۱- گزارش در مجمع اتفاق ملل ۲- جواب فروغی به مطبوعات انگلیس ۳- کنفرانس صلح پاریس ۴- مذاکرات با نمایندگان انگلیس ۵- وزارت امور خارجه ما وجود خارجی ندارد ۶- اختلافات سرحدی ایران و شوروی ۷- استقلال فرهنگی ملتها ۸- تأثیر رفتار شاه در تربیت ایرانی ۹- نامه خصوصی به محمود وصال ۱۰- حکیم خیام نیشابوری ۱۱- مقدمۀ تاریخ مختصر دولت روم ۱۲- مقدمۀ فن سماع طبیعی ۱۳- مقدمۀ گلستان سعدی ۱۴- مقدمۀ بوستان ۱۵- مقدمۀ غزلیات ۱۶- کلیات سعدی ۱۷- مقدمۀ آئین سخنوری ۱ ۱۸- مقدمۀ حکمت سقراط ۱۹- مقدمۀ سیر حکمت در اروپا ۲۰- مقدمۀ ترجمه شفا ۲۱- مقدمۀ آئین سخنوری ۲ ۲۲- مقدمۀ اشعار برگزیده حافظ ۲۳- تقریظی بر فرهنگ نفیسی ۲۴- بیانی اجمالی از کتابخانه مجلس شورای ملی ۲۵- مقدمۀ ثروت ملل ۲۶- مقدمۀ تاریخ ایران ۲۷- پیام به نمایشگاه صنعتی ایران ۲۸- مقصد و غایت ۲۹- تاریخ اسکندر کبیر
مقالات درباره شاهنامه و فردوسی ۳۰- مقام ارجمند فردوسی ۳۱- مقدمۀ شاهنامه ۳۲- نامه ۳۳- مقدمۀ منتخب شاهنامه برای دبیرستانها ۳۴- در پایان شاهنامه فردوسی ۲۵- (فردوسی (کنفرانس فروغی در تالار دانشسرای عالی ۲۶- شرح حال فردوسی ۲۷- دقیقی و فردوسی ۲۸- منتخب شاهنامه برای دبیرستانها
محمد علی فروغی معروف به «ذکاء الملک دوم» از رجال و سیاستمداران و ادبا و دانشمندان ایران در سال ۱۲۹۴ ه– ق= ۱۲۵۴ ه– ش، در تهران متولد شد. پدرش محمد حسن که معروف به «ذکاء الملک اول» از ادبا و شعرای زمان ناصرالدین شاه قاجار است. جد اعلای این خانواده، از یهودیان بغداد بود که برای تجارت به ایران آمد و در اصفهان ساکن و مسلمان شد. به همین علت فروغیها به یهودی الاصل بودن، مشهور بودند. محمد علی در مدرسه دارالفنون به تحصیل علم پرداخت ولی قبل از تمام شدن این رشته، به ادبیات و فلسفه رو آورد و کم کم وارد خدمت دولتی شد که سال ۱۲۷۴ شمسی، علاوه بر تدریس در مدرسه علمیه و سیاسی، مترجم زبانهای فرانسه و انگلیسی در مراکز دولتی بود.
فروغی با عضویت در هیئت اعزامی به اروپا، ماموریتهایش از سال ۱۲۹۷ ش، شروع شده بود. یکبار از طرف وزارت دادگستری، عضو کمیسیون مطالعات در اروپا شد و چند سال هم، نماینده ایران در مجمع عمومی جامعه ملل بود و ریاست ۵۶ مین و ۵۷ مین شورای جامعه را به عهده داشت. او به خاطر فضل و حسن تدبیرش، نزد خارجیان معتبر بود. محمد علی فروغی در آذر ماه ۱۳۲۱ در سن ۶۷ سالگی در گذشت.
آثار محمد علی فروغی در آذر ماه ۱۳۲۱ در سن ۶۷ سالگی در گذشت. او به ادبیات فارسی و زبان فارسی، بسیار علاقمند بود و مخصوصا برای شعر، مقامی والا قائل بود. با وجود تمام کارهای رسمی و دولتی، مطالعه و تحقیق داشت و مخصوصا در زمانهای کناره گیری از کارهای سیاسی و دولتی تمام اوقات خود را صرف کارهای ادبی و فلسفی کرد و در همین زمینهها آثاری از اوست. از آن جمله بعضی کتب درسی، حقوق اساسی یا آداب مشروطیت، اندیشههای دور و دراز، پیام به فرهنگستان حکمت سقراط، آیین سخنوری، فن سماع طبیعی و… چند متن فارسی به اهتمام او تصحیح و طبع شده از جمله، رباعیات خیام، گلستان سعدی، زبده دیوان حافظ و….