What do you think?
Rate this book
Δύο
Μετά τον αιφνίδιο θάνατο της μητέρας της, η αφηγήτρια ανακαλύπτει τυχαία μια σειρά επιστολών που συνοδεύονται από σκίτσα εμπνευσμένα από τις φωτογραφίες της Αμερικανίδας φωτογράφου Ντιάν Άρμπους. Ακολουθώντας τον μίτο αυτών των επιστολών θα καταδυθεί στα έγκατα της οικογενειακής της ιστορίας, στις στοές των μεταλλείων της Σερίφου, όπου προσωπικές και συλλογικές εξεγέρσεις έχουν πνιγεί στο αίμα.
Το "Δύο" αποτελεί μια πολύπτυχη αφήγηση όπου γραφή, φωτογραφία και ζωγραφική αλληλοκαθρεφτίζονται. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα το οποίο ανιχνεύει τα νήματα που ενώνουν τη συλλογική με την προσωπική ιστορία και συνάμα ψαύει τα όρια της ατομικής ταυτότητας και της ερωτικής επιθυμίας. Τέλος, βάζει το δάχτυλο στην πληγή του πρωταρχικού δεσμού μάνας και κόρης.
Μια ιστορία που χτυπάει επίμονα την κλειδωμένη πόρτα της αγάπης.
Το "Δύο" αποτελεί μια πολύπτυχη αφήγηση όπου γραφή, φωτογραφία και ζωγραφική αλληλοκαθρεφτίζονται. Πρόκειται για ένα μυθιστόρημα το οποίο ανιχνεύει τα νήματα που ενώνουν τη συλλογική με την προσωπική ιστορία και συνάμα ψαύει τα όρια της ατομικής ταυτότητας και της ερωτικής επιθυμίας. Τέλος, βάζει το δάχτυλο στην πληγή του πρωταρχικού δεσμού μάνας και κόρης.
Μια ιστορία που χτυπάει επίμονα την κλειδωμένη πόρτα της αγάπης.
200 pages, Paperback
First published December 1, 2018
2 people are currently reading
43 people want to read
About the author
Έλενα Μαρούτσου
16 books32 followersΗ Έλενα Μαρούτσου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1967. Σπούδασε Ιστορία στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών κι έκανε μεταπτυχιακές σπουδές στη Λογοτεχνία και στις Εικαστικές Τέχνες στο Reading University της Αγγλίας. Ασχολήθηκε ερασιτεχνικά με τη φωτογραφία και το κολάζ. Ζει και εργάζεται ως εκπαιδευτικός στην Αθήνα.
Ratings & Reviews
Friends & Following
Create a free account to discover what your friends think of this book!
Community Reviews
Displaying 1 - 15 of 15 reviews
June 21, 2020
Δεν μ' έπεισε, δυστυχώς.
Απόλαυσα ωστόσο κάποια κομμάτια της Ούρσουλας Φωσκόλου.
Απόλαυσα ωστόσο κάποια κομμάτια της Ούρσουλας Φωσκόλου.
February 9, 2020
"Δύο"
Υπάρχουν κάποια βιβλία που γίνονται οδύνη της ψυχής κατά την ανάγνωση τους.
Οι σελίδες τους σε μεθούν.
Γίνεσαι έρμαιο στις λέξεις τους και στα αποσπάσματα τους.
Το ΔΥΟ είναι από εκείνα τα πονήματα που για να τα απολαύσεις πράγματικα πρέπει να κάνεις δεύτερη και τρίτη ανάγνωση.
Η γραφή λεπιδι στην ψυχή.
Σου τρύπα το είναι σόυ.
Σε φέρνει αντιμετώπο με το Εγώ σού.
Σου δίνει τροφή για σκέψη και για ζωή.
Ένα βιβλίο ωδή στην αγάπη.
Την υπαρξιακή αγάπη.
Την αγάπη που εισχωρεί στην ζωή μέσα από την τέχνη.
Την αγάπη της ψυχής.
Την αγάπη που πονά. Εκείνη της πληγής που ποτέ δεν κλείνει όσο και αν προσπαθείς να την επουλώσεις.
Αγάπη για την ζωή.
Αγάπη για τις χαμένες στιγμές μας.
Αγάπη.
Αληθινή, ατόφια, λεπτεπίλεπτη και δυνατή συνάμα.
Ο λυρισμός που χρησιμοποιείται στη γραφή μου θυμίζει μαγικό παραμύθι.
Σε βάζει πιο έντονα στην Ιστορία.
Το ΔΥΟ είναι μια ιστορία που έχει γραφτεί για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.
Είναι ένα βιβλίο που μιλά για την προσωπική, ερωτική, ανθρώπινη πλευρά του εαυτού μας.
Την ταυτότητα που όλοι είτε σε πιο μικρή ηλικία είτε σε μεγαλύτερη όλοι αναζητούμε.
Ήθελα τόσο έντονα να πάρω χαρτί και στυλό και να σημειώνω τα αποσπάσματα.
Μιλούσαν στην ψυχή μου.
Τραγούδι γινόντουσαν οι λέξεις του και με γαλήνευαν.
Έντονες οι εικόνες που σου περνά η συγγραφέας.
Σε αφοπλίζει με τις αλήθειες της ζωής που περνάει.
Κάθε ενότητα σου δίνει το κίνητρο να σκεφτείς και να ανοίξεις το δικό σου ασκό του Αιόλου. Να περπατήσεις σε παλιά μονοπάτια και να αναλογιστείς πόσο σκληρά (ίσως) καταδικάσετε χωρίς να μπεις στη διάδικασια των δεύτερων σκέψεων.
Θα μπορούσα να πω ότι το ΔΥΟ είναι ένα βιβλίο αυτοβελτιωσης με μία άλλη οπτική μάτια.
Ένα βιβλίο που άνοιγει δεύτερο παράθυρο στην ψυχή και σε αφήνει να δεις πόσα έχασες παλεύοντας με τους διαμονές σου αντί να τους δεχθείς και να τους αγαπήσεις.
Φοβούμενος την κατακριτέα κριτική του Εγώ σου.
Ένα βιβλίο που σε ξύπνα και σε αλλάζει.
Σε κάνει να κοιτάς την ζωή και τους ανθρώπους με άλλο μάτι.
Μερικές φορές μπορεί να κρινόμαστε από τις επιλογές μας. Να νιώθουμε φρικια.
Όμως:
" Υπάρχει μία αύρα θρύλου που περιβάλλει τα "φρικια".
Σαν αυτά τα πρόσωπα σε ένα παραμύθι που σε σταματούν και σου ζητούν να λύσεις ένα γρίφο.
Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν μέσα από τη ζωή τρέμοντας μήπως αποκτήσουν κάποια τραυματική εμπειρία. Τα "φρικια" έχουν γεννηθεί με το τραύμα τους. Έχουν ήδη περάσει τις κατατακτήριες στη ζωή. Είναι αριστοκράτες.
Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κάθε αναγνώστης αλλά και κάθε άνθρωπος.
Για να μάθουμε να αγαπάμε πιο πολύ τον εαυτό και να μην κρίνουμε τις επιλογές μας με τα μάτια των άλλων.
Υπάρχουν κάποια βιβλία που γίνονται οδύνη της ψυχής κατά την ανάγνωση τους.
Οι σελίδες τους σε μεθούν.
Γίνεσαι έρμαιο στις λέξεις τους και στα αποσπάσματα τους.
Το ΔΥΟ είναι από εκείνα τα πονήματα που για να τα απολαύσεις πράγματικα πρέπει να κάνεις δεύτερη και τρίτη ανάγνωση.
Η γραφή λεπιδι στην ψυχή.
Σου τρύπα το είναι σόυ.
Σε φέρνει αντιμετώπο με το Εγώ σού.
Σου δίνει τροφή για σκέψη και για ζωή.
Ένα βιβλίο ωδή στην αγάπη.
Την υπαρξιακή αγάπη.
Την αγάπη που εισχωρεί στην ζωή μέσα από την τέχνη.
Την αγάπη της ψυχής.
Την αγάπη που πονά. Εκείνη της πληγής που ποτέ δεν κλείνει όσο και αν προσπαθείς να την επουλώσεις.
Αγάπη για την ζωή.
Αγάπη για τις χαμένες στιγμές μας.
Αγάπη.
Αληθινή, ατόφια, λεπτεπίλεπτη και δυνατή συνάμα.
Ο λυρισμός που χρησιμοποιείται στη γραφή μου θυμίζει μαγικό παραμύθι.
Σε βάζει πιο έντονα στην Ιστορία.
Το ΔΥΟ είναι μια ιστορία που έχει γραφτεί για κάθε άνθρωπο ξεχωριστά.
Είναι ένα βιβλίο που μιλά για την προσωπική, ερωτική, ανθρώπινη πλευρά του εαυτού μας.
Την ταυτότητα που όλοι είτε σε πιο μικρή ηλικία είτε σε μεγαλύτερη όλοι αναζητούμε.
Ήθελα τόσο έντονα να πάρω χαρτί και στυλό και να σημειώνω τα αποσπάσματα.
Μιλούσαν στην ψυχή μου.
Τραγούδι γινόντουσαν οι λέξεις του και με γαλήνευαν.
Έντονες οι εικόνες που σου περνά η συγγραφέας.
Σε αφοπλίζει με τις αλήθειες της ζωής που περνάει.
Κάθε ενότητα σου δίνει το κίνητρο να σκεφτείς και να ανοίξεις το δικό σου ασκό του Αιόλου. Να περπατήσεις σε παλιά μονοπάτια και να αναλογιστείς πόσο σκληρά (ίσως) καταδικάσετε χωρίς να μπεις στη διάδικασια των δεύτερων σκέψεων.
Θα μπορούσα να πω ότι το ΔΥΟ είναι ένα βιβλίο αυτοβελτιωσης με μία άλλη οπτική μάτια.
Ένα βιβλίο που άνοιγει δεύτερο παράθυρο στην ψυχή και σε αφήνει να δεις πόσα έχασες παλεύοντας με τους διαμονές σου αντί να τους δεχθείς και να τους αγαπήσεις.
Φοβούμενος την κατακριτέα κριτική του Εγώ σου.
Ένα βιβλίο που σε ξύπνα και σε αλλάζει.
Σε κάνει να κοιτάς την ζωή και τους ανθρώπους με άλλο μάτι.
Μερικές φορές μπορεί να κρινόμαστε από τις επιλογές μας. Να νιώθουμε φρικια.
Όμως:
" Υπάρχει μία αύρα θρύλου που περιβάλλει τα "φρικια".
Σαν αυτά τα πρόσωπα σε ένα παραμύθι που σε σταματούν και σου ζητούν να λύσεις ένα γρίφο.
Οι περισσότεροι άνθρωποι περνούν μέσα από τη ζωή τρέμοντας μήπως αποκτήσουν κάποια τραυματική εμπειρία. Τα "φρικια" έχουν γεννηθεί με το τραύμα τους. Έχουν ήδη περάσει τις κατατακτήριες στη ζωή. Είναι αριστοκράτες.
Ένα βιβλίο που πρέπει να διαβάσει κάθε αναγνώστης αλλά και κάθε άνθρωπος.
Για να μάθουμε να αγαπάμε πιο πολύ τον εαυτό και να μην κρίνουμε τις επιλογές μας με τα μάτια των άλλων.
April 22, 2020
Όπως λέει και η περιγραφή του βιβλίου "πρόκειται για μια ιστορία που χτυπά επίμονα την κλειδωμένη πόρτα της αγάπης" . Απλά συγκλονιστικό! Το αγάπησα! Ένας ύμνος στη γυναικεία φύση!
Read
December 23, 2018Η εσωτερική πρωτοπρόσωπη αφήγηση ξυπνά τον πιο ενδότερο εαυτό σου. Και η αφηγήτρια του μυθιστορήματος διχάζεται σε σκέψεις και συναισθήματα, σε αναζητήσεις και σταθερές. Ο ιδιαίτερος θάνατος της μητέρας της διαμορφώνει απόσταση απ’ την επικοινωνία, όχι λόγω του φυσικού συμβάντος, αλλά σαν κάποιας μορφής ένστικτο – λες και το ήξερε απ’ την αρχή.
Ούτε να ακούσει τις φωνές μας μπορούσε πλέον η μαμά μου, που στο εξής δεν ήταν η μαμά μου γιατί το νήμα κόπηκε, ήταν μονάχα η Ανδριάννα. Έτσι θα τη λέω λοιπόν και το «μαμά» θα το βάζω κρυφά στο στόμα μου, σαν μια παλιά καραμέλα που πας να τη δαγκώσεις και σου σπάει τα δόντια.
Η αφηγήτριά μας ξεκινά ένα εσωτερικό παιχνίδι διασταύρωσης στοιχείων και συμπτώσεων, καθώς βέβαια η ζωή της εκτυλίσσεται στην κανονικότητα της καθημερινότητας. Η φιγούρα του πατέρα που είναι κοντά και στηρίζει –έτσι τουλάχιστον μοιάζει–, ο Πέτρος που γίνεται η πιο γλυκιά «πέτρα» στα σωθικά της, η φίλη που είναι πιο κοντά στην αλήθεια της, η γιαγιά που στη σιωπή της υπάρχουν φωνές και ερωτήματα κι ένας κυκλωτικός συνειρμός που διαγράφει εναλλαγές στη ζωή της.
Η δεύτερη φωνή δεν είναι άλλη από τις επίμαχες επιστολές· αυτές τις συμβολικές στιγμές που μας αποκαλύπτουν την πιο ιδιαίτερη πτυχή της Ανδριάννας, σε ένα ευαίσθητο και ενοχικό παιχνίδι δήθεν φαντασίας. Στην αλήθεια αυτών των κειμένων η αφηγήτρια πλάθει και πλάθεται. Αναζητά μια εσωτερική λύτρωση στην έκφραση και αναμοχλεύει όλα όσα –μάλλον– δεν είχε τολμήσει μέχρι το σωστό ερέθισμα.
Η ζωή τής προσφέρει καταστάσεις, εναλλαγές και ανατροπές που όχι μόνο εξυπηρετούν τη ροή της πλοκής και της ιστορίας, αλλά δικαιολογούν το «άστατο» κατά καιρούς θυμικό της και τα ατέρμονα ερωτηματικά στον τρόπο που σκέπτεται και αναζητά συνέχειες.
Η ηρωίδα πάσχει μέσα απ’ τη διαρκή πορεία, απ’ τι σκάλισμα στα βαθιά και δοκιμάζεται. Τολμά να βυθιστεί στο σκοτάδι και στο μυαλό των άλλων και αυτοαναιρείται κάθε που τα γεγονότα την προλαβαίνουν. Η πεζή πραγματικότητα του πατέρα, η δουλειά με τους κήπους, το ταξίδι στο νησί και οι άνθρωποι που την πλησιάζουν, όχι μόνο ανατρέπουν όσα στεγανά δομεί, αλλά ανασύρουν την πραγματικότητα – αποδομώντας σταδιακά την αλήθεια της.
Βιώνει μια λύπη, αλλά και μια απελευθερωτική διάθεση, για να μπορέσει να συγκρίνει τη «δυαδική» νόρμα των ανθρώπων, αφήνοντας τον εαυτό σαν έρμαιο στους άλλους, διατηρώντας όμως τον δυναμισμό της άποψης σε κάθε της ανατροπή.
Μέχρι που λίγο πριν το τέλος όλα γίνονται κάτι απ’ τα παραμύθια που τη μεγάλωσαν, τις φωτογραφίες που τη στιγμάτισαν και τους ανθρώπους που πέρασαν και τη συντρόφεψαν.
Είναι που δεν θα ήθελε να μοιάζει μ’ εκείνον τον «λεκέ» στη ζωή. Να θυμίζει ότι όλα τελικά σου μιλούν, όλα έχουν κάτι να σου πουν, αρκεί να τα μεγεθύνεις και να προσέξεις στην αλήθεια που κρύβουν – έστω κι αν κάποια η φωνή μοιάζει να σου κάνει δεύτερη, τόσο αόρατη και δική σου.
Έτσι κι αλλιώς, η λύτρωση δεν είναι παρά μια γλυκιά ανάμνηση που σε οδηγεί στο τέλος· για μια ανατρεπτική αρχή που η αφηγήτρια θα ήθελε να είχε προβλέψει – ίσως και να το κάνει να μοιάζει σαν μια και μοναδική φωτογραφία στιγμής.
Το μόνο που σου λέει ένα αποτυπωμένο πρόσωπο είναι: Κοίτα με. Υπήρξα εδώ. Υπήρξα εδώ αλλά δεν είμαι πια εδώ. Υπήρξα εδώ για να σου θυμίζω πως δεν θα ξαναϋπάρξω εδώ, όμως εσύ πάντα θα με βλέπεις πάνω στο φωτογραφικό χαρτί σαν λεκέ πάνω σε ρούχο που δεν βγαίνει με τίποτα. Ο αποτυπωμένος άνθρωπος είναι ο λεκές».
*άξια σημασίας και η επιλογή της Έλενας Μαρούτσου να συνεργαστεί με τη νέα συγγραφέα Ούρσουλα Φωσκόλου, κάτι που δυστυχώς δεν είναι σύνηθες στην καθιερωμένη νοοτροπία και αντιμετώπιση των πιο έμπειρων συγγραφέων προς την ορμή όσων ξεκινούν τα συγγραφικά τους δρώμενα. Καλή επιτυχία και στις ΔΥΟ.
Ούτε να ακούσει τις φωνές μας μπορούσε πλέον η μαμά μου, που στο εξής δεν ήταν η μαμά μου γιατί το νήμα κόπηκε, ήταν μονάχα η Ανδριάννα. Έτσι θα τη λέω λοιπόν και το «μαμά» θα το βάζω κρυφά στο στόμα μου, σαν μια παλιά καραμέλα που πας να τη δαγκώσεις και σου σπάει τα δόντια.
Η αφηγήτριά μας ξεκινά ένα εσωτερικό παιχνίδι διασταύρωσης στοιχείων και συμπτώσεων, καθώς βέβαια η ζωή της εκτυλίσσεται στην κανονικότητα της καθημερινότητας. Η φιγούρα του πατέρα που είναι κοντά και στηρίζει –έτσι τουλάχιστον μοιάζει–, ο Πέτρος που γίνεται η πιο γλυκιά «πέτρα» στα σωθικά της, η φίλη που είναι πιο κοντά στην αλήθεια της, η γιαγιά που στη σιωπή της υπάρχουν φωνές και ερωτήματα κι ένας κυκλωτικός συνειρμός που διαγράφει εναλλαγές στη ζωή της.
Η δεύτερη φωνή δεν είναι άλλη από τις επίμαχες επιστολές· αυτές τις συμβολικές στιγμές που μας αποκαλύπτουν την πιο ιδιαίτερη πτυχή της Ανδριάννας, σε ένα ευαίσθητο και ενοχικό παιχνίδι δήθεν φαντασίας. Στην αλήθεια αυτών των κειμένων η αφηγήτρια πλάθει και πλάθεται. Αναζητά μια εσωτερική λύτρωση στην έκφραση και αναμοχλεύει όλα όσα –μάλλον– δεν είχε τολμήσει μέχρι το σωστό ερέθισμα.
Η ζωή τής προσφέρει καταστάσεις, εναλλαγές και ανατροπές που όχι μόνο εξυπηρετούν τη ροή της πλοκής και της ιστορίας, αλλά δικαιολογούν το «άστατο» κατά καιρούς θυμικό της και τα ατέρμονα ερωτηματικά στον τρόπο που σκέπτεται και αναζητά συνέχειες.
Η ηρωίδα πάσχει μέσα απ’ τη διαρκή πορεία, απ’ τι σκάλισμα στα βαθιά και δοκιμάζεται. Τολμά να βυθιστεί στο σκοτάδι και στο μυαλό των άλλων και αυτοαναιρείται κάθε που τα γεγονότα την προλαβαίνουν. Η πεζή πραγματικότητα του πατέρα, η δουλειά με τους κήπους, το ταξίδι στο νησί και οι άνθρωποι που την πλησιάζουν, όχι μόνο ανατρέπουν όσα στεγανά δομεί, αλλά ανασύρουν την πραγματικότητα – αποδομώντας σταδιακά την αλήθεια της.
Βιώνει μια λύπη, αλλά και μια απελευθερωτική διάθεση, για να μπορέσει να συγκρίνει τη «δυαδική» νόρμα των ανθρώπων, αφήνοντας τον εαυτό σαν έρμαιο στους άλλους, διατηρώντας όμως τον δυναμισμό της άποψης σε κάθε της ανατροπή.
Μέχρι που λίγο πριν το τέλος όλα γίνονται κάτι απ’ τα παραμύθια που τη μεγάλωσαν, τις φωτογραφίες που τη στιγμάτισαν και τους ανθρώπους που πέρασαν και τη συντρόφεψαν.
Είναι που δεν θα ήθελε να μοιάζει μ’ εκείνον τον «λεκέ» στη ζωή. Να θυμίζει ότι όλα τελικά σου μιλούν, όλα έχουν κάτι να σου πουν, αρκεί να τα μεγεθύνεις και να προσέξεις στην αλήθεια που κρύβουν – έστω κι αν κάποια η φωνή μοιάζει να σου κάνει δεύτερη, τόσο αόρατη και δική σου.
Έτσι κι αλλιώς, η λύτρωση δεν είναι παρά μια γλυκιά ανάμνηση που σε οδηγεί στο τέλος· για μια ανατρεπτική αρχή που η αφηγήτρια θα ήθελε να είχε προβλέψει – ίσως και να το κάνει να μοιάζει σαν μια και μοναδική φωτογραφία στιγμής.
Το μόνο που σου λέει ένα αποτυπωμένο πρόσωπο είναι: Κοίτα με. Υπήρξα εδώ. Υπήρξα εδώ αλλά δεν είμαι πια εδώ. Υπήρξα εδώ για να σου θυμίζω πως δεν θα ξαναϋπάρξω εδώ, όμως εσύ πάντα θα με βλέπεις πάνω στο φωτογραφικό χαρτί σαν λεκέ πάνω σε ρούχο που δεν βγαίνει με τίποτα. Ο αποτυπωμένος άνθρωπος είναι ο λεκές».
*άξια σημασίας και η επιλογή της Έλενας Μαρούτσου να συνεργαστεί με τη νέα συγγραφέα Ούρσουλα Φωσκόλου, κάτι που δυστυχώς δεν είναι σύνηθες στην καθιερωμένη νοοτροπία και αντιμετώπιση των πιο έμπειρων συγγραφέων προς την ορμή όσων ξεκινούν τα συγγραφικά τους δρώμενα. Καλή επιτυχία και στις ΔΥΟ.
January 29, 2019
[...] Μια ιστορία στην οποία επιτυγχάνεται η σύγκλιση των τεχνών της γραφής, της φωτογραφίας, της ζωγραφικής. Πιο συγκεκριμένα, τα σκίτσα από τις φωτογραφίες της σπουδαίας Diane Arbus, σχεδιασμένα από την Εύη Τσακνιά, χρησιμοποιούνται ως παράλληλες νοητές γραμμές που περιφέρονται γύρω από τον κεντρικό άξονα του βιβλίου. [...]
Γεράσιμος Γκόφας - gerasimos.gkofas@gmail.com
ολόκληρη η κριτική εδώ
όλες οι κριτικές μου στο ιστολόγιο Fabula
Γεράσιμος Γκόφας - gerasimos.gkofas@gmail.com
ολόκληρη η κριτική εδώ
όλες οι κριτικές μου στο ιστολόγιο Fabula
May 19, 2025
Δε με έπεισε, ούτε η ιστορία, ούτε κυρίως η γραφή. 25 χρονών, το 2018, ποιος μιλάει έτσι; Τα γράμματα, τα οποία αν δεν κάνω λάθος, έχει γράψει η Φωσκόλου, είναι εξαιρετικά και κάπως σώζουν την κατάσταση. Α! και το τέλος, βιαστικό, από το πουθενά...
September 28, 2020
Οικογενειακά μυστικά τα οποία δεν φανταζόμαστε, μυστικά που γίνονται παραμύθι.
March 20, 2019
Η αγάπη παρούσα με πολλές μορφές. Ενδιαφέρουσα η παράλληλη εμπλοκή φωτογραφιών της Άρμπους στη δομή του έργου. Καλό είναι αν αποφασίσετε να το διαβάσετε, να έχετε βρει από πριν τις φωτό που αναφέρονται.
June 13, 2020
Λίγο "λίγο" μου φάνηκε. Η Μυρτώ μια τυπική δαπίτισσα νιώθει ενοχές για οτιδήποτε μη κανονικό. η καλύτερα στη σκέψη και μόνο του μη κανονικού. Εντ στόρυ. Έχει καλή ροή και δένει ωραία την ιστορία της. Όμως μόνο αυτό. Συν ένα νεοφιλελέφθερο λεξιλόγιο που δεν το κριτικάρει άρα περνάει ως τέτοιο ("λαθρομετανάστης με πάθος να πατήσει τα ξένα χώμα" ή κάπως έτσι βαριέμαι να ψάξω το ακριβές, όμως κανείς δεν είναι λαθραίος σε αυτή τη ζωή και τα χώματα δεν ανήκουν σε κανέναν).
Δεν το προτείνω σε κανέν@ν
1/5 μεγάλη απογοήτευση, γιατί το πήρα λόγο της Ούρσουλα ο ρόλος της όμως είναι αρκετά περιορισμένος
Δεν το προτείνω σε κανέν@ν
1/5 μεγάλη απογοήτευση, γιατί το πήρα λόγο της Ούρσουλα ο ρόλος της όμως είναι αρκετά περιορισμένος
Read
December 17, 2019http://diavazontas.blogspot.com/2019/...
Το Δυο ξεκίνησε από την αγάπη μιας γυναίκας για μιαν άλλη, η Έλενα Μαρούτσου, η δασκάλα, αγαπά την Ούρσουλα Φωσκόλου, τη μαθήτρια, και μαζί στήνουν ένα μυθιστόρημα για δυο φωνές. Στη θέση του οδηγού η Μαρούτσου, φτιάχνει τον καμβά, η Φωσκόλου ακολουθεί, γράφει τα πιο προσωπικά κομμάτια- τα γράμματα και τα παραμύθια. Το μυθιστόρημα που προκύπτει είναι συμπαγές, ενδιαφέρον και γυναικείο. Γυναικείο γιατί είναι γραμμένο από γυναίκες, έχει γυναίκα κεντρική ηρωίδα αλλά κυρίως γιατί οι δύο κυρίες αφέθηκαν στη γραφή τους, η γλώσσα τους είναι καθαρά γυναικεία, με έναν τρόπο πλούσιο και ευθύ.
Η ηρωίδα Μαρούτσου είναι μια νεαρή κοπέλα που μόλις έχει χάσει τη μητέρα της. Με τον πατέρα της τα πάει καλά, δουλεύουν μάλιστα στην ίδια δουλειά. Με τη μητέρα της προέκυπταν πάντα θέματα, η Ανδριάνα αν και ήταν ειδική παιδαγωγός κι είχε ιδιαίτερη αγάπη στα παιδιά, στην ίδια της την κόρη έδειχνε ψυχρότητα και την κρατούσε σε απόσταση. Η μητέρα είχε εμμονή με τη φωτογράφο Ντιάν Άρμπους. Με βάση τις φωτογραφίες της Άρμπους, και τα γράμματα που ανακαλύπτει η αφηγήτρια στην ντουλάπα της μητέρας της, ξεκινά να ψάχνει ποια ήταν η μαμά της και τελικά καταλήγει να αναζητεί τον εαυτό της.
Η αναζήτηση της ταυτότητας είναι το βασικό θέμα, όμως το Δυο δεν παύει να είναι κι ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης, κι ένα βιβλίο που θέτει σοβαρά θέματα σχέσεων, ερωτικών, γονιών-παιδιού. Πόσο καλά ξέρουμε τους γονείς μας- καθόλου. Πόσο καλά ξέρουμε τους ερωτικούς συντρόφους μας, ακόμα και την επιθυμία τη δικιά μας, ποιος μπορεί να μας χειριστεί και γιατί τον αφήνουμε. Η ηρωίδα νομίζει πως από την μητέρα της πήρε την τάση για ημικρανίες, κι ίσως τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Τελικά πήρε κάτι άλλο, που πρέπει να βυθιστείς στον εαυτό σου για να το ανακαλύψεις.
Το Δύο είναι εξαιρετικά καλογραμμένο, και από τις δύο κυρίες. Η μόνη μου ένσταση ίσως να είναι για το τέλος, που μου φάνηκε κάπως βιαστικό, σαν να "φορέθηκε" σε μια ιστορία που ως εκείνη την ώρα κυνηγούσε βασανιστικά και ηδονικά την ουρά της. Αγάπησα την ηρωίδα, ταυτίστηκα σε σημεία, άλλοτε ένιωσα το ίδιο χαμένη με κείνη. Γιατί ο χαμός ενός γονιού είναι ορόσημο, υπάρχει μόνο το πριν και το μετά, και δεν είμαστε ποτέ πια ίδιοι.
Το Δυο ξεκίνησε από την αγάπη μιας γυναίκας για μιαν άλλη, η Έλενα Μαρούτσου, η δασκάλα, αγαπά την Ούρσουλα Φωσκόλου, τη μαθήτρια, και μαζί στήνουν ένα μυθιστόρημα για δυο φωνές. Στη θέση του οδηγού η Μαρούτσου, φτιάχνει τον καμβά, η Φωσκόλου ακολουθεί, γράφει τα πιο προσωπικά κομμάτια- τα γράμματα και τα παραμύθια. Το μυθιστόρημα που προκύπτει είναι συμπαγές, ενδιαφέρον και γυναικείο. Γυναικείο γιατί είναι γραμμένο από γυναίκες, έχει γυναίκα κεντρική ηρωίδα αλλά κυρίως γιατί οι δύο κυρίες αφέθηκαν στη γραφή τους, η γλώσσα τους είναι καθαρά γυναικεία, με έναν τρόπο πλούσιο και ευθύ.
Η ηρωίδα Μαρούτσου είναι μια νεαρή κοπέλα που μόλις έχει χάσει τη μητέρα της. Με τον πατέρα της τα πάει καλά, δουλεύουν μάλιστα στην ίδια δουλειά. Με τη μητέρα της προέκυπταν πάντα θέματα, η Ανδριάνα αν και ήταν ειδική παιδαγωγός κι είχε ιδιαίτερη αγάπη στα παιδιά, στην ίδια της την κόρη έδειχνε ψυχρότητα και την κρατούσε σε απόσταση. Η μητέρα είχε εμμονή με τη φωτογράφο Ντιάν Άρμπους. Με βάση τις φωτογραφίες της Άρμπους, και τα γράμματα που ανακαλύπτει η αφηγήτρια στην ντουλάπα της μητέρας της, ξεκινά να ψάχνει ποια ήταν η μαμά της και τελικά καταλήγει να αναζητεί τον εαυτό της.
Η αναζήτηση της ταυτότητας είναι το βασικό θέμα, όμως το Δυο δεν παύει να είναι κι ένα μυθιστόρημα ενηλικίωσης, κι ένα βιβλίο που θέτει σοβαρά θέματα σχέσεων, ερωτικών, γονιών-παιδιού. Πόσο καλά ξέρουμε τους γονείς μας- καθόλου. Πόσο καλά ξέρουμε τους ερωτικούς συντρόφους μας, ακόμα και την επιθυμία τη δικιά μας, ποιος μπορεί να μας χειριστεί και γιατί τον αφήνουμε. Η ηρωίδα νομίζει πως από την μητέρα της πήρε την τάση για ημικρανίες, κι ίσως τον σεξουαλικό προσανατολισμό. Τελικά πήρε κάτι άλλο, που πρέπει να βυθιστείς στον εαυτό σου για να το ανακαλύψεις.
Το Δύο είναι εξαιρετικά καλογραμμένο, και από τις δύο κυρίες. Η μόνη μου ένσταση ίσως να είναι για το τέλος, που μου φάνηκε κάπως βιαστικό, σαν να "φορέθηκε" σε μια ιστορία που ως εκείνη την ώρα κυνηγούσε βασανιστικά και ηδονικά την ουρά της. Αγάπησα την ηρωίδα, ταυτίστηκα σε σημεία, άλλοτε ένιωσα το ίδιο χαμένη με κείνη. Γιατί ο χαμός ενός γονιού είναι ορόσημο, υπάρχει μόνο το πριν και το μετά, και δεν είμαστε ποτέ πια ίδιοι.
December 7, 2020
Όμορφο βιβλίο, ωραία ιδέα για πλοκή και παρουσίαση. Δυστυχώς η γραφή του είναι υπερβολική (αχρείαστος λυρισμός) και αρκετά γλυκανάλατη. Τα υποκοριστικά του χλέμπουρα εραστή ειναι τουλάχιστον εμετικά.
January 20, 2025
Αυτή τη φορά η Έλενα Μαρούτσου (ο νέος μου λογοτεχνικός ''έρωτας'' που δυστυχώς αμελούσα να διαβάσω τόσα χρόνια) δεν υπερβαίνει εαυτόν.
Δεν έχουμε την ευρηματικότητα των σπουδαίων ''χυδαίων ορχιδέων''.
Στήνει δηλαδή μια απλή μυθιστορηματική ιστορία.
Γνωρίζουμε την Μυρτώ Σιδέρη η οποία βασανίζεται από την απώλεια της μητέρας της (πιθανή αυτοκτονία;)
Ανατρέχει στο παρελθόν της, διεισδύει στον φωτογραφικό κόσμο της μητέρας της η οποία ήταν παθιασμένη φωτογράφος και είχε ιδιαίτερο πάθος για τις φωτογραφίες της Ντιάν Άρμπους.
Ανακαλύπτει κάποιες επιστολές προς τη μητέρα της και προσπαθεί να ανακαλύψει την ταυτότητα του αποστολέα.
Για μένα είναι ένα βιβλίο αυτογνωσίας.
Η κεντρική ηρωίδα ανακαλύπτει τον εαυτό της μέσα από αυτή την τραυματική εμπειρία.
Ανακαλύπτει επίσης την ιστορία της οικογένειάς της, βρίσκει τη δύναμη να απαλλαγεί από μια ανούσια σχέση που έχει με κάποιον συμφεροντολόγο κι οδηγείται στην απελευθέρωση και την ανακάλυψη της σεξουαλικότητάς της.
Τα δύο παραμύθια καθώς και κάποιες εκ των επιστολών που υπάρχουν στο βιβλίο, όλα άψογα ενταγμένα στην πλοκή, είναι γραμμένα από την συγγραφέα Ούρσουλα Φωσκόλου, άλλη μια θαυματουργή πένα της νέας γενιάς (διαβάστε τα αριστουργήματά της και κλείστε τα για πάντα στην καρδιά σας).
Η τελευταία επιστολή είναι γραμμένη κι από τις δύο συγγραφείς μαζί.
Παρόλο που σαν ιστορία είναι απλή (δεν εννοώ απλοϊκή) ο τρόπος γραφής της Έλενας Μαρούτσου είναι και πάλι θαυμάσιος.
Σε γοητεύει με κάθε της φράση.
Μου αρέσει επίσης που περνούν μέσα από το βιβλίο διάφορα ειδησεογραφικά γεγονότα από την περίοδο συγγραφής του βιβλίου, πάντα όμως με διακριτικό τρόπο αλλά κάνοντας και ένα καίριο διαχρονικό σχόλιο.
Για άλλη μια φορά έχουμε άψογες περιγραφές και υψηλή αισθητική.
Δεν μπορώ λοιπόν να μην δώσω πέντε αστεράκια όταν βλέπω ένα τόσο ποιοτικό, ευανάγνωστο και καθόλου δύστροπο βιβλίο.
Ενθουσιάζομαι.
Δεν έχουμε την ευρηματικότητα των σπουδαίων ''χυδαίων ορχιδέων''.
Στήνει δηλαδή μια απλή μυθιστορηματική ιστορία.
Γνωρίζουμε την Μυρτώ Σιδέρη η οποία βασανίζεται από την απώλεια της μητέρας της (πιθανή αυτοκτονία;)
Ανατρέχει στο παρελθόν της, διεισδύει στον φωτογραφικό κόσμο της μητέρας της η οποία ήταν παθιασμένη φωτογράφος και είχε ιδιαίτερο πάθος για τις φωτογραφίες της Ντιάν Άρμπους.
Ανακαλύπτει κάποιες επιστολές προς τη μητέρα της και προσπαθεί να ανακαλύψει την ταυτότητα του αποστολέα.
Για μένα είναι ένα βιβλίο αυτογνωσίας.
Η κεντρική ηρωίδα ανακαλύπτει τον εαυτό της μέσα από αυτή την τραυματική εμπειρία.
Ανακαλύπτει επίσης την ιστορία της οικογένειάς της, βρίσκει τη δύναμη να απαλλαγεί από μια ανούσια σχέση που έχει με κάποιον συμφεροντολόγο κι οδηγείται στην απελευθέρωση και την ανακάλυψη της σεξουαλικότητάς της.
Τα δύο παραμύθια καθώς και κάποιες εκ των επιστολών που υπάρχουν στο βιβλίο, όλα άψογα ενταγμένα στην πλοκή, είναι γραμμένα από την συγγραφέα Ούρσουλα Φωσκόλου, άλλη μια θαυματουργή πένα της νέας γενιάς (διαβάστε τα αριστουργήματά της και κλείστε τα για πάντα στην καρδιά σας).
Η τελευταία επιστολή είναι γραμμένη κι από τις δύο συγγραφείς μαζί.
Παρόλο που σαν ιστορία είναι απλή (δεν εννοώ απλοϊκή) ο τρόπος γραφής της Έλενας Μαρούτσου είναι και πάλι θαυμάσιος.
Σε γοητεύει με κάθε της φράση.
Μου αρέσει επίσης που περνούν μέσα από το βιβλίο διάφορα ειδησεογραφικά γεγονότα από την περίοδο συγγραφής του βιβλίου, πάντα όμως με διακριτικό τρόπο αλλά κάνοντας και ένα καίριο διαχρονικό σχόλιο.
Για άλλη μια φορά έχουμε άψογες περιγραφές και υψηλή αισθητική.
Δεν μπορώ λοιπόν να μην δώσω πέντε αστεράκια όταν βλέπω ένα τόσο ποιοτικό, ευανάγνωστο και καθόλου δύστροπο βιβλίο.
Ενθουσιάζομαι.
May 20, 2024
Ένα μυθιστόρημα για το οποίο έτυχε να δω μια παρουσίασή του στο κανάλι της Βουλής και είπα να του δώσω μια ευκαιρία. Δεν περίμενα ότι θα με κέρδιζε τόσο. Μου άρεσε πολύ ότι το μυθιστόρημα είναι διανθισμένο με ποιήματα, παραμύθια, σκίτσα, ακόμα και με φωτογραφίες της γνωστής Αμερικανίδας φωτογράφου Diane Arbus.
Η υπόθεση θυμίζει σε κάποια σημεία αστυνομικό μυθιστόρημα, με την πρωταγωνίστρια να πασχίζει να βρει τι ήταν αυτό που οδήγησε τη μητέρα της στην αυτοκτονία μέσα από μια σειρά επιστολών της μητέρας της. Βρίσκει στήριγμα στον πατέρα της, στη γιαγιά της και στη φίλη της Δήμητρα, ενώ ανακαλύπτει και μία προδοσία από ένα πρόσωπο που το έχει ερωτευτεί. Θα βρεθεί να κάνει και ένα ταξίδι στη Σέριφο για λόγους εργασίας αλλά και για να ανακαλύψει ένα μυστικό οικογενειακής φύσεως.
Αυτό που δεν με ενθουσίασε είναι ότι κάποια σημεία της πλοκής όπως η απουσία της Δήμητρας προκειμένου να γίνει πραγματικότητα η ερωτική σκηνή Μυρτούς και Σάντρας και ο θάνατος της γιαγιάς της πρωταγωνίστριας, μου φάνηκαν επιβεβλημένα και εξαναγκασμένα ούτως ώστε να εξελιχθεί η πλοκή με έναν ορισμένο τρόπο. Επίσης κάποιοι λίγοι διάλογοι δείχνουν μη ρεαλιστικοί όπως η σιγουριά της Δήμητρας ότι ο πατέρας της Μυρτούς δεν γνωρίζει τίποτα για την αλλαγή επιθέτου του πεθερού του και ότι είναι στον κόσμο του.
Όπως και να ‘χει το τέλος είναι άκρως ανατρεπτικό και αναπάντεχο και είναι το δυνατότερο σημείο της πλοκής. Ανακαλύπτουμε ότι οι επιστολές της μητέρας της ηρωίδας δεν ήτανε ερωτικής φύσεως, είτε προς άτομο του διαφορετικού φύλου, είτε προς άτομο του ιδίου φύλου, αλλά κάτι άλλο τελείως διαφορετικό…
Η υπόθεση θυμίζει σε κάποια σημεία αστυνομικό μυθιστόρημα, με την πρωταγωνίστρια να πασχίζει να βρει τι ήταν αυτό που οδήγησε τη μητέρα της στην αυτοκτονία μέσα από μια σειρά επιστολών της μητέρας της. Βρίσκει στήριγμα στον πατέρα της, στη γιαγιά της και στη φίλη της Δήμητρα, ενώ ανακαλύπτει και μία προδοσία από ένα πρόσωπο που το έχει ερωτευτεί. Θα βρεθεί να κάνει και ένα ταξίδι στη Σέριφο για λόγους εργασίας αλλά και για να ανακαλύψει ένα μυστικό οικογενειακής φύσεως.
Αυτό που δεν με ενθουσίασε είναι ότι κάποια σημεία της πλοκής όπως η απουσία της Δήμητρας προκειμένου να γίνει πραγματικότητα η ερωτική σκηνή Μυρτούς και Σάντρας και ο θάνατος της γιαγιάς της πρωταγωνίστριας, μου φάνηκαν επιβεβλημένα και εξαναγκασμένα ούτως ώστε να εξελιχθεί η πλοκή με έναν ορισμένο τρόπο. Επίσης κάποιοι λίγοι διάλογοι δείχνουν μη ρεαλιστικοί όπως η σιγουριά της Δήμητρας ότι ο πατέρας της Μυρτούς δεν γνωρίζει τίποτα για την αλλαγή επιθέτου του πεθερού του και ότι είναι στον κόσμο του.
Όπως και να ‘χει το τέλος είναι άκρως ανατρεπτικό και αναπάντεχο και είναι το δυνατότερο σημείο της πλοκής. Ανακαλύπτουμε ότι οι επιστολές της μητέρας της ηρωίδας δεν ήτανε ερωτικής φύσεως, είτε προς άτομο του διαφορετικού φύλου, είτε προς άτομο του ιδίου φύλου, αλλά κάτι άλλο τελείως διαφορετικό…
August 3, 2020
3,5 * για την ακρίβεια. Ενδιαφέρουσα και ιδιαίτερη η γραφή της Μαρούτσου. Άκρως γυναικεία με βαθιά εσωτερικότητα. Τα εύσημα και στην Ούρσουλα Φωσκόλου για τη συμβολή της. Ευφυές το πάντρεμα λογοτεχνίας, ιστορίας, φωτογραφίας, ζωγραφικής. Κάπως απότομο το τέλος. Σίγουρα θα ήθελα να διαβάσω και κάποιο άλλο βιβλίο της.
Displaying 1 - 15 of 15 reviews