Ο δεύτερος τόμος του μυθιστορήματος "Το Ρεμπελιό των Ποπολάρων" παρακολουθεί τον ξεσηκωμό της πρώιμης αστικής τάξης στη Ζάκυνθο (1628-1632), σε συνδυασμό με τους συσχετισμούς των Μεγάλων Δυνάμεων της εποχής στη Μεσόγειο. Επίκεντρο της σπαρταριστής αφήγησης του Δ. Ρώμα, και στον τόμο αυτό, παραμένει η πολυπλόκαμη αρχοντική δυναστεία των Νταβιτσέντσα με τα πάθη και τις αναζητήσεις της, με τις αστείες και σοβαρές της περιπέτειες. Παράλληλα, όμως, ζωντανεύει μια κοινωνία σχεδόν φεουδαλική, όπου οι άρχοντες βλέπουν με φρίκη τα παραδοσιακά τους προνόμια να απειλούνται από τους αστούς, τη νέα πολυπληθή κοινωνική ομάδα που, εκτός από το χρήμα, επιθυμεί πλέον και την κοινωνική προβολή.
Το ρεμπελιό των Ποπολάρων, του Διονύση Ρώμα, είναι το δεύτερο δίτομο της τριλογίας Νταβιτσέντσα και της σειρας Περίπλους. Το βιβλίο έχει ως κεντρικό θέμα την επανάσταση των Ποπολάρων στην Ζάκυνθο του 1628. Συνάμα με την ιστορία του ρεμπελιού, για την οποία ο συγγραφέας έχει κάνει μεγάλη έρευνα, ακολουθούμε και τις ζωές των παιδιών και των εγγονιών του σοπρακόμιτου Καντιάνου Νταβιτσέντσα, νόμιμων και νόθων. Βρισκόμαστε στην Ρώμη, στην Πάντοβα, στην Βενετία, στην Πόλη και φυσικά στο Τζάντε. Παρακολουθούμε ιστορίες γεμάτες έρωτα, πάθος, εκδίκηση, προδοσίες και μαθαίνουμε για επιστημονικές ανακαλύψεις της εποχής. Διαβάζοντας τον Σοπρακόμιτο είχα δυσκολευτεί στην αρχή με την ζακυνθινή διάλεκτο, ενώ τώρα που την έχω συνηθίσει την βρήκα πολύ διασκεδαστική και κάνει το βιβλίο να κυλάει πολύ ευχάριστα .
Το δεύτερο βιβλίο της πρώτης τριλογίας του Περίπλου ακολουθεί την ιστορία των παιδιών και εγγονιών του Σοπρακόμιτου και μας ξεναγεί στους δρόμους και το ελληνικό σχολείο της Ρώμης, στο παλάτι του Δόγη της Βενετίας, στα αρχοντικά της Πόλης, στις αυλές των βασιλιάδων της κεντρικής Ευρώπης, στο πανεπιστήμιο της Πάντοβας καθώς, φυσικά, και στα Ντομινικάλε (αρχοντόσπιτα) και τα χαμόσπιτα της Ζακύνθου. Ο πρώτος τόμος είναι μία σειρά από "φλασμπακ" από τις ζωές των κεντρικών χαρακτήρων ενώ στον δεύτερο εξελίσσεται πιο άμεσα πλέον το Ρεμπελιό των Ποπολάρων της Ζακύνθου, τα έτη 1628-1632. Ο ιστορικός πλούτος του βιβλίου αυτού, όπως και του Σοπρακόμιτου, είναι συγκλονιστικός. Κι η χρήση της Ζακυνθινής ντοπιολαλιάς πολύ διασκεδαστική - χωρίς μπαρτζολέτες!