What do you think?
Rate this book
We doen wat we kunnen
Twee bevriende gezinnen delen een vakantiehuisje aan zee: Esther, Danny en hun dochter Madelon; Gwen en Tom en hun dochter Elisa. Na een tragisch ongeluk met een quad belanden hartsvriendinnen Madelon en Elisa in het ziekenhuis. Esther en Danny hebben geluk: Madelon lijkt er goed vanaf te zijn gekomen. Maar Elisa ligt in een coma en Gwen en Tom moeten afwachten of hun dochter nog ontwaakt. Dan blijkt dat Madelon een hartinfarct heeft en met spoed een donorhart nodig heeft. Het hart van Elisa welteverstaan. De verhoudingen worden onverbiddelijk door elkaar geschud en de vier ouders moeten een onmogelijke keuze maken. De borrel rond het kampvuur verandert in een schaakspel. De vrienden worden vijanden.
We doen wat we kunnen is een filmische, beklemmende roman vol scherpe dialogen en confronterende vragen. Wat blijft er van jezelf en je relatie over als je kinderen wegvallen? En hoe krijg je vrienden zover om hun enige dochter op te offeren om die van jou te kunnen redden? Esther, Danny, Gwen en Tom moeten kiezen: vechten en verliezen of opgeven en opnieuw beginnen.
We doen wat we kunnen is een filmische, beklemmende roman vol scherpe dialogen en confronterende vragen. Wat blijft er van jezelf en je relatie over als je kinderen wegvallen? En hoe krijg je vrienden zover om hun enige dochter op te offeren om die van jou te kunnen redden? Esther, Danny, Gwen en Tom moeten kiezen: vechten en verliezen of opgeven en opnieuw beginnen.
- GenresRoman
288 pages, Audiobook
First published April 16, 2019
16 people are currently reading
250 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 30 of 52 reviews
September 19, 2020
Ik heb lang nagedacht wat het nou precies is met dit boek dat het me ondanks de heftige thematiek, de vlotte schrijfstijl en de ethische vragen toch niet wist te raken. Ik denk dat het in ‘m in de uitwerking van alle drie zit: ik zie en proef het potentieel van het verhaal, maar als roman dringt het niet tot me door. De personages zijn me te clichématig, het hoofdconflict hangt te lang in de lucht en moet dan toch opeens binnen een nacht slapen tot een climax komen, de ethische vragen zijn zwaarden van Damocles zonder dat je dat echt voelt en er wordt zoveel beschreven. Zoveel dat ik er een beetje gek van werd. Ik vlieg liever naar een verhaalwereld door een belevende verteller en dit boek was vooral veel yell en veel minder show. Jammer, want ik zie ook wat er wel was: soms waren er mooie zinnen en de hoofdstukken aan het einde leken een andere, kalmere en realistischere sfeer te hebben dan die aan het begin. Er zit mij alleen te weinig van dat alles in het boek. Zonde, echt.
July 1, 2019
Niet mijn boek.
Klik hier voor een videorecensie van We doen wat we kunnen op mijn Youtube-kanaal De idioot leest.
Klik hier voor een videorecensie van We doen wat we kunnen op mijn Youtube-kanaal De idioot leest.
September 14, 2019
Lykele Muus (1987), schrijver en acteur voor theater, film en tv, schreef zijn tweede roman na Eland, zijn debuut in 2015, dat genomineerd werd voor de ANV Debuutprijs en de Hebban Debuutprijs.
In We doen wat we kunnen worden relaties tussen twee bevriende koppels en tussen de koppels onderling op de spits gedreven. Wat gebeurt er tussen mensen als ze in moeilijke omstandigheden tegenover elkaar komen te staan? Dankzij hun dochters Madelon en Elisa leerden Danny en Esther, Gwen en Tom elkaar kennen. Het zijn ook beide meisjes die tijdens een verblijf in een gezamenlijk vakantiehuis in Zeeland een zwaar ongeval krijgen waardoor ze beiden in het ziekenhuis terechtkomen, en zo hun ouders voor een zwaar dilemma zetten. Feitelijk laat de flaptekst té weinig aan de verbeelding over, en dit is een waarschuwing voor lezers die van meer verrassing houden.
Hoewel het verhaal een eerder trage introductie mee krijgt, snap je al heel snel waar het verhaal op aanstuurt en welk soort dilemma de vrienden uit elkaar zal spelen. Er worden in feite veel verschillen aangeduid tussen de vrienden waardoor je je kan afvragen hoe ze in godsnaam met elkaar bevriend zijn geworden. Toch is het alsof het moeilijk is zich in te leven in de personages, niet omdat je niet in hun hoofd kan kruipen, de auteur laat hen alle vier om beurten aan bod komen, maar omdat ze moeilijke aan te nemen posities en houdingen innemen en niet altijd even sympathiek of logisch denken. Laat dat nu net eigenlijk een van de meest menselijke kenmerken zijn: onlogisch of irrationeel denken. Ik hou er meestal van als dit uitgespeeld wordt in een boek en waarom mensen juist zo reageren en welke houding ze aannemen t.o.v. elkaar. Dat is in dit boek ook best goed gedaan, de personages komen zeker tot leven, met al hun gebreken en sterke punten. Toch wordt er iets gemist af en toe: meer gevoel, meer diepgang, scherpte. De schrijfstijl drukt dan ook niet zo veel emotie uit, het ongeluk en het dilemma zelf worden eerder koel beschreven en de verschillende stappen die alle vier de ouders zetten worden nogal sec weergegeven, alsof er in beeld meer aan toegevoegd zou kunnen worden?
Er zitten vele dialogen in het verhaal, en een aantal interne monologen bij de verschillende hoofdpersonages, waardoor je wel veel informatie mee krijgt. Het zal sommige lezers enorm opvallen dat de dialogen niet worden weergegeven tussen aanhalingstekens, en niet altijd aan het leesgemak bijdragen. Wat de bedoeling er van is, is niet helemaal duidelijk en het lijkt mij vooral een totaal onnodige kunstgreep, waar je uiteindelijk wel aan kan wennen. Het is vooral weer een truc om de lezer bij de les te houden, een beetje uit te dagen. Daarenboven wordt er aan het einde te veel uitgelegd, en kan de lezer niet zelf aan de gang met zijn verbeelding over hoe het de personages later zou kunnen vergaan.
We doen wat we kunnen is niet erg sprankelend of origineel, er zijn al betere boeken over dergelijke dilemma’s geschreven maar het is goed geconstrueerd, met een goed opgebouwd plot in een vlotte leesbare taal. Aan de hoge verwachtingen die door het debuut van Muus, Eland, werden geschept, werd toch niet helemaal voldaan.
In We doen wat we kunnen worden relaties tussen twee bevriende koppels en tussen de koppels onderling op de spits gedreven. Wat gebeurt er tussen mensen als ze in moeilijke omstandigheden tegenover elkaar komen te staan? Dankzij hun dochters Madelon en Elisa leerden Danny en Esther, Gwen en Tom elkaar kennen. Het zijn ook beide meisjes die tijdens een verblijf in een gezamenlijk vakantiehuis in Zeeland een zwaar ongeval krijgen waardoor ze beiden in het ziekenhuis terechtkomen, en zo hun ouders voor een zwaar dilemma zetten. Feitelijk laat de flaptekst té weinig aan de verbeelding over, en dit is een waarschuwing voor lezers die van meer verrassing houden.
Hoewel het verhaal een eerder trage introductie mee krijgt, snap je al heel snel waar het verhaal op aanstuurt en welk soort dilemma de vrienden uit elkaar zal spelen. Er worden in feite veel verschillen aangeduid tussen de vrienden waardoor je je kan afvragen hoe ze in godsnaam met elkaar bevriend zijn geworden. Toch is het alsof het moeilijk is zich in te leven in de personages, niet omdat je niet in hun hoofd kan kruipen, de auteur laat hen alle vier om beurten aan bod komen, maar omdat ze moeilijke aan te nemen posities en houdingen innemen en niet altijd even sympathiek of logisch denken. Laat dat nu net eigenlijk een van de meest menselijke kenmerken zijn: onlogisch of irrationeel denken. Ik hou er meestal van als dit uitgespeeld wordt in een boek en waarom mensen juist zo reageren en welke houding ze aannemen t.o.v. elkaar. Dat is in dit boek ook best goed gedaan, de personages komen zeker tot leven, met al hun gebreken en sterke punten. Toch wordt er iets gemist af en toe: meer gevoel, meer diepgang, scherpte. De schrijfstijl drukt dan ook niet zo veel emotie uit, het ongeluk en het dilemma zelf worden eerder koel beschreven en de verschillende stappen die alle vier de ouders zetten worden nogal sec weergegeven, alsof er in beeld meer aan toegevoegd zou kunnen worden?
Er zitten vele dialogen in het verhaal, en een aantal interne monologen bij de verschillende hoofdpersonages, waardoor je wel veel informatie mee krijgt. Het zal sommige lezers enorm opvallen dat de dialogen niet worden weergegeven tussen aanhalingstekens, en niet altijd aan het leesgemak bijdragen. Wat de bedoeling er van is, is niet helemaal duidelijk en het lijkt mij vooral een totaal onnodige kunstgreep, waar je uiteindelijk wel aan kan wennen. Het is vooral weer een truc om de lezer bij de les te houden, een beetje uit te dagen. Daarenboven wordt er aan het einde te veel uitgelegd, en kan de lezer niet zelf aan de gang met zijn verbeelding over hoe het de personages later zou kunnen vergaan.
We doen wat we kunnen is niet erg sprankelend of origineel, er zijn al betere boeken over dergelijke dilemma’s geschreven maar het is goed geconstrueerd, met een goed opgebouwd plot in een vlotte leesbare taal. Aan de hoge verwachtingen die door het debuut van Muus, Eland, werden geschept, werd toch niet helemaal voldaan.
August 8, 2020
4 sterren, maar op hier Goodreads geef ik er gewoon 5 (ter compensatie voor de mensen die dit boek 2 sterren of minder geven! HOE DAN). Ik vond dit écht heel goed geschreven. Muus schrijft heel bloemrijk, vol details, maar ook heel vlot. Een stijl waar je van moet houden, maar ik hou ervan. Ik zag de personages zo voor me, en naarmate de hoofdstukken vorderden begon ik ze steeds beter te begrijpen. Kortom: fantastisch. Hoe mensen die boek 2 sterren of minder geven is me een raadsel, want dit verhaal zit ijzersterk in elkaar.
August 13, 2019
Dit boek heb ik geluisterd via Storytel. Leuk detail: de schrijver heeft het boek zelf ingesproken.
2 gezinnen gaan samen op vakantie naar Zeeland. Beide hebben een dochter van dezelfde leeftijd en zijn hierdoor al jaren bevriend met elkaar. Na een heftig ongeluk belanden beide meisjes in het ziekenhuis. De 1 slechts ter observatie, de ander in coma. Binnen no-time worden de ouders voor een onmogelijke keuze gesteld. Wat gaat dit doen met de verhoudingen in de gezinnen?
Ik zie dat de meeste beschrijvingen van dit boek nog weinig onthullen. De beschrijving die ik had gelezen onthulde onwijs veel, dus eigenlijk wist ik al tot halverwege het boek wat er ging gebeuren: jammer! Ik zat er daardoor de hele tijd op te wachten en werd er zelfs een beetje ongeduldig van. Dit boek gaat namelijk best wel traag. Er gebeurt weinig, het gaat heel veel om gesprekken tussen de ouders en tussen de gezinnen en ik merkte dat ik daar op den duur niet echt goed mijn aandacht meer bij kon houden. Bovendien vind ik dat er een belangrijk detail achterwege wordt gelaten. Het wordt even kort benoemd in het begin van het boek: de oorzaak van het ongeluk, maar ik denk dat dat een mooie extra diepgang had opgeleverd, mocht Madelon hier in het boek nog verder op in gegaan zijn.
Het verhaal zelf is goed en het laat je zeker even nadenken. Toch denk ik dat het boek interessanter was geweest indien het vlotter was geschreven.
2 gezinnen gaan samen op vakantie naar Zeeland. Beide hebben een dochter van dezelfde leeftijd en zijn hierdoor al jaren bevriend met elkaar. Na een heftig ongeluk belanden beide meisjes in het ziekenhuis. De 1 slechts ter observatie, de ander in coma. Binnen no-time worden de ouders voor een onmogelijke keuze gesteld. Wat gaat dit doen met de verhoudingen in de gezinnen?
Ik zie dat de meeste beschrijvingen van dit boek nog weinig onthullen. De beschrijving die ik had gelezen onthulde onwijs veel, dus eigenlijk wist ik al tot halverwege het boek wat er ging gebeuren: jammer! Ik zat er daardoor de hele tijd op te wachten en werd er zelfs een beetje ongeduldig van. Dit boek gaat namelijk best wel traag. Er gebeurt weinig, het gaat heel veel om gesprekken tussen de ouders en tussen de gezinnen en ik merkte dat ik daar op den duur niet echt goed mijn aandacht meer bij kon houden. Bovendien vind ik dat er een belangrijk detail achterwege wordt gelaten. Het wordt even kort benoemd in het begin van het boek: de oorzaak van het ongeluk, maar ik denk dat dat een mooie extra diepgang had opgeleverd, mocht Madelon hier in het boek nog verder op in gegaan zijn.
Het verhaal zelf is goed en het laat je zeker even nadenken. Toch denk ik dat het boek interessanter was geweest indien het vlotter was geschreven.
August 30, 2020
Verhaal is goed en meeslepend, goed genoeg dat ik bleef doorlezen. Maar mijn god wat irritant dat gebrek aan leestekens bij de dialogen. Helft van de tijd was het niet duidelijk wie wat zei of dat er überhaupt een dialoog bezig was. Was het echt zoveel moeite om leestekens toe te voegen, of is dit iets hips waarvan ik niet op de hoogte ben?
April 24, 2024
Prachtig geschreven, ik zag er helemaal in! Mooi hoe het leven van twee verschillende gezinnen uiteindelijk opgaat in elkander. Ook wel zwaar soms. Ik zag het ook allemaal voor me als in een film.
September 2, 2019
2.5 ⭐
Dit is het tweede boek van Muus wat ik lees en kan nu voorzichtig concluderen dat ik geen fan ben van zijn schrijfstijl.
Het plot is interessant (doet ergens denken aan My sisters' keeper) maar het verhaal eromheen en de dialogen komen voor mij niet tot leven. Het gebrek aan aanhalingstekens is storend. Bij veel dialogen raakte ik de draad kwijt. Die ontbrekende aanhalingstekens vond ik niet storend bij "Normal people" van Sally Rooney. Hoe de gezinnen uiteindelijk tot een besluit komen in het geheel komt voor mij ook totaal onverwachts en weinig onderbouwd. Laatste 20 blz voegen naar mijn idee ook niets toe aan het geheel. Enigszins teleurgesteld dus.
Dit is het tweede boek van Muus wat ik lees en kan nu voorzichtig concluderen dat ik geen fan ben van zijn schrijfstijl.
Het plot is interessant (doet ergens denken aan My sisters' keeper) maar het verhaal eromheen en de dialogen komen voor mij niet tot leven. Het gebrek aan aanhalingstekens is storend. Bij veel dialogen raakte ik de draad kwijt. Die ontbrekende aanhalingstekens vond ik niet storend bij "Normal people" van Sally Rooney. Hoe de gezinnen uiteindelijk tot een besluit komen in het geheel komt voor mij ook totaal onverwachts en weinig onderbouwd. Laatste 20 blz voegen naar mijn idee ook niets toe aan het geheel. Enigszins teleurgesteld dus.
November 1, 2019
Interessant onderwerp, maar minder aangrijpend dan ik hierbij had verwacht. Het bleef wel tot het einde boeien. Het gebrek aan leestekens bij dialogen vond ik onprettig en de wisselingen in perspectief vond ik ook niet altijd even duidelijk.
July 18, 2019
Indringend geschreven boek over mensen die snakken naar liefde. Twee gezinnen, twee dochters en een vreselijk ongeluk. Hierdoor komen alle verhoudingen onder druk te staan. Evenals de liefde, kent pijn vele verschijningsvormen. De vraag is wat mensen bindt en wat drijft hen uit elkaar? Wat blijft overeind als alles verandert?
Een boek om nog even wat langer over te kauwen en zeker het herlezen waard!
Een boek om nog even wat langer over te kauwen en zeker het herlezen waard!
October 11, 2019
Ik vond het plot van dit boek erg interessant, maar de schrijfstijl was niet helemaal mijn ding. Ik heb meer leestekens nodig!
September 12, 2019
Twee gezinnen hebben een gezamenlijk vakantiehuisje in Zeeland en zoals elk jaar komen de families bij elkaar om vakantie te vieren. Op een dag slaat het noodlot toe als de twee dochters, Elisa en Madelon, samen met de lokale Taco een ongeluk krijgen tijdens een ritje op een quad. De meiden belanden in het ziekenhuis voor herstel. Helaas blijkt alles erger dan gedacht en dit is het begin van alle drama die de ouders voor hun kiezen krijgen. We doen wat we kunnen geeft ons een kijkje in de gedachtegang van willekeurige gezinnen die door trauma uit elkaar worden gerukt.
De bedoeling van Muus is duidelijk. Hij wil de gevolgen van een ernstig ongeluk onder woorden brengen en doet dit net even anders dan normaal. De meiden hebben slechts een beperkte rol in het verhaal, hoewel het verhaal zonder hun natuurlijk niet zou bestaan. De focus wordt echter gelegd op het maken van moeilijke beslissingen en het verwerken van trauma.
De ouders verwerken hun dilemma's elk op hun eigen manier en dat is erg goed in beeld gebracht. De personages zijn alleen zo karakteristiek en hebben zulke bijzondere banen, dat het lastig is om een band met ze te vormen. Ook maken ze keuzes die niet echt stroken met de keuzes die ik zou maken. Alhoewel dat natuurlijk makkelijk praten is vanaf de bank. Wellicht dat ik in het echt wel net zoals de personages zou reageren, wie weet. Maar doordat de band niet vormt, blijven de karakters afstandelijk en komt het verhaal niet zo hard binnen als dat waarschijnlijk de bedoeling is geweest. Misschien lag het eraan dat ik dit boek meelas als meeleesboek van de maand op Hebban en dat de stukken gewoon te kort waren om mijn aandacht volledig vast te houden. Ik weet het niet. Ik ben van plan het boek over een tijdje nog eens te lezen en dan aan een stuk. Deze recensie is dus tijdelijk, want ik denk dat een herlezing ook een verandering van belevenis zal geven.
De insteek is goed en vooral erg origineel. Een bijzonder lastig thema wordt bespreekbaar en toegankelijk gemaakt. Iets meer doorsnee karakters had kunnen helpen om meer binding met de personages te krijgen, maar dat is uiteraard een persoonlijke voorkeur. De schrijfstijl heeft er in elk geval niets mee te maken. Op de een of andere manier weet Muus het geheel vrij luchtig te houden en hierdoor is de balans met de zware thematiek goed. Verwarrend is trouwens wel dat er niet met leestekens wordt gewerkt en dat de personages van hak op de tak springen zonder het aan te geven. Hierdoor is niet altijd meteen duidelijk vanuit wie je aan het lezen bent.
We doen wat we kunnen is een bijzonder boek en zeker een herlezing waard. Ik ben benieuwd wat ik er de volgende keer van zal vinden. Voor nu krijgt het 3 sterren.
De bedoeling van Muus is duidelijk. Hij wil de gevolgen van een ernstig ongeluk onder woorden brengen en doet dit net even anders dan normaal. De meiden hebben slechts een beperkte rol in het verhaal, hoewel het verhaal zonder hun natuurlijk niet zou bestaan. De focus wordt echter gelegd op het maken van moeilijke beslissingen en het verwerken van trauma.
De ouders verwerken hun dilemma's elk op hun eigen manier en dat is erg goed in beeld gebracht. De personages zijn alleen zo karakteristiek en hebben zulke bijzondere banen, dat het lastig is om een band met ze te vormen. Ook maken ze keuzes die niet echt stroken met de keuzes die ik zou maken. Alhoewel dat natuurlijk makkelijk praten is vanaf de bank. Wellicht dat ik in het echt wel net zoals de personages zou reageren, wie weet. Maar doordat de band niet vormt, blijven de karakters afstandelijk en komt het verhaal niet zo hard binnen als dat waarschijnlijk de bedoeling is geweest. Misschien lag het eraan dat ik dit boek meelas als meeleesboek van de maand op Hebban en dat de stukken gewoon te kort waren om mijn aandacht volledig vast te houden. Ik weet het niet. Ik ben van plan het boek over een tijdje nog eens te lezen en dan aan een stuk. Deze recensie is dus tijdelijk, want ik denk dat een herlezing ook een verandering van belevenis zal geven.
De insteek is goed en vooral erg origineel. Een bijzonder lastig thema wordt bespreekbaar en toegankelijk gemaakt. Iets meer doorsnee karakters had kunnen helpen om meer binding met de personages te krijgen, maar dat is uiteraard een persoonlijke voorkeur. De schrijfstijl heeft er in elk geval niets mee te maken. Op de een of andere manier weet Muus het geheel vrij luchtig te houden en hierdoor is de balans met de zware thematiek goed. Verwarrend is trouwens wel dat er niet met leestekens wordt gewerkt en dat de personages van hak op de tak springen zonder het aan te geven. Hierdoor is niet altijd meteen duidelijk vanuit wie je aan het lezen bent.
We doen wat we kunnen is een bijzonder boek en zeker een herlezing waard. Ik ben benieuwd wat ik er de volgende keer van zal vinden. Voor nu krijgt het 3 sterren.
December 29, 2020
Tweede en laatste boek dat ik van deze auteur lees. Eland hield me een stuk langer geboeid omdat ik steeds bleef hopen dat het nog 'ns tot iets kwam (wat niet gebeurde). Ook dit boek vond ik afwisselend intrigerend, saai, pretentieus en onuitgewerkt.
Ik verbaasde me na enkele hoofdstukken al aan de redelijk onwaarschijnlijke personages, terwijl ik (als soort van generatiegenoot van de hoofdpersonen en moeder van kinderen in die leeftijd) toch verbondenheid zou moeten voelen. Dialogen wisselen nogal rap en behoeven leestekens. Beschrijvingen van personages en hun uiterlijkheden zijn tegelijk oppervlakkig, wijdlopig, overvloedig en soms zelfs krankzinnig.
Hun gedachten en handelingen zijn vreemd aandoend gegeven de situatie, en niet herkenbaar (waarom al dat weloverwogen gefrummel aan elkaar als je kind bijna dood in het ziekenhuis ligt?) Ander voorbeeld: ‘Het grootbrengen van kinderen gaat meer over het voorkomen van verdriet dan over het creëren van geluk.’ (door auteur in een interview met HP De Tijd juist als mooiste zin van het boek genoemd). Misschien is dat het probleem, ik denk daar precies het tegengestelde van.
Een plot van dit kaliber zou je enorm moeten kunnen meeslepen, maar het verhaal is te moeizaam geschreven om je vast te houden. De personages zijn zo oninteressant dat ik me na een tijdje zelfs stoorde aan hun namen.
Nee, helaas niet mijn boek.
Ik verbaasde me na enkele hoofdstukken al aan de redelijk onwaarschijnlijke personages, terwijl ik (als soort van generatiegenoot van de hoofdpersonen en moeder van kinderen in die leeftijd) toch verbondenheid zou moeten voelen. Dialogen wisselen nogal rap en behoeven leestekens. Beschrijvingen van personages en hun uiterlijkheden zijn tegelijk oppervlakkig, wijdlopig, overvloedig en soms zelfs krankzinnig.
Hun gedachten en handelingen zijn vreemd aandoend gegeven de situatie, en niet herkenbaar (waarom al dat weloverwogen gefrummel aan elkaar als je kind bijna dood in het ziekenhuis ligt?) Ander voorbeeld: ‘Het grootbrengen van kinderen gaat meer over het voorkomen van verdriet dan over het creëren van geluk.’ (door auteur in een interview met HP De Tijd juist als mooiste zin van het boek genoemd). Misschien is dat het probleem, ik denk daar precies het tegengestelde van.
Een plot van dit kaliber zou je enorm moeten kunnen meeslepen, maar het verhaal is te moeizaam geschreven om je vast te houden. De personages zijn zo oninteressant dat ik me na een tijdje zelfs stoorde aan hun namen.
Nee, helaas niet mijn boek.
October 10, 2025
Blè wat een tegenvaller. Tenenkrommende clichématige dialogen en duizend details die er niet toe doen.
De gouden kalveren voor de verfilming 'Voor de meisjes' ten spijt: ik heb al mijn lust om de film te zien verloren. En door.
De gouden kalveren voor de verfilming 'Voor de meisjes' ten spijt: ik heb al mijn lust om de film te zien verloren. En door.
November 8, 2025
Het plot was interessant en aangrijpend. Het zal aan mijn focus hebben gelegen, maar ik was regelmatig in de war over wie het hoofdstuk ging en in welke tijd het hoofdstuk zich afspeelde. Ik was telkens in de war wie nou wie was, waardoor de emoties minder overkomen.
December 30, 2025
Oorspronkelijk geschreven als filmscript. Ik denk dat de film beter is dan het boek.
March 6, 2025
3,5 *** Mooi en verdrietig boek over vriendschap, hoop, vergeving en loslaten. Het boek is ingesproken door de schrijver zelf, wat ervoor zorgt dat het perfect is voorgelezen!
March 24, 2021
In een woord prachtig ! Wel een zwaar thema, maar knap hoe alle kanten belicht worden.
July 15, 2023
Citaat :
“Het lijkt alsof de dingen in het leven alleen maar erger kunnen worden. Er komt alleen maar méér ellende bij. Het enige wat je kunt doen is pijn overtreffen met iets wat nog meer pijn doet. Een fout kan alleen maar teniet worden gedaan met een andere fout. Na regen komt geen zonneschijn. Eerst krijg je de donder nog. De tornado’s.”
Review :
Lykele Muus (1987) is acteur en schrijver. In 2011 studeerde Muus af aan de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie. Hij speelde mee in verschillende films en series en is voornamelijk bekend geworden door zijn rol in de sf-serie Missie Aarde. Muus is niet alleen actief als schrijver van fictie maar hij heeft ook meegeschreven aan verschillende theatervoorstellingen, cabaretprogramma's en enkele series.
Na zijn goed ontvangen debuutroman Eland is er nu ‘We doen wat we kunnen’.
Twee bevriende gezinnen met elk een dochter delen een vakantiehuisje aan zee. Na een tragisch ongeluk belanden de meisjes in het ziekenhuis. De ene ligt in coma, de ander mankeert niets. Maar als de verhoudingen volledig kantelen, worden de vier ouders onder extreme tijdsdruk voor een onmogelijke keuze gesteld.
"We doen wat we kunnen’ is goed geschreven, heeft veelzijdige personages met veel diepgang en trekt je in het verhaal. De thema’s van dit boek zijn niet bepaald licht te noemen. Wat gebeurt er met je relatie als je kind er niet meer is? En zou je de keuze kunnen maken om jouw kind op te offeren, om dat van een ander te redden?"
Zijn schrijfstijl, waarin hij de lezer uitnodigt om met aandacht en oplettendheid te blijven lezen, is soepel en meeslepend. Door de korte hoofdstukken en vlotte dialogen leest het boek gemakkelijk, alhoewel het plot en de personages gevoelig, diepzinnig en veelkleurig blijven, en de ethische vragen niet geschuwd worden.
“Het lijkt alsof de dingen in het leven alleen maar erger kunnen worden. Er komt alleen maar méér ellende bij. Het enige wat je kunt doen is pijn overtreffen met iets wat nog meer pijn doet. Een fout kan alleen maar teniet worden gedaan met een andere fout. Na regen komt geen zonneschijn. Eerst krijg je de donder nog. De tornado’s.”
Review :
Lykele Muus (1987) is acteur en schrijver. In 2011 studeerde Muus af aan de Amsterdamse Toneelschool & Kleinkunstacademie. Hij speelde mee in verschillende films en series en is voornamelijk bekend geworden door zijn rol in de sf-serie Missie Aarde. Muus is niet alleen actief als schrijver van fictie maar hij heeft ook meegeschreven aan verschillende theatervoorstellingen, cabaretprogramma's en enkele series.
Na zijn goed ontvangen debuutroman Eland is er nu ‘We doen wat we kunnen’.
Twee bevriende gezinnen met elk een dochter delen een vakantiehuisje aan zee. Na een tragisch ongeluk belanden de meisjes in het ziekenhuis. De ene ligt in coma, de ander mankeert niets. Maar als de verhoudingen volledig kantelen, worden de vier ouders onder extreme tijdsdruk voor een onmogelijke keuze gesteld.
"We doen wat we kunnen’ is goed geschreven, heeft veelzijdige personages met veel diepgang en trekt je in het verhaal. De thema’s van dit boek zijn niet bepaald licht te noemen. Wat gebeurt er met je relatie als je kind er niet meer is? En zou je de keuze kunnen maken om jouw kind op te offeren, om dat van een ander te redden?"
Zijn schrijfstijl, waarin hij de lezer uitnodigt om met aandacht en oplettendheid te blijven lezen, is soepel en meeslepend. Door de korte hoofdstukken en vlotte dialogen leest het boek gemakkelijk, alhoewel het plot en de personages gevoelig, diepzinnig en veelkleurig blijven, en de ethische vragen niet geschuwd worden.
October 17, 2025
Ik heb dit boek voor school moeten lezen en dat maakt voor mij zulke boeken meteen minder leuk, maar ik heb het toch een kans gegeven.
In het begin van het boek vond ik het heel moeilijk om door te blijven lezen, ook doordat het niet altijd zo duidelijk is vanuit wiens zijn perspectief je het verhaal nu weer leest. Ook had ik in het begin moeite om bij te houden wie een gezin met elkaar vormden, dat kan heel erg aan mij liggen hoor maar ik vond het gewoon allemaal een beetje verwarrend. Gelukkig had ik wel een boek waarbij de aanhalingstekens er wel stonden, er bestaan namelijk ook boeken waarbij die er niet staan en dan had ik echt helemaal niks begrepen van het boek.
Ik vond dat het heel lang duurde voordat wat er op de achterkant van het boek staat, ook echt gebeurde. Er stond namelijk: "Als later blijkt dat Madelon er slechter aan toe is dan gedacht en alleen kan overleven met het hart van haar beste vrindin Elisa, loopt de ..........". In het boek speelde zich dit pas uit als je over de helft was. Persoonlijk vind ik dat echt veel te laat. Wat er op de achterkant staat hoort zich in de eerste paar hoofdstukken te bevinden zodat je vol spanning afwacht wat er verder gaat gebeuren. Nu zat ik alleen maar te wachten wanneer de personages dit te horen kregen. Hierdoor miste ik gewoon heel erg veel spanning in het boek. Ook vond ik dat je al best snel kon uitvogelen hoe het boek zou eindigen, ik had nog heel erg gehoopt op een grote plottwist maar helaas kwam die niet.
Verder ben ik ook niet echt een fan van Lykele's schrijfstijl, hij beschrijft enorm veel en maakt ook veel gebruik van metaforen. Ik vond wel dat nadat de personages erachter kwamen dat Madelon Elisa's hart nodig had, dat ik het boek leuker vond, of dat nu te maken heeft met dat ik niet meer wist wat er zou gebeuren of dat er daarna meer spanning was weet ik niet zo goed.
In het begin van het boek vond ik het heel moeilijk om door te blijven lezen, ook doordat het niet altijd zo duidelijk is vanuit wiens zijn perspectief je het verhaal nu weer leest. Ook had ik in het begin moeite om bij te houden wie een gezin met elkaar vormden, dat kan heel erg aan mij liggen hoor maar ik vond het gewoon allemaal een beetje verwarrend. Gelukkig had ik wel een boek waarbij de aanhalingstekens er wel stonden, er bestaan namelijk ook boeken waarbij die er niet staan en dan had ik echt helemaal niks begrepen van het boek.
Ik vond dat het heel lang duurde voordat wat er op de achterkant van het boek staat, ook echt gebeurde. Er stond namelijk: "Als later blijkt dat Madelon er slechter aan toe is dan gedacht en alleen kan overleven met het hart van haar beste vrindin Elisa, loopt de ..........". In het boek speelde zich dit pas uit als je over de helft was. Persoonlijk vind ik dat echt veel te laat. Wat er op de achterkant staat hoort zich in de eerste paar hoofdstukken te bevinden zodat je vol spanning afwacht wat er verder gaat gebeuren. Nu zat ik alleen maar te wachten wanneer de personages dit te horen kregen. Hierdoor miste ik gewoon heel erg veel spanning in het boek. Ook vond ik dat je al best snel kon uitvogelen hoe het boek zou eindigen, ik had nog heel erg gehoopt op een grote plottwist maar helaas kwam die niet.
Verder ben ik ook niet echt een fan van Lykele's schrijfstijl, hij beschrijft enorm veel en maakt ook veel gebruik van metaforen. Ik vond wel dat nadat de personages erachter kwamen dat Madelon Elisa's hart nodig had, dat ik het boek leuker vond, of dat nu te maken heeft met dat ik niet meer wist wat er zou gebeuren of dat er daarna meer spanning was weet ik niet zo goed.
September 1, 2019
Een onmogelijke keuze, dat vat dit boek best samen.
Twee koppels met elk een dochter in dezelfde leeftijd, delen al jaren hetzelfde vakantiehuis.
Gwen en Tom met dochter Elisa en Ester en Danny met dochter Madelon. Op een dag gaan de twee meiden mee op een quad met een jongen. Een ongeluk en beide meisjes eindigen in het ziekenhuis.
Madelon blijkt er het best vanaf te komen, gebroken ribben. Elisa is er erger aan toe, ligt in coma met weinig tot geen vooruitzichten. Het ene koppel is blij, het andere zit in zak en as. Hoe troosten ze elkaar, hoe verberg je je eigen geluk wanneer je de miserie van de ander ziet? Hoe oneerlijk kan een ongeluk zijn.
Tot het plots slechter gaat met Madelon, ze blijkt een hartinfarct te hebben gehad en heeft nu dringend een nieuw hart nodig, een hart van een kind omdat ze zelf nog niet volwassen is. En wiens hart komt beter in aanmerking dan dat van Elisa.
Hoe vraag je zoiets aan ouders die al verscheurd zijn door verdriet. Ouders die wel of niet verder willen met een kind dat mogelijk nooit uit coma komt en als ze eruit komt, hoe komt ze er dan uit. Als plant of kan ze nog meer of is alles wat meer is handig meegenomen. Wil je als ouders met een eigen carrière alles opgeven voor je kind, voor de verzorging? En hoe doorstaat een huwelijk deze verscheurende keuzes.
Een boek dat bol staat van de emoties.
Bevatte Eland nog de nodige humor, dit boek is ernst, trauma's, verdriet, verscheurde levens.
Twee koppels met elk een dochter in dezelfde leeftijd, delen al jaren hetzelfde vakantiehuis.
Gwen en Tom met dochter Elisa en Ester en Danny met dochter Madelon. Op een dag gaan de twee meiden mee op een quad met een jongen. Een ongeluk en beide meisjes eindigen in het ziekenhuis.
Madelon blijkt er het best vanaf te komen, gebroken ribben. Elisa is er erger aan toe, ligt in coma met weinig tot geen vooruitzichten. Het ene koppel is blij, het andere zit in zak en as. Hoe troosten ze elkaar, hoe verberg je je eigen geluk wanneer je de miserie van de ander ziet? Hoe oneerlijk kan een ongeluk zijn.
Tot het plots slechter gaat met Madelon, ze blijkt een hartinfarct te hebben gehad en heeft nu dringend een nieuw hart nodig, een hart van een kind omdat ze zelf nog niet volwassen is. En wiens hart komt beter in aanmerking dan dat van Elisa.
Hoe vraag je zoiets aan ouders die al verscheurd zijn door verdriet. Ouders die wel of niet verder willen met een kind dat mogelijk nooit uit coma komt en als ze eruit komt, hoe komt ze er dan uit. Als plant of kan ze nog meer of is alles wat meer is handig meegenomen. Wil je als ouders met een eigen carrière alles opgeven voor je kind, voor de verzorging? En hoe doorstaat een huwelijk deze verscheurende keuzes.
Een boek dat bol staat van de emoties.
Bevatte Eland nog de nodige humor, dit boek is ernst, trauma's, verdriet, verscheurde levens.
September 19, 2019
Vanaf het begin van het boek boeide het originele verhaal me, ook al gebeurt er op zich niet zo gek veel. De dochters van twee bevriende gezinnen krijgen een ongeluk, waarbij Elisa in coma geraakt, en Madelon er in eerste instantie beter vanaf lijkt te komen.
Op een gegeven moment komt er een kantelmoment in het boek, wat tot een groot dilemma leidt, maar desondanks bleef het verhaal voortkabbelen.
Het boek leek dan ook vooral om de gevoelens van de verschillende personages te draaien, van hoe zij met dit alles en met elkaar omgaan. Daarin zou ook de sterkte van het boek moeten zitten, maar dit had dan wel beter uitgewerkt kunnen worden.
Naar mijn mening zat er namelijk weinig gevoel in. Of vooral: ongeloofwaardige gevoelens. De eerste dagen na het ongeluk verwacht je heftigere gevoelens, maar ik vind persoonlijk dat alles nogal op de vlakte bleef.
Ik bleef gedurende het hele boek bovendien moeite hebben om de personages uit elkaar te houden, ik moest goed nadenken wie wie was en wie bij elkaar hoorde, dit ging niet vanzelf. Het werd ook nooit duidelijk wat de twee koppels bij elkaar zochten, waarop hun vriendschap gebaseerd was.
Door dit alles had ik ook niet echt het gevoel de personages te leren kennen, en was er ook niemand voor wie ik echt sympathie had. Ik had gehoopt dat dit in de loop van het boek zou veranderen, maar dat was jammer genoeg niet het geval.
Ook had ik moeite met het ontbreken van de aanhalingstekens. Na de uitleg van Lykele zelf ben ik open minded aan het tweede deel begonnen, en ik moet toegeven dat ik nu wel begrijp waarom hij daarvoor gekozen heeft: af en toe is het niet meteen duidelijk of iemand iets zegt of denkt, of door wie dat precies gebeurt, maar eigenlijk doet dat er niet toe.
Een aparte manier op een dialoog weer te geven, even wennen voor mij.
Voor mij is het boek een beetje een gemiste kans. Een boeiend uitgangspunt, een leuke schrijfstijl, maar ik miste vooral het ‘gevoel’ in het boek, wat toch aan de basis had moeten liggen. Wanneer Lykele in zijn nawoord schrijft dat dit als filmscenario begonnen is, is het misschien beter te begrijpen: de acteurs zullen er het gevoel moeten in leggen.
Een typerende zin voor het boek vond ik: ‘Ze waren vrienden, vreemdelingen en vijanden tegelijk.’
Op een gegeven moment komt er een kantelmoment in het boek, wat tot een groot dilemma leidt, maar desondanks bleef het verhaal voortkabbelen.
Het boek leek dan ook vooral om de gevoelens van de verschillende personages te draaien, van hoe zij met dit alles en met elkaar omgaan. Daarin zou ook de sterkte van het boek moeten zitten, maar dit had dan wel beter uitgewerkt kunnen worden.
Naar mijn mening zat er namelijk weinig gevoel in. Of vooral: ongeloofwaardige gevoelens. De eerste dagen na het ongeluk verwacht je heftigere gevoelens, maar ik vind persoonlijk dat alles nogal op de vlakte bleef.
Ik bleef gedurende het hele boek bovendien moeite hebben om de personages uit elkaar te houden, ik moest goed nadenken wie wie was en wie bij elkaar hoorde, dit ging niet vanzelf. Het werd ook nooit duidelijk wat de twee koppels bij elkaar zochten, waarop hun vriendschap gebaseerd was.
Door dit alles had ik ook niet echt het gevoel de personages te leren kennen, en was er ook niemand voor wie ik echt sympathie had. Ik had gehoopt dat dit in de loop van het boek zou veranderen, maar dat was jammer genoeg niet het geval.
Ook had ik moeite met het ontbreken van de aanhalingstekens. Na de uitleg van Lykele zelf ben ik open minded aan het tweede deel begonnen, en ik moet toegeven dat ik nu wel begrijp waarom hij daarvoor gekozen heeft: af en toe is het niet meteen duidelijk of iemand iets zegt of denkt, of door wie dat precies gebeurt, maar eigenlijk doet dat er niet toe.
Een aparte manier op een dialoog weer te geven, even wennen voor mij.
Voor mij is het boek een beetje een gemiste kans. Een boeiend uitgangspunt, een leuke schrijfstijl, maar ik miste vooral het ‘gevoel’ in het boek, wat toch aan de basis had moeten liggen. Wanneer Lykele in zijn nawoord schrijft dat dit als filmscenario begonnen is, is het misschien beter te begrijpen: de acteurs zullen er het gevoel moeten in leggen.
Een typerende zin voor het boek vond ik: ‘Ze waren vrienden, vreemdelingen en vijanden tegelijk.’
February 6, 2020
In We doen wat we kunnen maken we kennis met 2 koppels, Tom en Gwen en Danny en Esther. Beide koppels hebben een dochter, Elisa en Madelon en ze hebben samen een vakantiewoning in Zeeland. Het mooie Zeeland komt in het verhaal maar zijdelings voor. Lykele Muus heeft er voor gekozen om de beide koppels als hoofdpersonage te laten fungeren. Door een ongeluk waarbij de beide dochters zijn betrokken komt de vriendschap onderdruk te staan.
In We doen wat we kunnen gaat het om de worsteling en verschillen tussen, Tom, Danny, Gwen en Esther. Je mag als lezer heel veel zelf invullen en dat maakt dit boek apart. De keuze van vertellen zorgt er ook voor dat ik niet altijd weet wie er nu aan het woord is of wie er aan het denken is. Dit zorgt voor verkeerde aannames en opsommige momenten verwarring. Toch gaan de personages leven voor mij. Er komt een groot dilemma op tafel en de uitkomst kun je als lezer raden. Maar wat zou je zelf doen. Die vraag speelde vaak door mijn hoofd. Welke keuzes maak je als je in de schoenen van Tom en Gwen of Danny en Esther zou staan.
We doen wat we kunnen leest als een film en is volgens het nawoord ook een film. Ik ben benieuwd of de film meer gevoel in de personages kon leggen, Dat miste ik op sommige momenten.
In We doen wat we kunnen gaat het om de worsteling en verschillen tussen, Tom, Danny, Gwen en Esther. Je mag als lezer heel veel zelf invullen en dat maakt dit boek apart. De keuze van vertellen zorgt er ook voor dat ik niet altijd weet wie er nu aan het woord is of wie er aan het denken is. Dit zorgt voor verkeerde aannames en opsommige momenten verwarring. Toch gaan de personages leven voor mij. Er komt een groot dilemma op tafel en de uitkomst kun je als lezer raden. Maar wat zou je zelf doen. Die vraag speelde vaak door mijn hoofd. Welke keuzes maak je als je in de schoenen van Tom en Gwen of Danny en Esther zou staan.
We doen wat we kunnen leest als een film en is volgens het nawoord ook een film. Ik ben benieuwd of de film meer gevoel in de personages kon leggen, Dat miste ik op sommige momenten.
August 20, 2019
Ik vind het lastig dit boek te beoordelen. Ik heb het met plezier geluisterd. De schrijver leest het zelf voor en heeft een prettige stem. Het verhaal zelf is veelbelovend. Het verhaal is erg gedetailleerd en waar ik normaal daar niet zo van ben, vind ik het hier heel prettig. In het nawoord staat dat het oorspronkelijk als filmscenario was bedoeld en dat verklaart de detaillering.
Ik begrijp uit andere recensies dat er in de dialogen geen aanhalingstekens e.d staan. Dat zou mij zeer gestoord hebben maar luisterend heb je daar geen last van. Waar ik wel last van had zijn de fouten in het verhaal. Een niet tellende verkiezingsuitslag vanwege een te lage opkomst... een lijsttrekker die wethouder of burgemeester kan worden. Burgemeesters kiezen wij in Nederland nog steeds niet...
Op de helft vind ik het verhaal zijn kracht verliezen. Er had meer ingezeten qua oorzaken van het ongeluk, de dramatiek in de keuzes. En ook de relatieverwikkelingen na het ziekenhuisbezoek vind ik ongeloofwaardig.
Toch 4 sterren, want ik heb genoten van het luisteren, de vorm van detaillering en de stem van Lykele Muus.
Ik begrijp uit andere recensies dat er in de dialogen geen aanhalingstekens e.d staan. Dat zou mij zeer gestoord hebben maar luisterend heb je daar geen last van. Waar ik wel last van had zijn de fouten in het verhaal. Een niet tellende verkiezingsuitslag vanwege een te lage opkomst... een lijsttrekker die wethouder of burgemeester kan worden. Burgemeesters kiezen wij in Nederland nog steeds niet...
Op de helft vind ik het verhaal zijn kracht verliezen. Er had meer ingezeten qua oorzaken van het ongeluk, de dramatiek in de keuzes. En ook de relatieverwikkelingen na het ziekenhuisbezoek vind ik ongeloofwaardig.
Toch 4 sterren, want ik heb genoten van het luisteren, de vorm van detaillering en de stem van Lykele Muus.
January 6, 2021
Hoewel het thema geschikt is om dwars door je ziel te snijden, bleef dat gevoel bij mij een beetje uit. Terwijl ik doorgaans emotioneel erg instabiel ben en snel moet janken bij een goed boek, serie of film. Het boek leest lekker weg, maar voor mij gaan de dialogen te snel om echt in het hoofd van personages te kruipen. Als je er net in zit, switcht de schrijver alweer terug naar het andere stel. Voor mij als lezer waren de overgangen te kort om echt compassie, sympathie of begrip te krijgen voor beide echtparen. Het is het allemaal net niet. Ook het “hoe en wat”, het onderbuikgevoel van de moeders dat wordt opgebouwd over wat er nu precies is gebeurd omtrent het ongeluk wordt niet volledig uitgewerkt. Dat is wat mij betreft de grootst storende factor in het verhaal. Desondanks heb ik het verhaal redelijk snel uitgelezen en wilde ik toch ook wel graag de ontknoping weten, dus wat dat betreft heeft de schrijver het goed gedaan.
July 30, 2021
Na twee boeken geluisterd te hebben die Lykele Muus had voorgelezen, was ik wel benieuwd naar zijn eigen werk. Bijzonder aangenaam weer, zowel zijn voorlezen als de tekst zelf. Veel rijke taal, met mooie, oorspronkelijke metaforen en observaties. Personages goed getypeerd. Interessant onderwerp.
Daarom jammer dat het nooit echt spannend wil worden, en uitgaat als een nachtkaars. Ik mis een beetje een centrale vraag en een antwoord daarop, denk ik. Het kabbelde wat te veel.
Maar alsnog zeer prettig en van goede kwaliteit. Ben wel benieuwd hoe dit 't als film zou doen (aangezien het begonnen was als scenario).
Daarom jammer dat het nooit echt spannend wil worden, en uitgaat als een nachtkaars. Ik mis een beetje een centrale vraag en een antwoord daarop, denk ik. Het kabbelde wat te veel.
Maar alsnog zeer prettig en van goede kwaliteit. Ben wel benieuwd hoe dit 't als film zou doen (aangezien het begonnen was als scenario).
November 28, 2019
Twee vriendinnen krijgen een ongeluk en belanden allebei in het ziekenhuis. De ouders, twee bevriende stellen die een huisje hebben in Zeeland en daar dus met de gezinnen op vakantie waren, komen in een situatie terecht waar je niet aan wilt hoeven denken. Met de ene dochter gaat het totaal niet goed, met de ander ogenschijnlijk beter.
Je volgt de ouders in hun proces dat volgt op het ongeluk. Hoe gaan ze om met alle gevoelens en alle keuzes die je moet maken? Knap hoe deze schrijver ruimte geeft aan de zichtbare en onzichtbare verwerking waar beide stellen doorheen moeten.
Je volgt de ouders in hun proces dat volgt op het ongeluk. Hoe gaan ze om met alle gevoelens en alle keuzes die je moet maken? Knap hoe deze schrijver ruimte geeft aan de zichtbare en onzichtbare verwerking waar beide stellen doorheen moeten.
September 18, 2020
We doen wat we kunnen is een boek dat zoveel meer had kunnen zijn dan dat het is geworden. Ik denk dat ik het niet eens drie sterren heb gegeven omdat ik het niet zo heel denderend vond, ik heb het drie sterren gegeven omdat het lang niet alle kansen benutte. Vier volwassenen, twee huwelijken, twee kinderen, een verleden dat ze samen zouden moeten hebben, morele dilemma’s, psychische gevolgen. Genoeg voer voor een boek, helaas blijft het maar aan de oppervlakte. Hierdoor ga je je ook aan van alles ergeren. Jammer.
May 8, 2021
Wauw. Wat een boek! Je verdwijnt helemaal in de goed beschreven personen en situatie. Het einde was wat minder maar aan de andere kant juist daardoor misschien wel helemaal perfect beschreven.
Wel miste ik soms leestekens. Wordt iets gewoon beschreven, gedacht of gezegd? En wie dan? Aan de ene kant jammer maar aan de andere kant ga je er misschien wel meer over nadenken. Doordat het boek vlot is geschreven met veel details / niet oppervlakkig kan het dat toch wel hebben.
Wel miste ik soms leestekens. Wordt iets gewoon beschreven, gedacht of gezegd? En wie dan? Aan de ene kant jammer maar aan de andere kant ga je er misschien wel meer over nadenken. Doordat het boek vlot is geschreven met veel details / niet oppervlakkig kan het dat toch wel hebben.
Displaying 1 - 30 of 52 reviews