In Mary Copeland – Victoriaanse detective heeft Robbert Jan Swiers een nieuw genre aan zijn uitdijende universum toegevoegd. De detectiveserie gaat in op het leven van Mary Copeland, die door haar oom en tante in het London van de late negentiende eeuw wordt opgevoed en zich ontwikkelt tot een detective van allure, die in opdracht werkt van Scotland Yard. Als vrouw is het echter vrijwel onmogelijk om een maatschappelijke functie te vervullen en dus moet ze haar werk in de anonimiteit doen. Ze wordt daarbij geholpen door medewerkers van Scotland Yard, waarmee ze na verloop van tijd een geheim team vormt. In de verhalen, die zich afspelen vanaf 1888, komen veel kunstschilders voor uit de Prerafaëlitische Broederschap. De titels van de vier verhalen zijn ontleend aan schilderijen uit die tijd. Swiers weet op indrukwekkende wijze het London van die tijd neer te zetten, net na The Ripper Murders en voor The London Dock Strike.
Robbert Jan Swiers (Middelburg, 1959) heeft veel publicaties op zijn naam staan: kinderboeken, historie, archeologie, natuur, poëzie, romans en hij werkte mee aan taal- en geschiedenismethodes. Daarnaast is hij actief (geweest) in muziek, muziektheater, film en kleinkunst en werkt hij mee aan actuele ontwikkelingen op het gebied van kunst en cultuur.
Robbert Jan Swiers (Middelburg, 1959) heeft veel publicaties op zijn naam staan: kinderboeken, historie, archeologie, natuur, poëzie, romans en hij werkte mee aan taal- en geschiedenismethodes. Daarnaast is hij actief (geweest) op het gebied van muziek, muziektheater, film, kleinkunst en is hij mederedacteur van het Zeeuwse kunst- en cultuurtijdschrift decreet.
Voor de afgelopen weken met weinig leestijd ideaal: 4 detectiveverhalen die volgens hetzelfde stramien verlopen. Een jonge vrouw in het Londen van 1888 die bij Scotland Yard werkt, sfeer en levensomstandigheden goed uitgewerkt. Swiers is gewoon een fijne verteller.
De cover van Mary Copeland van Robbert Jan Swiers doet heel erg Victoriaans aan. De detectiveverhalen, spelen zich dan ook in die tijd af. Bij het zien van de bloedspetters wil je weten wat de relatie met de vrouw is. Is zij een (serie)moordenares? Of probeert ze juist de moorden op te lossen? De naam doet vermoeden dat die toebehoort aan de vrouw op de cover. Het cijfer 1 aan de zijkant in de Victoriaanse lijst doet vermoeden dat dit het eerste deel is van spannende boekenserie. Het is dan ook te hopen dat de auteur in de toekomst met een volgend deel komt, want je wilt weten hoe het verder gaat met Mary, of ze de liefde heeft gevonden, of ze uiteindelijk op zichzelf gaat wonen of toch thuis blijft wonen, of ze haar werk meer in het publiek kan uitvoeren of dat ze dat nog steeds stiekem moet doen en of er opstanden uitbreken onder de werknemers van diverse bedrijven voor een beter loon en daarmee een beter leven en dat het voor vrouwen mogelijk wordt om ook publieke functies te bekleden. De detectiveverhalen lezen heel erg vlot weg. Je zit er meteen in en kan niet meer stoppen met lezen als je er eenmaal aan begint.
Het is lang geleden dat ik een boek in mijn handen heb gehad dat zo slecht is dat ik hem niet eens wil uitlezen. Niet te geloven dat mijn bibliotheek dit heeft aangeschaft, en dat er zelfs een tweede deel is uitgebracht. De schrijfstijl is tenenkrommend. Niet alleen is het een soort emotieloze opsomming van feiten waardoor je geen enkele verbintenis met het personage Mary aangaat, en wanneer er wel iets van emoties benoemd worden voelt dit afstandelijk en wat nep aan, maar ook simpelere dingen zoals alinea’s zijn teveel gevraagd. Af en toe heeft de schrijver wel een entertoets gevonden, maar over het algemeen staan alle zinnen ellenlang achter elkaar. Daarnaast zijn er behoorlijk veel woorden in het cursief geschreven, zoals verschillende straatnamen maar ook constable en uncle. Dit leest heel erg onprettig, zeker als er in een paar zinnen meerdere van dit soort Engelse woorden zijn gebruikt. Laat dit boek dus maar links liggen en besteed je tijd aan iets beters!
Ik heb het boek wel uitgelezen maar vond het niet echt goed. De schrijfstijl is waardeloos, met allemaal Engelse woorden erin die dan cursief gedrukt staan. Aunt Abigail, uncle Matthew, constable. Erg irritant. Ik vind inderdaad dat namen niet vertaald mogen worden maar gewoon oom en tante en agent lijkt me geen probleem, en dan ook nog cursief vermeld zodat het dubbel op valt. Ik heb echt geen belang bij andere titels van deze auteur.