فرار از پله‌های اضطراری

by Hengameh Hoveyda, هنگامه هویدا

80 pages, Paperback

Published January 1, 1395

About the author

Hengameh Hoveyda (born December 7, 1978 in Tehran) is a poet, writer, researcher, translator and journalist from Iran.

Reviews

[Farnaz · Rating 1 out of 5]

هر روز یک مسیر را می‌رفت و برمی‌گشت
والتر با چکمه‌های آدورنو
روی نقشه‌ی کوبیده بر دیوار
در خیابان بلند بالای هادسون
و خیابان هادسون
به آخر نمی‌رسید
مثل قوطی مورفین
و سقف که در رفت و آمد بود
و سقف که می‌رفت و می‌آمد
و سقف که می‌رفت
و سقف که
مثل یک مرد روی زمین فرو ریخته بود
و روی زمین
که یک مرد فرو ریخته بود
کنار یک قوطی که به اشتباه خالی بود
قوطی به اشتباه خالی بود
و مرد به اشتباه مرده
هیچ اشتباهی در کار نیست؛
مرده‌ها اشتباهی زنده می‌شوند
____________________________________________________________
یک روز می‌رسد
که دیگر جایی نیست
تا از خودت
به آن فرار کنی
چمدانت را باز می‌کنی
کنار یکی از همین دیوارها
اتراق می‌کنی
کنار یکی از همین رنجهای کهنه
یکی از همین زخمهای قدیمی
می‌نشینی و
پایت را
در رودخانه‌ای می‌کنی
که سالهاست
از تو گذشته...
رودخانه‌ی بی خانه‌ای
که دیگر هرگز
رود نمی‌شود
و رودی که هرگز دیگر تکرار
____________________________________________________________
نیترات کوفت و زهرمار
از گلوی من
پایین می رود
اما
این اکسیژن لامصب نه
شرطی شده ام
به بوی فاظلاب
جرقه ی گوگرد
و
رژه ی سوسک هاس سیاه
درست در میانه ی خاطرات عاشقانه ام
____________________________________________________________
اتاق اتاق اتاق
اتاقی که تو در آن اسیری
تنها یک پنجره دارد رو به خودت
سیگار را
میان مردمک چشمت
خاموش می‌کنی
می‌ایستی پشت پنجره
تا سقوط کنی
فراموش کرده‌ای
بلندی‌های تو
همه
در خودت
فرو ریخته‌است...
فرمانروای تمام این ویرانه‌ها
تویی
بایست
و حکمرانی کن
____________________________________________________________
زندگی مرگ را هم به ابتذال می کشد
____________________________________________________________
اینجا
زنی در من محبوس است
و من دیوارهای زندانی هستم
انباشته از
خطوط یادگاری
جملات رکیک
حرف های عاشقانه
و چوب خط روزهای سپری شده
____________________________________________________________
دلیلی ندارد
خیلی شاده
خوشحال نیستم
حتی تغییر هم روال عادی زندگی ست
نسیم به آرامی از لابلای درز پنجره عبور می کند
تو نشسته ای
سردت می شود
پتویی دورت می پیچی و
زندگی می شود همین
زندگی پیش از آن هم همین بوده
و بعد از این هم همین خواهد بود
تو نشسته ای و نگاه می کنی...
و لحظه ای بعد
پتو را از دورت
باز خواهی کرد
____________________________________________________________
اسمش خفه خون است
وقتی افتاده باشی در یک حفره ی عمیق
صدا در گلویت محبوس مانده باشد
و فکر کنی تنها واژه
همان واژه ای ست که از گلویت درنمی آید
____________________________________________________________
یک نما
از
زنی که حقیقت ندارد؛
پشت کرده به دوربین و
.
در حاشیه کات می شود؛
جوراب هایی که در رفته است
و بعد چندیدن نما پی در پی؛
زنی که ایستاده
زنی که می گرید
زنی که سرش را به دیوار تکیه داده
زنی که سیگار می کشد
زنی که طول اتاق را
می رود
می آید
می رود می آید
زنی که می رود
دری که بسته شده

و بعد کات می شود تمام نماها از یک زن
زنی که در هیچ نمایی حقیقت ندارد
____________________________________________________________
در خودم می روم
در خودم می آیم
سیگاری روشن می کنم
تکیه می دهم به دیوارهای تن
و یادم رفته است
آن بیرون
آدم ها می میرند؛
بیرون از خودشان
آدم ها می میرند
و تن هایشان می شود
یابوهای بارکش و پیچ و خم های درکه
____________________________________________________________
بیهوده است داستانی را ادامه دهیم
که جایی دیگر به پایان رسیده
فرقی نمی کند
کدام اول برویم
در را که ببندیم
قصه تمام شده است
____________________________________________________________
این دردها... دردها... دردهای لامذهب
تنها چیزی‌ست که می‌شود
به خاطرش زندگی کرد و
از مردن
ترسید
در نیمه شبی زمستانی
وقتی برف
تمام بدنت را پوشانده
دردهایی هست
که هنوز گرم نگه می‌داردت
مثل یک خانه
یک شومینه
یک رختخواب گرم
داغت می‌کند تا
زنده بمانی
زنده بمانی
برای دردهایی
که هنوز مانده
____________________________________________________________
این دایره
اضلاعش شکسته است
و بر مدار خستگی
می چرخد؛
لنگان
لنگان
و آدم ها
در طرح خاکی خود سرگردان اند
____________________________________________________________
مردیم و هربار
مرگ قسمتی از روزمرگی هایمان شد
مثل مسواک زدن
سرسری
هربار قبل از خواب
و بعد از خواب
____________________________________________________________
تو را از میان برید های روزنامه پیدا کردم
در متن یک خبر ناتمام
خبر سوختن یک سکانس طولانی
از خواب های کودکی ام
کودکی
که ادامه ی جفت خود را
هنوز در رحم مادرش
تعقیب می کند
تعقیب می کند
اثر انگشت سبابه ی یک زن را
روی پپیشانی تصویر افتاده بر پرده
پرد ای سفید که پشت آن
همیشه
تو ایستاد ای؛
یک مجسمه ی سنگی سیاه
با جمجمه ی ترک خورده و
شمشیری شکسته
____________________________________________________________
وقت تلف کردن است
من برای جنگیدن با تو هیچ انگیزه ای ندارم
حتی عشق
وقتی اسلحه ات را به طرفم می گیری
تازه یادم می افتد
چای تعارفت کنم

[M · Rating 1 out of 5]

انگار در یک عصر جمعه
گیر افتاده ایم
ونمی گذرد
عصرهایی که همه
عصر جمعه است

[Fatemeh · Rating 4 out of 5]

مرگ
در آستین داشت
دستی که من آن را
به گرمی فشردم.
در من خزید حلقه زد به دور گردنم
تنگ شد
تنگ شد
تا افتاد
باوری که داشتم
مثل چهارپایه‌ای از زیر پایم.