ت‍ورو ت‍وم‍ب‍و‌

by Miguel Ángel Asturias, زهرا کیا ( خانلری) (Translator)

Esplugues de Llobregat, Barcelona. 18 cm. 216 p. Encuadernación en tapa blanda de editorial ilustrada. Colección 'El Ave fénix', numero coleccion(31). Asturias, Miguel Ángel 1899-1974. La audiencia de los confines. Mensajes indios .. Este libro es de segunda mano y tiene o puede tener marcas y señales de su anterior propietario. 8401421314

141 pages, Paperback

First published January 1, 1977

About the author

Guatemalan poet, novelist, diplomat, and winner of the Nobel Prize for literature in 1967. Asturias's writings combine the mysticism of the Maya with epic impulse toward social protest. His most famous novel is EL SEÑOR PRESIDENTE (1946), about life under the rule of a ruthless dictator. Asturias spent much of his life in exile because of his public opposition to dictatorial rule.

Reviews

[Moshtagh hosein · Rating 4 out of 5]

داستان اول داستان بلند توروتومبو ترجمه شده به دست خانم زهرای خانلری کیا،سرنوشت دخترکی‌ست که به نظرم استعاره از گواتمالا ست که قربانی شهوت،دسیسه و فرصت طلبی احزاب کمونبستی و ضد کمونیستی دوران خودش میشه،داستانی بومی و تراژیک.

داستانک دوم آیینه های لیداسال
یک داستان با تم رئالیسم جادویی و بومی و پر زنگ،به نظر شخصی خودم داستانک آیینه های لیداسال می‌توانست در مجموعه رساله در ستایش نابینایی که اسکندر آبادی ترجمه و نشر ماهی نشر داده هم جا بگیره.

[about my mind · Rating 5 out of 5]

روبرتو بولانیو در اکثر آثارش از شخصیت‌های زیادی اسم می‌برد که اکثرا یا نویسنده هستند یا شاعر ؛ که آنگونه که باید دیده نشده‌اند و ما فقط بخش خیلی خیلی کوچکی از نویسنده‌های آمریکای لاتین ( بورخس ، کارپانتیه ، کورتاثار ، یوسا و ... ) را می‌شناسیم ؛ حتی نام یکی از مهمترین آثارش ( کارآگاهان وحشی ) را از نام یکی از رمان‌های شاعر و نویسنده‌ی مورد علاقه‌اش ( سزار وایخو ) برداشته است . کسی که به مدت نیم قرن ناشناخته ماند و بعد از نیم قرن او را مهمترین شاعر قرن ، بعد از دانته نامیدند . البته جناب آستوریاس شناخته شده‌تر از این حرف‌هاست ؛ لااقل در سطح جهانی ( بواسطه‌ی جایزه نوبلی که برده‌اند ) ، اما با اینحال در میان خوانندگان فارسی زبان ، باز کمتر شناخته شده و کمتر خوانده شده هست .
و اما برسیم به این شاهکار ؛ کتابی که شبیه کتاب دیگری نیست و نویسنده‌ای که شبیه نویسنده‌ی دیگری نیست . آن‌قدر نثر قوی و شاعرانه‌ی خوبی دارد که محال هست خواننده چندباری متن را نخواند و لذت نبرد ؛ دیشب که کتاب را برای اولین بار ورق زدم ( قصد خواندنش را نداشتم ) ، جادوی کلمات مرا به سوی خود کشیدند و این شد که یک نفس کتاب را خواندم . کتابی پر از تمثیل ، کنایه ، شگفتی ، ادبیات و ادبیات ...
درمورد داستان چیزی نمی‌گویم تا دوستان گرانقدر خودشان کشف کنند این دریای عظیم را ؛ منتهی برای تأیید و تأکید بر نثر قوی و شاعرانه‌ی اثر قسمتی از متن را در ذیل می‌آورم :

« جسد زن کوچولوی تجاوز شده به وسیله‌ی شیطان ، از این قریه به آن قریه برده می‌شد ، جسدی که به آسمان پرواز می‌کرد و به صورت فرشتگان در‌آمد . لحظه به لحظه بر تعداد رقصندگان افزوده میگشت که بر لباس‌های او ، روبان‌های رنگارنگ وصل می‌کردند و ورقه‌هایی می‌چسباندند که خانواده‌ها ، شرکت کنندگان در امور خیریه و شهرداری‌ها درخواست‌هایشان را از خدا در آنها نوشته بودند . »

[Mb · Rating 3 out of 5]

كتاب حاضر شامل ٢ داستانِ توروتومبو و ايينه ليداسال از نويسنده و شاعر گواتمالايي برنده جايزه نوبل ١٩٦٧ است.
او پس از انقلاب گواتمالا مدتها به عنوان سفير اين كشور در ارژانتين و فرانسه مشغول به كار بود.
اثار او در سبك رئاليسم جادويي ست و مانند اكثر نويسنده هاي امريكاي جنوبي لحني شاعرانه در كارش موج ميزند كه اين موضوع در مورد او حتي نمود بيشتري دارد.او از اداب و رسوم كشورش به دفعات در اثارش استفاده ميكند كه همين موضوع به انضمام لحن شاعرانه اش كار را براي مترجم سخت ميكند.ترجمه توروتومبو با اينكه بد نيست ولي خوب هم نيست..در واقع مترجم سعي داشته كه لحن نويسنده را در ترجمه هم حفظ كند كه باعث ميشود خواننده گيج شود.ضمن اينكه جاهاي بسياري احتياج به پاورقي داشت تا خواننده متوجه شود فلان جمله ارجاع به چه چيزي است.
در هر ٢ داستان اين كتاب او ضمن نشان دادن اعياد و رسوم خاص كشورش اشاره اي به وضعيت خفقان اور كشور و نيز انتقادي به كم سوادي و خرافه پرستي دارد.
توروتومبو يك جشن ملي مذهبي در گواتمالاست كه وقايع داستان اول در حين ان ميگذرد.
"ناتيويته كينتوچ" كودك ٧ ساله به همراه پدر و پدر خوانده اش از روستا به شهر امده اند تا لباسهاي مخصوص جشن توروتومبو را از يك سمساري كرايه كنند.ناتيويته در حين بازي در خانه سمسار گم ميشود و پدرش انجا را ترك ميكند.
سمسار كه پيرمردي ست كريه منظر به نام دُن استانيسلاس تاماگاس،عضوي از هيئت ضد انقلاب كشور است كه كارشان شناسايي نيروهاي انقلابي ست.او پس از يافتن دختر كوچك نميتواند خود را كنترل كند و اقدام به تجاوز به دختر ميكند،در حاليكه دختر از ترس و درد ميميرد.
سپس با نقشه اي و با سواستفاده از عقايد خرافه پرستانه پدرش كه به دنبال او امده به او مي باوراند كه دختر طعمه شيطان شده و اوست كه تجاوز كرده است.اما در اين بين همسايه ايتاليايي اش به نام "بنويون تيزونلي" كه مرديست انقلابي و شاهد جنايت بوده است،به واسطه عمل او دست به باج گيري سياسي ميزند و نام افرادي كه قرار است به زودي توسط پليس دستگير شوند را از او طلب ميكند،در ادامه..
در داستان دوم كه بيشتر از اولي دوست داشتم،دختري به نام ليداسال در عشقي جانسوز نسبت به پسري به نام "فليپه الويزيروس" دست به اعمالي خرافي ميزند و سعي دارد با جادو و طلسم كردنش او را بدست بياورد غافل از اينكه..
قبلا از اين نويسنده كتاب "چشمان بازمانده در گور" را خواندم كه متاسفانه چندان چيزي از ان يادم نيست.جز اينكه در ان اثر هم به عقايد،اداب و رسوم،فقر،بي سوادي،عقب ماندگي و..اشاره كرده بود.اثار استورياس را دوست دارم،گرچند كه نميشود به انها به كتابهايي با تعليق بالا مانند اثار ماركز و يوسا نگاه كرد.

[Fernando Endara · Rating 5 out of 5]

Editado por Plaza & Janés, en su colección Rotativa en 1972, este libro está compuesto por el relato “Torotumbo”, la obra en teatro “La Audiencia de los Confines” y el poemario “Mensajes Indios”. En tres géneros literarios distintos encontramos las más altas calidades estéticas y literarias de Miguel Ángel Asturias, esa prosa versificada enraizada en los dioses antiguos del continente que recrean una Guatemala mítica y mágica, un confín de nuestra América Mestiza en donde los márgenes del tiempo fracasaron, donde no hay ciclo ni continuidad, todo es pasado, presente y futuro, todo es espacio sideral, todo es bebida, mezcal y mestizaje. No es una lectura, es un subidón enteógeno ritual. En el universo de Asturias encontramos la mezcla precisa y preciosa de la estirpe, aquellos pueblos guerreros y espirituales autóctonos, caribes, afros, huaraos y peninsulares que configuraron este territorio exótico, ese paraje que en palabras de Carpentier “no agota su caudal de mitologías”. Es ese toque de magia que salpica la realidad del continente, ese enfoque que sería catalogado como “Realismo Mágico” y quedaría certificado en el Premio Nobel; el que destila con elegancia y virtuosismo de la pluma de Asturias.

El “Torotumbo” es la danza guerrera de la libertad. El terrible crimen de Tamagás, miembro del “Comité de Defensa contra el Comunismo” y dueño de la tienda de disfraces, desencadena las huestes del torotumbo toroblanco, tototumbo toronegro. El despiadado, el cruel, el perverso y sádico cunde, se atiborra, gime, estrangula, penetra, colma sus instintos sobre el cuerpecito despedazado de Natividad Quintuche, niña de 7 años. Criatura inocente, asustada por los cuernos, colas y pelos de los espeluznantes disfraces, se pierde entre las sombras y la envuelven las garras del diablo, del diablo-hombre que después de la perfidia, de embadurnar de semen a la víctima, culpa al demonio, a “Carne Cruda”. Culpa al traje y a la máscara, a sus ojos verdes, cuernos amarillos y blancos colmillos, culpa a la superstición salvaje de los naturales que se tragan tamaña hipocresía. Las batallas políticas confluyen con los bailes ancestrales, en nombre del “anticomunismo” se tortura y se asesina a los pensadores de la justicia y la libertad. El festín de tambores será el presagio de la tormenta, la fiesta que subvierte el orden, la celebración que se convierte en caos. Y nosotros, con los diablos y los santos a cuestas, con sus voces y sus cantos, su música y zapateo.

“La Audiencia de los Confines” es una obra teatral histórica, basada en los debates y el desorden que produjo la promulgación de las “Leyes Nuevas de Indias” en 1542-1543 entre los curas, encomenderos, hispanos, caciques, curacas y naturales de la “muy noble y muy leal Ciudad de Santiago de los Caballeros de Guatemala”. Escrita en 1957 durante el exilio de Asturias en Buenos Aires, toma el nombre del primer órgano corporativo de gobierno y de administración de justicia que se estableció en el Reino de Guatemala de 1542 a 1563. La obra se divide en 3 actos y se construye alrededor de la figura del Padre Bartolomé de las Casas y el impacto que trajo consigo su triunfo “teológico” sobre Sepúlveda en Valladolid para conseguir la “libertad de los indios”. Para los encomenderos eran inadmisible perder a sus esclavos, sus ganancias, su usufructo y sus indias para la cópula. Era una afrenta pues se consideraban herederos directos de la conquista de tierras y mujeres. Para los frailes, curas y canónigos, los decretos eran necesarios para la evangelización del Nuevo Reino, para frenar el abuso y la lujuria, para una difícil transición, para la conversión con Biblias, lenguas y crucifijos. La masa de indios confundida, en marcha en pos de sus tiranos, clamando venganza y justicia. Aterrados, manipulados se alienan, y se alinean con los encomenderos, con sus amos, con los patrones; se saben oprimidos sin reconocer a su opresor. Empieza un proceso de negociación en la América Hispana, un debate de sangres en combinación, de sincretismo, de hibridación, de creación y recreación, de encuentro y desencuentro, una región fantástica que destaca en el universo lírico y anacrónico de Asturias.

Los “Mensajes Indios”, publicados en 1958, son las métricas del heraldo de una sabiduría incomprensible de aquella época fallecida; cuanto los montes y los ríos, tan sagrados como las piedras, los castores y el jaguar, hermanados con los hombres, cantaban líricas y melodías tan sublimes que fueron grabadas únicamente en la memoria y nada más. Es un homenaje a la savia bruta y elaborada, al maíz, a los colores, a Cuculcán, al fuego, al sur, al ocaso, a la mañana, al copal, a Guatemala, a la marimba, al mar, a los ancestros, al silencio, a la belleza, a los tejidos. Las descripciones de Asturias son fabulosas, cargadas de tonos atávicos, de ritmo, de estilo, de magia, de olores y sensaciones míticas. Tres obras que demuestran ese cruce de caminos de la realidad y la ficción, el tinku, la danza y la poesía como armas de liberación, como el martillo que romperá nuestras cadenas.

[Ali · Rating 2 out of 5]

included two long-short stories by Asturias; Torotombo (1966) and Le Miroir de Lida Sal (1967)
دو داستان بلند آستوریاس با نام های "توروتومبو" و "آیینه ی لیدا سال" در یک کتاب با نام "توروتومبو" توسط زهرا خانلری به فارسی برگردانده شده که چاپ اول آن در 1351 و چاپ دوم در 1357، هردو از سوی انتشارات خوارزمی ست. توروتومبو، تراژدی دختری ست بومی که توسط یک سمسار مورد تجاوز قرار می گیرد. فضای قصه از مجموعه ای متضاد از رقص و پایکوبی و خشونت در جامعه ای ست که زندگی انسان های معمولی بازیچه ی هر مساله ی ناچیزی، از جمله سیاست می شود.

[Ali · Rating 2 out of 5]

included two long-short stories by Asturias; Torotombo (1966) and Le Miroir de Lida Sal (1967)
دو داستان بلند آستوریاس با نام های "توروتومبو" و "آیینه ی لیدا سال" در یک کتاب با نام "تور��تومبو" توسط زهرا خانلری به فارسی برگردانده شده که چاپ اول آن در 1351 و چاپ دوم در 1357، هردو از سوی انتشارات خوارزمی ست. توروتومبو، تراژدی دختری ست بومی که توسط یک سمسار مورد تجاوز قرار می گیرد. فضای قصه از مجموعه ای متضاد از رقص و پایکوبی و خشونت در جامعه ای ست که زندگی انسان های معمولی بازیچه ی هر مساله ی ناچیزی، از جمله سیاست می شود.

[Jeannette · Rating 5 out of 5]

Esta es una de mis narraciones favoritas de Asturias. Las descripciones, los símbolos las dualidades y los símiles son claros y poderosos, como un grito.

La aliteración (?) del capítulo 4 es una delicia: los lectores vamos siguiendo a Natividad que trota, luego vemos en carrera los procesos de preparar el cuerpo y vestir a la niña de angelito, luego empieza la oración, que es un rito y un canto, y con una oración empieza el torotumbo. Qué maravilla de ritmo, de música, de acciones que se suceden y nos atrapan en su vertiginoso suceder.

En fin, que me encanta y ya.

[Pablo · Rating 1 out of 5]

Repulsivo.

[Rogue · Rating 4 out of 5]

4.2

[Mojtaba Rafiei-korogan · Rating 3 out of 5]

داستان اول، توروتومبو، شروع درخشانی داشت و در مجموع داستان خوبی بود. اما داستان دوم، آیینه‌ی لیداسال، چنگی به دل نمی‌زنه

[Yolanda Cortez · Rating 4 out of 5]

Un narrativa muy interesante y muy asertiva en cuanto a la descripción de cualquier país latimoamericano. Describe una realidad cruda, en pocos personajes.

[Ana Lanz · Rating 4 out of 5]

"El pueblo subía a la conquista de las montañas, de sus montañas, al compás del Torotumbo. En la cabeza, las plumas que el huracán no domó. En los pies, las calzas que el terremoto no gastó. En sus ojos, ya no la luz de la noche, sino la luz del nuevo día. Y a sus espaldas, prietas y desnudas, un manto de sudor de siglos."