όποτε διαβάζω κάποιο κείμενο του ίσαρη, νιώθω μια απολύτως ανεξήγητη συγγένεια. ίσως στην επιλογή των τόπων ή στο κουβάρι που γίνονται η μουσική, οι λέξεις, οι πίνακες, οι αναφορές - τόσο που πια δεν ξέρεις ποιο είναι ποιο. ίσως επειδή τυχαίνει να τα διαβάζω κάθε φορά που μετακινούμαι ή που σκέφτομαι τη μετακίνηση, τους δεσμούς μας, τις ρίζες.
έτσι: το ντελφτ μου είχε φανεί η πιο βιώσιμη, η αγαπημένη μου ολλανδική πόλη, η ιστορία του βερολίνου διαδραματίζεται έναν δρόμο πάνω από το τωρινό (προσωρινό) σπίτι, τον δρόμο με το μυστικό και ωραιότερο μπαρ και το λιτερατούρχάους, η θεσσαλονίκη μεταμορφώνει τον αφηγητή σε μια «μαλακιά, μικρή, ελάχιστη μάζα από τρυφερότητα» και «όλοι οι κανόνες και τα αμυντικά συστήματα πάνε περίπατο».