Ο χορός της μέλισσας

Πέτρος Ριβέρης #2

by Panos G. Ioannidis, Πάνος Ιωαννίδης

Στο κτήμα του στο Ποσείδι της Χαλκιδικής την ημέρα που συντροφιά με τους φίλους του γιόρταζε το εφάπαξ που μόλις είχε πάρει, ο Αλέξανδρος Χρηστίδης βρίσκεται δολοφονημένος ανάμεσα στα αγαπημένα του λιόδεντρα. Το γεγονός φαντάζει ανεξήγητο για την κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Πολιτικός μηχανικός με αντιστασιακή δράση στα φοιτητικά του χρόνια τον καιρό της δικτατορίας, δημοτικός σύμβουλος στη μεταπολίτευση με πρωτοποριακή παρουσία στην τοπική αυτοδιοίκηση, υποστήριξε με τόλμη και ρομαντισμό, στη δύση της καριέρας του, τις δομές της κοινωνικής οικονομίας που δημιουργήθηκαν λόγω της οικονομικής κρίσης.

Η χήρα του εκλιπόντος αναθέτει τη διαλεύκανση του μυστηριώδους θανάτου του στον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πέτρο Ριβέρη. Η έρευνά του από την αρχή κινείται γύρω από το περιβάλλον του Αλέξανδρου Χρηστίδη. Παράλληλα, ωστόσο, τα παράξενα μηνύματα που αρχίζει να λαμβάνει από έναν άγνωστο τον ωθούν να αναζητήσει μια σειρά κειμένων που του αφήνουν σε κεντρικά σημεία της πόλης. Τα κείμενα περιπλέκουν την έρευνά του, καθώς αναφέρονται στην ιστορία μιας παρέας νεαρών, οι ζωές των οποίων στιγματίστηκαν και έσμιξαν μέσα από έναν εξίσου τραγικό θάνατο.

Σιγά σιγά, καθώς ο ντετέκτιβ προχωράει στις κορυφές μιας ιδιόμορφης πολεοδομικής κυψέλης που σχηματίζεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αντιλαμβάνεται τον γρίφο και τη σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στα πρόσωπα και στα γεγονότα.

Ο συγγραφέας δημιουργεί ένα πρωτότυπο νουάρ μυθιστόρημα ακολουθώντας την κατεύθυνση του ήλιου, όπως κάνουν οι μέλισσες με χορευτικές φιγούρες για να βρουν και να κυκλώσουν την κυψέλη που έχει τη γύρη, παρασύροντας αβίαστα και τον αναγνώστη να μπει μαζί του στον χορό.

Genres: Noir

352 pages, Paperback

First published February 1, 2019

About the author

Ο Πάνος. Ιωαννίδης γεννήθηκε τον Αύγουστο του 1978. Τα Μωρά της Αθηνάς είναι το πρώτο του μυθιστόρημα. Διακρίθηκε στον 1ο διαγωνισμό της Ελληνικής Λέσχης Αστυνομικής Λογοτεχνίας με το διήγημα Η Γυναίκα από τη Ζυρίχη. Είναι διδάκτωρ οικονομικών επιστημών. Ζει στη Δράμα με την σύντροφο του και τον γιο τους.

Reviews

[Michael Kotsarinis]

Με φόντο τη Θεσσαλονίκη, ο συγγραφέας χτίζει ένα αστυνομικό μυθιστόρημα που συνδέεται άρρηκτα με την κοινωνική, πολιτική και οικονομική κατάσταση της χώρας στο πρόσφατο παρελθόν και στο παρόν της οικονομικής (και όχι μόνο) κρίσης. Όπως συμβαίνει κλασσικά στο είδος τα εγκλήματα του παρελθόντος έρχονται να στοιχειώσουν και εξηγούν τα εγκλήματα του παρόντος. Μέσα από το μυστήριο που καλείται να διαλευκάνει ο κεντρικός χαρακτήρας της ιστορίας χτίζεται μια ολόκληρη αφήγηση με πολλαπλές προεκτάσεις σε θέματα κοινωνικά και πολιτικά. Παρόλα αυτά, όμως, ο συγγραφέας καταφέρνει να κρατήσει την ιστορία επικεντρωμένη στο βασικό της θέμα, την εξιχνίαση του εγκλήματος. Το τέλος είναι ίσως αναμενόμενο αλλά ταιριαστό με όλο το υπόλοιπο βιβλίο αποφεύγοντας άσκοπες ανατροπές χάριν εντυπωσιασμού.
Εν κατακλείδι είναι ένα πολύ καλό αστυνομικό μυθιστόρημα, που πραγματεύεται και πολλά κοινωνικά ζητήματα χωρίς να κουράζει.

[Χρύσα Βασιλείου · Rating 3 out of 5]

3,5/5 αστεράκια.

«Ο χορός της μέλισσας» τιτλοφορείται το δεύτερο νουάρ μυθιστόρημα του Πάνου Ιωαννίδη, με ήρωα τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πέτρο Ριβέρη.

Ο Πέτρος Ριβέρης πλέον ζει με τη σύντροφό του στη Θεσσαλονίκη. Μια μέρα δέχεται την επίσκεψη μιας γυναίκας, η οποία του αναθέτει να εξιχνιάσει τον μυστηριώδη θάνατο του συζύγου της. Ο Αλέξανδρος Χρηστίδης βρέθηκε νεκρός στο εξοχικό του, όπου το ζευγάρι γιόρταζε την είσπραξη του εφάπαξ του με κάποιους φίλους, έχοντας δεχτεί χτυπήματα από ρόπαλο και τσιμπήματα μελισσών. Εξέχων μέλος της κοινωνίας της πόλης, με πλούσιο βιογραφικό τόσο στον επαγγελματικό όσο και στον δημόσιο βίο, ο Χρηστίδης τα τελευταία χρόνια προωθούσε κοινωνικές δομές -με αμφίβολα όμως αποτελέσματα- για την ανακούφιση των ατόμων που χτυπήθηκαν από την οικονομική κρίση.
Ενώ ξεκινά την έρευνα, ο Ριβέρης αρχίζει να λαμβάνει κάποια μηνύματα που τον οδηγούν σε διάφορα σημεία της πόλης, όπου βρίσκει μια σειρά κειμένων με τις ιστορίες τεσσάρων ανθρώπων, άγνωστων μεταξύ τους μέχρι που τους ένωσε ένα τραγικό γεγονός που συνέβη πριν πολλά χρόνια. Έτσι, από τη μία ερευνά τον φιλικό κύκλο του εκλιπόντος για να ανακαλύψει ποιος θα είχε κίνητρο να σκοτώσει τον Χρηστίδη και από την άλλη προσπαθεί να μάθει περισσότερα για την ομάδα των τεσσάρων. Δύο γενιές που συγκρούονται βιοποριστικά και ιδεολογικά, με το χάσμα μεταξύ τους να είναι εμφανές σε όλα τα επίπεδα.
Πώς όμως συνδέονται όλοι αυτοί οι άνθρωποι; Ποιο ήταν εκείνο το τραγικό γεγονός που στιγμάτισε τη ζωή των τεσσάρων και πώς άραγε μπορεί να εμπλέκεται το θύμα σε αυτό; Ποιο μπορεί να υπήρξε το κίνητρο ώστε να φτάσει κάποιος στο σημείο να διαπράξει φόνο; Σ’ αυτά τα ερωτήματα καλείται να βρει την απάντηση ο Πέτρος Ριβέρης, σε μια υπόθεση που θα φέρει στο φως μυστικά που έμειναν θαμμένα για πολλά χρόνια στο σκοτάδι…

Πέρα από τον αστυνομικό γρίφο που αποτελεί η δολοφονία του Χρηστίδη -ο οποίος αποδεικνύεται αρκετά ιντριγκαδόρικος- το μυθιστόρημα αυτό σκιαγραφεί με τρόπο εξαιρετικά ρεαλιστικό την εποχή μας· την εποχή της οικονομικής κρίσης, της κατάρρευσης των ηθικών αξιών, του κοινωνικού διχασμού. Μέσα από την αφήγηση του συγγραφέα, πολλοί αναγνώστες θα αναγνωρίσουν βιώματα δικά τους ή γνωστών τους, πράγματα που έχουν ζήσει ή για τα οποία έχουν ακούσει. Οι κοινωνικές δομές, οι ανθρώπινες σχέσεις, ο διαφορετικός τρόπος ζωής και σκέψης, τα πολιτικά και κοινωνικά γεγονότα του παρελθόντος και του παρόντος, που οδήγησαν τη χώρα στη σημερινή της κατάσταση, αναφέρονται και περιγράφονται με τέτοιον τρόπο, ώστε ο συγγραφέας να παραμένει μεν ουδέτερος αλλά να ωθεί ταυτόχρονα τον αναγνώστη να ενεργοποιήσει την κριτική του σκέψη και να επιχειρήσει να διαμορφώσει ιδία άποψη, ενόσω διαβάζει τις απόψεις των ηρώων της ιστορίας. Το αν θα συμφωνήσει ή θα διαφωνήσει, και σε ποιο βαθμό, εξαρτάται από τον ίδιο – οπωσδήποτε όμως δεν μένει ανεπηρέαστος και απαθής.
Πολύ καλή δουλειά έχει κάνει ο συγγραφέας και στη σκιαγράφηση όλων των χαρακτήρων. Ο νεαρός ντετέκτιβ Πέτρος Ριβέρης είναι ένας συνηθισμένος άνθρωπος που συναντούμε καθημερινά γύρω μας. Θα μπορούσε να είναι ο φίλος, ο συνάδελφος, ο γείτονάς μας. Ένας τύπος που προσπαθεί να ισορροπήσει τα επαγγελματικά με τα προσωπικά του, που είναι καλός στη δουλειά του και γενικά προσπαθεί πάντα για το καλύτερο. Δεν έχει κάποιο ιδιαίτερο κουσούρι ούτε κανένα εξωπραγματικό χάρισμα, όπως ορισμένοι… λογοτεχνικοί συνάδελφοί του, αυτό όμως δεν τον κάνει λιγότερο ενδιαφέροντα.
Ο Αλέξανδρος Χρηστίδης, από την άλλη, «συστήνεται» μέσα από περιγραφές και αφηγήσεις τρίτων, όμως η προσωπικότητά του παραμένει ισχυρή σε ολόκληρο το βιβλίο, παρά την απουσία της φυσικής παρουσίας του. Μέσα από την έρευνα του Ριβέρη και από τις μαρτυρίες και τις αφηγήσεις του φιλικού του περιβάλλοντος, ξεδιπλώνεται η ισχυρή προσωπικότητα ενός άντρα δραστήριου, πολυσχιδή, που όμως είχε τα δικά του μυστικά, για τα οποία θα έκανε τα πάντα ώστε να παραμείνουν έτσι – μυστικά. Μαζί του «συμπαρασύρει» τους φίλους και γνωστούς του να «συστηθούν» με τη σειρά τους: άνθρωποι με παρόμοια βιώματα με εκείνον, που σκέφτονται και πράττουν σαν να ζουν στο παρελθόν, έχοντας μάθει να λειτουργούν διαφορετικά απ’ ό,τι επιτάσσει η σημερινή εποχή και βολεμένοι στα κεκτημένα τους, αδιαφορώντας για το τι συμβαίνει γύρω τους. Στον αντίποδα, οι τέσσερις τύποι που αναφέρονται στα κείμενα -γραμμένα σε πρωτοπρόσωπη αφήγηση αυτά- είναι άνθρωποι σύγχρονοι, με τους ίδιους προβληματισμούς, τα ίδια αδιέξοδα, τις ίδιες ελπίδες και όνειρα για ένα καλύτερο αύριο, την ίδια απελπισία για τις προοπτικές του σήμερα… Όλοι τους χαρακτήρες με τους οποίους μπορεί κανείς είτε να ταυτιστεί είτε να τους κρίνει, όμως σε καμία περίπτωση δεν τους προσπερνάει.
Σε ό,τι αφορά την αμιγώς αστυνομική πλοκή, παρόλο που η υπόθεση δεν είναι ό,τι πιο πρωτότυπο μπορεί να συναντήσει κανείς, το κάθε βήμα προς τη λύση της και η αποκάλυψη του δράστη, αλλά και του τι πραγματικά συνέβη, έχουν το δικό τους ξεχωριστό ενδιαφέρον. Ηθικά διλήμματα τίθενται και πάλι, και ξανά ο αναγνώστης καλείται να γίνει μάρτυρας αυτών και να διαμορφώσει την προσωπική του άποψη.
Οι λάτρεις και μη της Θεσσαλονίκης θα αγαπήσουν το οδοιπορικό στην πόλη, μέσα από τα μάτια κυρίως του Πέτρου Ριβέρη, θα γεμίσουν με εικόνες, χρώματα και μυρωδιές και θα σεργιανίσουν νοερά στους δρόμους, τις κρυφές και φανερές γωνιές της, νιώθοντας πως μόλις πέρασαν οι ίδιοι από τα μέρη που αναφέρονται στο βιβλίο.

«Ο χορός της μέλισσας» διεκδικεί με αξιώσεις τη δική του θέση στον χώρο της ελληνικής αστυνομικής λογοτεχνίας και αποτελεί μια καλή αναγνωστική επιλογή για φανατικούς και μη του είδους.

Η κριτική για το βιβλίο και στο site "Book City" και τον παρακάτω σύνδεσμο: Ο χορός της μέλισσας

[Thomas · Rating 4 out of 5]

Την άποψή μου μπορείτε να βρείτε και στον Βιβλιολόγο εδώ.

Βαθμολογία: 4/5

Ο «χορός της μέλισσας» είναι το δεύτερο νουάρ μυθιστόρημα του Πάνου Ιωαννίδη με ήρωα τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πέτρο Ριβέρη. Προηγήθηκε το «Τα μωρά της Αθηνάς» που κυκλοφόρησε το 2016 από τις πρότυπες εκδόσεις Πηγή. Σε αυτό το βιβλίο ο Ριβέρης ζει πλέον στη Θεσσαλονίκη με τη σύντροφό του Αύρα, μια πόλη που γνωρίζει πολύ καλά καθώς είχε ζήσει ως φοιτητής στο παρελθόν. Η νέα του υπόθεση αφορά τη διαλεύκανση της δολοφονίας του Αλέξανδρου Χρηστίδη, που βρέθηκε νεκρός στο κτήμα του στο Ποσείδι Χαλκιδικής την ημέρα του εορτασμού του εφάπαξ του γεμάτος τσιμπήματα μελισσών και χτυπήματα στο κεφάλι από ρόπαλο. Καθώς η υπόθεση έχει κλείσει επίσημα ως «ατύχημα» για να μη χαθούν τα χρήματα από την ασφάλεια ζωής, η χήρα του Χρηστίδη αναγκάζεται να προσλάβει τον ιδιωτικό ντετέκτιβ για να βρει την άκρη του νήματος.

Παράλληλα με την έρευνα για το δολοφόνο, ο Ριβέρης λαμβάνει μια σειρά κειμένων γραμμένα από διαφορετικά άτομα μιας παρέας που τους ένωσε στο παρελθόν κάποιο τραγικό γεγονός. Μιας παρέας που ανήκει στη δική του γενιά, νεότερη από αυτή του Χρηστίδη. Η σύγκρουση αυτών των δυο γενεών αποτελεί και άξονα του μυθιστορήματος. Τα γράμματα θα βρει σε διάφορα σημεία της Θεσσαλονίκης που στο χάρτη θα σχηματίσουν ένα κυψελοειδές σχήμα, το οποίο ίσως σχετίζεται με την κεντρική υπόθεση.

Η σκιαγράφηση των χαρακτήρων είναι εκπληκτική, ειδικότερα του Αλέξανδρου Χρηστίδη. Ερευνώντας το περιβάλλον του εκλιπόντος, ο Ριβέρης θα ανακαλύψει αρκετές πληροφορίες για το παρελθόν του θύματος, την κοινωνικοπολιτική του δράση, τις επαγγελματικές και προσωπικές του δραστηριότητες. Ο Χρηστίδης σπούδασε πολιτικός μηχανικός στη Θεσσαλονίκη και έγινε γνωστός για την αντιστασιακή του δράση τα χρόνια της δικτατορίας. Έπειτα υπήρξε ένας από τους ιδρυτές της Κιστέρνα, μιας δημοτικής εταιρίας με στόχο την κοινωνική και πολιτιστική ανάκαμψη, η οποία έκλεισε λόγω της μεταρρύθμισης του Καλλικράτη. Προσπαθώντας να παραμείνει κοινωνικά ενεργός, αργότερα θα στήσει την τράπεζα χρόνου Ατλαντίδα, δηλαδή ένα δίκτυο ανταλλαγής υπηρεσιών και αγαθών με μονάδα το χρόνο. Και οι δυο εταιρίες, φυσικά, αμφιβόλου ηθικής.

Ο δεύτερος χαρακτήρας που με εντυπωσίασε είναι, βεβαίως, ο Πέτρος Ριβέρης, για τον οποίο ο Πάνος Ιωαννίδης φροντίζει να μας δώσει μια ολοκληρωμένη εικόνα. Διπλά ορφανός από τα τρία του, σπούδασε στο τμήμα ιστορίας και αρχαιολογίας του Αριστοτελείου, με μετέπειτα σπουδές στη Ρώμη, όπου έζησε για δέκα χρόνια ως ιδιωτικός ντετέκτιβ, επάγγελμα που ακολούθησε σώζοντας τη σύζυγο του διευθυντή του μεγαλύτερου γραφείου ερευνών της Ιταλίας. Τώρα έχει πλέον επιστρέψει στην Ελλάδα και συνεχίζει να ασκεί το επάγγελμα μαζί με το βοηθό του Κορμοράνο. Ο Ριβέρης είναι μια ιδιόμορφη προσωπικότητα. Τριγυρίζοντας στην πόλη, η οποία περιγράφεται ολοζώντανα από το συγγραφέα, αναπολεί στιγμές από τα νεανικά του χρόνια. Συναντώντας τον περίγυρο του θύματος, θίγουν μαζί πολιτικά και φιλοσοφικά θέματα, αναλογίζονται λάθη του παρελθόντος και αναρωτιούνται τι πήγε στραβά. Βρίσκοντας τη λύση του εγκλήματος, στο τέλος καλείται να πάρει μια απόφαση σε ένα ηθικό δίλημμα. Σπίτι, ο ντετέκτιβ προσπαθεί να ισορροπήσει τα επαγγελματικά με τη νέα του ζωή με τη συμβία του, Αύρα, μια σχέση που θα ήθελα να δω να αναπτύσσεται περισσότερο στο μέλλον.

Ο «χορός της μέλισσας» μου άφησε τις καλύτερες εντυπώσεις. Στην αρχή ίσως άργησα να μπω στο κλίμα του βιβλίου επειδή είναι αρκετά πυκνογραμμένο, αλλά τελικά κατάφερα να παρασυρθώ στον κόσμο του Πέτρου Ριβέρη, στον οποίο ανυπομονώ να επιστρέψω διαβάζοντας τα «μωρά της Αθηνάς» και φυσικά όποιο μελλοντικό βιβλίο ακολουθήσει. Σε μια εποχή που το ελληνικό αστυνομικό μυθιστόρημα ανθίζει, υπάρχουν αντίστοιχα και αρκετά απογοητευτικά δείγματα. Ο Πάνος Ιωαννίδης ελπίζω πως θα ξεχωρίσει.

[Georgia]

Δείτε επίσης και στο Chill and read

«Ο χορός της μέλισσας» του Πάνου Ιωαννίδη από τις Εκδόσεις Κέδρος είναι ένα βιβλίο που εκτυλίσσεται σε Θεσσαλονίκη και Χαλκιδική. Ήρωάς του είναι ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Πέτρος Ριβέρης άρτι αφιχθείς στη Θεσσαλονίκη όπου και θα είναι πλέον η μόνιμη κατοικία του με τη σύντροφό του Αύρα. Παρόλο που δεν έχει πολύ καιρό που εγκαταστάθηκε στην πόλη, σύντομα δέχεται ένα τηλεφώνημα που θα τον οδηγήσει σε μια νέα υπόθεση.

Ο Αλέξανδρος Χρηστίδης παρέα με τη σύζυγό του και κάποιους φίλους, γιόρταζε την καταβολή του εφάπαξ στο κτήμα τους στο Ποσείδι Χαλκιδικής, όταν βρήκε τραγικό θάνατο. Η γνωμάτευση του γιατρού ήταν αναφυλακτικό σοκ από τσιμπήματα μέλισσας, αρκετών για την ακρίβεια. Όμως, πέρα από τα τσιμπήματα των μελισσών, ο Χρηστίδης είχε χτυπηθεί με κάποιο αντικείμενο, ένα ρόπαλο ή κάτι παρόμοιο. Η χήρα του ζητάει από το Ριβέρη να βρει το δολοφόνο του άντρα της.

Όσο ο Ριβέρης ερευνά τα αίτια της δολοφονίας του Χρηστίδη, λαμβάνει κάποια παράξενα μηνύματα που τον προτρέπουν να ερευνήσει ένα έγκλημα που είχε γίνει πριν δέκα περίπου χρόνια και επιφανειακά δεν φαίνεται να έχει κάποια σχέση με την υπόθεση που ερευνά. Τα μηνύματα τον οδηγούν σε μια κυψέλη που δημιουργείται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Καθώς όμως τα φαινόμενα απατούν και ο Ριβέρης το γνωρίζει καλά, θα λάβει σοβαρά υπόψιν του τα μηνύματα αυτά και θα καταφέρει να εξιχνιάσει και τα δύο εγκλήματα. Αυτό του παρελθόντος, αλλά και αυτό που του ανατέθηκε.

Η Θεσσαλονίκη ξεδιπλώνεται στα μάτια του αναγνώστη μέσα από το βιβλίο του Ιωαννίδη. Φαίνεται πως ο συγγραφέας γνωρίζει καλά την πόλη και την αγαπάει, αφού εκτός από τα σημεία που σηματοδοτούν την κυψέλη των μηνυμάτων, περιγράφονται και πολλά άλλα όμορφα ή γραφικά σημεία της πόλης, σημεία στα οποία ο ντετέκτιβ κάνει τις συναντήσεις του. Μερίδιο στην προβολή παίρνει και η Χαλκιδική και τα όμορφα μέρη της, φέρνοντας στο νου ωραίες εικόνες.

Το θύμα της υπόθεσης, ο Αλέξανδρος Χρηστίδης ήταν ένας άνθρωπος με έντονη πολιτική δράσει και συμμετοχή στα κοινά. Από νωρίς είχε αριστερές ιδέες και προοπτικές. Στη συνέχεια μετακύλησε προς το κέντρο. Αυτό κάποιοι από τους παλιούς συντρόφους και φίλους του μπορεί να του το κράτησαν, όμως ουσιαστικά έζησε μια καλή ζωή και προσπάθησε να βοηθήσει και άλλους να ζήσουν καλά αντίστοιχα, μέσα από μια επιχείρηση που διοικούσε και η οποία προσπαθούσε να προσφέρει στους πολίτες μια δεύτερη ευκαιρία, είτε αυτοί ήταν άνεργοι, είτε ήταν πρώην ναρκομανείς, πρώην φυλακισμένοι ή πόρνες που ήθελαν να ξεφύγουν από τη θλιβερή ζωή τους μαθαίνοντας μια τέχνη, κάνοντας κάτι άλλο.

Πολλά από τα προβλήματα της σύγχρονης Ελλάδας και της κρίσης γίνονται φανερά στο συγκεκριμένο βιβλίο. Όπως επίσης και αρκετοί τρόποι εκμετάλλευσης που μπορεί να φαίνονται σαν μυθοπλασία σε όσους δεν έχουν επαφή με τη συγκεκριμένη κατάσταση, αλλά που δυστυχώς είναι πραγματικότητα για πολλούς συνανθρώπους μας. Η εκμετάλλευση των αδύναμων από τους δυνατούς και τους έχοντες, από τους πονηρούς και τους κυνηγούς του εύκολου κέρδους. Οι κοινωνικές και πολιτικές προεκτάσεις που έχει το συγκεκριμένο βιβλίο, ίσως και να επισκιάζουν σε ορισμένα σημεία το νουάρ χαρακτήρα του.

Από την άλλη ο Ριβέρης δεν είναι άσχημος χαρακτήρας. Δεν έχει πολλά κουσούρια, όπως έχουν οι περισσότεροι Σκανδιναβοί ντετέκτιβ, είναι πιο κοντά στην Ελληνική πραγματικότητα. Φαίνεται έξυπνος και εφευρετικός. Συνδέει τα κομμάτια του παζλ στο νου του και δεν αποκαλύπτει πολλά, παρά μόνο όταν όλα έχουν δέσει. Η αλήθεια είναι βέβαια πως σε ένα δύο σημεία δεν κατάλαβα το σκεφτικό του και που στήριξε κάποιες θεωρίες τόσο νωρίς. Σαν να είχε κάποια κενά, όμως στο τέλος όλα έδεσαν από τις μετέπειτα αποκαλύψεις.

[Elisso]

«Μπορεί να αλλάξει ο κόσμος;
Αν μπορεί να αλλάξει ο άνθρωπος, ναι.
Αλλάζει ο άνθρωπος;
Ο άνθρωπος συνήθως αλλάζει την όψη του, αλλά σπάνια το δέρμα του…»

Είναι ικανό ένα αναπάντεχο γεγονός να αλλάξει έναν άνθρωπο; Προσωπικά πιστεύω πως ναι. Ποια είναι όμως τα εμπόδια που θα συναντήσει μπροστά του; Και τελικά μήπως όλη αυτή η αλλαγή οφείλεται απλά σε ενοχές και σε τύψεις; Μήπως είναι αυτές που σπρώχνουν έναν άνθρωπο να αλλάξει την όψη του προκειμένου να απενοχοποιήσει τον εαυτό του για ένα λάθος της στιγμής που είχε όμως ολέθρια αποτελέσματα; Πολλά τα ερωτήματα που θέτει ο Πάνος Ιωάννιδης στο βιβλίο του «Ο χορός της μέλισσας». Ένα νουάρ μυθιστόρημα που κινείται στην Ελλάδα της οικονομικής κρίσης που μας παρασύρει σε έναν χορό ανάγνωσης εφάμιλλο με εκείνον των μελισσών όταν θέλουν να κυκλώσουν μια περιοχή με άφθονη γύρη προσδιορίζοντας τη με βάση τη θέση του ήλιου.

Πρωταγωνιστής στον «Χορό της μέλισσας» είναι ο ιδιωτικός ντετέκτιβ Πέτρος Ριβέρης ο οποίος θα καταφέρει να λύσει το γρίφο της δολοφονίας του Αλέξανδρου Χρηστίδη που βρέθηκε νεκρός ανάμεσα στα αγαπημένα του λιόδεντρα στο κτήμα του στο Ποσείδι της Χαλκιδικής. Ένα ανεξήγητο γεγονός που θορυβεί την κοινωνία της Θεσσαλονίκης.

Ο Χρηστίδης ήταν πολιτικός μηχανικός με πλούσια αντιστασιακή δράση την περίοδο της δικτατορίας, δημοτικός σύμβουλος στην τοπική αυτοδιοίκηση με πρωτοπόρες και καινοτόμες ιδέες, γεμάτος με απέραντη τόλμη και ανεξάντλητο ρομαντισμό που προς το τέλος της καριέρας του κατάφερε να δημιουργήσει δύο δομές κοινωνικού χαρακτήρα για να στηρίξει ανθρώπους που δεν τα κατάφεραν στη ζωή τους δίνοντας τους μια δεύτερη ευκαιρία.

Και από την άλλη μια παρέα τεσσάρων ατόμων που ήρθαν κοντά μετά από ένα ιδιαίτερα τραγικό γεγονός. Κάποια παράξενα μηνύματα που θα λαμβάνει ο Ριβέρης από αυτή την ιδιαίτερη παρέα θα τον οδηγήσουν στο κέντρο μιας πολεοδομικής κυψέλης στην καρδιά της Θεσσαλονίκης κάνοντας τον να αντιληφθεί εκείνη τη σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα σε πρόσωπα αλλά και σε γεγονότα που ξετυλίγονται καθώς προχωράνε οι έρευνες του γύρω από την πολύκροτη δολοφονία του Χρηστίδη.

Είναι σπάνιες οι φορές που ξεκινάς να διαβάζεις ένα μυθιστόρημα που κρύβει στις σελίδες του νουάρ ατμόσφαιρα που σου θυμίζει κλασικά αναγνώσματα αλλά και ασπρόμαυρες ταινίες και καταλήγεις να φιλοσοφείς την κάθε του λέξη. Γιατί «Ο χορός της μέλισσας» θα μπορούσε να χαρακτηριστεί ως ένα δοκίμιο της σύγχρονης κοινωνίας αλλά και της οικονομικής κρίσης που μαστίζει τα τελευταία χρόνια την Ελλάδα θάβοντας αξίες και ιδανικά και «σκοτώνοντας» τα όνειρα των νέων για ένα καλύτερο μέλλον.

Ένα ιδιαίτερο κείμενο που κινείται με μαθηματική ακρίβεια όπως ακριβώς κάνουν και οι μέλισσες και μας παρασύρει σε ένα χορευτικό μοτίβο αφήγησης μέχρι την τελευταία σελίδα. Εδώ δεν έχουμε να κάνουμε μόνο με την έρευνα ενός φόνου από έναν ιδιωτικό ντετέκτιβ αλλά περνάμε και σε ένα άλλο επίπεδο ανάλυσης των κοινωνικών δομών, των ανθρώπινων σχέσεων, των στάσεων ζωής, της κοινωνικής και πολιτικής κριτικής. Στοιχεία που συνθέτουν κυρίως τα μυθιστορήματα που ανήκουν στην κατηγορία του νουάρ. Ο Πάνος Ιωαννίδης θέλει να μετατρέψει τους αναγνώστες του σε άτομα με κριτική σκέψη, να τους δώσει τροφή για συζητήσεις παντρεύοντας πολλά συγγραφικά στοιχεία μαζί χωρίς όμως να βαραίνει ιδιαίτερα το αναγνωστικό αποτέλεσμα.

«Ο χορός της μέλισσας» αποτελεί και ένα οδοιπορικό στην πόλη της Θεσσαλονίκης που θα γεμίσει τα αισθητήρια όργανα των αναγνωστών με εικόνες, μυρωδιές και γεύσεις της Νύφης των Βαλκανίων όπως την αποκαλεί χαρακτηριστικά ο συγγραφέας. Θα νιώσουμε σαν να περπατάμε μαζί με τους ήρωες στα σοκάκια της πόλης γεμίζοντας με το άρωμα από τις νεραντζιές γνωρίζοντας μας και ιδιαίτερα στέκια των κατοίκων της αλλά και των φοιτητών που σπουδάζουν στις σχολές της.

Με αλληγορική γραφή μας ταξιδεύει σε ένα απέραντο κάδρο του κόσμου και του χρόνου που λιώνει στην ίδια κλεψύδρα όπου η καθημερινότητα του καθενός χαράζει τη δική της ιστορία με τα πρόσωπα να μετατρέπονται σε καθρέπτες του ίδιου του κόσμου τους. Η ουσία του βιβλίου είναι ο άνθρωπος και εκεί επικεντρώνονται οι σκέψεις του Πέτρου Ριβέρη καθώς οι έρευνες του για τη δολοφονία του Χρηστίδη θα τον φέρουν αντιμέτωπο με τον ίδιο του τον εαυτό αλλά και με τη συνείδηση του αποκαλύπτοντας του μια άλλη γωνία θέασης των γεγονότων. Θα φτάσει σε σημείο να απαρνηθεί την ίδια του τη φύση περνώντας τα σύνορα ανάμεσα στο τι είναι σωστό αλλά και στο τι είναι τελικά εκείνο που αξίζει ούτως ώστε να αγγίξεις την ουτοπία. Γιατί ο άνθρωπος είναι ένα είδος που κοιτάζει ψηλά για να καταφέρνει να βαδίζει στο ύψος του.

Ένα πρωτότυπο νουάρ μυθιστόρημα που κινείται στα πλαίσια της φιλοσοφίας κάνοντας βουτιά στην έννοια της ανθρώπινης φύσης και της σύγχρονης κοινωνίας που μαστίζεται από τα τεκταινόμενα της εποχής και της οικονομικής κρίσης κρύβοντας μέσα στις σελίδες του διαφορετικές ιδέες και απόψεις που κατατίθενται από τους ήρωες που έπλασε ο Πάνος Ιωαννίδης. Ένα πολυδιάστατο βιβλίο όπως και η πλοκή του που κινείται στα όρια της ενσυναίσθησης μας ως ενεργοί πολίτες μιας νέας τάξης κοινωνικών δεδομένων αλλά και της ικανότητας μας να δρούμε βλέποντας μέσα από τα μάτια των άλλων ότι συμβαίνει γύρω μας. Ένα άκρως λυρικό και σύνθετο κείμενο που μας προσφέρει τον ρόλο του παρατηρητή δίνοντας μας να καταλάβουμε ότι αυτό που ισχύει για τον καθένα μας ξεχωριστά δεν σημαίνει ότι ισχύει απαραίτητα και για το σύνολο των ανθρώπων αλλά τελικά καταλήγουμε ότι είμαστε όλοι συνένοχοι στο έγκλημα.

[Βαγγέλης Ιωσηφίδης · Rating 4 out of 5]

Ενδιαφέρον ανάγνωσμα, το δίχως άλλο. Στα θετικά:
1) Φαίνεται να υπάρχει βάθος στους χαρακτήρες και στη μεταξύ τους διάδραση.
2) Τοπικά ασχολείται με τη Θεσσαλονίκη, με αναφορές σε μέρη που λατρεύω.
3) Χρονικά μας ταξιδεύει λίγα χρόνια πίσω, εκεί όπου η κρίση ήταν κάτι πρωτόγνωρο και μάλιστα το μαθαίνουμε μέσα από διαφορετικές οπτικές γωνίες.
4) Σε κρατάει μέχρι το τέλος η παράξενη έρευνα του Ριβερη και θες να μάθεις τι συμβαίνει.
5) Ενδιαφέρουσα η απεικόνιση των εταιριών μέσα από το πρίσμα της οικονομίας.

Αυτά που δε μου άρεσαν:
1) Ενώ δεν είμαι καθόλου ενάντιος στην πολιτική απεικόνιση των χαρακτήρων ούτε στην ιδεολογία του συγγραφέα, νιώθω ότι πολλοί μονόλογοι ήταν υπερβολικά εκτενείς και χανόταν η ιδέα του μυθιστορήματος.
2) Η ίδια η έρευνα σε αρκετά σημεία έμοιαζε καθοδηγούμενη και όχι φυσική. Θα περίμενα λίγο πιο ενεργό τον πρωταγωνιστή μας.
3) Αν και το σκηνικό ήταν πολλά υποσχόμενο εξαρχής και το διάβασα εντός ολίγων ημερών, από άποψη πλοκής δεν είχε καθ' όλη τη διάρκεια αυτό το έντονο και περιγραφικό στυλ.

Τέλος, σίγουρα η αρχή και το τέλος ήταν έντονα και αφήνουν τον αναγνώστη σε σκέψεις. Στην αρχή για το πώς θα κυλήσει η υπόθεση και στο τέλος για το ποιόν του Ριβερη. Ιδιαίτερο βιβλίο, που έχει όντως τον χαρακτήρα του νουάρ. Εμένα με έπεισε κυρίως από άποψη ατμόσφαιρας.

[Clemy-chan · Rating 2 out of 5]

Προφανώς, δεν μου άρεσε και πολύ... Ας τα πάρουμε λοιπόν από την αρχή.

1. Δεν ήξερα ότι αυτό το βιβλίο ήταν μέρος σειράς. Δεν υπήρχε πουθενά στο εξώφυλλο ή στην περιγραφή η οποιαδήποτε αναφορά στο ότι επρόκειτο για τη δεύτερη υπόθεση του Πέτρου Ριβέρη (που μπορεί να οφείλεται στο ότι το προηγούμενο βιβλίο έχει εκδοθεί από άλλον εκδοτικό οίκο). Βέβαια αν το έψαχνα λίγο παραπάνω (όπως πχ εδώ στο Goodreads) τότε θα το μάθαινα, αλλά δεν το έκανα. Ήθελα μια φορά να πάρω ένα βιβλίο χωρίς έρευνα, με αυθορμητισμό.

2. Το βιβλίο προωθήθηκε ως ελληνικό, νουάρ, αστυνομικό (το γράφει και στο εξώφυλλο!) και το μόνο από αυτά που ισχύει είναι ότι διαδραματίζεται στην Ελλάδα (και πιο συγκεκριμένα στη Θεσσαλονίκη, όπως δεν παραλείπει να μας επαναλαμβάνει ο συγγραφέας κάθε 3 γραμμές). Είναι αστυνομικό μόνο επειδή ο πρωταγωνιστής ασχολείται με μια δολοφονία, κι όχι επειδή γίνεται καλή έρευνα, όσο για νουάρ... Εγώ ήξερα ότι στα νουάρ μυθιστορήματα η αστυνομική πλοκή χρωματιζόταν έντονα από τις κοινωνικές συνθήκες (και αδικίες) της εκάστοτε εποχής αλλά ο συγγραφέας φαίνεται να θεωρεί ότι νουάρ είναι οι ατελείωτες πολιτικές φιλοσοφίες και αερολογίες που ανταλλάσσουν όι χαρακτήρες μεταξύ τους.

3. Η έρευνα του πρωταγωνιστή ήταν λειψή. Ενώ μου άρεσε το στοιχείο με τα γράμματα ανάμεσα στις ανακρίσεις των υπόπτων, από τη μέση και μετά της ιστορίας ο ερευνητής δεν ολοκλήρωνε κανένα συλλογισμό. Αντίθετα, άφηνε τη σκέψη του μετέωρη (για να κάνει ίσως τον αναγνώστη να λύσει μαζί του το μυστήριο) και μετά του παρέδιδαν άλλο ένα στοιχείο για να προχωρήσει παρακάτω. Και ναι, του παρέδιδαν τα στοιχεία στο χέρι.

4. Το τέλος της υπόθεσης ήταν απίστευτα απογοητευτικό. Δε φτάνει που δεν βιώσαμε μια ολοκληρωμένη έρευνα, αλλά στο τέλος ο πρωταγωνιστής απλά αφήνει τον δολοφόνο να ξεφύγει χωρίς καμία απολύτως εξήγηση. Δεν τον βλεπουμε ν' ανακαλύπτει τον ένοχο και να παλεύει με τα πιστεύω του για ν' αποφασίσει αν πρέπει να τον συλλάβει, οι δυο σκηνές μπλέκονται μεταξύ τους. Μέσα σε μια σελίδα ο πρωταγωνιστής απλά ξέρει ποιός είναι ο ένοχος και στο καπάκι τον αφήνει να διαφύγει. Ειλικρινά WTF???????

5. Ήταν απρόσμενα χυδαίο σε σημεία, τα οποία ήταν ελάχιστα μεν αχρείαστα κι αταίριαστα δε.

"Η αλήθεια είναι ότι ήμουν κι εγώ έτοιμη να δεχτώ πίσω τον πολεμιστή μου. Να τον δεχτώ στην αγκαλιά μου, να τον δεχτώ μέσα μου, καθότι εδώ και αρκετό καιρό φαντασιωνόμουν ιδανικές διαδρομές που ξεκινούν από την πυρακτωμένη καρδιά μου στο ορθό καυλί του, από το αλεξίσφαιρο πνεύμα του στο ερωτευμένο μουνί μου."

Και όλο αυτό στις τελευταίες σελίδες, σε γράμμα που δίνει δευτερεύων χαρακτήρας στον πρωταγωνιστή (που δεν γνωρίζει καλά) μετά τη λύση της υπόθεσης για να εξηγήσει τη δική του οπτική. Το ότι η νέα γενιά δεν έχει τα ίδια ταμπού με τους παλιότερους όσον αφορά το σεξ δεν σημαίνει ότι το αναφέρουν σε οποιονδήποτε, οπουδήποτε χωρίς αιτία. Είναι μάλλον προσβλητικό αν ο συγγραφέας το βλέπει έτσι.

6. Δε χρειάζεται να μάθω όλους τους δρόμους, στενά και περιοχές της Θεσσαλονίκης για να ευχαριστηθώ ένα μυθιστόρημα που διαδραματίζεται εκεί. Το στοιχείο της κυψέλης ήταν έξυπνο και ναι, εκεί βγάζει νόημα να δούμε έναν έναν όλους τους γύρω δρόμους γιατί αποτελούν κομμάτια του παζλ. Αλλά όσο ο πρωταγωνιστής απλά ονομάτιζε κάθε δρόμο και σοκάκι που περνούσε, ένιωσα πως ο συγγραφέας ήθελε να μου αποδείξει πως γνωρίζει πραγματικά τη Θεσσαλονίκη. Και η προσπάθειά του αυτή πήγε χαμένη για 2 λόγους: 1) δεν έχω πάει ποτέ στη Θεσσαλονίκη και 2) βαρέθηκα.

7. Εξίσου εκνευριστικές και βαρετές ήταν κι οι πολιτικές αναφορές που εκτείνονταν σελίδες και σελίδες δίχως να λένε τίποτα ούτε για την εποχή ούτε και για τους χαρακτήρες της ιστορίας. Τι σημαίνει δηλαδή

"ο πατσάς είναι το αμάγαλμα του ύστερου καπιταλισμού"

; Τίποτα. Μου θύμισε πολιτικές συζητήσεις στην τηλεόραση. Πονοκεφάλιασα άδικα προσπαθώντας να βγάλω ένα έστω υποτυπώδες νόημα για να καταλάβω καλύτερα τους χαρακτήρες αλλά τζίφος. Γιατί όπως είπα και παραπάνω, σχεδόν τίποτα δεν έιχε άμεση σχέση με την υπόθεση!

8. Ήταν γενικά πολύ μεγάλο, αν σκεφτεί κανείς την αναλογία σελίδων που αφιερώνονταν στην υπόθεση σε σχέση με τις πολιτικές αερολογίες και τις περιπλανήσεις του πρωταγωνιστή στην πόλη (100 στις 352) και είχε ατελείωτες επαναλήψεις που έμοιαζαν με copy-paste ειδικά όσον αφορούσε τις δράσεις του θύματος. Ήταν λες και όλοι οι χαρακτήρες είχαν μάθει το ίδιο ποίημα που έλεγαν νεράκι στον ερευνητή, μέχρι που το μάθαμε κι εμείς απ' έξω.

[Panos Ioannidis]

Ο χορός της μέλισσας

Προσωπική άποψη: Κωνσταντίνα Μόσχου

Ο χορός της μέλισσας. Μετά την πρώτη του εμφάνιση στο μυθιστόρημα Τα μωρά της Αθηνάς, ο ιδιωτικός ντετέκτιβ του Πάνου Ιωαννίδη, Πέτρος Ριβέρης, επιστρέφει στη δεύτερη υπόθεσή του στο βιβλίο “Ο χορός της μέλισσας”, και αναλαμβάνει τη διαλεύκανση ενός εγκλήματος. Θύμα, ο Αλέξανδρος Χρηστίδης, πολιτικός μηχανικός και πολιτευτής, ο οποίος εγκαταλείποντας την ευχάριστη παρέα των φίλων του, βρέθηκε σε κατάσταση θανατηφόρου σοκ από εκατοντάδες τσιμπήματα μελισσών.

Ο άνθρωπος αλλάζει όταν μπορεί να αλλάξει τον κόσμο

Όμως οι έρευνες του ντετέκτιβ οδηγούν σε άλλους δρόμους, όταν διαπιστώνει ότι η βεβαίωση θανάτου από φίλο γιατρό του θύματος ήταν ψευδής. Στην ουσία, ο Χρηστίδης χτυπήθηκε άγρια και έφερε πολλαπλές κακώσεις, και οι μέλισσες χρησιμοποιήθηκαν για να τον αιφνιδιάσουν.

Ο χορός της μέλισσας

Το οδοιπορικό του Ριβέρη στη Θεσσαλονίκη, ψάχνοντας να βρει στοιχεία, γίνεται το όχημα για εξαιρετικές περιγραφές της πόλης, με έναν τρόπο που ξεπερνά έναν απλό ταξιδιωτικό περίπατο. Γίνεται ζωντανή αναπαράσταση της πόλης, μέσα από σοκάκια, χαρακτήρες, ήθη, μυρωδιές, γεύσεις, εικόνες και συναισθήματα, ενός άκρως ενδιαφέροντος τόπου, σχεδόν ερωτικά καλώντας τον αναγνώστη να τον ανακαλύψει.

Του έφτανε όμως που ξάπλωναν γυμνοί μέσα στα άδεια καλοκαιρινά μεσημέρια της Θεσσαλονίκης. Πίσω από τις κατεβασμένες γρίλιες, τα πνεύματά τους δροσίζονταν από τη λαχανιασμένη ανάσα της Τσιμισκή. Του αρκούσε που τα βράδια έκαναν μακρινές βόλτες πάνω στο ζουμερό κορμί της πόλης, περνώντας από ξακουστά σοκάκια που γοήτευαν τους περαστικούς με την καλά κρυμμένη νοσταλγία τους για αφηγήσεις που δεν βρήκαν το ανάλογο αντίκρισμα σε λογοτεχνικές κουβέντες.

Κι όλο αυτό το περίτεχνο σκηνικό που απλώνεται στην αφήγηση, βουτά μέσα στη φιλοσοφική διάθεση του συγγραφέα, σε κείμενο γεμάτο με νοήματα, που σε αναγκάζουν να σταθείς και να το απολαύσεις. Είναι το ταξίδι προτού φτάσεις στη λύση, πιο σημαντικό από την ίδια την υπόθεση που έχει αναλάβει ο Ριβέρης.

Στα συν του βιβλίου, ότι παρά το γεγονός ότι είναι ένα σύνθετο οικοδόμημα, δεν μένει τίποτε αστήριχτο. Γερή δόμηση, ακόμα και όταν αναφέρεται σε πολιτικά θέματα, χωρίς να παίρνει θέση ο ίδιος ο συγγραφέας προσπαθώντας να πείσει τον αναγνώστη. Ο κάθε ήρωάς του έχει διαφορετική οπτική και πεποιθήσεις, όπως συμβαίνει στη σύγχρονη ελληνική κοινωνία, με τα καλά ή κακά παρεπόμενά τους.

Από τη μια υπερασπίζονται τον δημόσιο χαρακτήρα της κοινωνίας και από την άλλη, όταν τους πιάνουν τα ζόρια, σπεύδουν στις υπηρεσίες του ιδιωτικού τομέα γυρεύοντας τα οφέλη του, ενώ θέλουν να κρατήσουν για τους εαυτούς τους το μεδούλι. Έκλεισε τα μάτια και ένα αόρατο θραύσμα άνοιξε μια χαραμάδα στα κενά της μνήμης του.

Ανάμεσα στα κεφάλαια, και ακολουθώντας το ντετέκτιβ Ριβέρη σε τριτοπρόσωπη αφήγηση, βλέπουμε να διασπάται η δράση με ενδιάμεσα κεφάλαια πρωτοπρόσωπης αφήγησης από τα πρόσωπα του στενού περιβάλλοντος του θύματος, που παίζουν σημαντικό ρόλο στην υπόθεση. Και ποίηση, διάσπαρτοι στίχοι δίνουν ένα ιδιαίτερο χρώμα στα πρόσωπα αυτά.

Κάθε τέλος μια αρχή/ κέντρισε μια μέλισσα το χέρι μου/ το φιλί ενός Θεού που δεν μπορώ να προφέρω/ το όνομά του χαϊδεύει το λαρύγγι μου

Το βιβλίο ακολουθεί το σφυγμό της εποχής, σε καιρούς κρίσης. Και πάλι όμως, ο συγγραφέας δίνει το λόγο στους ήρωες. Εκείνοι θα μιλήσουν για την κρίση, οι ίδιοι θα φωνάξουν πως «όταν η κόλαση γίνεται νόμος, η αντίσταση γίνεται καθήκον», ή παρακάτω χλευάζοντας: «συνθήματα που ρίχνονταν ως λεκτικά θραύσματα σε φιλήσυχα αυτιά, και πλέον τόσα χρόνια αργότερα σηματοδοτούν ξεχασμένες έννοιες στο αλφαβητάρι του πόνου σου».

Ο χορός της μέλισσας

Στα κεφάλαια όπου ακολουθούμε την πορεία του ντετέκτιβ και είναι μόνο εννέα, ανακαλύπτουμε την ιδιαίτερη οπτική του, τον τρόπο που χρησιμοποιεί για να φτάσει στην πληροφορία, όπως στο σημείο που οσμίζεται τη γυναικεία παρουσία:

«ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΣΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ HYPNOTIC POISON DIOR; ΤΗ ΡΩΤΗΣΕ Ο ΡΙΒΕΡΗΣ».

Γνωρίζοντας βεβαίως εκ των προτέρων την απάντηση, αφού ο ίδιος μπορούσε ήδη να προβλέψει την ηλικία και το χαρακτήρα της γυναίκας που το φορά.

Η έκπληξη για εκείνον έρχεται πολύ αργά, προς το τέλος, όταν φτάνει στη λύση. Ο άνθρωπος που τον συντροφεύει στις έρευνες, ο Κορμοράνος, και η αγαπημένη του γυναίκα Αύρα, από τους πιο ευχάριστους χαρακτήρες του βιβλίου, δίνουν τη δική τους χαρακτηριστική πινελιά, παρά τη μικρή συμμετοχή. Με αποκορύφωμα τη διαπίστωση της Αύρας: «Μερικές φορές, είναι προτιμότερο να γράψεις μια ιστορία παρά να την πεις».

Αγαπημένος μου ήρωας ο Ριβέρης, ένας εκλεπτυσμένος ντετέκτιβ, που πιθανότατα θα αρέσει σε όσους αγαπούν το κάτι παραπάνω στο αστυνομικό: όχι μόνο τη δράση, αλλά και τη σκέψη.

Περίληψη: Στο κτήμα του στο Ποσείδι της Χαλκιδικής την ημέρα που συντροφιά με τους φίλους του γιόρταζε το εφάπαξ που μόλις είχε πάρει, ο Αλέξανδρος Χρηστίδης βρίσκεται δολοφονημένος ανάμεσα στα αγαπημένα του λιόδεντρα. Το γεγονός φαντάζει ανεξήγητο για την κοινωνία της Θεσσαλονίκης. Πολιτικός μηχανικός με αντιστασιακή δράση στα φοιτητικά του χρόνια τον καιρό της δικτατορίας, δημοτικός σύμβουλος στη μεταπολίτευση με πρωτοποριακή παρουσία στην τοπική αυτοδιοίκηση, υποστήριξε με τόλμη και ρομαντισμό, στη δύση της καριέρας του, τις δομές της κοινωνικής οικονομίας που δημιουργήθηκαν λόγω της οικονομικής κρίσης.

Η χήρα του εκλιπόντος αναθέτει τη διαλεύκανση του μυστηριώδους θανάτου του στον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πέτρο Ριβέρη. Η έρευνά του από την αρχή κινείται γύρω από το περιβάλλον του Αλέξανδρου Χρηστίδη. Παράλληλα, ωστόσο, τα παράξενα μηνύματα που αρχίζει να λαμβάνει από έναν άγνωστο τον ωθούν να αναζητήσει μια σειρά κειμένων που του αφήνουν σε κεντρικά σημεία της πόλης. Τα κείμενα περιπλέκουν την έρευνά του, καθώς αναφέρονται στην ιστορία μιας παρέας νεαρών, οι ζωές των οποίων στιγματίστηκαν και έσμιξαν μέσα από έναν εξίσου τραγικό θάνατο.

Σιγά σιγά, καθώς ο ντετέκτιβ προχωράει στις κορυφές μιας ιδιόμορφης πολεοδομικής κυψέλης που σχηματίζεται στο κέντρο της Θεσσαλονίκης, αντιλαμβάνεται τον γρίφο και τη σύνδεση που υπάρχει ανάμεσα στα πρόσωπα και στα γεγονότα.

Ο συγγραφέας δημιουργεί ένα πρωτότυπο νουάρ μυθιστόρημα ακολουθώντας την κατεύθυνση του ήλιου, όπως κάνουν οι μέλισσες με χορευτικές φιγούρες για να βρουν και να κυκλώσουν την κυψέλη που έχει τη γύρη, παρασύροντας αβίαστα και τον αναγνώστη να μπει μαζί του στον χορό.

[Μιχάλης Κατράκης · Rating 4 out of 5]

Μία ακόμα ενδιαφέρουσα προσέγγιση στο Μεσογειακό νουάρ προσαρμοσμένο εξαιρετικά στα δεδομένα της ελληνικής πραγματικότητας. Αξίζει.

[Πολυξένη · Rating 5 out of 5]

Όταν διάβασα τα Μωρά της Αθηνάς ένιωσα ενα παγωμένο αεράκι στην πλάτη οσο σκεφτόμουν "μπορεί να συμβει?" Η ψύχρα έγινε πιο έντονη με τον "χορό της μέλισσας". Ειναι απο τα μυθιστορήματα που ενω ξερεις πως διαβάζεις μυθοπλασία στο πισω μέρος του μυαλου σου φαινεται πιθανο το αυριο να είναι έτσι, κατι απο 1984 πιο κοντά στην ανασφάλεια της εποχής μας. Ωραία ατμόσφαιρα ντυμένη με ταιριαστες μουσικές (συνοδεύω την ανάγνωση με την μουσική που ακουν οι ήρωες) και ποίηση. Μου αρέσει πολύ που σε κάθε βιβλίο αλλάζει ο τόπος της δράσης. Βιβλίο που σε ταξιδεύει χωρις να σε βγάλει απο την υπόθεση του Ριβέρη.
Ανυπομονώ για την τρίτη του περιπέτεια

[KIRIAKI(Dominica Amat) · Rating 3 out of 5]

Βαθμολογία 3.5/5

Πρώτη δημοσίευση εδώ: https://www.dominicamat.gr/2024/11/bl...

Όπως έχω ξαναπεί και θα το υποστηρίζω, σθεναρά, είναι το γεγονός ότι η αστυνομική λογοτεχνία -πέραν των κοινωνικών μυθιστορημάτων- είναι ό,τι πιο κοντινό στην πραγματική ζωή και αποτυπώνει (πάντα μέσα στα πλαίσια της μυθοπλασίας) ένα αρκετά μεγάλο κομμάτι των σύγχρονων κοινωνιών κι όλων όσων λαμβάνουν χώρα μέσα σε αυτές, ειδικά ως προς τα εγκλήματα και λοιπά κακώς κείμενα που συνδέονται με την ανθρώπινη φύση και αλληλεπίδραση. Εδώ ταιριάζει η φράση ''η τέχνη αντιγράφει τη ζωή'' και τούμπαλιν, καθώς διάφοροι δημιουργοί ''πιάνοντας'' τον παλμό της κοινωνίας, εμπνέονται από τα όσα συμβαίνουν γύρω μας και μας αφορούν όλους κι όλες, σε μεγαλύτερο, ή, μικρότερο βαθμό. Θα μπορούσαμε να πούμε, μάλιστα, ότι μέσω των προσώπων των εκάστοτε αστυνομικών βιβλίων, οι συγγραφείς βρίσκουν τον τρόπο και το χώρο ώστε να εκφράσουν όχι μόνο τους δικούς τους προβληματισμούς, μα και άλλων ανθρώπων. Προβληματισμοί και σκέψεις που μας επιτρέπουν να δούμε μέσα από τα μάτια των πρωταγωνιστών/στριων και να νιώσουμε να ''αφυπνείται'' η κριτική μας ικανότητα και σκέψη...

Ήθελα εδώ και καιρό να διαβάσω τα βιβλία του συγγραφέα Πάνου Ιωαννίδη, αλλά πάντα κάτι άλλο μεσολαβούσε και πήγαινε πίσω αυτή η επιθυμία. Μπορεί, λοιπόν, να άργησα κάπως, αλλά με αφορμή την κυκλοφορία του νέου του βιβλίου με τις καινούργιες περιπέτειες του αγαπημένου των πολλών πρωταγωνιστή Πέτρου Ριβέρη, αποφάσισα να προβώ σε ένα περιεκτικό αφιέρωμα στα βιβλία του, με τίτλους ''Ο χορός της μέλισσας'', ''Ο καιρός των ρόδων'' και ''Οι γυναίκες που φορούσαν τα μαύρα'' (κυκλοφορούν όλα από τις εκδόσεις Κέδρος), καθώς θεωρώ ότι ��ίναι μία πολύ καλή αφορμή να γνωρίσω όχι μόνο εγώ την πένα του συγγραφέα, αλλά κι όσοι/ες δεν έχει τύχει έως σήμερα.

Προφανώς και δεν είναι ούτε τα πρώτα, μα ούτε και τα τελευταία αστυνομικά βιβλία, με αυτήν την περιρρέουσα αίσθηση νουάρ, που διαβάζω, αλλά θα μου επιτρέψετε να δηλώνω ικανοποιημένη από τον τρόπο που ο συγγραφέας -κοινό χαρακτηριστικό και των τριών παρόντων έργων- καταφέρνει κι αποτυπώνει πάνω στο χαρτί το ό,τι συμβαίνει γύρω μας σε οικονομικό, πολιτικό, κοινωνικό, ακόμη και ηθικό επίπεδο. Δε φοβάται να ''τσαλακωθεί'' και να ''εκτεθεί'' μπροστά στο αναγνωστικό κοινό. Η γενικότερη κρίση που επικρατεί, παγκοσμίως, και δεν αφορά αποκλειστικά τον οικονομικό τομέα, μα κι εκείνο των ανθρωπίνων σχέσεων, ελευθεριών και δικαιωμάτων μπαίνει στο ''μικροσκόπιο''...

Ο συγγραφέας έχει τον τρόπο του και με τους τίτλους που επιλέγει να ''κοσμήσει'' τα βιβλία του. Από το ''Ο χορός της μέλισσας'' που έρχεται να μας παρομοιάσει τον τρόπο σκέψης και δράσης των προσώπων της ιστορίας με εκείνο των μελισσών που στρέφονται προς ένα σκοπό. Ένα σκοπό που ίσως να μην ασπαζόμαστε όλοι κι όλες, αλλά να μας έχει επιβληθεί (εντός κι εκτός εισαγωγικών) από τρίτους παράγοντες κι όταν το συνειδητοποιήσουμε να αισθανθούμε ότι πρέπει να λειτουργούμε με περισσότερη ενσυναίσθηση, να αναλαμβάνουμε την ευθύνη των πράξεών μας και κυρίως να μην πράττουμε/σκεφτόμαστε ως απλοί παρατηρητές των πάντων γύρω μας....

https://vivliovamon.blogspot.com/2024...

[X.Kouroupaki · Rating 3 out of 5]

Με τον τίτλο «Ο χορός της μέλισσας» , κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Κέδρος το βιβλίο του συγγραφέα Πάνου Ιωαννίδη.
Ένα νουάρ αστυνομικό μυθιστόρημα με κεντρικό ήρωα τον ιδιωτικό ντετέκτιβ Πέτρο Ριβέρη, που αναλαμβάνει την διαλεύκανση της δολοφονίας του Αλέξανδρου Χρηστίδη.
Η ιστορία εκτυλίσσεται με φόντο την πόλη της Θεσσαλονίκης. Ο συγγραφέας μέσα από το ρόλο του ντετέκτιβ μας ξεναγεί στα σοκάκια της πόλης, προσπαθώντας ταυτόχρονα να ανακαλύψει τα ίχνη του δολοφόνου. Έχοντας ήδη ξεκινήσει την έρευνα ο Πέτρος Ριβέρης, αρχίζει να δέχεται μηνύματα από τέσσερις ανθρώπους που πριν από χρόνια τους είχε ενώσει ένα τραγικό γεγονός. Τα μηνύματα αυτά τον οδηγούν σε διάφορα σημεία της πόλης, που αναζητώντας τα στον χάρτη, αντιλαμβάνεται ότι ενώνοντας τα, δημιουργείται ένα εξάγωνο, όπως το σχήμα μιας κυψέλης, ενώ ταυτόχρονα προσπαθεί να ξετυλίξει το κουβάρι της δολοφονίας του Χρηστίδη.
Συνδέονται άραγε τα μηνύματα αυτά με την υπόθεση της δολοφονίας;
Αυτό καλείται να διαλευκάνει ο ντετέκτιβ και να φτάσει γρήγορα στην εξιχνίαση του εγκλήματος.
Ο Πάνος Ιωαννίδης με το βιβλίο του, χρονικά μας ταξιδεύει λίγα χρόνια πίσω, στην αρχή της οικονομικής κρίσης, εκεί που οι άνθρωποι βίωναν κάτι πρωτόγνωρο με τις ηθικές αξίες να φτάνουν στο ναδίρ και την κοινωνικοπολιτική κατάσταση της χώρας να καταρρέει.
Με τρόπο ευρηματικό αποδίδει περίτεχνα, τόσο λογοτεχνικά με γραφή μοντέρνα, κοφτερή, καθημερινή, όσο και σκηνοθετικά στήνοντας έξυπνα με ατμόσφαιρα νουάρ σχεδόν κινηματογραφική, μια ιστορία γεμάτη αλληγορικά μηνύματα, μυστήριο και μπόλικη καθημερινότητα. Η άρτια σκιαγράφηση των χαρακτήρων του μέσα από ένα μυστηριώδες πρίσμα μας οδηγεί στα στοιχειωμένα λάθη του παρελθόντος, εξηγώντας τα εγκλήματα του σήμερα.
Ο ντετέκτιβ θα ανακαλύψει το παρελθόν του θύματος. Πολιτικός μηχανικός με αντιστασιακή δράση την περίοδο της δικτατορίας, δημοτικός σύμβουλος στην τοπική αυτοδιοίκηση με πρωτοπόρες και καινοτόμες ιδέες και ιδρυτής δυο εταιρειών κοινωνικού χαρακτήρα. Μέσα από την έρευνα του, η αλήθεια αποκαλύπτεται, οδηγώντας τον όμως σε ηθικό δίλημμα…
«Ο χορός της μέλισσας», είναι ένα νουάρ μυθιστόρημα με σύγχρονο λόγο που σε «κρατά» δέσμιο μέχρι το τέλος.