What do you think?
Rate this book
ภาพลับอ๋องจิ้ง
‘เฉียวหย่งจ้วน’ คุณชายสามแห่งสกุลเฉียว ผู้มีอาชีพลับเป็นนักวาดภาพหนังสือปกขาวที่ขายดิบขายดีในตลาดมืด เกิดเรื่องวิวาทและพลั้งมือไปล่วงเกิน ‘หลี่เหยียนฮวน’ หรือ ‘อ๋องจิ้ง’ พระอนุชาคนโปรดของฮ่องเต้ ทำให้ถูกลงโทษโบยยี่สิบไม้
หย่งจ้วนแค้นใจอย่างหนัก จึงแก้แค้นด้วยการวาดภาพกามกิจระหว่างชายกับชาย โดยใช้ใบหน้าและบุคลิกของอ๋องจิ้งเป็นต้นแบบ ปรากฏว่าหนังสือภาพเล่มนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า และตกไปถึงมืออ๋องจิ้ง แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อเนื้อหาในหนังสือปกขาวไปกระตุ้นปมในอดีตของอ๋องจิ้งจนเกิดอาการวิปลาส หนีออกจากวังไป
หย่งจ้วนได้พบอ๋องจิ้งในสภาพสติไม่สมประกอบ ความคิดความอ่านเหมือนเด็กแปดเก้าขวบ จึงพามาอยู่ที่จวนด้วยหวังจะแก้แค้นต่อ แต่กลับต้องเดือดร้อนวุ่นวายไม่รู้จบ เพราะเจ้าเด็กในร่างผู้ใหญ่คนนี้เฝ้าลวนลามเขาไม่หยุดหย่อน และยังโปรดปรานหัวผักกาดยักษ์ของเขาเสียนี่กระไร!
หย่งจ้วนแค้นใจอย่างหนัก จึงแก้แค้นด้วยการวาดภาพกามกิจระหว่างชายกับชาย โดยใช้ใบหน้าและบุคลิกของอ๋องจิ้งเป็นต้นแบบ ปรากฏว่าหนังสือภาพเล่มนี้ขายดีเป็นเทน้ำเทท่า และตกไปถึงมืออ๋องจิ้ง แล้วเรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้น เมื่อเนื้อหาในหนังสือปกขาวไปกระตุ้นปมในอดีตของอ๋องจิ้งจนเกิดอาการวิปลาส หนีออกจากวังไป
หย่งจ้วนได้พบอ๋องจิ้งในสภาพสติไม่สมประกอบ ความคิดความอ่านเหมือนเด็กแปดเก้าขวบ จึงพามาอยู่ที่จวนด้วยหวังจะแก้แค้นต่อ แต่กลับต้องเดือดร้อนวุ่นวายไม่รู้จบ เพราะเจ้าเด็กในร่างผู้ใหญ่คนนี้เฝ้าลวนลามเขาไม่หยุดหย่อน และยังโปรดปรานหัวผักกาดยักษ์ของเขาเสียนี่กระไร!
1 person is currently reading
12 people want to read
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 6 of 6 reviews
August 6, 2019
เป็นแนวคอมเมดี้ค่ะ
.
นายเอกชื่อเฉียวหย่งจ้วน นิสัยเกเรชอบหาเรื่องระรานคนอื่น เป็นที่เดือดเนื้อร้อนใจของผู้เป็นพ่อ วีรกรรมล่าสุดของเขาคือการไปล่วงเกินอ๋องจิ้ง ซึ่งเป็นพระอนุชาแท้ ๆ ของฮ่องเต้ เลยโดนโทษโบยไปยี่สิบไม้ ยิ่งเจ็บเฉียวหย่งจ้วนก็ยิ่งแค้น เลยวาดอ๋องจิ้งเป็นตัวเอกในนิยายปกขาวชายกับชายที่ตนแต่ง งานเขียนนี้เป็นที่โด่งดังไปทั้งเมือง ไม่นานเรื่องก็ไปถึงอ๋องจิ้ง แทนที่จะโกรธ อ๋องจิ้งกลับมีอาการวิปลาส หนีออกจากวัง เฉียวหย่งจ้วนไปเจอเขาเข้า จึงพบว่าอ๋องจิ้งในยามนี้มีสภาพสติเหมือนเด็ก เฉียวหย่งจ้วนเลยใช้ประโยชน์จากสภาพของอ๋องจิ้งแก้แค้นคนที่ไม่ดีกับตน
.
เรื่องหลักก็จะเกี่ยวข้องกับคำถามที่ว่าอ๋องจิ้งเป็นอะไร ทำไมจึงมีสภาพเช่่นนั้น เรื่องรองก็อย่าง ประเด็นครอบครัวของเฉียวหย่งจ้วน ที่พ่อไม่รักเขากับพี่ชายคนโต แต่กลับไปเชิดชูอนุกับลูกของนาง และการที่สกุลของเขาต้องเกือบย่อยยับเพราะพ่อเลือกข้างฮ่องเต้ผิดคน ซึ่งพฤติกรรมฉาวโฉ่ของเฉียวหย่งจ้วนก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย
.
โอขำตอนแรกที่พ่อกับเฉียวหย่งจ้วนทะเลาะกัน พ่อก็ด่าว่าลูกไม่ได้ความ ลูกก็คิดว่าพ่อช่างไม่ได้เรื่อง หรือมุกตลกของหนังสือปกขาวของเฉียวหย่งจ้วนที่ทำให้คนทั้งเมืองตาเป็นหมีแพนด้า
.
บุคลิกและบทบาทของพระเอกไม่เด่น แต่จะเด่นด้วยประโยชน์ของพล็อตมากกว่า ในแง่ความรักเรื่องนี้ทำได้ไม่ดีนัก จะเป็นมุกบนเตียงทะลึ่งตึงตังไป
.
ภาพรวมพล็อตใช้ได้ แต่การดึงอารมณ์ร่วมยังไม่ดี ไปเน้นมุกบางมุกจนทำให้เรื่องอืด พอเป็นปมใหญ่ ๆ กลับเล่าให้ผ่าน ๆ ไป เลยเหมือนใช้ประโยชน์จากปมเรื่องเพื่อดึงคนอ่านไม่ได้
.
มีทั้งส่วนที่ชอบและส่วนที่ไม่ชอบ แต่ส่วนที่ไม่ชอบมีอิทธิพลมากกว่า เลยกดให้ที่ 2.5 ดาว
.
ภาษาก็ยังมีที่อ่านแล้วติดขัดอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะการแทน ‘เจ้าตัว’ ในตัวละคร ซึ่งปกติไม่ใช้กัน โอพยายามค้นหากับคิดเรื่องนี้จนหัวฟูเลย
.
‘เจ้าตัว’ เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3 เป็นสรรพนามที่ผู้พูดกล่าวถึง เหมือนกับ เขา เธอ หล่อน นาง
.
แต่โอคิดว่ามันมีความเฉพาะมากกว่า หนึ่งคือเป็นภาษาพูดมากกว่าภาษาเขียน สองคือมีน้ำเสียงและอารมณ์อยู่ในนั้น (มีความใกล้ชิดสนิทสนมระหว่างผู้พูดกับผู้ที่ได้รับการกล่าวถึง มีอารมณ์ เช่น เอ็นดู ห่วง หมั่นไส้)
.
เช่น
ในเมื่อเจ้าตัวไม่อยากมา จะทำยังไงได้
รอให้เจ้าตัวออกมาพูดเองดีกว่า
เจ้าตัวอยากให้เพื่อนทุกคนใส่สีเขียว
พอปฏิเสธไป เจ้าตัวได้แต่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน
.
ในขณะที่ ‘เขา’ ‘เธอ’ ‘หล่อน’ ‘นาง’ จะเป็นได้ทั้งภาษาพูดและภาษาเขียน และไม่มีอารมณ์อยู่ในตัว
.
จึงไม่ควรใช้ ‘เจ้าตัว’ ในบทบรรยาย ที่ต้องการความเป็นทางการ และไม่มีน้ำเสียงและอารมณ์ปนอยู่ในนั้น
.
เพราะฉะนั้นเมื่อโออ่านในเรื่องแล้วเจอการแทนสรรพนามบุรุษที่ 3 ว่า ‘เจ้าตัว’ ในบทบรรยาย โอจึงรู้สึกขัดแย้งทุกครั้ง
.
โอยกตัวอย่างในเรื่องมา
.
*91 เฉียวหยุ่งจ้วนจุ๊ปาก ครั้งแรกไม่คุ้น ครั้งที่สองไม่ชิน ครั้งที่สามชำนาญ จากนั้นเจ้าตัวก็ลากร่างใหญ่โตกำยำของอีกฝ่ายกลับเข้าไปพักผ่อนในห้อง
.
*109 ตั้งแต่กลับมาจากภูเขาซีซาน หลี่เหยียนฮวนก็ตกอยู่ในภวังค์สลบไสลอีกครั้ง ทั้งยังเกาะเฉียวหย่งจ้วนแน่นเหมือนเคย รอจนกระทั่งฟื้นตื่นขึ้นมาอีกครั้งและเห็นว่าเฉียวหย่งจ้วนยังคงเฝ้าอยู่ข้าง ๆ กาย เจ้าตัวก็อดโน้มตัวเข้าไปจุมพิตอีกฝ่ายไม่ได้
.
*114 เฉียวหย่งจ้วนพูดโพล่งออกมารวดเร็วราวกับจุดประทัด ด้วยเกรงว่าหลี่เหยียนฮวนจะฟังไม่เข้าใจ เจ้าตัวก็เลยเปรียบเทียบกับอวัยวะท่อนล่างของตนให้เห็นชัด “ข้าก็เป็นเหมือนกัน”
.
*117 เฉียวหย่งจ้วนทำใจสงบนิ่งประหนึ่งคนรอความตาย ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย เจ้าตัวไม่คิดจะปกปิดหรือปัดป้องอีก
.
*187 พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย กลับได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจกระสับกระส่ายของขันทีคนสนิทที่รับใช้ข้างกายมาตลอด เจ้าตัวก็อดแปลกใจไม่ได้
.
*210 นางเดาไม่ถูกว่าจะเป็นทางใดกันแน่ ทว่าเจ้าตัวกลับไม่รู้สึกกริ่งเกรงเลยแม้แต่นิด
.
ในตัวอย่างข้างบน สามารถละคำว่า ‘เจ้าตัว’ ออกได้ทั้งหมด โดยเฉพาะถ้ารู้สึกว่าใช้สรรพนามบุรุษที่ 3 เดียวกันมากเกินไป
.
ตัวอย่างที่อ่านแล้วติดขัด
.
.
นายเอกชื่อเฉียวหย่งจ้วน นิสัยเกเรชอบหาเรื่องระรานคนอื่น เป็นที่เดือดเนื้อร้อนใจของผู้เป็นพ่อ วีรกรรมล่าสุดของเขาคือการไปล่วงเกินอ๋องจิ้ง ซึ่งเป็นพระอนุชาแท้ ๆ ของฮ่องเต้ เลยโดนโทษโบยไปยี่สิบไม้ ยิ่งเจ็บเฉียวหย่งจ้วนก็ยิ่งแค้น เลยวาดอ๋องจิ้งเป็นตัวเอกในนิยายปกขาวชายกับชายที่ตนแต่ง งานเขียนนี้เป็นที่โด่งดังไปทั้งเมือง ไม่นานเรื่องก็ไปถึงอ๋องจิ้ง แทนที่จะโกรธ อ๋องจิ้งกลับมีอาการวิปลาส หนีออกจากวัง เฉียวหย่งจ้วนไปเจอเขาเข้า จึงพบว่าอ๋องจิ้งในยามนี้มีสภาพสติเหมือนเด็ก เฉียวหย่งจ้วนเลยใช้ประโยชน์จากสภาพของอ๋องจิ้งแก้แค้นคนที่ไม่ดีกับตน
.
เรื่องหลักก็จะเกี่ยวข้องกับคำถามที่ว่าอ๋องจิ้งเป็นอะไร ทำไมจึงมีสภาพเช่่นนั้น เรื่องรองก็อย่าง ประเด็นครอบครัวของเฉียวหย่งจ้วน ที่พ่อไม่รักเขากับพี่ชายคนโต แต่กลับไปเชิดชูอนุกับลูกของนาง และการที่สกุลของเขาต้องเกือบย่อยยับเพราะพ่อเลือกข้างฮ่องเต้ผิดคน ซึ่งพฤติกรรมฉาวโฉ่ของเฉียวหย่งจ้วนก็เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้ด้วย
.
โอขำตอนแรกที่พ่อกับเฉียวหย่งจ้วนทะเลาะกัน พ่อก็ด่าว่าลูกไม่ได้ความ ลูกก็คิดว่าพ่อช่างไม่ได้เรื่อง หรือมุกตลกของหนังสือปกขาวของเฉียวหย่งจ้วนที่ทำให้คนทั้งเมืองตาเป็นหมีแพนด้า
.
บุคลิกและบทบาทของพระเอกไม่เด่น แต่จะเด่นด้วยประโยชน์ของพล็อตมากกว่า ในแง่ความรักเรื่องนี้ทำได้ไม่ดีนัก จะเป็นมุกบนเตียงทะลึ่งตึงตังไป
.
ภาพรวมพล็อตใช้ได้ แต่การดึงอารมณ์ร่วมยังไม่ดี ไปเน้นมุกบางมุกจนทำให้เรื่องอืด พอเป็นปมใหญ่ ๆ กลับเล่าให้ผ่าน ๆ ไป เลยเหมือนใช้ประโยชน์จากปมเรื่องเพื่อดึงคนอ่านไม่ได้
.
มีทั้งส่วนที่ชอบและส่วนที่ไม่ชอบ แต่ส่วนที่ไม่ชอบมีอิทธิพลมากกว่า เลยกดให้ที่ 2.5 ดาว
.
ภาษาก็ยังมีที่อ่านแล้วติดขัดอยู่เหมือนกัน โดยเฉพาะการแทน ‘เจ้าตัว’ ในตัวละคร ซึ่งปกติไม่ใช้กัน โอพยายามค้นหากับคิดเรื่องนี้จนหัวฟูเลย
.
‘เจ้าตัว’ เป็นสรรพนามบุรุษที่ 3 เป็นสรรพนามที่ผู้พูดกล่าวถึง เหมือนกับ เขา เธอ หล่อน นาง
.
แต่โอคิดว่ามันมีความเฉพาะมากกว่า หนึ่งคือเป็นภาษาพูดมากกว่าภาษาเขียน สองคือมีน้ำเสียงและอารมณ์อยู่ในนั้น (มีความใกล้ชิดสนิทสนมระหว่างผู้พูดกับผู้ที่ได้รับการกล่าวถึง มีอารมณ์ เช่น เอ็นดู ห่วง หมั่นไส้)
.
เช่น
ในเมื่อเจ้าตัวไม่อยากมา จะทำยังไงได้
รอให้เจ้าตัวออกมาพูดเองดีกว่า
เจ้าตัวอยากให้เพื่อนทุกคนใส่สีเขียว
พอปฏิเสธไป เจ้าตัวได้แต่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ตรงนั้นไม่ไปไหน
.
ในขณะที่ ‘เขา’ ‘เธอ’ ‘หล่อน’ ‘นาง’ จะเป็นได้ทั้งภาษาพูดและภาษาเขียน และไม่มีอารมณ์อยู่ในตัว
.
จึงไม่ควรใช้ ‘เจ้าตัว’ ในบทบรรยาย ที่ต้องการความเป็นทางการ และไม่มีน้ำเสียงและอารมณ์ปนอยู่ในนั้น
.
เพราะฉะนั้นเมื่อโออ่านในเรื่องแล้วเจอการแทนสรรพนามบุรุษที่ 3 ว่า ‘เจ้าตัว’ ในบทบรรยาย โอจึงรู้สึกขัดแย้งทุกครั้ง
.
โอยกตัวอย่างในเรื่องมา
.
*91 เฉียวหยุ่งจ้วนจุ๊ปาก ครั้งแรกไม่คุ้น ครั้งที่สองไม่ชิน ครั้งที่สามชำนาญ จากนั้นเจ้าตัวก็ลากร่างใหญ่โตกำยำของอีกฝ่ายกลับเข้าไปพักผ่อนในห้อง
.
*109 ตั้งแต่กลับมาจากภูเขาซีซาน หลี่เหยียนฮวนก็ตกอยู่ในภวังค์สลบไสลอีกครั้ง ทั้งยังเกาะเฉียวหย่งจ้วนแน่นเหมือนเคย รอจนกระทั่งฟื้นตื่นขึ้นมาอีกครั้งและเห็นว่าเฉียวหย่งจ้วนยังคงเฝ้าอยู่ข้าง ๆ กาย เจ้าตัวก็อดโน้มตัวเข้าไปจุมพิตอีกฝ่ายไม่ได้
.
*114 เฉียวหย่งจ้วนพูดโพล่งออกมารวดเร็วราวกับจุดประทัด ด้วยเกรงว่าหลี่เหยียนฮวนจะฟังไม่เข้าใจ เจ้าตัวก็เลยเปรียบเทียบกับอวัยวะท่อนล่างของตนให้เห็นชัด “ข้าก็เป็นเหมือนกัน”
.
*117 เฉียวหย่งจ้วนทำใจสงบนิ่งประหนึ่งคนรอความตาย ได้แต่ปล่อยเลยตามเลย เจ้าตัวไม่คิดจะปกปิดหรือปัดป้องอีก
.
*187 พอจัดการทุกอย่างเรียบร้อย กลับได้ยินเสียงผ่อนลมหายใจกระสับกระส่ายของขันทีคนสนิทที่รับใช้ข้างกายมาตลอด เจ้าตัวก็อดแปลกใจไม่ได้
.
*210 นางเดาไม่ถูกว่าจะเป็นทางใดกันแน่ ทว่าเจ้าตัวกลับไม่รู้สึกกริ่งเกรงเลยแม้แต่นิด
.
ในตัวอย่างข้างบน สามารถละคำว่า ‘เจ้าตัว’ ออกได้ทั้งหมด โดยเฉพาะถ้ารู้สึกว่าใช้สรรพนามบุรุษที่ 3 เดียวกันมากเกินไป
.
ตัวอย่างที่อ่านแล้วติดขัด
.
February 13, 2019
นับว่าสองเรื่องนิยายวายย้อนยุคที่วางแผงพร้อมกันจากสนพ.นี้คุ้มเวลา คุ้มราคาเกินคาด ปกหวานพาสเทลคล้ายกันจนหยิบผิดในครั้งแรก แต่สุดท้ายเราชอบทั้งสองเรื่อง...สนุกไปคนละแบบ เรื่องนี้ก็เช่นเดียวกับ "พลีกายให้ฮ่องเต้" ในแง่ที่ว่าชื่อเรื่องและปกชวนให้หลงคิดไปว่าพล็อตคงไม่มีอะไรน่าสนใจ
#เสี่ยวจ้วนหรือเฉียวหย่งจ้วน คุณชายสามร่างบางของตระกูลขุนนางเล็กๆที่ไม่ควรมีใครสนใจนั้น ได้ชื่อว่าเป็นจอมอันธพาลแห่งเมืองหลวงที่วันๆเอาแต่ก่อเรื่องวุ่นวาย และแล้ววันนึงเสี่ยวจ้วนที่ออกโรงปกป้องสาวสวยที่ถูกบัณฑิตปลายแถวรังแกก็ถูกพ่อบังเกิดเกล้าจับตัวไปให้ #อ๋องจิ้งหรือหลี่เหยียนฮวน ท่านอ๋องสุดหล่อร่างใหญ่น้องชายคนเดียวของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่ได้ชื่อว่าเป็นขุนศึกล้างบางนิสัยเลือดเย็น ด้วยเหตุว่าเขาเตะคนชั่วแต่พลาดเป้าไปโดนท่านอ๋องที่เสด็จผ่านทางมาพอดี
เปิดเรื่องมาแบบคอเมดี้องค์หญิงจอมแก่น ที่ระรานคนเลวพิทักษ์คนดีในแบบอันธพาลปากเสียที่ฉลาดเป็นกรดมือไวเป็นลิงแต่ตัวจริงบู๊ไม่เก่งสักนิดเพราะชีวิตที่ปกปิดไว้คือการเป็นจิตรกรควบนักเขียนนิยายปกขาวที่นักอ่านต้องต่อคิวยาวเหยียดทุกครั้งที่วางแผง เรื่องนี้นายเอกน่ารักมาก เป็นคนเปิดเผย ใจกว้าง เป็นลูกเมียหลวงที่พ่อไม่รัก นายเอกถูกพระเอกโบยครั้งแรกจนก้นแทบพัง โดนพี่ชายพระเอกสั่งโบยอีกครั้งท้ายเรื่องก็แทบเอาชีวิตไม่รอด จะไปแก้แค้นก็สู้เค้าไม่ได้เลยเอาคืนด้วยการแฉให้โลกรู้ผ่านตัวละครจากฝีน้ำหมึกของตัวเอง!!!
พระเอกเรื่องนี้ไม่ได้โหด ไม่ได้เก่ง ไม่ได้เป็นตัวเอกในการคลี่คลายปมหลักของเรื่อง ท่านอ๋องจิ้งคือ #เหยื่อ ที่ถูกวางยาตั้งแต่เด็ก ถูกทำให้เป็นหุ่นเชิดในการขึ้นครองบัลลังก์ของพี่ชาย ถูกทำให้คนรอบข้างหลงคิดว่าสติวิปลาสดุร้ายไม่ต่างจากสัตว์ป่า แล้วยังถูกวาดให้เป็นต้นแบบในนิยายที่วางแผงครั้งแรกสาวทั่วเมืองก็ดี๊ด๊าเชียร์คู่จิ้นให้มีคู่จริง วางแผงครั้งที่สองก็โดนสาวๆสาดเสียเทเสียว่าเป็นชายใจร้ายหลายใจที่ทอดทิ้ง #จ้วนจ้วน ไปได้อย่างไร เราชอบบทของพระเอกมาก มีหลายแง่มุมที่ทำให้เค้าโดดเด่นทั้งที่ไม่ใช่ฮีโร่ ช่วงแรกดูโหดไร้ใจ ช่วงกลางเรื่องความจำถดถอยไปเป็นเด็กแปดขวบ ช่วงท้ายเรื่องเป็นหนุ่มน้อยกลัดมันที่อ่านหนังสือปกขาวแล้วอยากเรียนรัก ช่วงท้ายสุดคือชายผู้ไม่รู้ว่าชีวิตตัวเองเป็นใครมาก่อน รู้สึกแย่ที่เป็นโรคที่รักษาไม่หาย บทของพระเอกช่วงใจเด็กแต่ร่างไม่เด็กเลยน่ารักน่าแกล้ง คนที่คอยดูแลพระเอกช่วงตกต่ำย่อมต้องเป็นนายเอก ความผูกพันของคู่นี้เลยเริ่มจากนายเอกแกล้งยอมตามน้ำเป็นคนในดวงใจของอ๋องจิ้งเพื่อเอาชีวิตรอด ไปๆมาๆก็ทำตัวเหมือนพี่ชาย ทำไปทำมากลับถูกน้องชายเลียหน้าเลียปาก สุดท้ายก็ถูกน้องชายขี้อ้อนแรงเยอะลักหลับจนสำเร็จ ถ้าเรื่องจบลงแบบนี้คงดูธรรมดา เราเลยชอบที่มีดราม่าต่อให้ทุกคนมองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความใกล้ชิดในช่วงเวลาวิกฤต เมื่อคดีหลักฝั่งพระเอกคลี่คลายหาตัวคนร้ายได้แล้ว ความแตกต่างในเรื่องฐานันดรและการไม่เป็นที่ยอมรับในเรื่องรักร่วมเพศของชนชั้นสูงก็กลับมาเป็นอุปสรรคที่นายเอกเค้าเข้าใจแต่ทำใจยอมรับไม่ได้ จบน่ารักแบบชวนลุ้นคู่รองชายหญิงให้จีบกันสำเร็จ
ฉากที่ชอบที่สุดคือความรักฝังใจของท่านอ๋องจิ้ง จำหน้าจ้วนจ้วนไม่ได้ #จำได้แต่ซาลาเปาและกลิ่นหัวผักกาด
#เสี่ยวจ้วนหรือเฉียวหย่งจ้วน คุณชายสามร่างบางของตระกูลขุนนางเล็กๆที่ไม่ควรมีใครสนใจนั้น ได้ชื่อว่าเป็นจอมอันธพาลแห่งเมืองหลวงที่วันๆเอาแต่ก่อเรื่องวุ่นวาย และแล้ววันนึงเสี่ยวจ้วนที่ออกโรงปกป้องสาวสวยที่ถูกบัณฑิตปลายแถวรังแกก็ถูกพ่อบังเกิดเกล้าจับตัวไปให้ #อ๋องจิ้งหรือหลี่เหยียนฮวน ท่านอ๋องสุดหล่อร่างใหญ่น้องชายคนเดียวของฮ่องเต้องค์ปัจจุบันที่ได้ชื่อว่าเป็นขุนศึกล้างบางนิสัยเลือดเย็น ด้วยเหตุว่าเขาเตะคนชั่วแต่พลาดเป้าไปโดนท่านอ๋องที่เสด็จผ่านทางมาพอดี
เปิดเรื่องมาแบบคอเมดี้องค์หญิงจอมแก่น ที่ระรานคนเลวพิทักษ์คนดีในแบบอันธพาลปากเสียที่ฉลาดเป็นกรดมือไวเป็นลิงแต่ตัวจริงบู๊ไม่เก่งสักนิดเพราะชีวิตที่ปกปิดไว้คือการเป็นจิตรกรควบนักเขียนนิยายปกขาวที่นักอ่านต้องต่อคิวยาวเหยียดทุกครั้งที่วางแผง เรื่องนี้นายเอกน่ารักมาก เป็นคนเปิดเผย ใจกว้าง เป็นลูกเมียหลวงที่พ่อไม่รัก นายเอกถูกพระเอกโบยครั้งแรกจนก้นแทบพัง โดนพี่ชายพระเอกสั่งโบยอีกครั้งท้ายเรื่องก็แทบเอาชีวิตไม่รอด จะไปแก้แค้นก็สู้เค้าไม่ได้เลยเอาคืนด้วยการแฉให้โลกรู้ผ่านตัวละครจากฝีน้ำหมึกของตัวเอง!!!
พระเอกเรื่องนี้ไม่ได้โหด ไม่ได้เก่ง ไม่ได้เป็นตัวเอกในการคลี่คลายปมหลักของเรื่อง ท่านอ๋องจิ้งคือ #เหยื่อ ที่ถูกวางยาตั้งแต่เด็ก ถูกทำให้เป็นหุ่นเชิดในการขึ้นครองบัลลังก์ของพี่ชาย ถูกทำให้คนรอบข้างหลงคิดว่าสติวิปลาสดุร้ายไม่ต่างจากสัตว์ป่า แล้วยังถูกวาดให้เป็นต้นแบบในนิยายที่วางแผงครั้งแรกสาวทั่วเมืองก็ดี๊ด๊าเชียร์คู่จิ้นให้มีคู่จริง วางแผงครั้งที่สองก็โดนสาวๆสาดเสียเทเสียว่าเป็นชายใจร้ายหลายใจที่ทอดทิ้ง #จ้วนจ้วน ไปได้อย่างไร เราชอบบทของพระเอกมาก มีหลายแง่มุมที่ทำให้เค้าโดดเด่นทั้งที่ไม่ใช่ฮีโร่ ช่วงแรกดูโหดไร้ใจ ช่วงกลางเรื่องความจำถดถอยไปเป็นเด็กแปดขวบ ช่วงท้ายเรื่องเป็นหนุ่มน้อยกลัดมันที่อ่านหนังสือปกขาวแล้วอยากเรียนรัก ช่วงท้ายสุดคือชายผู้ไม่รู้ว่าชีวิตตัวเองเป็นใครมาก่อน รู้สึกแย่ที่เป็นโรคที่รักษาไม่หาย บทของพระเอกช่วงใจเด็กแต่ร่างไม่เด็กเลยน่ารักน่าแกล้ง คนที่คอยดูแลพระเอกช่วงตกต่ำย่อมต้องเป็นนายเอก ความผูกพันของคู่นี้เลยเริ่มจากนายเอกแกล้งยอมตามน้ำเป็นคนในดวงใจของอ๋องจิ้งเพื่อเอาชีวิตรอด ไปๆมาๆก็ทำตัวเหมือนพี่ชาย ทำไปทำมากลับถูกน้องชายเลียหน้าเลียปาก สุดท้ายก็ถูกน้องชายขี้อ้อนแรงเยอะลักหลับจนสำเร็จ ถ้าเรื่องจบลงแบบนี้คงดูธรรมดา เราเลยชอบที่มีดราม่าต่อให้ทุกคนมองว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเป็นเพียงความใกล้ชิดในช่วงเวลาวิกฤต เมื่อคดีหลักฝั่งพระเอกคลี่คลายหาตัวคนร้ายได้แล้ว ความแตกต่างในเรื่องฐานันดรและการไม่เป็นที่ยอมรับในเรื่องรักร่วมเพศของชนชั้นสูงก็กลับมาเป็นอุปสรรคที่นายเอกเค้าเข้าใจแต่ทำใจยอมรับไม่ได้ จบน่ารักแบบชวนลุ้นคู่รองชายหญิงให้จีบกันสำเร็จ
ฉากที่ชอบที่สุดคือความรักฝังใจของท่านอ๋องจิ้ง จำหน้าจ้วนจ้วนไม่ได้ #จำได้แต่ซาลาเปาและกลิ่นหัวผักกาด
December 19, 2021
ฮวนฮวนแปดขวบน่ารักม้ากกก จ้วนจ้วนก็น่ารักมาก ซนมาก ชอบความแก้แค้นแบบสายผลิต 55555
ตอนแรกกะจะเอามาอ่านเพลินๆ คั่นเวลา ไม่นึกว่าจะสนุกงี้ ชอบตอนที่เริ่มสืบปมต่างๆ ของเรื่องอ่ะ นอกจากความตลกๆ น่ารักในเรื่อง พวกปมเรื่องกับตัวละครต่างๆ ที่แทรกเพิ่มมาก็น่าสนใจ คู่รองก็น่าร้ากกก แก๊งคุณชายตระกูลต่างๆ ก็น่ารักน่าเอ็นดู 5555
ปล. อ่านจบละนึกได้ว่าไม่เจอคำผิดสักจุดในเล่มเลยด้วย ทับใจ อยากให้ สนพ ได้เรื่องเปรี้ยงๆ มาทำบ้าง
ตอนแรกกะจะเอามาอ่านเพลินๆ คั่นเวลา ไม่นึกว่าจะสนุกงี้ ชอบตอนที่เริ่มสืบปมต่างๆ ของเรื่องอ่ะ นอกจากความตลกๆ น่ารักในเรื่อง พวกปมเรื่องกับตัวละครต่างๆ ที่แทรกเพิ่มมาก็น่าสนใจ คู่รองก็น่าร้ากกก แก๊งคุณชายตระกูลต่างๆ ก็น่ารักน่าเอ็นดู 5555
ปล. อ่านจบละนึกได้ว่าไม่เจอคำผิดสักจุดในเล่มเลยด้วย ทับใจ อยากให้ สนพ ได้เรื่องเปรี้ยงๆ มาทำบ้าง
March 15, 2019
อ่านสบายๆ น่ารักดี
March 12, 2022
ตัวแสบจ้วนๆ ก่อเรื่องจนได้ดี ท่านอ๋องเราก็น่ารัก ทั้งจูบทั้งกอด แถมกดอีก อ่านเรื่อยๆ สุขนิยมเรื่องสั้นๆค่ะ
March 11, 2021
เรื่องนี้ดราม่ากว่าที่คิด ตลกช่วงต้นๆ แล้วก็แนวฮ่องเต้โง่ กว่าจะหายโง่ก็ตอนจบตามสไตล์จนตัวเอกอ่วม รวมๆก็สนุกดีมีประมาณ270หน้าแต่ก็ยัดอะไรเข้ามาได้เยอะแยะปมไม่เยอะ ตลกตรงที่นายเอกวาดรูปจนคนอินจัดแม้แต่ข้าราชการและทหารในวังก็ซื้ออ่านแถมชี้นกเป็นนกตามกระแสนี่แหละ
Displaying 1 - 6 of 6 reviews