Κάπου χωρίς να το ξέρουμε

by Μεταξία Κράλλη, Metaxia Kralli

Χρύσα και Μάχος, Μάχος και Χρύσα. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι. Ένας μαθητής και μια μαθήτρια. Που μετά γίνονται ένας φοιτητής και μια φοιτήτρια. Και μετά ένας χημικός μηχανικός και μια δικηγόρος. Ζουν στην Αθήνα. Δηλαδή… όχι πάντα. Ερωτεύονται – ο Μάχος περισσότερο από τη Χρύσα. Ταλαιπωρούνται – η Χρύσα περισσότερο από τον Μάχο. Ίσως όμως κι όχι… Ενθουσιάζονται, πενθούν, διασκεδάζουν, πέφτουν και ξανασηκώνονται. Οι δρόμοι τους διασταυρώνονται πολλές φορές, χωρίς όμως ποτέ να συναντηθούν οι δυο τους. Κι αυτό το κάτι παραπάνω, αυτό που όλοι οι άνθρωποι ονειρεύονται να ζήσουν, φαίνεται να τους ξεφεύγει. Γιατί στην αληθινή ζωή τα πράγματα δεν έρχονται πάντοτε όπως θα έπρεπε να έρθουν. Ή μήπως όχι;

Μια ιστορία για δυο ανθρώπους στην ίδια πόλη, ένα βιβλίο για τις χαρές και τις λύπες που φέρνουν μαζί τους τα χρόνια καθώς περνούν, αλλά και για τη μαγεία που μας περιμένει στην επόμενη στροφή, όταν πια έχουμε πάψει να πιστεύουμε σε αυτήν.

488 pages, Paperback

First published April 4, 2019

About the author

Η ΜΕΤΑΞΙΑ ΚΡΑΛΛΗ (ψευδώνυμο) γεννήθηκε στην Αθήνα το 1975. Σπούδασε νομικά στην Αθήνα και στο Παρίσι. Τα τελευταία έξι χρόνια ζει μόνιμα στην Αθήνα, όπου εργάζεται ως νομικός. Από τις εκδόσεις ΨΥΧΟΓΙΟΣ κυκλοφορούν τα μυθιστορήματα της, με τίτλο ΜΙΑ ΦΟΡΑ ΚΙ ΕΝΑ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ και Η ΑΓΑΠΗ ΦΟΒΟ ΦΕΡΝΕΙ.

Reviews

[Maria Stefanou · Rating 5 out of 5]

Η αλήθεια, δεν συνηθίζω τώρα τελευταία να γράφω πια τις εντυπώσεις μου για τα βιβλία που διαβάζω. Προτιμώ να «μιλώ» με τα αστεράκια. Όμως για τη Μεταξία Κράλλη θα κάνω μια εξαίρεση.
Πάνε χρόνια που την έχω ξεχωρίσει, έχω διαβάσει όλα της τα βιβλία και δηλώνω θαυμάστριά της. Είναι δίχως αμφιβολία η αγαπημένη μου ελληνίδα συγγραφέας κι αυτό γιατί έχω ταυτιστεί στον μεγαλύτερο βαθμό με τους ήρωες της και με τις καταστάσεις που βιώνουν αυτοί στα βιβλία της. Με λίγα λόγια, μου αρέσουν πολύ τα ρεαλιστικά βιβλία, με ανθρώπους της διπλανής πόρτας, με τοποθεσίες στις οποίες έχω βαδίσει, έχω γελάσει, έχω ονειρευτεί και βρίσκω και πάντα και δικά μου «κομμάτια».
Στο συγκεκριμένο ιδιαίτερα, επειδή κάθε κεφάλαιο είναι και μια χρονολογία με γεγονότα που όλους μας σημάδεψαν κι επειδή τυχαίνει να βρίσκομαι ηλικιακά πολύ κοντά στους ήρωες, μου ήταν ακόμα πιο εύκολο να ταυτιστώ.
Ξέρω ότι πολλοί αναγνώστες δυσανασχετούν για το πώς εξελίσσεται η πλοκή αυτού του βιβλίου κι ίσως η «αναμονή» να τους δυσαρεστεί. Όμως, είναι ξεκάθαρο από το οπισθόφυλλο ακόμα ότι το ζητούμενο εδώ δεν είναι η ερωτική ιστορία του Μάχου και της Χρύσας. Είναι οι παράλληλες ζωές τους, τα βιώματά τους, οι εμπειρίες τους μέσα από την ελληνική κοινωνία και πραγματικότητα στην οποία μεγαλώνουν. Στο παρασκήνιο η πολιτική, η διακυβέρνηση της χώρας που αλλάζει χέρια οδηγώντας μας στην καταστροφή, οι προσδοκίες των Ελλήνων γονέων που στερήθηκαν τα πάντα για να σπουδάσουν τα παιδιά τους ελπίζοντας για ένα καλύτερο μέλλον, οι μητέρες που διακαής τους πόθος είναι να καλοπαντρέψουν τα παιδιά τους και να δουν εγγόνια. Αυτά τα κοινωνικά ζητήματα θίγονται και παρουσιάζονται όπως ακριβώς τα έχουμε ζήσει όλοι λίγο έως πολύ στη ζωή μας. Αυτά ήθελε να πει η δημιουργός, να μοιραστεί σ’ έναν βαθμό και τα δικά της βιώματα γιατί είναι ξεκάθαρο πως το μυθιστόρημα έχει αυτοβιογραφική χροιά.
Αν το «Κάποτε στη Σαλονίκη», ήταν το προσωπικό στοίχημα της Κράλλη το οποίο κέρδισε με διαφορά, το «Κάπου χωρίς να το ξέρουμε», είναι το «δικό» της βιβλίο.
Θαυμάζω απερίγραπτα ότι κρατάει πάντα αναλλοίωτο το στυλ γραφής της, το ύφος της είναι ξέχειλο και ο αναγνώστης που την αγαπά νιώθει πως βρίσκεται πάλι σ’ ένα αγαπημένο και οικείο περιβάλλον, αλλά κάθε φορά θέλει να κάνει τη δική της κατάθεση ψυχής και να εκφραστεί λέγοντας διαφορετικές ιστορίες.
Ο καλός συγγραφέας μπορεί να γράψει οτιδήποτε θελήσει, όλα τα ήδη βιβλίων όπως κι ο καλός ηθοποιός που είναι ικανός να ερμηνεύσει όλους τους ρόλους, κωμικούς, δραματικούς, μικρούς και μεγάλους.
Αναμφισβήτητα η Μεταξία Κράλλη είναι καλή συγγραφέας και είναι απόλαυση να διαβάζει κανείς τα βιβλία της και πετυχαίνει μάλιστα το πιο σημαντικό, να συγκινήσει.
Πολλά συγχαρητήρια για μια ακόμα φορά και ξέρω με βεβαιότητα ότι δεν πρόκειται ποτέ να με απογοητεύσει.

[MTK · Rating 4 out of 5]

Ομολογώ ότι αγόρασα το συγκεκριμένο βιβλίο για να συμπληρώσω μια παραγγελία σε τιμή προσφοράς και το ξεκίνησα με πολύ χαμηλές προσδοκίες: περίμενα ότι θα ανήκει στην κατηγορία των μυθιστορημάτων που απευθύνονται σε κυρίως γυναικείο κοινό, αφηγούνται με πομπώδες ύφος μια ερωτική ιστορία και αποτελούν ουσιαστικά μια γραπτή σαπουνόπερα, και δεν αφήνουν τίποτα ουσιαστικό στον αναγνώστη, πέρα από μερικές ευχάριστες ώρες στην καλύτερη περίπτωση και χάσιμο χρόνου στη χειρότερη. Καμία σχέση.

Κατ΄ αρχάς, δεν πρόκειται για ερωτική ιστορία, αλλά για την σε ετήσια στιγμιότυπα εξιστόρηση της πορείας της ζωής των δύο πρωταγωνιστών από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι τη μέση ηλικία (μετά τα 35 είσαι στην μέση ηλικία, live with it), οι οποίοι διάγουν παράλληλους βίους στην Ελλάδα από τη μεταπολίτευση μέχρι την παγίωση της κρίσης. Αν ανήκεις στην ίδια γενιά με αυτούς, θα θυμηθείς όλη σου τη ζωή σε κινηματογραφικά καρέ (που ήμουν και τι έκανα εγώ όταν βγήκε για πρώτη φορά το ΠΑΣΟΚ, όταν ξέσπασε το σκάνδαλο Κοσκωτά, όταν πέθανε η Νταϊάνα, όταν άλλαξε η χιλιετία, όταν έγιναν οι Ολυμπιακοί, όταν μπήκαμε στα μνημόνια). Όλοι οι χαρακτήρες είναι άνθρωποι που σκέφτονται, εκφράζονται και αντιδρούν φυσιολογικά, όχι σαν ήρωες του Χόλιγουντ ή "κακοί" της Ντίσνευ, όλα τα γεγονότα είναι ρεαλιστικά και στις σωστές τους διαστάσεις. Και ομολογώ ότι το σμίξιμό τους (και το happy end που υπονοείται) με συγκίνησε, παρά τον κάποιο κυνισμό μου, ακριβώς γιατί πρόκειται για ανθρώπους με ελαττώματα μεν, αλλά που ξεκίνησαν καλοί ως νέοι και έγιναν λίγο καλύτεροι όσο μεγάλωσαν, που ζούσαν τη ζωή τους όσο μπορούσαν καλύτερα μόνοι τους και εύχομαι να εισπράξουν περισσότερη ευτυχία ως ζευγάρι, κυρίως δε που είναι απλοί, καθημερινοί άνθρωποι όπως όλοι μας (και όχι αυτό που σερβίρεται συνήθως ως "απλός άνθρωπος" που μοιάζει με μας όσο έμοιαζε ο Ξανθόπουλος στις ταινίες του με τους πραγματικούς βιοπαλαιστές των δεκαετιών 1940-1960).

[Ευα Μηλιά Κουτσουμπα · Rating 5 out of 5]

Κάπου Χωρίς να το ξέρουμε.

Η Μ.Κραλλη έρχεται μετά από τρία χρόνια και χτυπά ξανά συγγραφικά με ένα διαφορετικό θέμα για τους αναγνώστες.
Είναι από εκείνες τις συγγραφείς που δε ακολουθεί μοτίβα, που δε σε κάνει να βαριέσαι. Πειραματίζεται και μαζί της ο αναγνώστης "κολυμπά" σε νερα άγνωστα μα και μαγευτικά.
Τη γνωρίσαμε μέσα από αισθηματικές ιστορίες, το 2016 έρχεται με ένα ιστορικό βιβλίο που αφηγείται και διηγείται ιστορίες ανθρώπων από την Θεσσαλονίκη που έζησαν και πάλεψαν επί κατοχής.
Και τώρα αλλάζει ξανά τα δεδομένα και κάνει δυνατό comeback με μια διαφορετική θεματολογία, με ένα διαφορετικό βιβλίο, με μια υψηλά επιπέδου εμπειρίας γραφή.
Ένα βιβλίο ανθρώπινο. Με ένα βιβλίο που οι ήρωες είναι άνθρωποι της διπλανής πόρτας. Με ήρωες που ταυτίζεσαι μαζί τους ακόμη και αν οι εποχές σας είναι διαφορετικές.
Βαθιά ανθρώπινο.

Κάπου χωρίς να το ξέρουμε.

Ο Μαχος και η Χρύσα.
Δύο διαφορετικές οικογένειες που ζουν στην ίδια περιοχή.
Δύο διαφορετικοί άνθρωποι.
Δύο διαφορετικές ζωές.

Το βιβλίο πατά στα βήματα του ψυχολογικού και διαπραγματεύεται τις συμπεριφορές των ανθρώπων.
Πιο σωστά τις διαφορετικές συμπεριφορές στις ίδιες καταστάσεις.
Πως διαχειρίζονται οι άνθρωποι με συναίσθημα μα και με πράξεις τα ίδια τους τα θέλω και πρέπει.
Η διαφορά στο φύλλο.
Πώς ένας άντρας και αντίστοιχα μια γυναίκα πρατει και αδραχτει την ζωή.

Στις σελίδες του βιβλίου οι ήρωες "κολυμπούν" στα βαθιά νερά των ονείρων και της βιοπάλης.
Της αγανάκτησης και την εύρεση της ευτυχίας σε μικρές στιγμές.
Η ανάγκες των ηρώων που ενδόμυχα είναι και δικές μας.
Η μητρότητα και τα προβλήματα που "σέρνει" πίσω της μα και εκείνες οι στιγμές που δεν αλλοιώνονται στο χρόνο μα μένουν σαν μικρή κουκιδιτσα στο χάρτη της ζωής μας.



Με αστείρευτο χιούμορ μα και με κωμικοτραγικό τρόπο η συγγραφέας μας δίνει ένα μικρό αριστούργημα χρωματισμενο με τις αποχρώσεις της ζωής.
Ένα βιβλίο που μας προβληματίζει μα και μας βάζει στην σκέψη ότι η μοίρα μας όσο και αν είναι προγραμματισμένη από τα οικογένειακα πρότυπα και νουθεσίες θελει μόνο μια στιγμή για να μας αλλάξει την κοσμοθεωρία.
Όμως η ευτυχία βρίσκεται σε εκείνα τα μικρά που μας πληγωνουν και σε εκείνα τα μεγάλα που μας περιμένουν.

[Γιώτα Παπαδημακοπούλου · Rating 4 out of 5]

Η ζωή μας αποτελείται και συντίθεται από πολλές, μικρές και μεγάλες στιγμές. Άλλες είναι σημαντικές, άλλες λιγότερο, όμως η κάθε μία απ' αυτές έχει τη δικιά της μοναδικότητα και προσθέτει το δικό της λιθαράκι σε ένα ψηφιδωτό καμωμένο από τις ίδιες μας τις αποφάσεις, τις πράξεις που μας οδηγούν βήμα βήμα σε εκείνο το κομβικό σημείο της διαδρομής μας τούτης, όπου όλα όσα κάναμε, όλα όσα επιλέξαμε, όλα όσα είμαστε, έρχονται να ανταμώσουν με το πεπρωμένο μας, με αυτό που η μοίρα έχει γράψει για εμάς, και μέσα από το πάντρεμά τους να φτάσουμε σε αυτό που οδηγούμασταν όλα αυτά τα χρόνια να γίνουμε. Αυτή είναι η κεντρική ιδέα του νέου βιβλίου της Μεταξίας Κράλλη, που όπως δε γνωρίζουμε το πρόσωπό της, έτσι δεν γνωρίζουμε και ποια νέα εμπειρία μάς περιμένει σε κάθε νέο της πόνημα.

Χρύσα και Μάχος. Ένα αγόρι κι ένα κορίτσι που μεγαλώνουν στην ίδια περιοχή, με δέκα χρόνια να τους χωρίζουν ηλικιακά, μέσα σε δύο οικογένειες που αν και δημιουργούνται και πορεύονται κάτω από τις ίδιες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες, λειτουργούν με τέτοιον τρόπο που οι αντιθέσεις τους όχι μόνο είναι εμφανείς, αλλά δεν χωράνε κι αμφισβήτηση. Δρόμοι παράλληλοι, μα και τόσο διαφορετικοί συνάμα. Δρόμοι που στροβιλίζονται και διασταυρώνονται, όπως και οι δύο νέοι αυτοί άνθρωποι. Δρόμοι που ανταμώνουν, χωρίς, ωστόσο, το ίδιο να συμβαίνει και για τους ίδιους. Συναισθήματα, ελπίδες, πόθοι, όνειρα, τόσο όμοια, τόσο ίδια, όχι όμως και η πορεία προς την κατάκτηση και πραγμάτωσή τους. Δεν είναι πάντοτε το ίδιο εύκολο. Το έδαφος δεν είναι σε κάθε περίπτωση εξίσου πρόσφορο. Και κάπου μέσα τους, νιώθουν κάτι να τους λείπει, γιατί έτσι είμαστε φτιαγμένοι οι άνθρωποι. Να ζητάμε πάντα κάτι περισσότερο. Να αναζητάμε αυτό που μας λείπει, γιατί μονάχα αν το βρούμε θα μπορέσουμε να νιώσουμε ολόκληροι.

Η αλήθεια είναι πως μέχρι να διαβάσω το βιβλίο, άκουσα πολλά σχόλια γι' αυτό. Σχόλια διαφορετικά, ετερόκλητα, γιατί ο καθένας από εμάς έχει τη δικιά του οπτική, μα και τις δικές του προσδοκίες. Όσον αφορά εμένα, αυτή η "στροφή" της κυρίας Κράλλη σε πιο ουσιαστικές ιστορίες, που έχουν να πουν κάτι περισσότερο, πιο σημαντικό, από την εξιστόρηση ενός μεγάλου έρωτα, με έχει κερδίσει. Το 2016 -αλήθεια, πόσο γρήγορα περνάει ο καιρός- ήταν το "Κάποτε στη Σαλονίκη", ένα από τα ωραιότερα σύγχρονα ιστορικά μυθιστορήματα, που μας ταξίδεψε στη Θεσσαλονίκη του πολέμου και που μας σύστησε μια οπτική της Ιστορίας και των ανθρώπων της που δεν γνωρίζαμε ή που, έστω, δεν είχαμε αναλογιστεί σε πολύ μεγάλο βαθμό. Φέτος, είναι το "Κάπου χωρίς να το ξέρουμε", ένα βιβλίο που μας ταξιδεύει σε μια άλλη Ελλάδα, πιο σύγχρονη μεν, αλλά εξίσου εμμονική με τους καθωσπρεπισμούς που έχουν περάσει στο αίμα κάθε ελληνικής οικογένειας, που ζει, δημιουργεί οικογένειες, κάνει παιδιά και τα μεγαλώνει σύμφωνα με όλα αυτά τα κοινωνικά στερεότυπα που δεν θα έπρεπε να έχουν θέση στη ζωή τους.

Ζωές επηρεασμένες από τα κατάλοιπα άλλων εποχών που συντηρούν διακρίσεις και ανισότητες που, δυστυχώς, φτάνουν μέχρι και τις μέρες μας, που αν και τις βλέπουμε, τις βιώνουμε, τις νιώθουμε στο πετσί μας, μας ενοχλούν και τρώνε τις σάρκες μας, δεν κάνουμε τίποτα ουσιαστικό, εν τέλει, για να τις πετάξουμε από πάνω μας. Άνθρωποι θύματα των πολιτικών αλλαγών που υπόσχονται μέλλον για τη χώρα, για τους νέους της, μα που στην πραγματικότητα απλά μπλέκουν τους πάντες σε κυβερνητικά παιχνίδια εκμετάλλευσης που μας έκαναν πλύση εγκεφάλου, διάβρωσαν τις αξίες και την ηθική μας και μας έχει φέρει στο σήμερα, σε ένα παρόν δίχως μέλλον. Οικογένειες που έζησαν με την εμμονή να κάνουν το καλύτερο για τα παιδιά τους, παίρνοντας δεκάδες λάθος αποφάσεις με καταστροφικά πολλές φορές αποτελέσματα, και που την ίδια στιγμή τα πίεζαν για μια κοινωνική αποκατάσταση για τα μάτια του κόσμου και μόνο. Και μέχρι και σήμερα, σαν όλα αυτά να είναι βαθιά ριζωμένα μέσα μας, κι εμείς κρατιόμαστε σφιχτά πάνω σε όλα αυτά, έστω κι αν μέσα μας καίει το θέλω για αλλαγή.

Η ιστορία της Χρύσας και του Μάχου είναι λίγο πολύ σαν τις ιστορίες όλων μας. Ιστορίες που έχουν να κάνουν με το πως οι άνθρωποι αντιμετωπίζουν και χειρίζονται, τις ίδιες ακριβώς καταστάσεις και συνθήκες που επικρατούν γύρω τους, με εντελώς διαφορετικούς, όμως, τρόπους. Τρόπους που επηρεάζονται και καθορίζονται όχι μόνο απ' αυτό που υπάρχει μέσα μας, αλλά από τις εικόνες που αποκομίζουμε μεγαλώνοντας, από τα βιώματά μας, τον τρόπο που μεγαλώνουμε και γαλουχούμαστε από την οικογένειά μας που "φυτεύει" στην ψυχή και στη συνείδησή μας αξίες, αλλά και μικρόβια που απειλούν την προσωπικότητά μας και τα θέλω μας κόντρα στα κοινωνικά πρέπει. Ιστορίες που έχουν να κάνουν με την συμπεριφορά μας, τις επιλογές μας, τη διαχείριση των συναισθημάτων μας, του πόσο κόντρα τολμάμε να πάμε ενάντια στο ρεύμα και η ανάγκη για επιβίωση που πολλές φορές δεν μπορεί να συμβαδίσει με το "μπορώ" και το "θέλω".

Το "Κάπου χωρίς να το ξέρουμε", αν το αντιμετωπίσουμε ως αυτό που είναι και όχι ως αυτό που ίσως πιστεύαμε πως θα είναι, πρόκειται για ένα καθόλα ρεαλιστικό βιβλίο, με τους ήρωες του οποίου ταυτιζόμαστε και συμπάσχουμε επειδή, είτε τώρα είτε κάποια άλλη στιγμή της ζωής μας, βρεθήκαμε σε κοινά με αυτούς μονοπάτια. Γιατί, κατά βάθος, ακόμα κι αν δεν το παραδεχόμαστε, όλοι μας πορευόμαστε σε τούτη τη ζωή με τα ίδια όνειρα, τις ίδιες ελπίδες, με φιλοδοξίες που δεν διαφέρουν πολύ από εποχή σε εποχή, παρά μονάχα αλλάζουν λίγο το σχήμα τους, όχι όμως και τον πυρήνα τους. Ένα βιβλίο συγκινητικό και βαθιά ανθρώπινο, που μας προκαλεί ν' αντιμετωπίσουμε τη ζωή μας και να μην χάσουμε την πίστη μας στο όνειρο, μα πάνω απ' όλα στην ίδια την αγάπη, που μπορεί να μην πραγματώνεται όταν εμείς το επιθυμούμε, αλλά που σίγουρα θα βρει τον δρόμο της προς αυτό όταν θα είναι η κατάλληλη στιγμή.

[Afroditi · Rating 4 out of 5]

Πρωτότυπο; Όχι ιδιαίτερα! Αληθινό, όμως, σίγουρα! Αυτό το βιβλίο μπαίνει στη κατηγορία guilty pleasure, καθώς με έκανε να μη μπορώ να το αφήσω απο τα χέρια μου, όχι για τη σπουδαιότητα της γραφής του, αλλα για την αλήθεια και το χιούμορ του που ήταν και αυτά που είχα περισσότερο ανάγκη αυτή τη περίοδο!

[Vicky Ziliaskopoulou · Rating 5 out of 5]

Στο βιβλίο "Κάπου χωρίς να το ξέρουμε" παρακολουθούμε τη ζωή του Μάχου και της Χρύσας από τα παιδικά τους χρόνια μέχρι τη δεκαετία των 40 τους. Κατά τη γνώμη μου το βιβλίο αυτό είναι ο ορισμός του κοινωνικού μυθιστορήματος. Τόσο οι δύο βασικοί πρωταγωνιστές όσο και τα άτομα που τους περιβάλλουν είναι απλοί καθημερινοί άνθρωποι, δεν διαφέρουν σε κάτι από εμάς και τον κοινωνικό μας περίγυρο. Είναι άνθρωποι της μεσαίας κοινωνικής τάξης που προσπαθούν να ζήσουν τη ζωή τους όσο πιο άνετα και όμορφα γίνεται.
Βρίσκω πολύ όμορφο και πρωτότυπο τον τρόπο που είναι χωρισμένα τα κεφάλαια. Το καθένα αντιστοιχεί σε μια χρονιά που κάτι σημαντικό έγινε στη χώρα μας, κάτι που σημάδεψε τη σύγχρονη Ελληνική ιστορία. Σε κάθε μια από αυτές τις χρονιές μαθαίνουμε για την πορεία του Μάχου και της Χρύσας, παρακολουθούμε τις εξελίξεις στη ζωή τους καθώς και την πορεία τους στο εργασιακό και στο κοινωνικό τους περιβάλλον. Για εμένα που απ' ότι φαίνεται είμαι κοντά στην ηλικία με τη συγγραφέα ήταν όμορφο να θυμάμαι αυτές τις στιγμές, αλλά επίσης μπορούσα με ευκολία να κάνω την αντιστοίχιση στην πορεία της δικής μου ζωής.
Μου άρεσε επίσης πολύ η περιγραφή του χαρακτήρα του καθενός από τους δύο πρωταγωνιστές. Χωρίς αναλύσεις, χωρίς περιττά λόγια τους παρακολουθούμε να μεγαλώνουν και να διαμορφώνουν το χαρακτήρα τους, πώς από μικρά παιδιά γίνονται ενήλικες που καλούνται να πάρουν αποφάσεις σημαντικές για την πορεία της ζωής τους, πώς επιδρούν στο χαρακτήρα τους οι σχέσεις τους με άλλους ανθρώπους ή με μέλη της οικογένειάς τους.
Αξιοσημείωτο είναι επίσης πως οι σχέσεις των πρωταγωνιστών με τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειάς τους παρουσιάστηκαν εξαιρετικά αληθινές, η συγγραφέας δεν έκανε καμία προσπάθεια να ομορφύνει την πραγματικότητα, αφού μέσα σε μια οικογένεια σίγουρα θα υπάρχουν κόντρες, θάνατοι αλλά και κάποιες φορές θα τύχει τα μέλη της να απομακρυνθούν το ένα από το άλλο.
Το βιβλίο είναι ήρεμο, χωρίς τις εντάσεις που συναντούμε πολλές φορές σε κοινωνικά μυθιστορήματα - και εννοώ αυτά που οι πρωταγωνιστές περνούν τα πάνδεινα και στο τέλος συναντούν την πραγματική ευτυχία. Εδώ έχουμε μια όμορφη αποτύπωση της πραγματικής σύγχρονης ζωής των Ελλήνων πολιτών που ανήκουν στη μεσαία τάξη, μια όμορφη καταγραφή της πορείας της ζωής τους.
Γενικά, μου άρεσε πάρα πολύ. Είναι ένα όμορφο ανάγνωσμα, ήρεμο και καλογραμμένο που είμαι σίγουρη ότι θα κρατήσει εξαιρετική συντροφιά σε όποιον επιλέξει να το διαβάσει.

https://thematofylakes.gr/

https://kiallovivlio.blogspot.com/

[Ioanna Xristodoyloy · Rating 3 out of 5]

Έφαγα επικό ξενέρωμα με αυτό το βιβλίο. Παρακολουθούμε δύο παράλληλες ζωές των ηρώων από την παιδική τους ηλικία μέχρι περίπου τα 40-50 τους. Δύο παράλληλες ζωές με λεπτομέρειες που πολλές φορές δεν μας νοιάζουν κιόλας , για να συναντηθούν επιτέλους και δέκα σελίδες μετά απλά να τελειώσει το βιβλίο. Μλκ μου ε όχι , ε δηλαδή όχι 😡😡😡

[Maria · Rating 4 out of 5]

Άλλο ένα βιβλίο της Μεταξίας Κράλλη που μου άρεσε πάρα πολύ.!
Βέβαια, για όποιον υποφέρει απο κρίσεις πανικού, το βιβλίο δεν βοηθάει και πάρα πολύ καθώς απο την αρχή του μέχρι και το τέλος καταπιάνεται με θέματα στενάχωρα που αντιμετωπίζουμε όλοι.
Μιλάει για τις ανθρώπινες σχέσεις, για την τρίτη ηλικία, για την μονιξιά και την απώλεια. Μιλάει για τις επιλογές που κάνουμε και για το πόσο οι στιγμές καθορίζουν την ζωή μας.
Μεστό βιβλίο, κάθε σελίδα βγάζει συναισθήματα και αλήθειες και σε κάνει να προβληματιστείς.

[Nafsika · Rating 3 out of 5]

Ρεαλιστικό, η συγγραφέας δείχνει ότι μπορει να παρουσιάζει κάτι διαφορετικο στις τελευταίες συγγραφικες της προσπάθειες. ... Ένα διαφορετικό βιβλίο... Σαν ιδέα έχει πολύ ενδιαφέρον. Σε κάποιο σημείο κουράζει, σε κάθε όμως περίπτωση σου δημιουργεί μια ανυπομονησία για την εξέλιξη στην ζωή των βασικών ηρώων .Συγκρατημένα ενδιαφέρον. Μου έλειψε το είδος γραφής και ιστορίας των 3 πρώτων βιβλίων της.

[Anastasia Kay · Rating 3 out of 5]

Ξεκίνησε καλά,με προσδοκίες που δημιούργησε η ιδέα της Κράλλη να διασταυρώνει τις οδούς της ζωής των ηρώων,κρατώντας μακριά ωστόσο τη συνάντηση τους. Όμως....τόσες σελίδες βιβλίο κ μόνο 50 να αφιερώνονται στην πολυπόθητη πια γνωριμία τους,αφού εκτενέστατα έχουμε παρακολουθήσει τα της ζωής τους,καταντά κουραστικό και βαρετό. Εν τέλει πολύ λιγότερο από ότι είχα ελπίσει......

[Vassiliadi · Rating 5 out of 5]

Κ αν υπήρχαν 10 αστεράκια, 10 θα έβαζα!Όλα μουάρεσαν. Ίσως επειδή έχει πολλά αυτοβιογραφικά στοιχεία, ίσως επειδή είμαστε συνομηλικες κ ζήσαμε τα ίδια γεγονότα, ίσως επειδή περιγράφει τόσο ωραία τα θέματα των σχέσεων (κ όχι μόνο των ερωτικων,
Αλλά και των οικογενειακών, των διαπροσωπικών, των επαγγελματικών...). Ένιωσα ότι με πήρε από το χέρι κ με ταξίδεψε σε χώρες κ γειτονιές μέσα από την πάροδο των χρόνων. Ξεπέρασε κάθε προσδοκία μου

[Anthi Poza · Rating 5 out of 5]

Μου έλειψε τόσο πολύ αυτή η ξεχωριστή γραφή της Μεταξίας Κράλλη, που μου έρχεται να διαβάσω όλα τα βιβλία της και μετά ξανά από την αρχή. Έχει αυτούς τους τρωτούς χαρακτήρες που όλα τα παθαίνουν και πάλι χαμογελάνε. Δεν υπάρχει βιβλίο της με χαρακτήρες που να μη βλέπω τον εαυτό μου. Λίγο από τον έναν, λίγο από τον άλλον αισθάνομαι να μαθαίνω κι εγώ μαζί με τα πάθη και τα λάθη τους. Αυτό το βιβλίο το αγάπησα για τον ιδιαίτερο τρόπο εξέλιξής του. Δεν μαθαίνουμε τους πρωταγωνιστές μας μέσα από την πρώτη τους συνάντηση, αλλά τον καθένα ξεχωριστά πως χτυπιέται από το κύματα της ζωής. Δεν χρειάζεται να δούμε γραμμένο το «έζησαν κι αυτοί» για να καταλάβουμε ότι πράγματι έτσι θα γίνει, μας το λένε οι χαρακτήρες και ο τρόπος που αλληλεπιδρούν. Μου άρεσε και η ιστορική αναδρομή σε γεγονότα και πόλεις που ενώ δεν έζησα αισθάνομαι τώρα σαν να το έκανα. Ένα βιβλίο για να μάθουμε να απολαμβάνουμε τη ζωή με ότι μας φέρνει και όποτε μας το φέρνει. Απλά υπέροχο!

[Sofia Marantidou · Rating 2 out of 5]

Η αλήθεια είναι ότι δεν πίστευα ότι θα έβαζα τόσο μικρή βαθμολογία σε μια αγαπημένη μου συγγραφέα αλλά δυστυχώς το νέο βιβλίο της κ. Κράλλης με απογοήτευσε πολύ. Μου λείπει η γραφή που είχε στα πρώτα 3 βιβλία της.

[Mariakok · Rating 5 out of 5]

Τελικά τα βιβλία της Μεταξίας Κράλλη δεν με απογοητεύουν.

[Paraskevi Parissi · Rating 4 out of 5]

Το βιβλίο ξεκινά και σε παρασέρνει με το άρωμα του σε μια αλλη εποχή , που οι εικόνες είναι τόσο οικίες σε εμένα ! Πρώτη φορά διαβάζω την Μεταξια Κραλλη και μπορώ να πω , ότι η γραφή της μου άρεσε παρά πολύ , γιατί ήταν άμεση , μεστη από νοήματα και εικόνες και είναι το πρώτο πράγμα που με τραβά σε ένα συγγραφέα !! Η πλοκή περιστρέφεται γύρω από δυο άτομα , τον Μαχο και την Χρυσα , δυο ανθρώπων που δεν γνωρίζονται μεταξύ τους ,αλλά οι ζωές τους παρουσιάζονται κινηματογραφικά και παράλληλα από τον συγγραφέα ! Ο αναγνώστης είμαι σίγουρη ,ότι περιμένει την συνάντηση των δυο πρωταγωνιστών με διακαή πόθο !
Το βιβλίο αυτό ομως ,δεν είναι μια ερωτική ιστορια των πρωταγωνιστών ,αλλά μια ρεαλιστική περιγραφή της ζωής τους, με τα βιώματα τους και τις εμπειρίες τους,για αυτό μπορεί καποιους να δυσαρεστήσει .Ειναι ευκολοδιαβαστο και είμαι σίγουρη , ότι μπορειται να το διαβάσετε απνευστί !
Μέσα από το βιβλίο θα νιώσετε έντονα τις θυσίες που κάνουν οι γονείς για να μεγαλώσουν τα παιδιά τους και τις επιθυμίες ,που έχουν για να τα δουν καλοπαντρεμενα και φυσικά να δουν εγγονάκια !! Ο λόγος της μάνας είτε άμεσα , είτε έμμεσα είναι πάντα αισθητός ! Επίσης θα παρατηρήσετε ότι μια μάνα μπορεί να μεγαλώσει τα παιδιά της, αλλά τα παιδιά δεν μπορούν να προσέξουν μια μάνα και όπως καταλάβαινετε αυτό το θέμα , χρειαζεται μεγάλη συζήτηση... !Ξερετε οι γονεις δεν μεγαλώνουν με τον ίδιο τρόπο τα παιδιά τους και κάποια χαρακτηριστικά του χαρακτήρα των παιδιών , φαίνονται από μικρή ηλικία !Το χαρακτηριστικό όμως του βιβλίου είναι ....πως αυτοί οι δυο άνθρωποι διαχειρίζονται πράγματα και καταστάσεις και πως οι αποφάσεις τους εν τελει , επηρεαζουν την ζωή τους ! Ο αναγνώστης θα περιμένει μια συναισθηματική κορύφωση αλλά δεν θα πραγματοποιηθεί , γιατί ο στόχος του βιβλίου δεν είναι αυτός ... αλλά πως όλοι μας πορευόμαστε με τα ίδια όνειρα και τις ίδιες φιλοδοξίες στην ζωή και ότι και να κάνουμε .... θα θελουμε να βρούμε την αδερφή ψυχή μας , η οποία θα υπάρχει Κάπου Χωρίς Να Το Ξέρουμε ❤️και αυτό είναι το υπέροχο και το αισιόδοξο !

[Alexander Stamelos · Rating 2 out of 5]

Πραγματικά ίσως είναι από τις πολύ λίγες φορές που δεν ξέρω τι ακριβώς να γράψω...Αν και όταν το ξεκίνησα το διάβαζα με πολύ ενθουσιασμό, στην πορεία δεν καταλάβαινα τον λόγο ύπαρξης των 2 χαρακτήρων. 2 παράλληλες ιστορίες αλλά χωρίς να υπάρχει καμία ιδιαίτερη σύνδεση μεταξύ τους. Τα κοινά αυτών των 2 ανθρώπων είναι λίγο-πολύ όπως σε όλους τους ανθρώπους. Από την στιγμή που δεν τους συνδέει απολύτως τίποτα, δεν βρίσκω και τον λόγο ύπαρξης του βιβλίου ! Φανταστείτε τον εαυτό σας και την τελευταία σας σχέση. Η προσωπική σας ιστορία πέραν από εσάς τους δυο αφορά κανέναν άλλον ? ΟΧΙ. Αν ήταν όμως κάτι το μαγικό σαν την ταινία Serendipity (εκπληκτικό σενάριο και σκηνοθεσία) τότε θα είχε και λόγο ύπαρξης σαν βιβλίο ! Θα έβαζα 2 αστέρια αλλά επειδή η γραφή της δεν είναι κουραστική και δεν χρησιμοποιεί υπερβολικές και βαρύγδούπες εκφράσεις ίσως βάλω 3 !

[Μίλτος Τρ. · Rating 1 out of 5]

Πόσα άρρωστα ελληνικά στερεότυπα μπορούν να αναπαραχθούν σε ένα βιβλίο; Πόσες κακοδουλεμένες συμπτώσεις να βάλεις μέσα; Πόσο επιδερμικά και άσχετα με την ροή να εντάξεις τα μεγάλα γεγονότα των ετών που καλύπτεις; Τραγικό βιβλίο.

[Konstantina Mousouri · Rating 3 out of 5]

Είναι μια απλή ιστορία γραμμένη όμορφα. Ένα βιβλίο για να διαπιστώσεις πως μπορεί να είναι η ζωή μας ! Δεν έχει κάποια κορύφωση ή κάτι να σε τρελένει. Ένα μυθιστόριμα που το διαβάζεις με ευχαρίστηση χωρίς να κάνεις δεύτερες σκέψεις και υποθέσεις. Το συστήνω σαν ένα βιβλίο που σε ηρεμεί και χαλαρώνει, χωρίς πολύπλοκη πλοκή.

[Χ. Κ. · Rating 5 out of 5]

Κάπου χωρίς να το ξέρουμε. Κι όμως, το σκηνικό μέσα στο οποίο η Κράλλη διαμορφώνει τους χαρακτήρες των βιβλίων της είναι πολύ συγκεκριμένο μέσα στην ασάφειά του για εμάς που το εξερευνούμε: Είναι οι περιοχές του αυτονόητου που τόσο έχουμε ανάγκη. Το αυτονόητο το οποίο στις δικές μας ημέρες σπανίζει. Οι ανθρώπινες σχέσεις (αυτός είναι ο τόπος στον οποίο εδράζεται το σκηνικό της συγγραφέως) μέσα από τη γραφή της Κράλλη γίνονται κομμάτι μιας πραγματικότητας που είναι δίπλα μας, όμως πολλές φορές την αγνοούμε γιατί δεν είμαστε σε θέση να την καταλάβουμε. Και έτσι κατασκευάζουμε τις ζωές μας χωρίς να μπορούμε να ξεπεράσουμε τις μηχανιστικές συνήθειες που άλλοι μας έχουν επιβάλλει.
Η Κράλλη φαίνεται πως είναι σίγουρη για την ανθρώπινη κατάσταση που βιώνει κι αυτό της δίνει δύναμη να απογειώσει τον τρόπο που γράφει, ακόμη και όταν γίνεται δέσμιος ενός υπερβάλλοντα συνα��σθηματισμού. Η ίδια δεν διστάζει να αναφερθεί σε τετριμμένα (;) πράγματα της καθημερινότητας αναδεικνύοντας τις κρυφές πλευρές τους, απομυθοποιώντας παράλληλα τις συμβατικές «καθώς πρέπει» καταστάσεις που στέκονται πίσω από τον μανδύα του σημαντικού.
Κάπου χωρίς να το ξέρουμε. Η ιδέα είναι συναρπαστική και το (σεναριακό;) εύρημα κυριολεκτικά μοναδικό: ένα αγόρι και ένα κορίτσι που τα χωρίζει μια δεκαετία περίπου (η Χρύσα είναι τεσσάρων και ο Μάχος είναι στην πρώτη τάξη του φημισμένου Α’ Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών! στο αρχικό κεφάλαιο) συναντιούνται σε ένα διαφορετικό κάπου για αρκετές φορές χωρίς να το ξέρουν. Η ζωή τους περνάει από μπροστά μας μέσα από δύο παράλληλες εξιστορήσεις που έχουν κοινό ιστό την αγάπη για την κάθε ημέρα ζωής. Από τη μέση του βιβλίου και ύστερα ίσως να υποψιαζόμαστε (και ενδόμυχα να το θέλουμε) ότι αυτοί οι δύο άνθρωποι θα συναντηθούν. Δεν έχει σημασία αν τελικά αυτό συμβεί. Το σημαντικό είναι ότι οι δύο ιστορίες, που εξελίσσονται με απόλυτη αρμονία δημιουργώντας μια ενιαία αφήγηση, αποπνέουν την αύρα μιας ανείπωτης προφάνειας: σημασία έχει να ζεις την κάθε στιγμή που σου προσφέρεται γιατί κάθε μια από αυτές είναι μοναδική!
Διαβάζοντας το «Κάπου χωρίς να το ξέρουμε» θυμήθηκα ότι κανείς δεν μπορεί να καταλάβει την ψυχή ενός ανθρώπου (τι σχέση άραγε μπορεί να έχει το γεγονός ότι η αποκωδικοποίηση του ανθρώπινου γονιδιώματος έχει προχωρήσει σε μεγάλο βαθμό;) όσο και αν τον γνωρίζει. Πόσο μάλλον όταν έχει να κάνει με την ψυχή μιας συγγραφέα. Τολμώ να υποθέσω όμως ότι η Κράλλη θα πρέπει να γελάει περιπαικτικά με αρκετά από τα στερεότυπα που μας κατακλύζουν, καταφέρνοντας να εκφράσει τόσο στέρεα πιο εσώτερες ανθρώπινες ανάγκες. Και κάτι ακόμη. Τελειώνοντας το βιβλίο σκέφτηκα πως η προσωπική μας ζωή (όλα αυτά που είναι τα πιο δικά μας πράγματα και μας κάνουν ξεχωριστά όντα) είναι αναμφίβολα η περισσότερο σοβαρή και σημαντική κατάσταση που δεν επιδέχεται αναβολές, αναστολές και ανέξοδες προκλήσεις. Σε αυτό ακριβώς το πλαίσιο, η ηρεμία που αποπνέει το βιβλίο της Κράλλη είναι ισοπεδωτική. Ίσως γιατί ξέρει πως έχει με το μέρος της κάποιους από τους ατόφιους εκφραστές της πραγματικής καθημερινότητας, εκείνους που γνωρίζουν τον τρόπο για να διεκδικήσουν όσα τους συνιστούν και δεν είναι «ετοιμοπαράδοτα». Για να ικανοποιήσουν, χωρίς να προκαλέσουν κανενός είδους «φασαρία», το αίτημα της δικιάς τους ψυχής. Έστω και για λίγο. Όσο κρατάει ένα άτακτο λαχάνιασμα, ένα λυτρωτικό ξεδίψασμα και μια ακατέργαστη ματιά προς κάπου χωρίς να το ξέρουν.
ΧΚ

[Hananaki · Rating 1 out of 5]

1 αστεράκι για πολλούς λόγους.Πρωτον γιατί παρότι θα μπορούσε να πει κανείς πως λόγω τον τρόπο γραφής,δόθηκε μεγαλύτερη έμφαση στους χαρακτήρες,κανέναν δεν κατάφερα να συμπαθήσω. Δεύτερον,το πέρα δώθε ανάμεσα στους χαρακτήρες που στο παρά τσακ δεν γνωρίζονταν σε κάθε κεφάλαιο του βιβλίου με κούρασε και τρίτον, μια ωραία ιδέα δεν σημαίνει απαραίτητα πως θα γίνει κι ένα ενδιαφέρον βιβλίο. Θεωρώ αποτυχία να βρίσκω ενδιαφέρουσα την ιστορία ενός βιβλίου στις τελευταίες 40-50 σελίδες.Εναποθετω τις ελπίδες μου στο επόμενο βιβλίο της...

[Maria Ch · Rating 3 out of 5]

Δεν ενθουσιάστηκα αλλά ήταν μια ευχάριστη ανάγνωση.

[Χρήστος Βασιλόπουλος · Rating 1 out of 5]

Μου το χάρισαν. Βαρετό

[Chrisa Kyriazi · Rating 5 out of 5]

Πολύ όμορφο μυθιστόρημα για παράλληλες ζωές που διασταυρώνονται!! Το ευχαριστήθηκα!

[Zafeiro Anastasiou · Rating 2 out of 5]

Ενώ είναι η αγαπημένη μου Ελληνίδα συγγραφέας μιας και αγαπώ πολύ το "Μια φορά και ένα καλοκαίρι" & "Η αγάπη φόβο φέρνει" με απογοήτευσε. Η απογοήτευση ξεκίνησε από το "Δεύτερη Πράξη"
Βέβαια, το "Κάποτε στη Σαλονίκη" βρίσκεται κάπου στη βιβλιοθήκη μου χωρίς να το έχω διαβάσει ακόμα..
Αυτό μου φάνηκε σύγχρονο και ανυπομονούσα να διαβάσω ένα από εκείνα τα ωραία love stories... Το ξεκίνησα τη Δευτέρα και το τελείωσα το Σάββατο της ίδιας εβδομάδας. Δεν με ενθουσίασε.. Δεν με έκανε να γελάσω ούτε να συγκινηθώ. Οκ έχει ρεαλισμό. Έχει στοιχεία από την μια εποχή στην άλλη. Ναι θυμάμαι ότι το 2004 είχαμε πάρει το EURO και διοργανώσαμε τους Ολυμπιακούς, αργότερα η οικονομική κρίση, αποκοπές κτλ... Καλή η αναδρομή ανάμεσα στα χρόνια. Όμως τίποτα πιο βαθύ. Δεκτός ο ρεαλισμός αλλά χωρίς όμορφους διαλόγους και κάτι δυνατό. Ένα φλατ βιβλίο με τους δύο πρωταγωνιστικούς χαρακτήρες να μη γνωρίζονται στο παρά τσακ! Και από τις 470 κάτι σελίδες, οι τελευταίες 10 μας μιλάνε για τη γνωριμία & τον έρωτα τους..
Αν θέλετε, διαβάστε το. Δεν θέλω να σας αποτρέψει η κριτική μου. Εμένα δεν μου το πρότεινε κανένας. Το αγόρασα και το ξεκίνησα απευθείας γιατί αγαπώ την Κράλλη! Όμως δεν είναι το γράψιμο που είχαμε συναντήσει στα πρώτα δύο της μυθιστορήματα και για μένα αυτό είναι απογοητευτικό.
Κρίμα γιατί ήταν από τις λίγες που με έκαναν να πιστεύω στην καλή Ελληνική λογοτεχνία.. Πίσω στην Ξένη λοιπόν..!

[Ηλέκτρα Κρανιώτη · Rating 4 out of 5]

Αρχικά νόμιζα πως πρόκειται για μια ιστορία αγάπης. Σύντομα κατάλαβα ότι ουδεμία πρόθεση είχε η κυρία Κραλλή να μας μιλήσει για τον έρωτα δύο ανθρώπων. Αντί αυτού ήθελε και στην περίπτωση μου κατάφερε, να μιλήσει για την ζωή δυο ανθρώπων, να συγκινήσει και να δημιουργήσει δεσμούς και αισθήματα μεταξύ αναγνώστη και χαρακτήρων. Μέσα από την απλή και ξεκούραστη διήγηση της αναφέρεται σε μεγάλες αλήθειες και προβληματισμούς σχετικά με τις οικογενειακές σχέσεις, τις φιλίες, τους έρωτες, τα προβλήματα και τις χαρές τις καθημερινότητας και όλα αυτά σε ελληνικές γειτονιές με πολιτικές και πολιτιστικές αναφορές σε γεγονότα που έλαβαν πράγματι χώρα στον τόπο μας και που σίγουρα θα σας κάνουν να νοσταλγήσετε και να θυμηθείτε τα νεότερα χρόνια σας.
*Χάνει ένα βαθμό επειδή χρειάστηκα 100 σελίδες για να νιώσω ότι όντως θέλω να μάθω την συνέχεια + θα προτιμούσα να σταματούσε την ιστορία μερικά χρόνια αργότερα.

[Mina · Rating 5 out of 5]

Ενθουσιάστηκα!! Μου άρεσε τόσο πολύ. Έχω διαβάσει όλα τα βιβλία της Μεταξίας Κράλλη και το συγκεκριμένο ήταν τελείως διαφορετικό. Όχι στη θεματολογία αλλά στον τρόπο γραφής και αφήγησης. Θυμίζει λίγο χρονογράφημα. Είναι σαν να κάθεσαι σε μια πολυθρόνα και να σου αφηγείται η συγγραφέας την ιστορία δύο ανθρώπων. Μου άρεσε πολύ η ιδέα των μικρών κεφαλαίων που το καθένα αφορούσε μια καινούργια χρονιά, αλλά όχι όλη τη χρονιά αλλά ένα απόσπασμα από τη ζωή των ηρώων στη συγκεκριμένη χρονιά. Σαν να μιλάς με έναν φίλο σου στο τηλέφωνο μια φορά κάθε χρόνο και να μαθαίνεις τα κυριότερα σημεία της χρονιάς του. Χωρίς φλυαρίες, χωρίς περιττούς διαλόγους αλλά την ουσία. Και με έναν περίεργο τρόπο, όλο αυτό δεν ήταν απλό και φτωχό αλλά ουσιαστικό και γοητευτικό. Πολλά συγχαρητήρια!!!

[Athina-Anna Pashalidou · Rating 3 out of 5]

3⭐️⭐️⭐️Μια ωραία ιστορία, με πολλή ενδιαφέρον περιεχόμενο! Βλέπουμε τις ζωές των δυο πρωταγωνιστών, της Χρύσας και του Μάχου και πως οι καταστάσεις, σχέσεις και αλλά τους έχουν μετατρέψει! Ωστόσο, ο αναγνώστης μαθαίνει περισσότερο για τις οικογένειες τους και άλλους τρίτους! Εγώ βρήκα πως ξεχνούσα ονόματα χαρακτήρων που αναφέρθηκαν σε προηγούμενα κεφαλαία και η πλοκή δεν ήταν τόσο εκεί! Και δυστυχώς, το βιβλίο έγινε κουραστικό!

Μόνο το τέλος μπορώ να πω πως ήταν ωραίο!!

[StavrouLa VouLa · Rating 4 out of 5]

ΠΟΛΥ ΩΡΑΙΑ ΓΡΑΦΗ.!!! ΔΕΝ ΗΘΕΛΑ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΩ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ. ΜΕ ΤΡΑΒΗΞΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ ΣΤΙΓΜΗ ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ. ΜΕ ΜΠΕΡΔΕΨΕ ΣΕ ΚΑΠΟΙΑ ΣΗΜΕΙΑ ΜΕ ΤΙΣ ΑΝΑΔΡΟΜΕΣ ΣΤΟ ΠΑΡΕΛΘΟΝ ΑΛΛΑ ΔΕΝ ΜΕ ΚΟΥΡΑΣΕ. ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΟΜΩΣ ΣΙΓΟΥΡΑ ΑΝΤΙ ΓΙΑ 10 ΣΕΛΙΔΕΣ ΠΕΡΙΓΡΑΦΗΣ ΤΗΣ ΣΧΕΣΗΣ ΧΡΥΣΑΣ-ΜΑΧΟΥ ΟΙ ΣΕΛΙΔΕΣ ΝΑ ΗΤΑΝ 100. ΘΑ ΔΙΑΒΑΣΩ ΣΙΓΟΥΡΑ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΔΙΚΑ ΤΗΣ.!!!

[Konina · Rating 2 out of 5]

Ήταν Σά να διάβασα δύο ημερολόγια δύο ανθρώπων με παράλληλες ιστορίες. Ωστόσο είχε κάποια ιστορικά γεγονοτα και αναφορές στα δρώμενα της εποχής πιο πολυ για να δείξει την εναλλαγή των εποχών κ των καιρών.

Παρόλο που έχει ωραία γραφή με Μικρές προτάσεις, δεν βρήκα κανένα νόημα σε αυτές τις λίγες σελίδες που διάβασα.

Θα ήθελα όμως να διαβάσω κάποιο άλλο βιβλίο της, γιατί η γραφή της μου άρεσε.

[Eleni · Rating 3 out of 5]

Πολύ όμορφη ιστορία που με έκανε να αναρωτιέμαι... Άραγε πόσους ανθρώπους που δεν ξέραμε έχουμε συναντήσει πριν τους μάθουμε και πόσοι να είναι αυτοί που δε θα μάθουμε ποτέ κι ας διασταυρώνονται οι δρόμοι μας σε τακτική βάση; Υπέροχη η αίσθηση που μου άφησε αυτό το βιβλίο. Ευχαριστώ τη συγγραφέα.