تشنگی و دو نمایشنامۀ دیگر

by Eugene O'Neill, یدالله آقاعباسی (Translator)

در هرسۀ این نمایشنامه‌ها اشخاص در موقعیتی نسبتاً بیهوده گیر می‌افتند. اینجا محل روبه‌رو شدن با واقعیتی است که با شدت و خشونت هر چه تمام‌تر پردۀ پندار را در پیش چشم آن‌ها می‌درد. آنچه قبلاً به چشم آن‌ها دلفریب و زیبا می‌آمد اکنون به یکباره از ارزش می‌افتد. در «تشنگی» آفتاب سوزان حقیقت چشم را خیره می‌کند و در دو نمایشنامۀ دیگر افراد بر اثر خطای خود ناگاه و بی‌حفاظ در برابر تندبادی می‌ایستند که آن‌ها را به ورطه نابودی می‌کشاند. حقیقت گاه چندان بی‌رحم چهره می‌گشاید که تصور آن نیز دشوار است.

Genres: Plays

112 pages, Paperback

First published June 25, 2007

About the author

American playwright Eugene Gladstone O'Neill authored Mourning Becomes Electra in 1931 among his works; he won the Nobel Prize of 1936 for literature, and people awarded him his fourth Pulitzer Prize for Long Day's Journey into Night , produced in 1956.

He won his Nobel Prize "for the power, honesty and deep-felt emotions of his dramatic works, which embody an original concept of tragedy." More than any other dramatist, O'Neill introduced the dramatic realism that Russian playwright Anton Chekhov, Norwegian playwright Henrik Ibsen, and Swedish playwright August Strindberg pioneered to Americans and first used true American vernacular in his speeches.

His plays involve characters, who, engaging in depraved behavior, inhabit the fringes of society, where they struggle to maintain their hopes and aspirations but ultimately slide into disillusionment and despair. O'Neill wrote Ah, Wilderness! , his only comedy: all his other plays involve some degree of tragedy and personal pessimism.

Reviews

[Cloudy · Rating 3 out of 5]

«تشنگی»، «بی‌پروایی» و «سقط جنین» سه نمایشنامه‌ی این کتاب هستند که حول تلاش برای بقا و ناامیدی و سوسوی امید و خیانت و عشق می‌چرخه و نهایتا توی هر کدوم واقعیت کوبیده می‌شه به صورت شخصیت‌‌ها و ما که از ابتدا با یه صحنه‌ی تارِ روشن مواجهیم که کم کم واضح و تاریک می‌شه.

[Atamoghani · Rating 4 out of 5]

فراتر از حد انتظار بود

[Milaad · Rating 4 out of 5]

به نظر موقعیت هر سه نمایشنامه نمادی از گم‌گشتگی انسان مدرنه!

[Lunacy · Rating 3 out of 5]

"تشنگی"،"بی‌پروایی"و"سقط جنین" سه نمایشنامه تک پرده‌ای هستن که در آنها شخصیت های اصلی که در ابتدای پرده به خود می‌بالند و خودرا قدرتمندتر از محیط اطراف خود میدادند، در آخر پردن خودرا عاجز و ناتوان در برابر حقیقتی که مستقیم به صورتشان کوبیده میشود پیدا می‌کنند.
در "تشنگی" شخصیت های داستان خودرا عاجز دربرابر قدرت طبیعت پیدا می‌کنند. چیزی که حتی گران قیمت ترین جواهر هم نمی‌تواند آنان‌را نجات دهد.
در دو نمایشنامه دیگر، شخصیت اصلی به دلیل خطایی که خود مرتکب شده به هلاکت می‌افتد. آنان که در ابتدا امید به تحت کنترل داشتن شرایط دارند در آخر خودرا گرفتار و گناهکار اصلی می‌یابند و تمام رشته هایشان پنبه می‌شود.

در کل مضمون این سه نمایشنامه تکبر انسان مدرن نسبت به حقایق موجود است که در نهایت با بی‌توجهی‌ خودشان موجب فلاکت خود آنها می‌شود.