Ο πυροβάτης των αστεριών

by Θοδωρής Κούκιας

Πώς είναι να προσπαθείς να καταλάβεις ποια είναι η θέση σου στον κόσμο όταν ο ίδιος ο κόσμος δείχνει να τα ’χει χαμένα;

Ο Τίτος είναι ένας εσωστρεφής έφηβος που πάσχει από την πιο περίεργη ασθένεια που υπάρχει. Μια πάθηση που κάνει τα οστά του πορσελάνινα. Η κατάστασή του δεν του επιτρέπει να πηγαίνει σχολείο. Έτσι μαθαίνει να εξηγεί τον κόσμο παρατηρώντας τον από το μπαλκόνι και τον υπολογιστή του. Μετατρέπεται σιγά σιγά σε ένα avatar που αισθάνεται άνετα μόνο στην ψηφιακή κοινωνία. Μια μέρα ο αδερφός του τον παίρνει μαζί του στη δουλειά, κρυφά από τους γονείς τους. Ένα λάθος του Τίτου θα αποτελέσει την αφορμή για να ξεκινήσει μια περιπλάνηση στην πόλη, μια πόλη που προσπαθεί να βρει τις ισορροπίες της εν μέσω οικονομικής κρίσης, βίας και ρατσιστικών παραληρημάτων, και να ζήσει την πιο περίεργη και ανατρεπτική νύχτα της ζωής του. Θα συναντήσει τη Ρούσα, το ομορφότερο και πιο φωτογραφημένο, μα ωστόσο παράξενο, κορίτσι του σχολείου, που δεν τρώει μοβ φαγητά. Και κάπου εκεί ίσως συναντήσει και τον εαυτό του.

Μια περιπέτεια ενηλικίωσης μέσα σε μια κοινωνία που παλεύει να υπάρξει. Μια ιστορία για έναν νέο που αναζητά απαντήσεις στην Ελλάδα του σήμερα χωρίς megabytes στο κινητό του. Για έναν νέο διαφορετικό, που ψάχνει να βρει αν υπάρχουν και άλλοι διαφορετικοί άνθρωποι εκεί έξω.

Genres: Teen

256 pages, Paperback

Published December 31, 2018

About the author

Thodoris Koukias was born and raised in Ioannina. He studied economics in Greece and in the U.K. He returned to Greece to earn a degree in translation and education studies. He worked at the banking industry and later on at the Secretariat General of Youth as a counselor. Currently he works as a professor in high schools all around Greece. His First novel “Dead fish” won a distinction at the “Sikeliana 2014” contest. His much beloved novel “The museum of dried up feelings” was included in the White Ravens 2017 catalogue and in 2022 it was translated and published in Italy under the title “Gli accartocciati”. In 2018 he published the Y.A. novel “The firewalker of the stars” winning the second place at the “Anagnostis” awards. His latest Y.A. novel is titled “Medusas in the sky” and is doing to be published in 2022.

Reviews

[Maria (i Mikri Vivliofagos) · Rating 5 out of 5]

Έτυχε να γνωρίσω και να συναντήσω για πρώτη φορά τον συγγραφέα, Θοδωρή Κούκια στην παρουσίαση αυτού του βιβλίου του στα Γιάννενα. Είχε έρθει αρκετός κόσμος να τον δει και να τον ακούσει και υπήρχαν και άτομα τα οποία με τον ρόλο του ομιλητή εκθείαζαν το βιβλίο και τον συγγραφέα.

Οφείλω να ομολογήσω ότι στην αρχή είχα μια επιφύλαξη για το βιβλίο. Φοβόμουν μήπως δεν ανταποκρινόταν στις προσδοκίες μου. Ωστόσο, όλοι οι άνθρωποι οι οποίοι μίλησαν με τα καλύτερα λόγια για τον "Πυροβάτη" και τον "δημιουργό" του είχαν απόλυτο δίκιο.

Πρόκειται για ένα βιβλίο ευχάριστο, ευανάγνωστο και νεανικό. Δεν σε κουράζει καθώς η γραφή του είναι ανάλαφρη. Τα παραπάνω επιτυγχάνουν να μην αφήσει ο αναγνώστης το βιβλίο από τα χέρια του νωρίς (γιατί αργότερα θα είναι αδύνατο να το αφήσει) Είναι σύγχρονο και ανταποκρίνεται εκατό τοις εκατό στην ελληνική πραγματικότητα του σήμερα. Στην οικονομική κρίση, στην πολυπολιτισμική κοινωνία, στο bullying, στη βία, στο ρατσισμό, στα επεισόδια...

Αδιαμφισβήτητα, δεν είναι τυχαίο που το βιβλίο απευθύνεται σε εφήβους, καθώς παρατηρούμε την ενηλικίωση ενός αγοριού κάτω από δύσκολες και ιδιαίτερες δοκιμασίες - περιπέτειες. Μέσα από την τρυφερή γραφή του Θοδωρή Κούκια ο νέος καταλαβαίνει ότι η ζωή δεν είναι εύκολη, πόσο μάλλον όταν ζεις στη σημερινή Ελληνική κοινωνία και υπό την επήρεια της κρίσης στη ζωή μας.

Αναλυτικότερα, ο Τίτος παίρνει από το χέρι τον αναγνώστη και περιπλανιέται στους δρόμους της πόλης του προσπαθώντας να κατανοήσει όλα όσα βλέπει γύρω του. Επιδιώκει πάντα το καλό και στηρίζει κάθε άνθρωπο που συναντά στο δρόμο του ανεξαρτήτου φύλου, ηλικίας, χρώματος, εθνικότητας, πεποιθήσεων. Κάνει τα αδύνατα δυνατά, μπλέκει σε μπελάδες και βάζει τον εαυτό του σε κινδύνους πάντα για καλό σκοπό. Αυτό που αγάπησα ιδιαίτερα στον νεαρό πρωταγωνιστή είναι η μεγάλη του καρδιά, η καλοσύνη του, η αλληλεγγύη που δείχνει.

Πέραν πάσης αμφιβολίας, ο συγγραφέας επινόησε χαρακτήρες της διπλανής πόρτας που σίγουρα έχουν κάτι να σου πουν. Είναι ένα βιβλίο που μπορεί να διαβαστεί από τον καθένα μας διότι έχει ήρωες όλων των ηλικιών και δεν υπάρχει περίπτωση να μην ταυτιστείς με κάποιον από αυτούς.

Ο "Πυροβάτης των αστεριών" θα σε συγκινήσει, θα σε ενθουσιάσει, θα σε εντυπωσιάσει, θα σε ανησυχήσει, θα σε προβληματίσει, θα σε θυμώσει, θα σε κάνει να γελάσεις, να χαρείς, να θαυμάσεις, να αγαπήσεις κάθε σελίδα του και να αναλογιστείς τη ζωή σου. Όποιος κι αν είσαι, όπου κι αν μένεις, ότι κι αν βιώνεις!

Τελειώνοντας το βιβλίο και έχοντας διαβάσει την τελευταία σελίδα του έκανα μια σκέψη που λίγες φορές κάνω για βιβλία που έχω διαβάσει. Σκέφτηκα " Αν χρειαστεί ποτέ να κάνω ένα δώρο σε ένα παιδί τότε αυτό το βιβλίο θα είναι το δώρο που θα του προσφέρω! " Και το λέω αυτό γιατί όπως καταλάβατε με τα παραπάνω, είναι ένα βιβλίο που τα περιέχει όλα και περνάει χιλιάδες μηνύματα!

Αξίζουν συγχαρητήρια τόσο στον συγγραφέα Θοδωρή Κούκια όσο και στις εκδόσεις Κέδρος γι' αυτό το υπέροχο βιβλίο! Σας το συστήνω ανεπιφύλακτα!

Γενική βαθμολογία: 5/5

[Πάνος Τουρλής · Rating 5 out of 5]

Ο Τίτος είναι ένα έφηβο παιδί, κλεισμένο στο σπίτι λόγω της σπάνιας πάθησής του. Τα οστά του είναι εύθραυστα κι έτσι η ιδέα του σχολείου μοιάζει όνειρο μακρινό. Η ζωή του κυλά σε τέσσερις τοίχους, με ίντερνετ, διάβασμα και έναν καλό φίλο, τον Σαμίρ, προσφυγόπουλο από τη Συρία. Ένα βράδυ, ο αδερφός του, Κωστής, θα τον πάρει μαζί του στη δουλειά, κρυφά από τους γονείς τους, την ώρα που ξεσπάνε βίαια επεισόδια σε γειτονική πορεία, κι αυτό θα είναι η αρχή μιας σειράς αναπάντεχων γεγονότων που θα δείξουν στο παιδί τις καλές και κακές εικόνες της κοινωνίας από την οποία απουσίαζε.

Μόλις τελείωσα το νεανικό αυτό μυθιστόρημα, το έπιασα από την αρχή για να το απολαύσω ξανά και να κρατήσω ακόμη περισσότερο κοντά μου τα συναισθήματα που μου χάρισε. Πρωτότυπη εξέλιξη της πλοκής, αξιοπρόσεκτος πρωταγωνιστής, πλειάδα καλογραμμένων σκηνών που ξεχειλίζουν από τρυφερότητα, γλυκύτητα, αγωνία αλλά και θυμό, ντροπή, θλίψη, αναπάντεχες παρομοιώσεις, υποδειγματική σκιαγράφηση χαρακτήρων είναι ελάχιστα από τα θετικά σημεία του μυθιστορήματος.

Η ιστορία διαδραματίζεται στο Νέο Αλλοτινό, μια πόλη που έχει τα πάντα: από Μέγαρο Μουσικής μέχρι καταυλισμό προσφύγων, νεόπλουτους και ξιπασμένους, πρόσφυγες και ανέργους, διαλυμένες οικογένειες και πεινασμένα παιδιά. Είναι μια πόλη που ο Τίτος Καντάς δεν τη ζει, δεν τη γεύεται, μιας και η ασθένειά του τον κρατά κλεισμένο στο σπίτι: ατελής οστεογένεση ή αλλιώς εύθραυστα οστά, με αποτέλεσμα η παραμικρή τούμπα να τον βάζει στον γύψο. Ο Τίτος αφηγείται την ιστορία κι έτσι ο αναγνώστης γνωρίζει μια μοναδική προσωπικότητα: λάτρης του Game of Thrones και του Άρχοντα των Δαχτυλιδιών, φανατικός σινεφίλ, με ατέλειωτες ελεύθερες ώρες, όχι όμως εις βάρος της μόρφωσης και της γνώσης, φιλομαθής, διερευνητικός, έξυπνος, χιουμορίστας, ατακαδόρος και γνώστης της τεχνολογίας, με ανείπωτη πίκρα για την απομόνωσή του (δεν είναι εύκολο να κρατάς ουσιαστικά αιχμάλωτο ένα παιδί σε ηλικία που μόνο τον δρόμο και την ελευθερία γνωρίζει). Κόβει και ράβει σε κάθε σελίδα, έχει για όλους μια συγκεκριμένη άποψη, την οποία διανθίζει με χαρακτηριστικά παραδείγματα και αστεία σχόλια: «Με άλλα λόγια, ευτυχώς που η γη κινείται και πήγαινα καμιά βόλτα μαζί της» (σελ. 12) ή «Όσο ασύμφορος ήμουν σε φάρμακα, τόσο οικονομικός ήμουν σε κάλτσες και παπούτσια» (σελ. 39). Το λεξιλόγιό του είναι εξίσου πλούσιο, αν και δεν παραλείπει φράσεις όπως «ανπέκταμπλ», «epic fail» κλπ. κι αυτές σπάνια και μόνο σε απαραίτητα σημεία.

Θα μπορούσε να είναι ένα κακομαθημένο και εγωπαθές παιδί, όμως όχι, ο Τίτος αντιμετωπίζει την καταδίκη του με στωικότητα και δε συμπεριφέρεται κομπλεξικά παρά μόνο με μια γλυκόπικρη αίσθηση του χιούμορ. Του λείπει το σχολείο και η κοινωνικοποίηση που αυτό επιφέρει, καλό το ίντερνετ και το facebook αλλά σαν την πραγματική ζωή δεν έχει: «…η πρώτη λυκείου θα με έβρισκε στο σχολείο, με πραγματικούς, ολοζώντανους συμμαθητές και όχι με άβαταρς, που θυμίζουν λίγο ζώο και λίγο άνθρωπο, λες και ζευγάρωσε η Τίνκερμπελ με τον Σκούμπι Ντου» (σελ. 25, εδώ έχυσα τον πρώτο καφέ!). Κι όμως είναι ο ίδιος άνθρωπος που σημειώνει πιο κάτω: «Σχολείο: το μέρος όπου, όταν πρωτοπηγαίνεις, τα παιχνίδια είναι μπροστά σου για να παίξεις και όταν τελειώνεις μαθαίνεις ότι παίζονται πίσω από την πλάτη σου» (σελ. 191).

Μπαμπάς («δύο εμφράγματα μεγαλύτερος από τη μαμά» και έξι μήνες τον χρόνο εργάτης στη Γερμανία μετά το αποτυχημένο ουζερί που είχε ανοίξει), μαμά (εξίσου αποτυχημένη καταστηματάρχις υφασμάτων, άτιμη κρίση, ίσα που πρόλαβαν να ζήσουν τέσσερα χρόνια ως νεόπλουτοι πριν τους τα πάρει πίσω το κράτος), μεγάλος αδελφός (άρτι απολυθείς καθηγητής μαθηματικών από φροντιστήριο) και γιαγιά Χυτούλα (με ελαφριά, «on off» άνοια βεβαίως βεβαίως, φανατική των τούρκικων σίριαλ, με μπόλικα αποθέματα αγιασμού -«το προσωπικό της red bull») περνάνε από κόσκινο. Στη σελίδα 31 περιγράφονται επακριβώς οι σημερινές οικογένειες με έφηβο γιο: «Όλα τα μέλη της οικογένειάς μου είχαν την εντύπωση ότι ίντερνετ σημαίνει απλώς δέκα ευρώ παραπάνω στον λογαριασμό… Η μαμά νόμιζε ότι το google περιείχε μόνο συνταγές… Για τον μπαμπά ίντερνετ σήμαινε βιντεάκια από παιχνίδια πόκερ στο youtube. Και η γιαγιά, κάθε φορά που έβλεπε το τάμπλετ να δονείται, το χτυπούσε με τη μυγοσκοτώστρα» (εδώ έχυσα τον δεύτερο καφέ)! Και έρχεται το τελειωτικό χτύπημα: «Μπορούσες να μιλήσεις για τα πάντα, αρκεί να είχαν μηδαμινό ενδιαφέρον» (σελ. 33).

Ο Τίτος απορρίπτει μετά βδελυγμίας τις παιχνιδοπαρασκευές που επινόησε η μάνα του, όπου όλη οη οικογένεια κάθε Παρασκευή βράδυ μαζεύεται και παίζουν: «Όμορφες οικογενειακές στιγμές, από εκείνες που νομίζεις ότι σε έχουν υιοθετήσει εξωγήινοι» (σελ. 21). Όχι ότι η κοινωνική και οικονομική πραγματικότητα έχει ξεφύγει από το βλέμμα του: «Τα ΑΤΜ αρνούνταν να πληρώσουν τους ανθρώπους, η χώρα αρνιόταν να πληρώσει τις υποχρεώσεις της, οι ξένες δυνάμεις αρνούνταν να κάνουν άλλο τα στραβά μάτια, η οικογένειά μου αρνιόταν να δει ότι είχαμε σταματήσει να λειτουργούμε ως οικογένεια εδώ και καιρό» (σελ. 9). Σ’ ένα σημείο παρακάτω στάθηκα αρκετή ώρα: «Κυριακή. Η μέρα που οι άνθρωποι μελαγχολούν γιατί πρέπει να επιστρέψουν στη δουλειά τους την επομένη. Η μέρα που οι άνθρωποι αυτοκτονούν γιατί δεν έχουν δουλειά να επιστρέψουν την επομένη» (σελ. 41). Ένας πανέξυπνος λοιπόν χαρακτήρας, που μας συστήνεται με άνεση και ειλικρίνεια, ζει τη μεγαλύτερη νύχτα της ζωής του!

Οι γείτονες θεωρούνται terra incognita, κάτι που εξάπτει τη φαντασία του παιδιού ακόμη περισσότερο: ο περιπτεράς κυρ-Ανέστης, τον οποίο με χαρά, τις ελάχιστες φορές που βγαίνει έξω, τον εξυπηρετεί σε μικροθελήματα («-Πάρε αυτό το πακέτο Camel και πήγαινέ το στην Τζούλι, στο κομμωτήριο�� Είχα γίνει το προσωπικό του twitter και έστελνα dm στην Τζούλι σε εβδομαδιαία βάση», σελ. 29), η πόρνη Αφρούλα, ένας από μηχανής Θεός, αφρατούλα και πάνσοφη («Στο πεζοδρόμιο κάτω από το δωμάτιό μου, που είναι καλύτερο σχολείο από το κανονικό. Στο πεζοδρόμιο που δεν ρωτάει ποτέ τίνος είσαι ούτε από πού κατάγεσαι. Στο πεζοδρόμιο, που όλους τους αποδέχεται και όλους έχει κάτι να τους διδάξει», σελ. 224-225), ο μαέστρος Ευγένιος, η μυστηριώδης Μόνα και φυσικά η ψυχαναγκαστική Ρούσα. Ένα πάνθεον πρωτότυπων και έξοχα σκιαγραφημένων χαρακτήρων που συνιστούν μια αξέχαστη τοιχογραφία κι ένα ανεπανάληπτο ταξίδι εμπειριών, περιπετειών και εκπλήξεων.

Από την άλλη, μέσω του Σαμίρ, του παιδιού από τη Συρία, ο συγγραφέας περιγράφει τις συνθήκες διαβίωσης των προσφύγων στον κοντινό καταυλισμό, τις ρατσιστικές επιθέσεις που δέχονται από απλούς ανθρώπους μέχρι νταήδες (ο συγγραφέας δεν καταφεύγει σε λαοπρόβλητους χαρακτηρισμούς αλλά στη γλωσσοπλασία του αφηγητή, που τους χαρακτηρίζει «ούγκανους»!), τη λαχτάρα των κατατρεγμένων ανθρώπων για ένα καλύτερο αύριο και τα αξεπέραστα εμπόδια που συναντούνε χωρίς λόγο και αιτία. «Και οι δύο θέλαμε πολύ να πάμε στο σχολείο, όμως δεν μας το επέτρεπαν». Και το πρώτο μου δάκρυ ήρθε όταν ο Σαμίρ καταφέρνει να πάει σχολείο μόνο όταν βρέχει και οι ομάδες περιφρούρησης που απαγορεύανε την είσοδο στους πρόσφυγες, χαλάρωναν την επιτήρησή τους κι έτρεχαν να προστατευτούν. Δεν είναι δυνατόν να μείνεις άδακρυς όταν ζωντανεύει με δεξιότητα και όχι για εκβιασμό του συναισθήματος η σκηνή με το βρέφος που βυζαίνει μια σκύλα για να επιβιώσει ή όταν ο Σαμίρ δείχνει στον Τίτο ένα σωσίβιο που γράφει: «Μαμά, να ξέρεις, σ’ αγαπώ», αναμνηστικό από το ταξίδι κατά το οποίο έχασε τη μητέρα του! Κι όλα αυτά «Κάτω από το μπαλκόνι μου, πίσω από το τάμπλετ μου, λίγο πιο πέρα από το γυάλινο κελί μου…» (σελ. 127). Ο Τίτος είναι καταπέλτης: «Γιατί παίζουν ακόμα αυτό το τρελό παιχνίδι που λέγεται πόλεμος; Για να γράφονται καινούρια βιβλία Ιστορίας; Δεν αρκούν τα παλιά;… Ποιος θα μου το ‘λεγε ότι στα δεκαπέντε μου χρόνια θα συναντούσα ολοζώντανες φιγούρες βγαλμένες από τα SOS κεφάλαια» (σελ. 135-136)! Τη συνέχεια των σκέψεών του την έχασα κάπου ανάμεσα στις τύψεις και τα δάκρυά μου…

Αν δεν είναι αρκετή η αφηγηματική δεινότητα του συγγραφέα και η γλαφυρότητα των σκηνών για να εμπεδώσει ο αναγνώστης τα προφανή και τα υπονοούμενα, υπάρχει ένα στυλιστικό παιχνίδι, όπου ο Τίτος θέτει μια ερώτηση και περιμένει μιαν απάντηση από συνήθως τρία διαφορετικά πρόσωπα, π. χ. «-Μαμά, γιατί δεν αφήνουν τους πρόσφυγες να μπούνε στο σχολείο; … -Αλίκη, γιατί δεν αφήνουν τους πρόσφυγες να μπούνε στο σχολείο; ... -Δάσκαλε, γιατί δεν αφήνουν τους πρόσφυγες να μπούνε στο σχολείο;» (σελ. 18). Κοφτές και απαιτητικές ερωτήσεις, πολύπλευρες απαντήσεις που καλύπτουν όσο γίνεται σφαιρικότερα το θέμα κι ο αναγνώστης να ψάχνει ανάσα από την ειλικρίνεια και την αμεσότητα των λέξεων.

Ειλικρινά όσα παρέθεσα προηγουμένως είναι μόνο η αρχή και το ευρύτερο πλαίσιο μέσα στο οποίο ξετυλίγεται μια αληθινή, τρυφερή, ωμή πλοκή που με κράτησε αιχμάλωτο ως την τελευταία σελίδα. Ευρηματικές και θεαματικές εξελίξεις, παιχνίδια ενηλικίωσης, ασκήσεις ετοιμότητας, ψήγματα από μια κοινωνία που δε θες να τη γνωρίσεις και πολύ! Από την άλλη βρήκα τόσο έξυπνο τον χειρισμό της πλοκής και τόσο διαφορετικό από κάθε στερεότυπη αφήγηση που μπορεί να ετοιμάσει κάποιος για να δείξει πώς ένα παιδί, συνήθως έφηβο, ωριμάζει μέσα από μια σειρά γεγονότων που πραγματικά δε θέλω να γράψω κάτι, ακριβώς για να νιώσει ο (όχι μόνο) έφηβος αναγνώστης λεπτό προς λεπτό τη μαγεία, την έκπληξη και το συγκινητικό φινάλε. Το μόνο εκκρεμές σημείο, όχι απαραίτητα κακό, ήταν το γεγονός πως από τη νύχτα ενηλικίωσης του Τίτου περνάει και μια μάνα που δένει το παιδί της στο καλοριφέρ επειδή «είναι ζαβό». Βγήκε τόσο απότομα μπροστά μου ως γεγονός και δυστυχώς δεν υπήρξε κάποια συνέχεια επ’ αυτού που έμεινα με ένα κενό: η σκηνή ήταν τόσο σκληρή, ξαφνική και ωμή και σχεδόν με τον ίδιο τρόπο αποσύρθηκε από τη δράση που πραγματικά θα ήθελα να ασχοληθούμε και με αυτήν την «οικογένεια», έστω να λυτρωθεί το παιδί. Καταλαβαίνω όμως πως ήδη υπήρχαν πάμπολλες μικροϊστορίες για να γεμίσουν το μυθιστόρημα κι ίσως κάτι τέτοιο να δυσχέραινε περισσότερο την εξισορρόπηση της αφήγησης.

«Ο πυροβάτης των αστεριών» είναι ένα συγκλονιστικό, τρυφερό, αναπάντεχο και ρεαλιστικό μυθιστόρημα που ζωντανεύει με δύναμη και ενάργεια τον σημερινό ψυχοκοινωνικό περίγυρο ενός εφήβου και ταυτόχρονα, με λεξιλογικό πλούτο, διεισδυτικά ψυχογραφήματα, λεπτομέρειες που δεν κουράζουν, αφηγείται μια ιστορία ενηλικίωσης που διαφέρει από όσες άλλες έχω διαβάσει ως τώρα. Πρόκειται για ένα υπέροχο ταξίδι για αναγνώστες με απαιτήσεις, δίκαια εντεταγμένο στη σειρά «Big Bang Books» που αγκαλιάζει σύγχρονα μυθιστορήματα για νεαρούς αναγνώστες, τροφοδοτώντας τους προβληματισμούς τους για τα θέματα που τους απασχολούν με συνέπεια, αγάπη και ωριμότητα.

[Dimografer · Rating 5 out of 5]

Young Adult Λογοτεχνία στα καλύτερά της. Γρήγορη και έξυπνη πλοκή, μεστοί συμβολισμοί, υπέροχοι χαρακτήρες... το προτείνω σε όλους ανεπιφύλακτα. Μου άρερε ιδιαιτέρως ο ρυθμός της αφήγησης που θυμίζει ταινία. Όλα γίνονται σε ένα βράδυ και τίποτα δεν γίνεται τυχαία!!!

[Athena_Ζ · Rating 4 out of 5]

Ανάμικτα συναισθήματα.

[Eirini Zazani · Rating 3 out of 5]

Το θέμα έχει ενδιαφέρον. Υπάρχουν ωραία μηνύματα μες στην υπερβολή, που επίσης χαρακτηρίζει το βιβλίο.