Wanneer de auteur in een zelfgegraven graf discreet ligt na te denken over het einde van haar schrijverschap, komen haar schaduwzijden in verzet en dwingen haar tot groepstherapie. Daarbij ontmoet ze enkele notoire personages, onder wie Werther, wellicht de bekendste Hoog Sensitieve Persoon uit de literatuurgeschiedenis, en de onaantastbare schrijvers Johann Wolfgang von Goethe en Thomas Mann. De Amerikaanse psychologe en bestsellerauteur Elaine moet het gesprek in goede banen leiden. Al snel blijkt dat het niemand aan wanhoop en ergernissen ontbreekt. Kan de literatuur troost bieden?
Annelies Verbeke is a Flemish writer from Belgium. She lives in Ghent. Verbeke studied German language and Scenario writing. In 2003 she debuted at Uitgeverij De Geus with her novel Slaap! with which she won the Vlaamse debuutprijs, the Gouden Ezelsoor and the Vrouw en Kultuur Debuutprijs. The novel was on the longlists of the AKO Literatuurprijs and the Libris Literatuurprijs and was nominated for the Gerard Walschapprijs.
Ik heb moeten lachen met dit boek en had een heleboel 'aha's' Van linken met therapie en Voice Dialogue tot hoogsensitiviteit Van in de knoei liggen met jezelf en met hoe de wereld je ziet en hoe je verplicht bent om je steeds weer in de strijd te gooien teneinde toch 'iets' of 'iemand' te zijn en erkenning te krijgen en dan dat zelfrelativeren, de humor, het slachtofferschap dat er eigenlijk geen is en toch de ernst die eronderdoor schemert fijn boek eigenlijk, met originele linken naar de wereldliteratuur ook enfin, een aanrader! http://www.cuttingedge.be/boekenstrip...
Deze Te Gek-novelle van de Vlaamse koningin in korte verhalen, Annelies Verbeke, is van 2019.
De 'auteur' die zichzelf ook zo benoemt, krijgt bezoek van haar schaduwzijden (een strenge maarschalk en moeke Verbeke) en van Goethe, Mann, Charlotte, Werther en Lotte en gaat met hen in gesprekstherapie met de Amerikaanse psychologe en succesauteur Elaine als moderator. Het gaat erover hoe je kan deserteren tegen je eigen opgelegde commando's en breken uit je eigen leven, en tegelijkertijd deserteren tegenover alle eisen opgelegd van buitenaf, en hoe je dit moet doen.
Thema van het boekje is hoogsensitiviteit (hooggevoeligheid) met als voorbeeld de bekendste hoogsensitieve persoon uit de wereldliteratuur, Werther. Het is een zwaar boekje en niet zo'n gemakkelijk verhaal als vorige Te gek-novelles. Verbeke heeft er zeker veel van zichzelf en haar eigen twijfels ingelegd. Ze zal zich ook niet hebben laten leiden door de eis voor een gemakkelijke instap voor haar lezers, waar het in feite ook over gaat. ;-)
Een nadeel is wel dat als je Die Leiden des Jungen Werthers van Johann Wolfgang von Goethe en Lotte in Weimar van Thomas Mann niet gelezen hebt (zoals ik dus) je veel zal missen. Dat zou er wat minder duidelijk op mogen liggen zodat je ook zonder die kennis toch nog voldoende kan genieten van deze novelle. Door hoe Verbeke haar verhaal aan de man en vrouw brengt, met veel humor, valt dit echter nog goed te verteren.
‘deserteren’ uit je eigen opgelegde leven en aldus ophouden met het inwilligen van de commando’s en bevelen van je eigen schaduwzijde, 'van de strenge Maarschalk in jezelf', en tezelfdertijd ook deserteren van alle eisen opgelegd door iedereen buiten jezelf… vond ik een sterk beeld in deze novelle.
Dat ‘een auteur’ in deze novelle gesprekstherapie volgt met Goethe en Thomas Mann, met Werther, Lotte en Charlotte vond ik ook verrassend en hier en daar ook wel grappig – ik hou van dit spel waarin werkelijke personen herschapen worden tot fictieve personages. Ik vraag me wel af of dit ook werkt bij lezers die geen affiniteit hebben met Goethe of Mann.
Maar ik vond ook dat in deze korte novelle té veel thema’s aan bod moesten komen en daardoor wordt het geheel te zwaar op de hand – ik vond deze novelle minder geslaagd dan het andere werk van Annelies Verbeke.
Heel mooi geschreven. Voor wie niet vertrouwd is met Goethe en Mann waarschijnlijk minder evidente lectuur, maar ik was bovenal grote fan van het einde en Stanislav Poepmans.
'Laat ons toch in alle rust van elkaar verschillen.' 'Nee!' schreeuwt hij. 'Al wat ik niet ken, bestaat niet!' 'Al dat geweld om iets te vernielen waarvan je het bestaan niet eens erkent?' 'Al wat ik niet ken is gelogen!'
Dit verhaal is vaak erg grappig terwijl het langs de donkerste kanten des hersens scheert. Goethe kennen zal waarschijnlijk helpen om hints voor gevorderden te snappen maar ik had niet het gevoel dat ik belangrijke dingen miste.
Eén van mijn favoriete schrijvers heeft een boekje uit! Alweer vol met knappe vondsten en haar o zo eigen humor, maar de verwijzingen naar Goethe en Mann (en hun boeken/personages) lieten me onberoerd. Verbeke leest iedere week een boek en als het kan van over de hele wereld en van alle tijden, maar de zin om de aangehaalde boeken te lezen heeft het boek me helemaal niet gebracht, noch een duidelijk beeld van hooggevoeligheid 'of wil ze net zeggen dat dit vele gezichten kan hebben?). Dit boek van haar lat me met een dubbel gevoel achter...
Dit is een in opdracht geschreven novelle over hoogsensiviteit, waarin meta-gewijs "de auteur" in groepstherapie gaat met Elaine (een schrijfster van een boek over hoogsensitiviteit), Goethe, Mann, Werther, Lotte en de oudere versie Charlotte. Maar het verhaal liet me eerlijk gezegd nogal koud. En dat ben ik niet gewoon van Verbeke. Door de aard van het boek, ben ik dan wel weer wat gegeneerd om kritiek te geven.
In het begin van deze novelle is Verbeke ijzersterk, met name als ze als schrijver op dr schoot van de lezer gaat zitten. Het boek komt daardoor erg dichtbij, dat is technisch prachtig gedaan.
Later wordt de novelle me wat de intellectueel. Ik heb Goethe en Mann niet gelezen, misschien ligt het daar aan.
Moeilijk te volgen als je Goethe en Mann niet gelezen hebt. Het doet me ook eerder denken aan schizofrenie dan aan hoogsensitiviteit. Technisch knap maar alvast niet aan mij besteed.
mooi en gek boek. voor mij ging het over hoe moeilijk het kan zijn om je persoonlijke focus te houden terwijl heel de wereld rond je zo ziek lijkt te worden
Een Annelies Verbeke verhaal is zoals steeds spitsvondig... Door de introspectieve insteek komt het soms wat hermetisch over, desalniettemin vind ik het een geslaagd experiment...