What do you think?
Rate this book
Εξουσιαστική αριστερά και η κρυφή γοητεία της ανοησίας
Η μεταπολιτευτική ιδεολογική κυριαρχία της Αριστεράς εδραιώθηκε χάρη στην επικράτηση του ηθικού της πλεονεκτήματος. Ωστόσο, καμία πολιτική θεωρία δεν διαθέτει εξ ορισμού ηθική υπεροχή έναντι των άλλων. Οι όροι Αριστερά και Δεξιά δηλώνουν διαφορετικό τρόπο οικονομικής οργάνωσης, όχι κάποιου είδους ηθική ιεράρχηση. Αντίθετα, η αξιωματική θέση που ισχυρίζεται ότι μία πλευρά είναι ηθικά ανώτερη της άλλης οδηγεί με βεβαιότητα στον κατήφορο του αυταρχισμού.
Η ηθική υπεροχή στηρίχθηκε στην εσφαλμένη θεωρία του Μαρξ, στη στρεβλή ανάγνωσή της από τον γαλλικό μαρξισμό και στη βιομηχανία εξάλειψης του νοήματος, που συντηρεί ο μεταμοντερνισμός. Συνεκτικό στοιχείο των αντιλήψεων είναι ο ιδεασμός ότι οι φορείς τους κατέχουν —μόνοι αυτοί— τα κλειδιά του βασιλείου της γνώσης. Αυτή η πεποίθηση απουσιάζει στη φιλελεύθερη και αναρχική σκέψη. Είναι ωστόσο βαθιά ριζωμένη στην εξουσιαστική Αριστερά. Υπάρχουν άλλες πιο δημιουργικές αριστερές θεωρήσεις. Ήταν όμως αυτή ακριβώς η Αριστερά, των πρώην/νέο/μετά - σταλινικών κομμάτων, που προσφεύγοντας ανενδοίαστα στην προπαγάνδα και στον ανορθολογισμό ηγεμόνευσε ιδεολογικά στη μεταπολίτευση. Βύθισε έτσι την κοινωνία σε ένα παραισθητικό τέλμα προκαταλήψεων και ανοησίας. Σκοπός του βιβλίου είναι να φωτίσει αυτή την παγίδα.
Η ηθική υπεροχή στηρίχθηκε στην εσφαλμένη θεωρία του Μαρξ, στη στρεβλή ανάγνωσή της από τον γαλλικό μαρξισμό και στη βιομηχανία εξάλειψης του νοήματος, που συντηρεί ο μεταμοντερνισμός. Συνεκτικό στοιχείο των αντιλήψεων είναι ο ιδεασμός ότι οι φορείς τους κατέχουν —μόνοι αυτοί— τα κλειδιά του βασιλείου της γνώσης. Αυτή η πεποίθηση απουσιάζει στη φιλελεύθερη και αναρχική σκέψη. Είναι ωστόσο βαθιά ριζωμένη στην εξουσιαστική Αριστερά. Υπάρχουν άλλες πιο δημιουργικές αριστερές θεωρήσεις. Ήταν όμως αυτή ακριβώς η Αριστερά, των πρώην/νέο/μετά - σταλινικών κομμάτων, που προσφεύγοντας ανενδοίαστα στην προπαγάνδα και στον ανορθολογισμό ηγεμόνευσε ιδεολογικά στη μεταπολίτευση. Βύθισε έτσι την κοινωνία σε ένα παραισθητικό τέλμα προκαταλήψεων και ανοησίας. Σκοπός του βιβλίου είναι να φωτίσει αυτή την παγίδα.
320 pages, Paperback
First published March 4, 2019
6 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 2 of 2 reviews
September 3, 2019
Το βιβλίο χωρίζεται σε δυο μέρη. Αν μπορούσα να δώσω από έναν σύντομο τίτλο στο καθένα θα ήταν κάπως έτσι: "πρώτο μέρος: Τελικά όχι ο Μαρξ, ο Μπακούνιν είχε δίκιο, όμως και οι φιλελεύθεροι του έκαναν εύστοχη κριτική" και "δεύτερο μέρος: έχω μάθει τόσο καλά την τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο, και σας αραδιαζω όχι φιλελεύθερες, αλλά νεοφιλελεύθερες μπούρδες, μέχρι να σας πείσω ότι έχω δίκιο".
Αφού λοιπόν έχει φροντίσει στο πρώτο μέρος να περάσει στα ψιλά γράμματα ότι τη φιλοσοφία την διαβάζουν και τη σχολιάζουν μόνο ειδικοί (άριστοι φαντάζομαι), έρχεται ως ειδικός να μας ζαλίσει με ανοησίες. Λογικές υποθέσεις που καταλήγουν σε παράλογα συμπεράσματα. Και είναι πραγματικά κρίμα γιατί στην κριτική του στην αριστερά και τα συνεχόμενα και επαναλαμβανόμενα λάθη της από την εποχή του ΕΑΜ ακόμη, είναι απόλυτα σωστός. Όμως τα δυο τρίτα του δεύτερου μέρους δεν χρησιμεύουν ως κριτική στην αριστερά, αλλά αντιθέτως για να αραδιαζει τις σοφιστείες του.
Και πρόκειται για τέτοιες μίας και καταστρατηγεί κάθε έννοια σχετικοποιησης (και γιατί όχι, αφού πάλι έβγαλε μέσες άκρες τους μεταμοντέρνους για τα μπάζα), καθώς επίσης και για την απροκάλυπτη χρήση στρατιγηματων. Βρίσκεις σε κάθε κεφάλαιο και από ένα τέτοιο. Γι'αυτό ανέφερα την τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο του Σοπενχάουερ. Γιατί αυτή εφαρμόζει σε όλο το δεύτερο μέρος.
Ας δώσω μερικά παραδείγματα. Καταρχάς η συνεχής παράθεση και επίκληση του Καστοριάδη (επίκληση σε μια αυθεντία που αντίπαλος σέβεται). Ένα άλλο είναι η σχετικοποιηση και εξομοίωση των μεταναστών με τους Ναζί για να δείξει ότι δεν πρέπει να δεχόμαστε στο σπίτι μας άκριτα τον καθένα. Μονο που οι μετανάστες έρχονται εξαθλιωμένοι ενώ οι Ναζί με τανκς και όπλα. Οι μετανάστες ζητούν τη βοήθεια μας ενώ οι Ναζί έρχονται να κατακτήσουν. Φυσικά αυτά για φιλελερες σαν τον Πολίτη είναι ψιλά γράμματα.
Ένα άλλο είναι η υπερβολική επίθεση στο ψυχολογικό υπόβαθρο του Αλτουσέρ. Αφού με τόσο σωστά επιχειρήματα αποδεικνύει ότι ο Αλτουσέρ λέει απλά ανοησίες, γιατί επιμένει στον ψυχισμό του και στο ότι το δικαστήριο τον έκρινε ανάξιο τιμωρίας λόγω των ψυχολογικών του, και άρα ότι έγραψε στη ζωή του είναι απλά οι ασυναρτησίες ενός ψυχικά αρρώστου? κι αν πραγματικά το πιστεύει αυτό, μετά γιατί παραθέτει Νίτσε? αυτός δεν έζησε την τελευταία δεκαετία του σε ψυχιατρεία, άρα με τη λογική του Πολίτη ό,τι έγραψε σε όλη του τη ζωή ήταν το παραλήρημα ενός ψυχικά αρρώστου?
Γενικά όλο το βιβλίο είναι γεμάτο τέτοια παραδείγματα. Κρίμα γιατί στο ζητούμενο, την εξουσιαστική φύση της μαρξικης αριστεράς, τα πάει πολύ καλά. Όμως στην προσπάθεια να μας πείσει περί μίας αντικειμενικότητας, την οποία φυσικά εκπροσωπεί ο Πολίτης, μας παραδίδει εν τέλει μια συρραφή ανούσιων κατάλληλων για την υψηλή διανόηση του Πρώτου Ψέματος και της Αθενς Βόις.
3 για το πρώτο μέρος, 0 για το δεύτερο. Σύνολο 1,5 / 5. Απογοήτευση γιατί είχε όλα τα φόντα να είναι ένα καλό βιβλίο.
Αφού λοιπόν έχει φροντίσει στο πρώτο μέρος να περάσει στα ψιλά γράμματα ότι τη φιλοσοφία την διαβάζουν και τη σχολιάζουν μόνο ειδικοί (άριστοι φαντάζομαι), έρχεται ως ειδικός να μας ζαλίσει με ανοησίες. Λογικές υποθέσεις που καταλήγουν σε παράλογα συμπεράσματα. Και είναι πραγματικά κρίμα γιατί στην κριτική του στην αριστερά και τα συνεχόμενα και επαναλαμβανόμενα λάθη της από την εποχή του ΕΑΜ ακόμη, είναι απόλυτα σωστός. Όμως τα δυο τρίτα του δεύτερου μέρους δεν χρησιμεύουν ως κριτική στην αριστερά, αλλά αντιθέτως για να αραδιαζει τις σοφιστείες του.
Και πρόκειται για τέτοιες μίας και καταστρατηγεί κάθε έννοια σχετικοποιησης (και γιατί όχι, αφού πάλι έβγαλε μέσες άκρες τους μεταμοντέρνους για τα μπάζα), καθώς επίσης και για την απροκάλυπτη χρήση στρατιγηματων. Βρίσκεις σε κάθε κεφάλαιο και από ένα τέτοιο. Γι'αυτό ανέφερα την τέχνη του να έχεις πάντα δίκιο του Σοπενχάουερ. Γιατί αυτή εφαρμόζει σε όλο το δεύτερο μέρος.
Ας δώσω μερικά παραδείγματα. Καταρχάς η συνεχής παράθεση και επίκληση του Καστοριάδη (επίκληση σε μια αυθεντία που αντίπαλος σέβεται). Ένα άλλο είναι η σχετικοποιηση και εξομοίωση των μεταναστών με τους Ναζί για να δείξει ότι δεν πρέπει να δεχόμαστε στο σπίτι μας άκριτα τον καθένα. Μονο που οι μετανάστες έρχονται εξαθλιωμένοι ενώ οι Ναζί με τανκς και όπλα. Οι μετανάστες ζητούν τη βοήθεια μας ενώ οι Ναζί έρχονται να κατακτήσουν. Φυσικά αυτά για φιλελερες σαν τον Πολίτη είναι ψιλά γράμματα.
Ένα άλλο είναι η υπερβολική επίθεση στο ψυχολογικό υπόβαθρο του Αλτουσέρ. Αφού με τόσο σωστά επιχειρήματα αποδεικνύει ότι ο Αλτουσέρ λέει απλά ανοησίες, γιατί επιμένει στον ψυχισμό του και στο ότι το δικαστήριο τον έκρινε ανάξιο τιμωρίας λόγω των ψυχολογικών του, και άρα ότι έγραψε στη ζωή του είναι απλά οι ασυναρτησίες ενός ψυχικά αρρώστου? κι αν πραγματικά το πιστεύει αυτό, μετά γιατί παραθέτει Νίτσε? αυτός δεν έζησε την τελευταία δεκαετία του σε ψυχιατρεία, άρα με τη λογική του Πολίτη ό,τι έγραψε σε όλη του τη ζωή ήταν το παραλήρημα ενός ψυχικά αρρώστου?
Γενικά όλο το βιβλίο είναι γεμάτο τέτοια παραδείγματα. Κρίμα γιατί στο ζητούμενο, την εξουσιαστική φύση της μαρξικης αριστεράς, τα πάει πολύ καλά. Όμως στην προσπάθεια να μας πείσει περί μίας αντικειμενικότητας, την οποία φυσικά εκπροσωπεί ο Πολίτης, μας παραδίδει εν τέλει μια συρραφή ανούσιων κατάλληλων για την υψηλή διανόηση του Πρώτου Ψέματος και της Αθενς Βόις.
3 για το πρώτο μέρος, 0 για το δεύτερο. Σύνολο 1,5 / 5. Απογοήτευση γιατί είχε όλα τα φόντα να είναι ένα καλό βιβλίο.
Displaying 1 - 2 of 2 reviews