Στις 20 Ιουλίου 1974 κηρύχτηκε γενική επιστράτευση. Αυτό δεν είχε συμβεί ούτε στον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο του 1940, που είχαν κληθεί υπό τα όπλα μόνο λίγες κλάσεις έφεδρων. Η μισή Ελλάδα βγήκε στο βουνό και η άλλη μισή έτρεχε πίσω της να τη συμμαζέψει. Μια πολεμική κωμωδία χωρίς μάχες, χωρίς έστω έναν πυροβολισμό, αλλά με πολλά θύματα.
Ο Διονύσης Χαριτόπουλος γεννήθηκε το 1947 στην Αθήνα και μεγάλωσε στον Πειραιά όπου από μικρή ηλικία έκανε διάφορες χειρωνακτικές δουλειές στο Λιμάνι και στα γύρω μηχανουργεία, εγκατέλειψε νωρίς δύο απόπειρες σπουδών στην Αθήνα και στο Λονδίνο και δούλεψε στη διαφήμιση μέχρι το 1990.
Το τέλος, με το στοιχείο του παραλόγου να δεσπόζει και να καθορίζει όσα συμβαίνουν στο τάγμα, είναι όλα τα λεφτά– όσα παθαίνει ο διοικητής από τους οπλίτες είναι απολαυστικά!
Το πιο πρόσφατο "Πρόβες Πολέμου" μου είχε φανεί ελαφρώς πιο διασκεδαστικό, αλλά και πάλι υπήρχαν στιγμές που γέλαγα μόνος μου μέσα στο μετρό. Ίσως φταίει απλά το ότι το είχα διαβάσει πρώτο γιατί το θέμα και το ύφος των βιβλίων είναι παρόμοιο. Όπως και οι δύο ιστορίες εξάλλου...και κάτι μου λέει ότι και σε ενδεχόμενη, προφανώς απευκταία, μελλοντική κινητοποίηση του ΕΣ πάνω κάτω οι ίδιες ιστορίες τρέλας και ηρωισμού θα επαναληφθούν.
Ένα πολύ ιδιαίτερο βιβλίο που περιγράφει την επιστράτευση του 1975 στον ελληνικό στρατό και το χάος που αντίκρισαν οι πολίτες μπαίνοντας μέσα. Με την ιδιαίτερη πένα του Χαριτόπουλου, μια εναλλακτική γραφή της ιστορίας