آنگاه ۸: کرانههای عامهپسندی، زمستان ۷۹ از سرمقاله: و«فردین بازی از مضامین و اصطلاحات تثبیت شده در فرهنگ عامهی ماست. اصطلاخاتی که به محض استعمال مفاهیمی چون مرام، معرفتف جوانمردی و لوطیگری را به ذهن متبادر میکند. شمایلی که زادهی سینمای فارسی ایران است و توانست طی حدود دوه دهه حضور بر پردهی نقرهای چنان تأثیری بر فرهنگ عامه و زندگی روزمرهی مردم ایران بگذارد که حتی غیبتی چهل ساله نیز توان زدودنش را نداشت. آنچه از پی این حکمرانی بیست ساله بر بوم فرهنگ ایرانی نقش بست، چنان اثر گذار بود که حتی نامداران جریان روشنفکری ایران در سینما و ادبیات نیز نادیده گرفتنش عاجز بودند. امام محمد علی فردین که بود؟ او چگونه توانست در دو دهه به ماندگارترین شمایل سینمای ایران بدل شود؟ میان او و آنچه بر پردهی سینما دیده میشد چه نسبتی برقرار بود؟ آشنایی با زندگی فردین و سرگذشت او مقدمهای است برای پاسخ به این پرسشها. مقدمهای برای آنکه بدانیم نسبت فردین با فردین بازی چه بود؟»۰ آنچه باعث شد ما در «آنگاه» به عامهپسندی بپردازیم، در درجه ی اوب توصیف و تلاش برای فهم بهتر این مفهوم مناقشه برانگیز و مصادیق آن است. چرا که به عقیده ی ما، فهم غلط عامه پسندی، در گذر زمان میان روشنفکران، به مثابه ی تولید کنندگان فکرو اندیشه، و جامعه اطرافشان فاصله ایجاد میکند و میزان تأثیرگذاری آنان را کاهش محسوسی میدهد. «آنگاه» نشریهای مستقل در حوزه فرهنگ و هنر که این بار در هشتمین شمارهی خود به محمدعلی فردین رفته؛ مانند چند شمارهی قبل، این شماره نیز با کاغذ دوستدار محیط زیست (بالکی) تولید شده که علاوه بر سبک بودن، رنگ طبیعی دارد و هنگام مطالعه، چشم را اذیت نمیکند. فرم صحافی این مجله دوخت بوده و با جلد گالینگور منتشر شده است. بیشتر مطالب مندرج در این مجله از بزرگانی چون مریم پالیزبان، کاوه گلستان، رضا درمیشیان، پرویز تناولی و... است.
تولستوی محبوبترین نویسنده منه. اونقدر محبوب که دلم نمیاد یهو همه کتابهاش رو بخونم. مثل وقتی بچه بودیم و بین خوراکیهای مختلف، خوشمزهه رو آخر از همه میخوردیم تا مزهش توی دهنمون بمونه. نمیگم آنگاه در حد تولستوی هست، منظورم اینه که این نشریه هم همون لذت رو برام داره. حیفم میاد تموم بشه یا تند تند و سرسری خونده بشه. باید سرفرصت و با دل و دماغ خوندش. راستش رو بخواین من اگه بخوام مسافرت برم، انتخابم مجله آنگاهه. اگه بخوام کتاب سرگرم کننده بخونم، بازم آنگاهه. اگه بخوام روی یه موضوع خاص از زوایای مختلف بخونم، همچنان آنگاهه.
آنگاه از اون دست مجلاتی هست که وقتی قفل میکنید رو یه موضوعی میتونید برای مدتها روش حساب ویژه باز کنید که نهتنها موضوع ذهنیتون در حال بررسی هست که حتی در حال گشودن پنجرههای جدید حول محور اون هستید. عامهپسندی در این شماره طبق همین قاعده شکل میگیره و ضمن اشاره به مصادیق مختلف عامهپسندی، عناصر متعددی از انواع عامه پسندی و چگونگی تشکیل آن رو به مخاطب ارائه میده که در عین حال که جذاب است هر کدام میتونه حرکتی باشه برای بازکردن پنجرههای اون مفهوم و رفتن تو دنیای اون. حفظ آنگاه با این غنای محتوایی و با این ظرافت هنرمندانه از عجایب روزگار ماست.
موضوع این شمارهی آنگاه چنگی به دلم نمیزد، با شناخت از شمارههای قبل این شماره را هم خریدم. مطالب این شماره آنقدر جذاب بود که فکر میکنم از بهترین مجلدات آنگاه بود. هم دید من را به مفهوم عامهپسندی عمیقتر کرد و هم بیشتر مطالب جذاب و خواندنی بود. مطالب: گفتوگو با حسین پاینده-ما فرزندان ایران-گفتگو با مراد فرهادپور-از کارت ویزیت تا سلفی-کسی که مثل هیچکس نیست (فردین)-سریال شهرزاد از اسطوره تا اعتدال-گفتگوی رضا صمیم با ساسان فاطمی-گفتوگو با شهیار قنبری-دکتر کاووسی-شما بیشعور نیستید-گفتوگو با احمد عربانی-بدنهای عامهپسند-از نیما تا دیگران-اُعجوبهی پاورقینویسی-محبوبیت سیال تَکرار فوقالعاده و بسیار خواندنی هستند.
تو این شماره از آنگاه، با تعدادی مقاله و نوشتهی با ارزش روبهرو میشم که با نگاهی جامعه شناسی جامعهی ایران رو بررسی و واکاوی کرده.از فردین سینمای دههی چهل و پنجاه سینمای ایران تا شهرزاد نمایش خانگی دههی نود.