What do you think?
Rate this book
Krótka historia myśli politycznej
Książka Marcina Króla to klasyczna pozycja z zakresu historii myśli politycznej, która do lat nie schodzi z sylabusów kierunków humanistycznych. Wybitny polski historyk idei i filozof polityki sięga tu po najważniejszych nowożytnych myślicieli politycznych (od Machiavellego do Arendt), by dowiedzieć się od nich, czym jest demokracja i jak możemy rozumieć wolność. Klarowny styl autora pozwala z łatwością zrozumieć skomplikowane często spory teoretyków polityki. Wznowiona po 20 latach od pierwszego wydania, zmieniona i uzupełniona na potrzeby nowej edycji książka nie tylko zyskuje w dzisiejszej Polsce nową aktualność, ale wpisuje się w zestaw lektur obowiązkowych świadomego obywatela.
- GenresPolitics
352 pages, Hardcover
First published January 1, 1998
4 people are currently reading
107 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 4 of 4 reviews
July 19, 2021
Książka Króla jest w kilku rzeczach dobra, w jednej bardzo dobra, ale ma też kolosalne wady.
Jak większość "krótkich historii" jest przeznaczona dla początkującego czytelnika, który chciałby przeczytać syntetyczne opracowanie tematu. Król pisze jasnym i dość żywym stylem. Pod tym względem można książkę polecić. Na pewno jednak nie jest to książka wystarczająca, by zapoznać się z najważniejszymi prądami myśli politycznej, a historia XX wieku to łatanina fragmentów dobry, przeciętnych, notatek z lektur i wielgaśnych dziur.
Struktura jest bardzo tradycyjna. Książka dzieli się na epoki, w ramach których omawiani są kolejni myśliciele, jeden za drugim. Król stara się ich jakoś odnosić do siebie, ale nadal są to dość oderwane opisy poglądów. Początkujący czytelnik będzie miał z pewnością problem z rekonstrukcją głównych tematów sporów czy rozwoju nurtów. Praca zaczyna się renesansem i aż do końca XIX w. dobór bohaterów jest typowy (z kilkoma postaciami rzadko wymienianymi, np. Burckhardtem). Są oni omówieni ze znawstwem i dość wszechstronnie. Tu praca trzyma przyzwoity poziom.
Wiek XX jest znacznie słabszy i bardzo nierówny.
Najlepszą częścią pracy jest rozdział poświęcony ewolucji filozofii politycznej Kościoła Katolickiego. Nurt ten jest rzadko szerzej omawiany w tego typu opracowaniach, a społeczna nauka kościoła jest traktowana jako nurt mało interesujący politycznie. Król omawia ją szczegółowo (poszczególni papieże i ich encykliki), widać ewolucję stanowiska i umiejscowienie w szerszym tle intelektualnym. jest to prawdopodobnie najlepsze krótkie opracowanie tego prądu i rozdział ten można polecić w oderwaniu od reszty książki. Dobrze nadaje się też do wykorzystania na zajęciach.
Cała reszta dotycząca XX wieku jest bardzo nierówna, i im dalej w wiek, tym gorsza, bardziej wybrakowana i kapryśnie zinterpretowana. Widać wyraźnie koserwatywno-liberalne sympatie autora, który ogranicza się właściwie do opisu tych dwóch nurtów. Opis jest w miarę pełny, choć skupia się na kwestiach antykomunizmu i antytotalitaryzmu. Np. omawiając libertarianizm Misesa Król opisuje jego krytykę gospodarki centralnie sterowanej, nie wspominając zupełnie o jego monumentalnym "Ludzkim działaniu", z kuriozalną (choć wpływową) wizją człowieka i społeczeństwa. Duża część omówień Króla skupia się na problemie totalitaryzmów i wolności ludzkiej, demokracji i władzy, a także (im dalej tym bardziej) na zmierzchu kultury zachodniej (istotnym wątku nurtu konserwatywnego).
Największą słabością tej książki są jednak jej braki. Nie ma tu zupełnie feminizmu i XX-wiecznej lewicy (i to zarówno poleninowskiej, socjaldemokratycznej, jak i lewicy nowej). Wygląda to jakby autorowi nie chciało się o tym czytać, więc nawet o tym nie wspomina. Jeśli chodzi o XX wiek, to jest to właściwie brak dyskwalifikujący, bo czytelnik nie tylko się nie o tym nie dowie o jakiś Foucaltach, Gramscich, Habermasachm, de Beauvoir i Friedanach), , ale nawet nie będzie wiedział że coś musi uzupełnić. To nie jest tak, że nie starczyło miejsca, bo przy konserwatyzmie Król omawia wielu 2- czy 3-planowych autorów (jak Russell Kirk, Robert Nisbet, czy Richard Weaver).
Nie ma także innych ważnych stanowisk: odrodzonego republikanizmu czy dyskusji komunitaryzm - liberalizm czy nowych ruchów społeczno-politycznych (prawa obywatelskie, ekologizm). Król omawia co prawda Rawlsa, ale czytelnik nie dowie się, jak fundamentalnie ważne dla całej filozofii politycznej były jego prace i jakie pole otworzyły innym autorom (innych teorii sprawiedliwości tu nie znajdziemu).
Podsumowanie: Książka króla daje wypaczony i mocno wybrakowany obraz najnowszej filozofii politycznej i w tym zakresie nie nadaje się jako praca wprowadzająca czy podręcznik kursowy. Aż do XIX w. praca jest dość tradycyjna, ale przystępna i rzetelna.
Jak większość "krótkich historii" jest przeznaczona dla początkującego czytelnika, który chciałby przeczytać syntetyczne opracowanie tematu. Król pisze jasnym i dość żywym stylem. Pod tym względem można książkę polecić. Na pewno jednak nie jest to książka wystarczająca, by zapoznać się z najważniejszymi prądami myśli politycznej, a historia XX wieku to łatanina fragmentów dobry, przeciętnych, notatek z lektur i wielgaśnych dziur.
Struktura jest bardzo tradycyjna. Książka dzieli się na epoki, w ramach których omawiani są kolejni myśliciele, jeden za drugim. Król stara się ich jakoś odnosić do siebie, ale nadal są to dość oderwane opisy poglądów. Początkujący czytelnik będzie miał z pewnością problem z rekonstrukcją głównych tematów sporów czy rozwoju nurtów. Praca zaczyna się renesansem i aż do końca XIX w. dobór bohaterów jest typowy (z kilkoma postaciami rzadko wymienianymi, np. Burckhardtem). Są oni omówieni ze znawstwem i dość wszechstronnie. Tu praca trzyma przyzwoity poziom.
Wiek XX jest znacznie słabszy i bardzo nierówny.
Najlepszą częścią pracy jest rozdział poświęcony ewolucji filozofii politycznej Kościoła Katolickiego. Nurt ten jest rzadko szerzej omawiany w tego typu opracowaniach, a społeczna nauka kościoła jest traktowana jako nurt mało interesujący politycznie. Król omawia ją szczegółowo (poszczególni papieże i ich encykliki), widać ewolucję stanowiska i umiejscowienie w szerszym tle intelektualnym. jest to prawdopodobnie najlepsze krótkie opracowanie tego prądu i rozdział ten można polecić w oderwaniu od reszty książki. Dobrze nadaje się też do wykorzystania na zajęciach.
Cała reszta dotycząca XX wieku jest bardzo nierówna, i im dalej w wiek, tym gorsza, bardziej wybrakowana i kapryśnie zinterpretowana. Widać wyraźnie koserwatywno-liberalne sympatie autora, który ogranicza się właściwie do opisu tych dwóch nurtów. Opis jest w miarę pełny, choć skupia się na kwestiach antykomunizmu i antytotalitaryzmu. Np. omawiając libertarianizm Misesa Król opisuje jego krytykę gospodarki centralnie sterowanej, nie wspominając zupełnie o jego monumentalnym "Ludzkim działaniu", z kuriozalną (choć wpływową) wizją człowieka i społeczeństwa. Duża część omówień Króla skupia się na problemie totalitaryzmów i wolności ludzkiej, demokracji i władzy, a także (im dalej tym bardziej) na zmierzchu kultury zachodniej (istotnym wątku nurtu konserwatywnego).
Największą słabością tej książki są jednak jej braki. Nie ma tu zupełnie feminizmu i XX-wiecznej lewicy (i to zarówno poleninowskiej, socjaldemokratycznej, jak i lewicy nowej). Wygląda to jakby autorowi nie chciało się o tym czytać, więc nawet o tym nie wspomina. Jeśli chodzi o XX wiek, to jest to właściwie brak dyskwalifikujący, bo czytelnik nie tylko się nie o tym nie dowie o jakiś Foucaltach, Gramscich, Habermasachm, de Beauvoir i Friedanach), , ale nawet nie będzie wiedział że coś musi uzupełnić. To nie jest tak, że nie starczyło miejsca, bo przy konserwatyzmie Król omawia wielu 2- czy 3-planowych autorów (jak Russell Kirk, Robert Nisbet, czy Richard Weaver).
Nie ma także innych ważnych stanowisk: odrodzonego republikanizmu czy dyskusji komunitaryzm - liberalizm czy nowych ruchów społeczno-politycznych (prawa obywatelskie, ekologizm). Król omawia co prawda Rawlsa, ale czytelnik nie dowie się, jak fundamentalnie ważne dla całej filozofii politycznej były jego prace i jakie pole otworzyły innym autorom (innych teorii sprawiedliwości tu nie znajdziemu).
Podsumowanie: Książka króla daje wypaczony i mocno wybrakowany obraz najnowszej filozofii politycznej i w tym zakresie nie nadaje się jako praca wprowadzająca czy podręcznik kursowy. Aż do XIX w. praca jest dość tradycyjna, ale przystępna i rzetelna.
May 16, 2021
2.5
Właściwie nie powinnam być rozczarowana, dostałam to co zostało mi obiecane - krótką historię, rozbudowany spis treści, w którym konieczność pobieżności jest nieustannie tematyzowana i okrutnie pospiesza autora. Wierzę, że dałoby się to napisać z większym polotem. Nic w opracowaniu Króla nie sprzyjało zapamiętywaniu myślicieli, nie wspierało samodzielnego snucia wniosków. Zostaną ze mną najpewniej bardziej linie podziałów i przedmioty sporów niż wysublimowane rozwiązania poszczególnych bohaterów książki.
Może jednak historia myśli powinna być nie-aż-tak-krótka, ale za to bardziej-wyczerpująca.
Właściwie nie powinnam być rozczarowana, dostałam to co zostało mi obiecane - krótką historię, rozbudowany spis treści, w którym konieczność pobieżności jest nieustannie tematyzowana i okrutnie pospiesza autora. Wierzę, że dałoby się to napisać z większym polotem. Nic w opracowaniu Króla nie sprzyjało zapamiętywaniu myślicieli, nie wspierało samodzielnego snucia wniosków. Zostaną ze mną najpewniej bardziej linie podziałów i przedmioty sporów niż wysublimowane rozwiązania poszczególnych bohaterów książki.
Może jednak historia myśli powinna być nie-aż-tak-krótka, ale za to bardziej-wyczerpująca.
October 23, 2023
Bardzo ciekawy wartościowy przegląd myślicieli politycznych od starożytności do hanny arendt. Na minus brak obietywności i ogólne negatywne spojrzenie na myślicieli niekonserwatywnych. Mimo to zachowując otwartą głowę można bardzo dużo wynieść i uporządkować sobie poszczególnych myślicieli.
Displaying 1 - 4 of 4 reviews