσων προσφωνήσεων από άλλους χαρακτήρες, αναφέρεται μόνο ως κος Αδαμόπουλος, ακόμα και στην παιδική και νεαρή του ηλικία (π.χ. "ο μικρός κος Αδαμόπουλος"), κάτι που μου άρεσε ιδιαίτερα όσον αφορά τον τρόπο περιγραφής. Ο κος Αδαμόπουλος περιστοιχίζεται από ενδιαφέροντες και κλασικούς, για το είδος, χαρακτήρες, οι οποίοι, ανάμεσα σε όλα, δείχνουν για άλλη μία φορά τη νοοτροπία ζωής των Ελλήνων, αφού σχεδόν όλοι καπνίζουν non-stop... Ναι, παραδέχομαι ότι αυτό είναι παντελώς άσχετο με την ιστορία, αλλά είναι εντυπωσιακό/τραγικό πως το lifestyle του τσιγάρου είναι τόσο βαθιά χωμένο στο "DNA" του λαού μας, που ακόμα και από τα βιβλία δεν ξεριζώνεται. Και δεν εννοώ ως κάποια κίνηση σήμα κατατεθέν κάποιου χαρακτήρα (π.χ. Λουκυ Λουκ!), αλλά ως κάτι που περιγράφεται ως απόλυτα φυσική ροή, ως κάτι που δεν θα μπορούσε να λείπει από την καθημερινότητα ενός ανθρώπου. In any case, που λένε και στην Άνω Ραχούλα, διαβάστε το βιβλίο, it's pretty good.

[Yiota Vasileiou · Rating 5 out of 5]

ΟΥΑΟΥ!

Ξέρω πως δεν φτάνει, οπότε θα επανέλθω με αναλυτική άποψη. Μέχρι τότε αγοράστε το για να κερδίζουμε χρόνο! 😂

_______________________

Και η άποψή μου...

Υπό την επήρεια ακόμα, έρχομαι να σας μιλήσω για ένα από τα πιο ευφυή, ασυνήθιστα, ευρηματικά, ανατρεπτικά και out-of-the-box μυθιστορήματα που έχω διαβάσει τα τελευταία χρόνια. Την «Όμορφη Πόλη» του Βαγγέλη Μαργιωρή. Το έχω ολοκληρώσει εδώ και δύο μέρες κι ακόμα κυκλοφορώ μέσα στο σπίτι με αυτό παραμάσχαλα, αφού ακόμη δε νοιώθω έτοιμη να αποχωριστώ τον θαυμαστό κύριο Αδαμόπουλο.

Ο κύριος Αδαμόπουλος λοιπόν είναι μεγάλη μορφή! Αντικοινωνικός, εσωστρεφής, μονόχνωτος, μονομανής, ρατσιστής, μισογύνης, σεξιστής και δεν ξέρω κι εγώ τι άλλο, είναι ο χαρακτήρας εκείνος που ο καθένας από εμάς θα κοίταζε με μισό μάτι και θα απέφευγε κάθε συναναστροφή μαζί του, στο βαθμό που αυτό θα ήταν δυνατόν. Το μικρό του όνομα είναι Κλέων αλλά είναι αδιάφορο. Για τον αναγνώστη είναι απλά ο έφηβος κύρος Αδαμόπουλος, ο ενήλικος κύριος Αδαμόπουλος κτλ. Κι όμως, ο τύπος αυτός ο περίεργος, έχει ένα φίλο επιστήθιο. Τον Κώστα. Για τον Κώστα λοιπόν δε γνωρίζουμε τίποτα άλλο, πέραν του ότι γνωρίζονται από παιδιά και είναι «κολλητοί» φίλοι. Για ένα διάστημα είχαν απομακρυνθεί, μα όταν ο κύριος Αδαμόπουλος τον έχει ανάγκη, ο φίλος του κάνει ξανά την εμφάνισή του. Παράλληλα μια σειρά αινιγματικών δολοφονιών έρχονται να ταράξουν το μικρόκοσμο του αλλοπρόσαλλου ήρωά μας και μάλιστα σε μια φάση που η επαγγελματική ζωή βρίσκεται σε περίοδο άνθησης. Από την άλλη ο φίλος του ο Κωστάκης περισσότερα προβλήματα φαίνεται να του δημιουργεί παρά να τον βοηθάει.

Με τη Δαμόκλειο Σπάθη των σπόιλερ να κρέμεται πάνω από το κεφάλι μου, θα σταματήσω εδώ την περιγραφή της ιστορίας. Θα πω μονάχα πως ο Βαγγέλης Μαργιωρής έχει δημιουργήσει έναν από τους πιο όμορφους, μεστούς και ολοκληρωμένους αντιήρωες που έχω συναντήσει ποτέ. Είναι τόσο αντιπαθητικός, τόσο εκνευριστικά απαίσιος που καταλήγει να γίνεται συμπαθής και «ερωτεύσιμος»! Παράλληλα η σχέση του με τον φίλο του, αυτός ο άρρηκτος μα τόσο πολύπλοκος δεσμός περιγράφεται υποδειγματικά. Η διαδραστικότητα των δύο αυτών χαρακτήρων είναι ότι πιο φρέσκο έχω συναντήσει τα τελευταία χρόνια.

Από την άλλη, όπως προείπα, το μυθιστόρημα δε μπορεί να κατηγοριοποιηθεί σε κάποια από τις γνωστές φόρμες αστυνομικής λογοτεχνίας. Εδώ δεν θα βρείτε τετραπέρατους και σκληροτράχηλους αστυνομικούς, ούτε αιματοβαμμένες σκηνές εγκλήματος. Δεν υπάρχει τρόμος και η αγωνία δεν χτυπάει κόκκινο. Η «Όμορφη Πόλη» είναι πραγματικά εκτός συναγωνισμού! Με πρόζα χαμηλών τόνων, στακάτους διαλόγους που ρέουν όμορφα, ο Μαργιωρής ρίχνει όλο το βάρος του στις εσωτερικές διεργασίες των χαρακτήρων του. Εισχωρεί ύπουλα στο κατεστραμμένο νου του βασικού του αντιήρωα, αφήνοντάς μας να ξεκλέψουμε μια ιδέα από τις πιο μύχιες σκέψεις του, ενώ παράλληλα καταβυθίζεται έντεχνα στην ψυχοσύνθεση τόσο του ίδιου του αντιήρωα όσο και των ανθρώπων που τον περιβάλλουν και έχουν την ατυχία να δέχονται το δηλητήριο που κάθε τόσο αυτός εξαπολύει.

Ομολογώ ότι από την αρχή σχεδόν κατάλαβα τι πραγματικά συμβαίνει, όμως αυτό δε μείωσε στο ελάχιστο την απόλαυση. Γιατί στο συγκεκριμένο βιβλίο το ζητούμενο δεν είναι το whodunnit αλλά όλα τα συμπαρομαρτούντα. Όλα εκείνα δηλαδή τα στοιχεία που περικλείουν το βασικό ερώτημα «ποιος το έκανε;» και πετραδάκι-πετραδάκι χτίζουν την «Όμορφη πόλη» του Βαγγέλη Μαργιωρή. Επιπροσθέτως, όσο προχωρούσαν τα κεφάλαια και γνώριζα βαθύτερα τους χαρακτήρες, όχι μόνο τους κεντρικούς αλλά και τους δευτερεύοντες, ανακάλυπτα όλο και περισσότερες εκπλήξεις. Φτάνοντας στο τέλος δε, αισθάνθηκα απόλυτα ικανοποιημένη. Ανατρεπτικό αλλά αυτό ακριβώς που έπρεπε να είναι. Ήταν δίκαιο κι έγινε πράξη!

Στα θετικά θέλω να προσθέσω το κομμάτι της έρευνας. Όποια επιστημονική παρατήρηση ή αναφορά υπάρχει είναι σωστά τεκμηριωμένη και, στο βαθμό που μπόρεσα να ελέγξω τουλάχιστον, δεν υπάρχει καμιά χαλαρή άκρη. Από την άλλη, στο αγαπημένο μου κομμάτι της σημειολογίας, δε μπορώ να μην παρατηρήσω την ειρωνεία του τίτλου καθώς επίσης και το κόκκινο χρώμα που επέλεξε για την πόρτα του κύριου Αδαμόπουλου. Τέλος, στο οπισθόφυλλο υπάρχει ένα QRCode το οποίο οδηγεί σε μια προσεγμένη play list στο Spotify, την οποία είναι πως θα ενέκρινε ακόμη κι ο αυστηρός κύριος Αδαμόπουλος! Τι άλλο να ζητήσει κανείς; Φονικά μετά μουσικής!

Η «Όμορφη πόλη» είναι ένα εξαιρετικό μυθιστόρημα! Ε-ΞΑΙ-ΡΕ-ΤΙ-ΚΟ! Νοιώθω έναν παιδιάστικο ενθουσιασμό μέσα μου σχεδόν από το πρώτο κεφάλαιο! Και δε λέει να με αφήσει ακόμη και σήμερα. Το έχω αγαπήσει και θέλω να το διαβάσετε όλοι. Πρέπει να το διαβάσετε όλοι. Θα με θυμηθείτε!

Καλές αναγνώσεις!

https://vivliografika.blogspot.com/

[Πάνος Τουρλής · Rating 4 out of 5]

Ο κύριος Αδαμόπουλος εργάζεται σε μια εταιρεία χάλυβα, έχει μια τακτική ζωή, τον κολλητό του, τον Κώστα κι ένα σπίτι ποτισμένο σε άρωμα βανίλιας, γεμάτο με cd κλασικής μουσικής. Ένα αναπάντεχο ατύχημα σε συνάδελφο του χαρίζει μια καλύτερη θέση εργασίας και μια πανέμορφη βοηθό και γραμματέα. Τι θα συμβεί όμως στη ζωή του όταν αρχίσει να σκαλίζει η αστυνομία μια σειρά από άλυτες και αινιγματικές δολοφονίες; Τι μυστικά κρύβει το σπίτι με την κόκκινη πόρτα; Ποιος είναι πραγματικά ο κύριος Αδαμόπουλος;

Πρόκειται για ένα πανέξυπνο, καλογραμμένο και ευρηματικό αστυνομικό μυθιστόρημα, πολυεπίπεδο, ανατρεπτικό και γεμάτο μικρά και μεγάλα σκοτεινά μυστικά. Γρήγορο, λιτό και περιεκτικό, σκορπάει αναπάντητα ερωτηματικά, φωτίζει τα γεγονότα όπως θέλει ο συγγραφέας και ζωντανεύει ενδιαφέροντες ολοκληρωμένους χαρακτήρες. Ο κύριος Αδαμόπουλος και ο Κώστας είναι ένα ιδιαίτερο και αβανταδόρικο ντουέτο που κινείται παράλληλα με μια σειρά από ανεξιχνίαστες δολοφονίες. Ο τρόπος που αλληλεπιδρούν και επηρεάζουν ο ένας τον άλλον είναι άριστα σκηνοθετημένος και απόλυτα ρεαλιστικός. Η ψυχοσύνθεση του κυρίου Αδαμόπουλου είναι υποδειγματική και βοηθάει πολύ τις εξελίξεις. Η αλήθεια είναι πως από την αρχή κατάλαβα τι πραγματικά συμβαίνει, η γραφή όμως και οι κινηματογραφικές σχεδόν σκηνές δε με άφησαν να βαρεθώ στιγμή ενώ η εξέλιξη της πλοκής, όταν ξέφυγε αρκετά από ό,τι πεπατημένο θα μπορούσε να επιφέρει ένας τέτοιος πολύπλοκος δεσμός, απογείωσε το κείμενο και του χάρισε μια φρέσκια, διαφορετική ματιά. Ένιωσα σα να πέρασα από την άλλη μεριά ενός καθρέφτη και να έβλεπα τα γεγονότα κάτω από εντελώς διαφορετικό πρίσμα! Ο συγγραφέας στρέφει επιδέξια την προσοχή του αναγνώστη σε συγκεκριμένα μονοπάτια, μόνο και μόνο για να τα τινάξει όλα ευλογοφανώς και απόλυτα δικαιολογημένα από ένα αναπάντεχο σημείο και μετά. Από κεφάλαιο σε κεφάλαιο γνώριζα όλο και περισσότερο τους πρωταγωνιστές και τους δευτερεύοντες χαρακτήρες, επαινούσα κάθε τρόπο καταγραφής της σχέσης Αδαμόπουλου και Κώστα, σταδιακά όμως διαπίστωσα πως δεν το παιχνίδι του συγγραφέα δεν αποτελεί και τη λύση των φόνων, μιας και οι υποθέσεις που έχει πεισμώσει να επιλύσει ο επιθεωρητής Χαριτάκος κρύβουν αναπάντεχες εκπλήξεις!

Ομολογώ πως ο εσωστρεφής και μοναχικός κύριος Αδαμόπουλος με συγκίνησε και με προβλημάτισε, μιας και η κατάστασή του είναι απότοκη παιδικών τραυμάτων. Ο συγγραφέας με πολλή αγάπη έσκυψε από πάνω του και τον ζωντάνεψε, τον γέμισε λάθη αλλά και προτερήματα, δημιούργησε μια ολοκληρωμένη προσωπικότητα, με επαναλαμβανόμενες συνήθειες, μανία καθαριότητας και ευταξίας, απώθηση κοινωνικοποίησης και φανατική αγάπη για το άρωμα βανίλιας. Τα παιδικά του χρόνια και οι οικογενειακές του εμπειρίες είναι ταιριαστά συνυφασμένα με τις σημερινές του πράξεις ενώ ο Κώστας είναι πάντα δίπλα του. Στον ρεαλισμό βοηθάει και η καταγραφή της σωστής οργάνωσης της εταιρείας χάλυβα στην οποία δουλεύει ο κύριος Αδαμόπουλος, μιας και οι συναδελφικές σχέσεις, οι προσωπικές βλέψεις για μια προαγωγή, η ζήλια κάποιων αδύναμων χαρακτήρων και ο φθόνος κάποιων πιο δυνατών συγκροτούν ένα εργασιακό περιβάλλον με ασφυκτική ατμόσφαιρα, άγχος όταν τα οικονομικά δεν πάνε καλά κι ένα μεγάλο αφεντικό να λύνει και να δένει.

Ο επιθεωρητής Ιάσονας Χαριτάκος, που μετατίθεται στο Τμήμα Ανθρωποκτονιών της Ασφάλειας λόγω συνταξιοδότησης του προηγούμενου, και ο αστυνόμος Λάνδρου, με αφορμή ένα καμένο κτήριο μ’ ένα καρβουνιασμένο πτώμα, αρχίζουν να ξετυλίγουν έναν μίτο όλο κόμπους και εμπόδια. Ταυτόχρονα με τη σχεδόν αυτιστική συμπεριφορά του κυρίου Αδαμόπουλου καταγράφεται κι η αγωνιώδης προσπάθεια ενός ευσυνείδητου αστυνομικού όπως ο Χαριτάκος να λύσει μια υπόθεση, να τοποθετήσει σωστά τα φαινομενικά άσχετα μεταξύ τους κομμάτια ενός παζλ και να φέρει τον ένοχο στη δικαιοσύνη. Τι θα συμβεί όμως όταν κάτι από το παρελθόν δένεται με το σήμερα, όταν αποσπασματικές πληροφορίες απαιτούν τη σωστή τους σειρά κι όλα ακολουθούν μια προδιαγεγραμμένη πορεία, αρκετά εύκολη και ομαλή για να είναι αληθινή;

Το τέλος του μυθιστορήματος είναι ανατρεπτικό, δίκαιο και ισορροπημένο, με άφησε με κομμένη ανάσα και μου έδειξε πως δε χρειάζεται να γεμίζεις σελίδες επί σελίδων για να κρατήσεις τον αναγνώστη. Αρκεί ένα πυκνό story, μια πολυεπίπεδη πλοκή, μερικοί ξεκάθαροι, οικείοι και πολυδιάστατοι χαρακτήρες και μια λογική ακολουθία που κάποια στιγμή θα ανατραπεί κι έτσι θ’ αυξηθεί η ένταση και ο ρυθμός ανάγνωσης. «Το σπίτι με την κόκκινη πόρτα» είναι ένα δυνατό, γρήγορο και ανατρεπτικό αστυνομικό βιβλίο, με όλα τα χαρακτηριστικά γνωρίσματα που αναζητάει κάποιος σε αυτό το είδος αρμονικά ισορροπημένα και σωστά τοποθετημένα. Ακόμη δεν μπορώ να ξεχάσω τον τρόπο με τον οποίο έπαιξε με το μυαλό μου η έξυπνη παράθεση της πλοκής!

[Πολυξένη · Rating 5 out of 5]

Δεν είναι απλά ένα αστυνομικό μυθιστόρημα, είναι πανέξυπνο, δομημένο με χαρακτήρες, λεπτομέρειες κ σκηνές ..που έρχονται οι ανατροπές κ μένεις με το στόμα ανοιχτό.
Διαβάστε το!

[Eva Maraki · Rating 4 out of 5]

<< ΤΟ ΣΠΙΤΙ ΜΕ ΤΗΝ ΚΟΚΚΙΝΗ ΠΟΡΤΑ >>

Το ξεκίνησα επιφυλακτικά, γιατί πρώτον δεν γνώριζα ως τώρα το εργο του συγγραφέα και δεύτερον ελαφρώς με φόβισε το εξώφυλλο καθώς με προϊδέασε για στιγμές φόβου και τρόμου . Η αλήθεια είναι πως χάρηκα παρά πολύ που τελικά τόλμησα να το διαβάσω επειδή ικανοποίησε σε μεγάλο βαθμό τις απαιτήσεις μου ως αναγνώστρια . Το βιβλίο αυτό είναι ένα καλογραμμένο αστυνομικο μυθιστόρημα αγωνίας , γεμάτο ανατροπές και με ήρωες με δαιδαλώδη νου και συμπλέγματα .
Το κεντρικό πρόσωπο της ιστοριας είναι ο Αδαμοπουλος , ένα ιδιαίτερα ψυχαναγκαστικό και δύστροπο άτομο που κρύβει πολλά μυστικά . Με παρελθόν ζοφερό , μισογυνης και γεμάτος κακίες για τους άλλους , επιφυλάσσει πολλές δυσάρεστες εκπλήξεις για όσους είναι γύρω του . Το ιδιόρρυθμο αυτό προσωπο που κατέχει σημαντική θέση σε εταιρία κεντρίζει το ενδιαφέρον του αναγνώστη από την αρχή και κρατά την αδρεναλίνη μας στα ύψη ως το τέλος . Αφηνει πίσω του πτώματα . Εκεί στο σπίτι με την κόκκινη πόρτα , φρικαλεοτητες και φρικτά γεγονότα κρύβουν την αλήθεια . Αυτή που σοκάρει αν έρθει στο φως και θα δικαιώσει τα θύματα που άδικα έχασαν τη ζωή τους , επειδή αρρωστημένα μυαλά απλά αποφάσισαν να κόψουν το νήμα της .
Ο Μαργιωρής παρέδωσε στο αναγνωστικό κοινό ένα βιβλίο θρίλερ αγωνίας με ανατροπές που καθηλώνουν . Χτίζει το ψυχολογικό προφίλ του Αδαμοπούλου ενός ήρωα πραγματικά αχωνευτου και μισάνθρωπου σιγά σιγά και προσεγμένα και διεισδύει στην προσωπικότητα του με ενδελέχεια . Ένας αλλόκοτος άνθρωπος που γεννά ερωτήματα με τη στάση που κρατά απέναντι σε όλους ειδικά στις γυναίκες και στους συναδέλφους του . Δε θέλει κανέναν . Πραγματικά δύστροπος στις ανθρώπινες σχέσεις , επιλέγει τη μοναξιά του ή σχεδόν τη μοναξιά του. Κάποιες στιγμές της ζωής του , τον επισκέπτεται ο Κώστας ένας φίλος που επηρεάζει δυναμικά την ψυχοσύνθεση του . Αυτά τα συναπαντήματα είναι το κομβικό σημείο της ιστοριας .
Με λόγο παραστατικό και άμεσο ο συγγραφέας πετυχαίνει να σκλαβώσει το ενδιαφέρον του αναγνώστη . Τον τοποθετεί εξαιρετικά στο χώρο της αφήγησης και σε πολλά σημεία οι σκληρές αλλά απόλυτα ρεαλιστικές περιγραφές του μεταδίδουν εντονα το συναίσθημα της φρίκης και της απέχθειας . Απόλυτα συνυφασμένη η γραφή με την πλοκή και έτσι ο Μαργιωρής πέτυχε ένα άρτιο αποτέλεσμα .
Διαβάζεται απνευστί και θα σας συναρπάσει με τις ανατροπές του . Μπράβο στο συγγραφέα και σίγουρα θα εμπιστευτώ ξανά δικό του πονημα για να με ταξιδέψει .

[Δημήτρης Κώτσος · Rating 5 out of 5]

Κεντρικό πρόσωπα της ιστορίας είναι ο κύριος Αδαμόπουλος. Ένας αρκετά ιδιόρρυθμος χαρακτήρας που δεν έχει καλή σχέση με τον κοινωνικό περίγυρο και το μόνο πρόσωπο στο οποίο έχει εμπιστοσύνη είναι ο καλός του φίλος Κώστας. Η σχέση του με το αντίθετο φύλο είναι χλιαρή έως και ανύπαρκτη. Εργάζεται σε μία εταιρεία που προτιμάει να έχει τυπικές σχέσεις με τους συναδέλφους του χωρίς πολλές οικειότητες. Το καταφύγιο που βρίσκει την ησυχία και την θαλπωρή είναι το σπίτι του που έχει μυρωδιά βανίλιας και μία μεγάλη συλλογή με δίσκους κλασσικής μουσικής.

Ο συγγραφέας δημιούργησε έναν άρτιο λογοτεχνικό χαρακτήρα και μας παραθέτει σε συνεχείς αναδρομές στιγμές από τη παιδική και την ενήλικη ζωή του. Τα βιώματα από την τρυφερή ηλικία που έζησε ήταν καθοριστικά γι’ αυτό που εξελίχθηκε στην πορεία. Ο κύριος Αδαμόπουλος και ο Κώστας είναι δυο πρόσωπα που κινούνται παράλληλα σε σχέση με μία σειρά ανεξιχνίαστων δολοφονιών που καλείται να εξιχνιάσει ο επιθεωρητής Χαριτάκος.

‘Ένα θέμα που παρουσιάζει με ευαισθησία είναι η περιθωριοποίηση ατόμων που ζουν με ψυχικά προβλήματα. Όπως επίσης και η μοναξιά που υπάρχει στις διαπροσωπικές σχέσεις.

Ένα άρτιο αστυνομικό μυθιστόρημα που με στοχευμένη ανάλυση των γεγονότων και χωρίς περιττές λεπτομέρειες καταφέρνει να σε κάνει κοινωνό αυτής της ιδιαίτερης ιστορίας που διαβάζεται α��νευστί.

Είναι το πρώτο βιβλίο που διαβάζω από τον κύριο Μαργιωρή και δηλώνω εντυπωσιασμένος από τη γραφή του.

Αναζητήστε το και καλή ανάγνωση

[Me Through Pages - Tania · Rating 3 out of 5]

Αρχικά πρόκειται για ένα αστυνομικό θρίλερ μυστηρίου, αρκετά καλογραμμένο, με καλοδουλεμένους χαρακτήρες και ευχάριστη ροή. Ωστόσο, τα ¾ του βιλίου ήταν αρκετά προβλέψιμα, χωρίς κάποια τρομερή έκπληξη. Στις τελευταίες 100 περίπου σελίδες έκαναν την εμφάνισή τους τα πολυαναμενόμενα plot twists. Για το ένα κάτι ψυλλιαζόμουν, ωστόσο το δεύτερο ήρθε κάπως αναπάντεχα και μου έκανε εντύπωση. Η ιστορία ήταν πρωτότυπη, ο συγγραφέας δεν εισήγαγε χαρακτήρες χωρίς λόγο, ενώ όλα είχαν συγκεκριμένη σημασία. Θεωρώ ότι ενώ δεν θα μπορούσε να χαρακτηριστεί το απόλυτο αστυνομικό ανάγνωσμα αξίζει μία ευκαιρία. Ο κύριος Μαργιώρης αναμφίβολα είναι ένας πολλά υποσχόμενος συγγραφέας.

[Nasia Toska · Rating 5 out of 5]

Πάρα πολύ καλό

[Παναγιώτα Φράγκου · Rating 5 out of 5]

Καλογραμμένο,δυνατό και καθηλωτικό...το διάβασα σε 2 μέρες αφού δεν μπορούσα να το αφήσω απο τα χέρια μου. Θλίψη θυμός κατανόηση και πάλι απ'την αρχή...Με μια λέξη εξαιρετικό! Διαβάστε το!

[Βασίλης Δ. Πεσλής · Rating 2 out of 5]

Ήξερα, δυστυχώς, από το πρώτο κεφάλαιο.
Το γράφω έτσι λιτά και κωδικοποιημένα, με ένα κλείσιμο του ματιού προς τον συγγραφέα, ώστε να αποφύγω τα σπόιλερ. Και λέω «δυστυχώς», διότι αυτό αφαίρεσε ένα τεράστιο κομμάτι της αναγνωστικής εμπειρίας για μένα.

Αυτό δεν σημαίνει ότι το βιβλίο δεν είναι ενδιαφέρον, καλογραμμένο και ανατρεπτικό για κάποιον όχι τόσο υποψιασμένο ή κολλημένο με τα θρίλερ. Συν τοις άλλοις, ακόμη και για μένα επιφύλασσε μια έξτρα ανατροπή στο τέλος, την οποία δεν είχα ψυλλιαστεί.
Το μόνο αρνητικό είναι ότι ο συγγραφέας παραείναι, ίσως, περιγραφικός σε κάποια σημεία, χωρίς λόγο. Αλλά αυτό είναι ένα ατόπημα στο οποίο πέφτω κι εγώ αρκετές φορές και αποτελεί κάτι που μπορεί να διορθωθεί με εξάσκηση.
Καλή η προσπάθεια σε γενικές γραμμές και ενδιαφέρον το τελικό αποτέλεσμα.

[Ciel · Rating 3 out of 5]

Εντάξει καλό βιβλίο αλλά το τέλος το μαντεψα από την μέση και μετά και μετά το βαρέθηκα στις τελευταίες εκατό σελίδες. Παρ' όλα αυτά είναι ένα κλισέ αστυνομικό. Και κάτι ακόμα, πολλές μα πάρα πολλές λεπτομέρειες για τον Κλέων και τον Κώστα. Αν ήταν μισό μισό με αυτούς και την αστυνομία και τα βλέπαμε δίπλα δίπλα, θα είχαμε μια ολοκληρωμένη εικόνα της υπόθεσης από όλες τις οπτικές γωνίες, κακή και καλή.

[Christos Baltas · Rating 4 out of 5]

Μου άρεσε αν και κάπου κατάλαβα το plot twist. Ενδιαφέρον και ευκολοδιαβαστο

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 4 out of 5]

Βαθμολογία 3.5/5

Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2023/09/bl...

Αν καί συμμερίζομαι την άποψη πως δεν πρέπει να κρίνουμε ένα βιβλίο από το εξώφυλλό του, δεν παύει να αγαπώ τα μυθιστορήματα καί δη εκείνα τα αστυνομικά, που από την εικόνα που κοσμεί το εξώφυλλό τους, ξεκινούν ένα οξυδερκές καί άτυπο παιχνίδι με τη σκέψη μου. Ελάτε! Ας το παραδεχθούμε! Αποζητάμε λίγη δόση ίντριγκας, μυστηρίου καί σασπένς, όταν ξεκινάμε την ανάγνωση ανάλογων έργων. Ίσως αυτή να είναι καί η βασική αιτία που επιδιώκουμε την επίτευξη της ψυχαγωγίας μέσω της επαφής μας με εκείνα. Διάβασα, λοιπόν, καί σας παρουσιάζω το αστυνομικό μυθιστόρημα του συγγραφέα Βαγγέλη Μαργιωρή, με τίτλο ''Το σπίτι με την κόκκινη πόρτα", που κυκλοφόρησε πρόσφατα από τις εκδόσεις Μίνωας.

Άραγε, τί μπορεί να συμβολίζει, κατά βάθος, αυτή η κόκκινη πόρτα;
Πόσα μυστικά -ένοχα ή μη- μπορεί να υπάρχουν πίσω απ'αυτήν;
Πόσοι θα είμαστε αρκετά τολμηροί/ες ώστε να την ανοίξουμε καί να έρθουμε αντιμέτωποι/ες με την σφοδρότητα της αλήθειας αυτών των μυστικών;
Αυτά ήταν μερικά από τα πρώτα ερωτήματα που γεννήθηκαν στο μυαλό μου, ακούγοντας για πρώτη φορά τον τίτλο του βιβλίου. Βέβαια, σε αυτό προστέθηκαν ο υπότιτλος ''Όμορφη πόλη'', ο οποίος με τα έντονα κόκκινα γράμματα του μου προκαλούσε μία αναγνωστική έξαψη, καθώς καί η διπλή φράση: ''Είμαι καί πάλι εδώ... ...Εδώ για σένα.''. Από ποιον, ή, από ποιους μπορεί να έχει λεχθεί; Δεν ξέρω για εσάς, αλλά για εμένα μοιάζει σαν να αλληλοσυμπληρώνεται...

''Πίσω από την κόκκινη πόρτα βρίσκεται ο κόσμος του κυρίου Αδαμόπουλου, το δικό του υποφωτισμένο άβατο όπου το παρελθόν είναι κυρίαρχο και οικείο.
Έξω στον δρόμο τα πάντα –αυτοκίνητα, κόσμος, υποχρεωτικές συναναστροφές– είναι θορυβώδη και ενοχλητικά.
Οι άλλοι πιστεύουν πως η πόλη τους είναι όμορφη, γεμάτη ζωή και ενέργεια.
Στην Όμορφη Πόλη ο κύριος Αδαμόπουλος είναι μόνος και αυτή η κατάσταση είναι ιδανική. Στην εργασία του, όμως, ο κύριος Αδαμόπουλος είναι παραγκωνισμένος.
Και αυτή είναι μια κατάσταση για την οποία μπορεί και να σκότωνε για να την αλλάξει…
Ποιος είναι πραγματικά ο κύριος Αδαμόπουλος;" (Περίληψη οπισθοφύλλου)

Δεν έχω διαβάσει κάποιο προγενέστερο έργο του συγγραφέα, μα οφείλω να συμφωνήσω με την άποψη πως έχει ένα ιδιότυπο τρόπο γραφής, που είτε τον αγαπάς, είτε τον μισείς. Καί για εμένα, αυτό είναι μία επιτυχία του δημιουργού. Ναι, ακόμη καί το να προκαλεί τόσο αντιφατικά συναισθήματα μεταξύ των αναγνωστών/στριων συνεπάγεται πως σε καμία περίπτωση δεν περνά αδιάφορος! Αναφορικά, λοιπόν, με το παρόν έργο, έχω να πω πως ο συγγραφέας επιλέγει να χαράξει το δικό του μοτίβο καί πάνω σε αυτό να κινηθεί, βάζοντας στην άκρη τις όποιες ενδεδειγμένες νόρμες. Ναι, αυτό ήταν κάτι που βρήκα πολύ θετικό στην ανάγνωση του παρόντος έργου. Αρκεί, όμως, μόνο αυτό ώστε να είναι θελκτικό το βιβλίο στο αναγνωστικό κοινό;

Ο συγγραφέας παίρνει ένα ρίσκο με την παρούσα ιστορία καί πιο συγκεκριμένα με τον τρόπο που επιλέγει να την αφηγηθεί στους αναγνώστες καί στις αναγνώστριες. Δεν βλέπουμε τα γεγονότα ως γεγονότα, αλλά όλο το βάρος της υπόθεσης ''πέφτει'' πάνω στον κεντρικό του ήρωα, τον κύριο Αδαμόπουλο. Ένας άνθρωπος με τις όποιες ιδιαιτερότητες - ποιος/α από εμάς δεν έχει; - που ζει με ένα συγκεκριμένο τρόπο, κυρίως κατευθυνόμενος από τα παιδικά του βιώματα καί την πολύπλοκη προσωπικότητά του. Ένας άνθρωπος εσωστρεφής με βαθειά ανάγκη να ζει όπως επιθυμεί, αλλά που το καταφέρνει μέσα από την φιλία του με έναν εκ διαμέτρου -ως προς τον χαρακτήρα, αλλά καί την εξωτερική όψη- άνθρωπο. Κι αυτό είναι κάτι που πρέπει να μας απασχολήσει. Ποια η θέση των ανθρώπων με τα όποια ψυχολογικά θέματα μέσα στην κοινωνία; Πώς μία φιλική σχέση δύναται να μας οδηγήσει σε ολέθρια αποτελέσματα, εξαιτίας της ανάγκης μας για συντροφικότητα κι αποδοχή;

Διάβασα το βιβλίο μέσα σε δύο μέρες, καθώς ο ρυθμός ορίζεται από το ίδιο το κείμενο. Άν θα ήθελα να είναι πιο γρήγορο; Ναι, μα κι αυτό είναι κάτι τελείως υποκειμενικό. Ένα βιβλίο, που αν καί εξαρχής είχα την αίσθηση για το που θα οδηγούμασταν, το έφτασα μέχρι το τέλος, διατηρώντας ακμαίο το ενδιαφέρον μου για εκείνο. Ναι, έχουμε να κάνουμε με μία σφιχτοδεμένη καί πολυδιάστατη πλοκή, που απαιτεί την προσοχή μας. Ένα αλλιώτικο αστυνομικό μυθιστόρημα για τους/τις λάτρεις του είδους καί όχι μόνο.
Καλή ανάγνωση!

https://vivliovamon.blogspot.com/2023...

[Mina · Rating 2 out of 5]

2.5/5 αστεράκια.
Είναι αρκετά καλογραμμένο αλλά δεν έχει καθόλου πλοκή. Σε κανένα σημείο δεν αγωνιάς για τη συνέχεια και κρατάει πααααρα πολύ. Η όλη υπόθεση διαρκεί λιγότερο από 100 σελίδες. Θα έλεγα ότι είναι περισσότερο ψυχογράφημα παρά αστυνομικό βιβλίο. Ένιωσα ότι ο συγγραφέας θέλει περισσότερο να μας δείξει τη συγγραφική του ικανότητα (που, για να μην παρεξηγηθώ, είναι πράγματι εξαιρετική), παρά να αφηγηθεί μια ιστορία. Οπότε, για κάποιον που ενδιαφέρεται να διαβάσει ένα βιβλίο για τον τρόπο γραφής του, είναι πραγματικά καλό. Για μένα όμως που ήθελα να διαβάσω ένα βιβλίο και να με συναρπάσει η υπόθεση και η πλοκή του, βαρέθηκα απίστευτα. Και σίγουρα δεν με βοήθησε το γεγονός ότι την "ανατροπή " του βιβλίου την υποψιάστηκα από το πρώτο 1/4 του, κάτι που φυσικά το έκανε έξτρα αδιάφορο.

[Stavroula · Rating 3 out of 5]

3,5

[Evi Routoula · Rating 4 out of 5]

Είναι το πρώτο βιβλίο του Βαγγέλη Μαργιωρή που διαβάζω και δεν το μετάνιωσα καθόλου. Πρόκειται για ένα ωραίο αστυνομικό μυθιστόρημα με πλοκή, ωραία γραφή και δουλεμένους χαρακτήρες. Ωραίο ψυχογράφημα του πρωταγωνιστή που ακολουθούμε την ζωή του σε όλα τα βήματά της αλλά και όλοι οι δευτερεύοντες χαρακτήρες: αστυνομικοί, συνάδελφοι του πρωταγωνιστή κ.οκ. είναι φτιαγμένοι όμορφα με προσοχή από τον συγγραφέα. Περιμένω το επόμενο. Σίγουρα θα με ενδιαφέρει να το διαβάσω.

[Nelly · Rating 3 out of 5]

Ωραια αλλαγη πλοκης στο τελος που η αληθεια ειναι δεν περιμενα, αλλα κατα τη διαρκεια του το βιβλιο δεν μου κρατουσε το ενδιαφερον καθολου και ο πρωταγωνιστής ηταν τοσο αντιπαθητικος που δεν ηθελα να συμεχιζω να διαβαζω. Ομως η υποθεση εξελιχθηκε ομορφα και μου αρεσε το τελος. Υπηρχαν επισης λεπτομεριες που δειχναν ποιοτητα στον τροπο γραφης. 6/10