Over een eerste liefde en vroege dood, en over jong zijn in de jaren zeventig
Eerste liefde is vol beloften, en teleurstelling kennen we nog niet. Pauline Slot schrijft indringend en openhartig over haar jonggestorven eerste geliefde, Erik, met wie ze als tiener lang verkering had.
Decennia later, schrijvend in haar huis op een heuveltop in de Duitse Eifel, beleeft ze opnieuw de tijd waarin alles nog moest beginnen. Een tijd van stiekem afspreken en brieven schrijven. Een tijd van strijd tussen oude en nieuwe seksuele normen. Wie was ze toen, wie is ze nu? Zijn de wetten van de liefde onveranderlijk? En wat blijft als iemand van wie je hield er niet meer is?
Prachtig geschreven portret van een te jong overleden liefde. Hierin zit ook een subtiele noot over hoe we in de liefde met elkaar omgaan. Wie dwingt wie? Wat is jezelf zijn en wat is een ander veranderen?
Het boek bevat een erg prettige en ongedwongen compositie. Het geeft tegelijk een prettig gevoel omdat je graag bij de personages verblijft maar zet ook aan het denken. Die balans is fijn.
En ik wil een vakantiehuis in de Eifel, maar dit terzijde.