Een dure eed (1891) behoort samen met De twistappel (1904) en Een revolverschot (1911) tot Virginie Lovelings bekendste romans. Alle drie de verhalen kunnen worden gezien als psychologische romans.
Met de roman Een dure eed verwierf Virginie Loveling officiële erkenning en het boek werd bekroond met de Vijfjaarlijkse Prijs voor Nederlandse letterkunde.
Deze landelijke roman, tevens psychologische probleemroman, behoort tot het beste wat het Vlaamse literaire proza heeft voortgebracht. De grondgedachte is dat de natuurlijke geluksdrang van de mens op termijn sterker is dan zijn meest verheven wilsbesluiten, dat eden en plechtige beloftes niets vermogen tegen de werking van de tijd, zeker als de persoon op wie zij betrekkingen hebben niet langer tot de levenden behoort. (Bron: Schrijversgewijs)
Virginie Loveling was a Flemish poet and writer. She was the younger sister of Rosalie Loveling and the aunt of Cyriel Buysse. In 1870, the two sisters published poems together which brought them instant recognition.
Virginie wrote poems, novellas, novels and journalistic prose.
Deze roman van Virginie Loveling maakt er van in het begin geen geheim van waarheen hij leidt: een jonge vrouw belooft haar geliefde voor hij vertrekt naar Frankrijk (om een erfenis te regelen) dat ze nooit een andere man zal beminnen, laat staan trouwen, zelfs niet als hij zou sterven. En hij sterft toch wel zeker... Ondanks de (grotendeels) voorspelbare plot is dit toch de moeite waard, alleen al door de mooie inkijk in het boerenleven van de late negentiende eeuw.